Bóg nie istnieje

[vatum]

Ależ się zaczytałam...
" Jesteśmy naszymi mózgami, a więc wszystko, co robimy i myślimy zostaje ustalone przez nasze mózgi. Reszta naszego ciała ma właściwie za zadanie przenosić nasz mózg z miejsca na miejsce, zaopatrywać go w żywność i tlen, i dzięki naszym organom rozrodczym wytwarzać nowe mózgi..."
Polecam

[hexella]

A co to?

[vatum]

a to jest o doznaniach, o wierze, o uczuciach - o tym, że dusza to tylko komorki mózgowe.
był temat o tym jak to jest umierać i proszę:
"A właściwie jak jest z doświadczeniem śmierci klinicznej, z tunelem i światłem?

Doświadczenia umierającego mają udowodnić, że musi być coś więcej, że coś jest po tym życiu. Ale takie doświadczenie można zaznać w każdej okoliczności, kiedy mózg źle funkcjonuje, podczas zawału, zatrucia lub kiedy pilot F-16 za szybko zrobi zakręt.

Za mało tlenu?

Brak tlenu dla mózgu. To przeżywają także ludzie, którzy przeżyli bardzo emocjonalną sytuację, wypadek lub topienie. Także tego typu sytuacje prowadzą do doświadczeń śmierci i te doświadczenia są stereotypowe: wszyscy opisują tunel, a przy końcu tunelu światło, i są to zawsze piękne, świetlne sytuacje, takie jak krajobrazy; widzą też zmarłe osoby, które nagle do nich wracają. Szczególnym doznaniem, które takie osoby doświadczają jest fakt opuszczenia własnego ciała i unoszenia się nad nim, oraz patrzenie na samego siebie z odległości. To opuszczenie własnego ciała też jest typowe dla doświadczeń śmierci klinicznej, ale to można wywołać sztucznie."
ogólnie mówiac: nie ma duszy - nie ma Boga. Nie ma Boga - nie ma życia pośmiertnego.

[hexella]

z grubsza się zgadzam
Interesuje mnie co cytujesz?

[vatum]

psr.racjonalista.pl/kk.php/s,4354

[ankab29]

Nie pisze, zeby Cie przekonywac do istnienia Boga. Zainspirowal mnie fragment o
stereotypowych doznaniach smierci klinicznej. Mialam to szczescie, ze wiem jak
to jest umierac. Napisalam o tym w watku o smierci, ktory przytoczylas. Wiele
zjawisk mozna wytlumaczyc naukowo- smierc kliniczna jako niedotlenienie mozgu
tez. Ja sadze, ze to niedotlenienie to po prostu fizyczna strona umierania.
Dzieki moim przezyciom wiem tez, ze jest takze jego strona duchowa.Mialam
szczescie przekonac sie, ze istnieje inny wymiar rzeczywistosci i ze zycie nie
konczy sie proznia, pustka i czarna dziura I nie generalizowalabym doznan
osob, ktore otarly sie o smierc. Ja nie widzialam tunelu ani swiatelUmieralam
i wrocilam, nie wiem czy to nie zabrzmi dziwnie, ale odczuwalam mozliwosc
wyboru : zostac czy wracac. Wrocilam, zeby moglo sie wydarzyc cos bardzo
waznego Zeby urodzic mojego synka

Cytuje moj wpis z watku o umieraniu:
dlugo sie zastanawialam, czy pisac o tym na forum...Czytam Wasze watki i w
wiekszosci z nich piszecie o przerazeniu, leku, niewiadomej...Ja wiem jak to
jest umierac...7lat temu otarlam sie o smierc - pomylilam dawkowanie bardzo
silnych lekow. Pamietam do tej pory kazdy szczegol, kazda chwile i wszystkie
moje odczucia. Nie bylo leku tylko wszechogarniajacy spokoj. Nie widzialam
tunelu ani swiatel - za to mialam poczucie obecnosci OSOBY kochajacej mnie
bezgranicznie i czuwajacej nade mna.I czulam (tak czulam raczej niz slyszalam)
glos, ktory zawiadamial mnie, ze musze zrobic bilans wlasnego zycia, ktore
jeszcze sie nie konczy i mam wracac, bo jest jeszcze COS waznego na ziemi, co
jest mi dane zrobic...Mialam tez wizualne i dzwiekowe odczucia ale o tym wole
nie pisac, bo to nic nie wniesie do watku...i jest dosyc osobiste. Od tamtej
pory nie boje sie smierci. Wiem natomiast, ze kazdy dzien powinien sie konczyc
poczuciem, ze dobrze go przezylam. Dodam, ze nie jestem gorliwa katoliczka...Po
tym wydarzeniu pozostala mi rowniez PEWNOSC, ze jakosc religijna mojego zycia
nie zalezy od mojej obecnosci w Kosciele...Bardziej od tego jakim jestem
czlowiekiem dla innych...

