wygasłe uczucia

[tysia_k]

czy nie miałyście kiedyś warażenia, ze przestałyście już kochać? ja włąśnie
tak sie czuje, mam wrażenei ze to już koniec, że już nie kocham swojego męża.
Poradźcie jak sobie z tym poradzić. Jestem mamą 9-ciomiesiecznej dzidzi i nie
chciałabym zeby nie maiął przy sobie taty, ael jakoś to ciezko zebrać razem.

[flo_mama]

tysiu... myślę, że taka chwila przychodzi w prawie każdym małzeństwie. Tak
naprawdę problemem jest to, z jakiego powodu czujesz, że już go nie kochasz.
Czy zaczął się inaczej zachowywać, już Ci się nie podoba, coś się zmieniło...,
czy raczej to nowe uczucie pojawiło się z nikąd, ale Tobą zawładnęło. Za mało
mam "danych", nie wiem, czy naprawdę chcesz, by z tego związku jeszcze coś
było, nie tylko ze względu na maludę. Jeśli tak... może spróbujcie znaleźć czas
tylko dla Was dwojga, jedźcie gdzieś, wyjdźcie, pogadajcie. A jeśli nie... zrób
sobie listę cech "za" i "przeciw" Twojego męża, zobaczysz, których jest
więcej. A wtedy..., wtedy może wiele rzeczy będzie jaśniejszych i bardziej
przejrzystych.
Pozdrawiam, służę privem "jakby co"
mama flo (mati)

[tysia_k]

bardzo chetnie słucham wszystkich rad, bo chce zebyśmy znów byli razem. Ale
tyle sie zmieniło od czasu kiedy sie poznaliśmy i byliśmy szaleńczo
zakochani.Teraz po 4 latach zanjomości a 2 latach małżeństwa czuje ze moge tego
dalej juz nie wytrzymać. To zabawne 30 czerwca nasza druga rocznca ślubu a ja
mysle czy nie powiniśmy dać sobie chwilil odpoczynku. bardzo chetnie z
porozmawiam na priv

[mag_p]

Nie chce sie madrzyc ..
Ale powoli. Moze to ogolny marazm , zastoj..
Mozrze to pierwszy kryzys, gdy wygasa ta szalnecza namietnosc i z plomiennego
uczucia zostanie albo - cieply ogieniek ogrzewajcy dom , lub popiul..
Moze warto spojrzec sokojnie . Zastanowic sie.. pogadac. Dac szanse sobie i
jemu...
Nigdy nie jest tak ze przez caly czas uczuice pedzi na tych samych obrotach.. I
nawet lepiej , ze tak niejest , bo takie roziskrzone , moglo by spalic wszystko
do okola. Moze wasze uczicue teraz przeksztalca sie w to spokojne , pewne i
stale. Moze mniej polomiennne , ale o ile dojrzalsze. Jesli uda wam sie przez
to przejsc spokojnie , to zobaczysz jaki piekny swiat zyskalas...


Ja bym pomyslala i dala szanse..
Mag

[flo_mama]

Tysiu..., a może to wszystko się zmieniło, odkąd macie dzidziusia? Jeśli tak,
to to się zdarza w najlepszych rodzinach . CZy wiesz, kiedy Twoje uczucia
się zmieniły?
Zrób sobie taką listę za i przeciw, na pewno pomoże.

Poza tym nie piszesz, jak on sie zachowuje, to znaczy, czy on też ma
wątpliwości?

pozdrawiam

mama flo

[tysia_k]

on nie mówi o żadnych wątpliwościach, wręcz przeciwnie, nie chce żadnych
chwilowych przerw, rozstań, o niczym takim nie chce słyszeć. Tylko od ślubu
zmienił sie bardzo i własnie to mnnie dręczy. TYch spraw nazbierałosie dosyć
sporo: zaczynajac od tego ze zupełnie przestał dbac o swoj wyglad (na moje
prośby żeby sie ogolił zawsze ma jakąś wymówkę, wcześniej zawsze chodizł zabany
teraz nie ma dla niego znaczenia jak sie ubierze, a wiele razy jest mi za niego
wstyd), zaszył sie w domu i żadną siełą nie moge go nigdzie wyciągnąć (żekomą
przyczyną jest brak samochodu) a jeśli już sie uda to kończy sie to wielka
awanturą przed wyjściem, zrobił sie potwornie leniwy (nawet w mieszkaniu które
kupiliśmy nic nie chce mu sie robić. Efekt jest taki ze ja mu gadam czyt
zrzędze a on ma dosyć i jeszcze bardziej sie buntuje. Teraz on mówi ze już nie
wie jak ze mna rozmawiać i co robic bo mnie zawsze sie coś nie podoba. Myśle ze
w duzęj mierze przyczyną naszych nieporozumień jest niepewna sytuacja
finansowa. Własnie wczoraj dowiedzialam sie że dostał z pracy 2 mies
bezpłatnegu urlopu - a kredy trzeba spąłcać! Tymczasem mój mąż czeka na rozmowe
o prace w poniedziałek i nic ponadto nie robi. A ja siedze w pracy myśle o tym
wszystkim i głowa już mi pęka.
Dobrze ze moge sie wygadać moze troche mi ulży.