[vharia]

Już "jesteśmy naszymi mózgami" jest arbitrane i jest tylko założeniem.
Równei dobrze możnaby powiedzieć, ze jesteśmy naszymi układami rozrodczymi- wszystko służy ich przetrwaniu i dobremu działaniu (mózgi też).
Dobrze znana jest teoria, ze jesteśmy swoimi genami (zbiorami samolubnych genów, ściślej biorąc).
Długo tak można. Do teorii istnienia/braku boga nie ma sie to nijak.

[vatum]

Geny, układy rozrodcze i mózgi są namacalne. Dusza, Bóg, Niebo i Piekło to hipoteza.

[ik_ecc]

vatum napisała:

> Geny, układy rozrodcze i mózgi są namacalne. Dusza, Bóg, Niebo i Piekło to
hipo
> teza.

Acha, i..?

[rita75]

Dusza, Bóg, Niebo i Piekło t
> o
> hipo
> > teza.
>
> Acha, i..?


i nie mozna z tego dowodzic ze boga nie ma

[shady27]

otoz to, tez tak mysle, ale skoro ktos wierzy niech wierzy, byle nie przekonywal mnie do wiary w cos co dla mnie jest nie udowodnione

[virtual_moth]

vharia napisała:

> Długo tak można. Do teorii istnienia/braku boga nie ma sie to nijak.

Całkowicie się zgadzam. Stwierdzenie, że "jesteśmy swoimi mózgami" nie wyklucza
przecież istnienia Boga.

Błędem jest także antagonizownie nauki ("mózg", "namacalne") i wiary w Boga
("dusza", "metafizyczne"). Już teoria względności przewiduje istnienie takiego
obiektu (zjawiska?) jak "osobliwość". Oczywiscie można by się zastanawiac jak
coś, co zostało opisane, a jest nie do końca zrozumiałe ma się do Boga - jednak
faktem jest, że nauka od dawna często wykorzystuje pojecia z dziedziny
filozofii przy opisywaniu i próbie zrozumienia zjawisk fizycznych. Całkiem
możliwe, że to właśnie nauka (fizyka, matematyka, filozofia) jest najprostszą i
najlepszą drogą do udowodnienia, że Bóg istnieje

Jesteśmy mózgiem. Pytanie tylko po co

[figrut]

Dla Ciebie Bóg to hipoteza, dla mnie fakt oczywisty. Ty masz prawo do
racjonalizmu, ja mam prawo do wiary w Boga i to, to było cudem w moim życiu

Istnieje.

[zona_mi]

[vatum]

No właśnie, ostatnio wątpię dlatego też ten tekst mi podpasował.
Kiedyś ksiądz nie dał mi rozgrzeszenia jak zwątpiłam w Boga Śmieję się bo chyba trafiłam w jakiś jego słaby punkt i zaczął mi opowiadać o swojej chorej matce i o innych rzeczach aż w końcu wyleciał z konfesjonału jak z procy i pomknął na zachrystię. Ludzie byli w szoku i gapili się na mnie a ja byłam tak skołowana, że nawet nie zauważyłam jego ucieczki.

[denea]

To patent jest.
Jak już muszę iść do spowiedzi, a nie chcę żeby mi ksiądz zadawał osobiste
pytania, mówię że zdarzało mi się wątpić. Dokładnie tymi słowami, nie że
zwątpiłam - sprawa na tyle poważna że trzeba się nią zająć, a owieczka jeszcze
nie stracona. Są wtedy duże szanse, że ksiądz nie będzie dociekał jak często
bzykam się z mężem, w jakiej pozycji i dlaczego, tylko skupi się na duchowych
rozterkach.
Co do Boga - to chyba Pascal powiedział, że bezpieczniej założyć że istnieje bo
nic na tym nie stracimy...
Ja tam wierzę.

[demonii]

Taaa... na Racjonaliście najlepszy jest "Młot na czarownice " hi hi

[vatum]

A zaraz zerknę

[2razy_mama]

ludziom, którzy tak mocno wierzą, że moga twierdzić, że Bóg istnieje NA PEWNO!!!
Ja już chyba nie wierzę... I to nie jest fajne, wierzącym jest łatwiej! Mogą
polegać jeszcze na kimś (na czymś?). Ja polegam na sobie i (ewentualnie)na
innych ludziach. A co w razie śmierci kogoś bliskiego albo choroby? Co zostaje
jeśli się nie wierzy w Boga? I w życie po śmierci? Dlatego żałuję, że nie umiem
tak ślepo i bezkrytycznie wierzyć... A jak patrzę na wiarę, i na całą tą szopkę
z tym związaną, krytycznie - to wątpię! Może kiedyś znajdę się w życiu w takim
punkcie,że tylko uwierzyć w Boga mi pozostanie...kto wie.

[joanna35]

Ja wierzę w Boga chociaż na co dzień, a od święta też rzadko tę
wiarę "celebruję". Po prostu wierzę w Boga i tyle. I ta wiara bardzo się
przydaje w trudnych chwilach. Jednak najbardziej zadowolona jestem z tego, że
wierzę gdy myślę o śmierci. To musi być straszne być przekonanym, że z chwilą
śmierci kończy się wszystko i bez nadziei na powtórne spotkanie zmarłych
bliskich nam osób w przyszłości.
2razy_mamo spróbuj podarować sobie całą tę szopkę wokół wiary a skuo sie na
samym Bogu. Ja też nie należę do bezkrtytcznie i ślepo wierzących też dopadają
mnie różne wątpliwości.

[lola211]

To musi być straszne być przekonanym, że z chwilą
> śmierci kończy się wszystko i bez nadziei na powtórne spotkanie zmarłych
> bliskich nam osób w przyszłości.

Wcale nie jest straszne.
Okropne natomiast musi byc poczucie, ze po smierci byc moze czeka nas wiecznosc
w czysccu, ze przyjdzie nam odpokutowac za popelnione grzechy- wszyscy je
popelniamy, wiec kazdy ma szanse na potepienie.
I to jest ta super perspektywa?

[joanna35]

lola211 napisała:
> Okropne natomiast musi byc poczucie, ze po smierci byc moze czeka nas
wiecznosc
>
> w czysccu, ze przyjdzie nam odpokutowac za popelnione grzechy- wszyscy je
> popelniamy, wiec kazdy ma szanse na potepienie.
> I to jest ta super perspektywa?
Owszem, ale gdyby tak było jak piszesz to niebo musiałoby świecić pustkami,
wszak, jak napisałaś, wszyscy popełniamy grzechyLolu ja absolutnie nie
atakuję niewierzących. Niech sobie każdy wierzy w co chce - w Boga, w
pieniądze, w innych ludzi itp., jeżeli ta wiara komuś pomaga to ja nie widzę w
tym nic złego. Mnie pomaga sama świadomość, że Bóg jest.

[lola211]

> to niebo musiałoby świecić pustkami,

a skad wiesz, ze tak wlasnie nie jest?

>Mnie pomaga sama świadomość, że Bóg jest.

Ok, kazdy sposob jest dobry, by nam sie spokojniej zyło.

[mamamonika]

Czytasz tylko jedną stronę w necie? I tak dalekosiężne wnioski od razu ))

[gemmavera]

I tu właśnie kryje się całe piękno wiary. ))

Wszystko, powtarzam: WSZYSTKO mozna tłumaczyć racjonalnie. Rozstąpienie się
Morza czerwonego, mannę z nieba, plagi egipskie, potop, tunel ze światełkiem.
Bo Bóg ZAWSZE zostawia nam miejsce na wiarę - no czyż to nie jest piękne?

Gdyby wychylił się z nieba i powiedział "Hej, tu jestem", to już nie mielibyśmy
do czynienia z wiarą, tylko z wiedzą (chociaż pewnie ktoś by to próbował
tłumaczyć jakoś inaczej ). A na podstawie tego, czego mnie uczono na religii
mam wrażenie, że nie o to Bogu chodzi. Wszystko polega na tym, żebyśmy jak
niewierny Tomasz, "nie widzieli, a uwierzyli".