[flo_mama]

tysiu..., czy możesz podać choć jeden argument dlaczego go wybrałaś? Przecież
kiedyś chciałaś tylko jego i wiedziałaś dlaczego. Czy tego już nie ma? Czy
wydaje Ci się, że z kimś innym byłoby CI lepiej? A moze wolisz być sama... .
Co do sytuacji finansowej - to zawsze ciężka próba, wiem to z własnego
doświadczenia. Nagle życie staje się szare, nigdzie się nie chodzi, nie jeździ,
nic się nie kupuje, bo po prostu nie ma pieniędzy. Staje się... nudno. Ale...
taki czas mija, wiem, że jest Ci trudno.
Jeśli jest w Tobie choć cień dobrych wspomnień, przytul się do niego, bądź
tą "mądrzejszą". Może on wtedy zrozumie, że swoim postępowaniem raczej burzy
niż buduje. Choć musisz pamiętać, ze każdy inaczej reaguje na stres związany z
dołkiem finansowym. Tak naprawdę musisz sobie odpowiedzieć na pytanie, czy
jeszcze Ci zależy, a nie czy sobie poradzisz sama. Nic na siłę, bo każdy
niewolnik się kiedyś zbuntuje i dopiero wtedy będzie prawdziwy huk.
Daj sobie czas

mama flo

[tysia_k]

Moze masz racje, moze za bardzo sie nakręcam. Czasami łapię sie na myślach,o
rozstaniu a nie budowaniu związku. Wybrałam go, bo ma całe mnóstwo zalet ale
czasami w tym życiu wszystko sie nawarstwia i chyba w tedy wyłącza sie zdrowy
rozsądek. Tak naprawde to chce być z nim, nie wiem w tej chwili czy go nadal
kocham.Ale moze teraz tak myśle bo dużej zastanawiam sie nad tym co złe niż
dobre.

[natunia1]

A wiesz Tysiu, że ja też jestem po 4 letniej znajomości i 2 latach małżeństwa.
Po pierwsze, ale to raczej z przymrużeniem oka, mądre gazetki podają że
pierwszy poważny kryzys występuje.....po 4 latach znajomości.
Po drugie wydaje mi się że marazm Twojego męża wynika z jego bezsilnej złości:
Chciałby sprawdzać się jako prawdziwy, twardy mężczyzna, żywiciel rodziny. Na
pewno pragnie jak najlepiej dla swojej rodziny(jak piszesz ani w głowie mu
rozstanie)a tu bezpłatny urlop i niepewnośc jutra. Może wesprzy go w tym
momencie, a gdy sytuacja w pracy trochę się wyklarujee porozmawiacie o WAS.
Może Cię to pocieszy ale ja to w ogóle mam skrajność uczuć : bywało, że tak
mnie wnerwił że puszczałam wodę do wanny ryczałam i myślałam "Po co wyszłam za
tego dziada" A kiedy indziej np. patrzę jak śpi i myślę: Jak ja go strasznie
kocham !!!
Nati i brzuch 17 tyg.

[tysia_k]

Dzieki za słowa pocieszenia. Moze to wszystko sie jakoś ułoży. Wiem ze on nas
bardzo kocha, widze ile dla niego znaczy dziecko, rodzina i wiem ze czuje sie
bardzo bezsilny i zły na otaczające go realia. Ale z drugiej strony to nie
mozna sie ciągle użalać. Chciałabym zeby ogrnął to wszystko, zebym przez jakiś
czas nie musiała sie martwić. Wiem ze sie stara, ale jakoś w naszym życiu jest
ostatnio tak ze spotykają nas same niespodzianki z czarnym scenariuszem. Żywie
sie nadzieją ze w końcu czarna seria sie odwróci. I w kńcu bedzie ok. kurcze,
nie moge sie już tego odczekać.
PS
Jesli chodzi o skrajność to ja jestem takim samym typkiem. Wpadanie ze
skrajności w skrajność to moja mocna strona. Chociaż "ta" skrajność coś za
długo sie juz ciągnie.