To tak jak z tęczą Noego. Po potopie na niebie pojawiła się tęcza. Dla
racjonalisty, gdyby się tam taki zjawił, było to zwykłe zjawisko atmosferyczne.
Dla Noego - był znak od Boga.
Kto miał rację? Ano obaj mieli. Tylko patrzyli na to z innego punktu
widzenia.

IMO fakt, że wrażenie wychodzenia z ciała i wizję tunelu można wywołać np.
lecąc F16, nie stanowi dowodu na nieistnienie Boga.

[lola211]

> Dla Noego - był znak od Boga.

No przeciez.W tamtych czasach ludzie nie mieli pojecia skad takie zjawiska sie
biora, wiec zwalali wlasnie na Boga.Wiara w jego istnienie wynika z faktu, ze
czlowiek jeszcze nie wszystko potrafi wytlumaczyc.Coraz mniej zostalo do
odkrycia, ale jeszcze duzo.A skoro nie potrafi rozumem pewnych zjawisk objac to
tlumaczy to istnieniem Boga wlasnie.

[joanna35]

No dobrze lolu to bardzo proszę o racjonalne wytłumaczenie takiej sytuacji -
kiedy urodził się mój chory syn przez trzy tygodnie byłam kłębkiem nerwów,
strachu itp. uczuć. Po trzech tygodniach kiedy wracałam od niego ze szpitala na
jednej z najbardziej ruchliwych ulic w naszym mieście poczułam spokój i taka
spokojną pewność, że będzie dobrze. Zaznaczam, że nigdy nie "uprawiałam" w
opisanej sytuacji tzw. pozytywnego myślenia. Jestem pielęgniarką i miałam wtedy
(teraz zresztą też mam) pełną świadomość co do stanu mojego dziecka i rokowań.
Więc skąd ten spokój?

[syriana]

> Więc skąd ten spokój?

hmmm... niech zgadnę..
od Boga...?

nie oczekuj od kogoś niewierzącego, że nagle uwierzy gdy opowiesz mu taką czy
inną historię dowodzącą, w Twoim przekonaniu, istnienia wyższej siły boskiej

[joanna35]

syriano gdzie napisałam, że oczekuję, że po moim poście ktoś uwierzy w Boga? Na
tym forum oczekuję tylko czytania ze zrozumieniemmam nadzieję, że kiedyś się
doczekam, że ktoś przyjmie moje słowa tak jak napisałam bez dorabiania własnej
ideologii

[lola211]

> Więc skąd ten spokój?

Jakis psychoanalityk by ci to wytlumaczyl.Racjonalnie.Ludzka psychika ma
przeogromne mozliwosci.
Czesto slysze o niby cudach, metafizycznych zjawiskach- slucham i dziwie sie,
ze ludzie tak do tego podchodza.Bo dla mnie sa to zjawiska wytlumaczalne i nie
widze powodu by dopatrywac sie ingerencji z zaswiatow.To ze cos nam wydaje sie
dziwne, nie oznacza ze jest paranormalne.

[joanna35]

Droga lolu miałam na studiach dużo psychologi, znam etapy przechodzenia przez
kryzys i spokój to jeszcze nie był ten etap, zresztą wątpię czy mozna to nazwać
spokojem, raczej pogodzeniem z chorobą dziecka - ludzie tak doświadczeni często
dochodzą do tego latami.
To, że Tobie coś wydaje się zwyczajne wcale nie znaczy, że dla innych też takie
musi być i, że są przez to głupsi. A może są?

[lola211]

> To, że Tobie coś wydaje się zwyczajne wcale nie znaczy, że dla innych też
takie
>
> musi być

No ale po co zaraz mieszac w to istoty pozaziemskie?

To jak z tymi obrazami na szybie- zjawisko czysto fizyczne traktowane jest jak
znak od Boga.Zapewne za tych, dla ktorych szyba moze byc wylacznie
przezroczysta , a kazda anomalia to CUD.
W dniu smierci mojego ojca, o polnocy , otrzymalam z jego numeru kom. z 10 sms-
ow.No nic , tylko ZNAK od niego.A dla mnie jest to wytlumaczalne- te komorke
miala inna osoba i ona nieumiejetnie slala te sms-y.
IMO ludzie jakos nadzbyt czesto doszukuja sie obecnosci Boga w sytuacjach,
ktore sa moze niecodzienne, ale sie zdarzaja.

[joanna35]

Lola jesteś osobą niewierzącą i dlatego ja nie przekonam Ciebie Ty nie
przekonasz mnie. Ja mam szacunek dla niewierzących, a Ty co masz ?

[lola211]

Ja mam przede wszystkim wielkie zdziwienie, ze w XXI wieku ludzie wierza w
roznej masci zabobony i istoty nie z tego swiata.
A nie zastanawia Cie fakt, ze najbardziej wierzacy sa ludzie z biednych krajów?
Ze im wyzszy stopien cywilizacyjny, wiekszy odsetek ludzi wyksztalconych tym
nizszy odsetek wierzacych i praktykujacych?
Ale oczywiscie- nikogo nie zamierzam przekabacac, jego sprawa w co wierzy i czy
wierzy.
Choc mieszkam w takim kraju, gdzie przyznanie sie uczciwie do ateizmu czy
chocby tylko do bojkotu ceremonii koscielnych jest porownywalne z publicznym
puszczeniem bąka.

[renia1807]

ależ istnieje, istnieje!!!
ja wierzę w istnienie Boga a nie w otoczkę, którą kreuje kościół
zdarzyło się raz, że o mało co nie zwątpiłam ale potem czułam się z tym bardzo
źle.
w mojej głowie musi być świadomość tego, że jest jeszcze ktoś do kogo mogę się
zwrócić, jeśli wszystko już zawiedzie

Oczywiście,że Bóg istnieje ;) (n/t)

[mamaemmy]

[zuzanna56]

[miirabelka]

Nie wątpię w istnienie Boga, wątpię i to bardzo w kościół. Moje obecne odczucia
najlepiej obrazują słowa p.Olgi Lipińskiej, które zostały użyte w jednym z
kabarecików:
"A gdy przed Tobą kiedyś stanę, sama chcę z życia się tłumaczyc
Proboszcz by nie dał rozgrzeszenia, a Ty zrozumiesz i przebaczysz
Więc póki żyję, myślę, czuję, niech ręka boska chroni mnie
przed pychą i nadgorliwością, Twych urzędników, Panie B"
Wkrótce po tym kabarecie poseł ZChN-u Stefan Niesiołowski chciał wnieśc
interpelację w Sejmie przeciw Lipińskiej, a także oświadczył, że gdyby żyła w
kraju muzułmańskim, takim na przykład jak Iran, z pewnością wydano by na nią,
niczym na Salmana Rushdiego, wyrok śmierci i pewnie by go wykonano. Co za
szczęście, że nie jesteśmy Iranem."
ps.powyższy fragment pochodzi z książki Tomasza Raczka "Karuzela z Madonnami"

♥♥ • ♥♥ • ♥♥ • ♥♥

[hexella]

Nie wierzę w Boga.
Jeśli wiara jest darem, to widocznie nie zasłużyłam na niego.

[lola211]

> Jeśli wiara jest darem

O wlasnie- darem- od Boga zapewne?
To widocznie jego zyczeniem jest by nie wszyscy w niego wierzyli skoro
obdarowuje tylko niektorych.

[jaremax]

To ja trochę z innej beczki
Zero to w naszym przekonaniu nic ale to nic istnieje i nikt tego
nie kwestionuje. Jeżeli Boga nie ma to czyżby nie istniało zero - nic ?

Jesteście dziwni!

[sabcia_p]

Najlepiej powiedzieć, że Boga nie ma...
Stąpacie po cienkim lodzie moi drodzy!!! do takiej dyskusji trzeba posiadac
pewną wiedzę, anie podniecać się z nowej przeczytanej książki! więc jesli
zaczynasz taki temat nie opieraj się proszę na jakimś "book"sie z cyklu
"Prawdziwe historie" tylko poszukaj czegos co było pierwsze!!! a taką "książką"
był Stary Testament!!!
a w nim ludzie wiedzieli co piszą i mówią! niestety.

[gemmavera]

lola211 napisała:

> No przeciez.W tamtych czasach ludzie nie mieli pojecia skad takie zjawiska
sie
> biora, wiec zwalali wlasnie na Boga.Wiara w jego istnienie wynika z faktu,
ze
> czlowiek jeszcze nie wszystko potrafi wytlumaczyc.Coraz mniej zostalo do
> odkrycia, ale jeszcze duzo.A skoro nie potrafi rozumem pewnych zjawisk objac
to
>
> tlumaczy to istnieniem Boga wlasnie.

A nie nie - nie o to mi szło. Dałam przykład Noego, bo był dość jaskrawy, ale
chodziło o cos innego: o to, że każdą sytuację (także w dzisiejszych czasach,
kiedy nasza wiedza o prawach fizyki jest o wiele większa) można interpretować
dwojako: z punktu widzenia wiary i z punktu widzenia rozumu.
Nawet kościół uznaje, że za cud niekoniecznie trzeba uznawać tylko coś, co
przekracza reguły rządzące naszym światem, czyli prawa fizyki.
Nie chciałabym tu podawać żadnych przykładów ze swojego zycia, ale weźmy
przykład uzdrowień. Moja koleżanka niedawno opowiadała, że jej kolega miał
nieoperacyjnego guza mózgu. Złośliwego, dodam. Kilkoro jego znajomych
pojechało do jakiegos kościoła z podobno uzdrawiającym obrazem. I co? Po kilku
dniach miał miec kolejną, kontrolną tomografię - i guz okazał się zwapniały.
Facet po prostu wyzdrowiał. Lekarze nie chcieli wierzyć w to, co widzą.
I teraz: człowiek wierzący powie, że to cud, ale przecież równie dobrze można
uznać, że po prostu zadziałała wielka siła ludzkiego organizmu i umiejętność
samouzdrawiania. Prawda? Zawsze jest miejsce na wiarę.

Oczywiście, można założyć, że pewnego dnia dowiemy się o sobie i naszym
świecie wszytskiego. Ale czy to oznacza, że Bóg i wiara przestaną nam być
potrzebni? Mówiąc szczerze wątpię. A to z kolei dlatego, że wątpię, żeby
komukolwiek udało się kiedys poznać odpowiedź na pytanie podstawowe, nawiasem
mówiąc ono już tu w tym wątku padło:

virtual_moth napisała:

> Jesteśmy mózgiem. Pytanie tylko po co

I o to właśnie chodzi - o sens życia. Sorry, ale jeśli uznałabym, że powstanie
życia na Ziemi to tylko _przypadkowe_ zdarzenie we wszechświecie, to nie ma ono
większego sensu ani znaczenia, naprawdę. (W takim przypadku najlepiej albo od
razu strzelić sobie w łeb, albo po prostu zostać hedonistą oświeconym. )

Wyjaśnianie powstania wszechświata poprzez wielki wybuch to jest ciągle
wyjasnienie cząstkowe, nie ostateczne. A ja zakładam, że musi istnieć przyczyna
ostateczna, żeby to wszystko miało jakiś sens. Ostateczna - czyli taka, której
nie trzeba już wyjaśniać i w przypadku której pytanie "dlaczego" jest
bezzasadne. I za taką właśnie przyczynę uznaję Boga (nie negując jednocześnie
samego faktu wielkiego wybuchu oraz np. teorii ewolucji itd.)

Ale podsumowując ten wątek: dyskusje, czy Bóg istenie, czy nie, i argumenty
rzucane przez obie strony są jak rozmowa głuchego ze ślepym.
Moim zdaniem lepiej to po prostu zostawić. Tym bardziej, że nie da się osoby
niewierzącej _przekonać_ do istnienia Boga - trzeba by w tym celu użyć
racjonalnych argumentów, a w przypadku wiary jakby nie o to chodzi, prawda?

POzdrawiam
gemma

[mamamonika]

Dla mnie ciekawą obserwacją jest fakt, że np fizycy teoretyczni z górnej półki
z pokorą przyznają, że Wszechświat zachowuje się nieracjonalnie i nielogicznie.
Im bardziej szukają Prosiaczka, tym bardziej go tam nie ma )
Ostatnio czytałam nawet artykuł, z którego wynika, że same prawa fizyki ulegają
ewolucji
Tzw racjonalizmu i poglądu, że człowiek w tej chwili jest w stanie wyprodukować
pełny i spójny obraz wszechświata, w którym wszystko się układa jak w
pudełeczku i składnie sobie ewoluuje, bronia tylko kiepskie artykuły i
książczyny.
A jednocześnie Wszechświat jest do bólu logiczny, chociaż w takim bałaganie
powinien się 5 razy rozlecieć. Ciekawe jest też, że na pewnym poziomie fizyka
teoretyczna i założenia religijne wcale się ze sobą nie kłócą...
W jednym macie rację - wiara jest łaską, a mentalnych raf, na które można się
nadziać i nabrać wątpliwości - całe mnóstwo. Nie da się chyba uwierzyć przez
racjonalną analizę prawd wiary