czy często myślicie o skatowanych dzieciach?

[ewelina_1]

Niedawno 3-letnia dziewczynka pobita przez pjanego znajomego matki i
wrzucona żywa do szamba. Albo teraz ten 3,5 letni chłopczyk.
Roksanka (na szczęście żyje), której na rany zastepcza matka sypała
sól, bo biologicznym rodzicom pomoc społeczna itp. nie pomogła po
stracie 2 dzieci (w tym 1 zamordowane).
Jakiś czas temu pamiętam o dziewczynce, która powiesiła się, bo nie
potrafiła znieśc upokorzeń ze strony rówieśników a rodzice też się
własnym dzieckiem nie interesowali. Pamiętam jak pokazywali jej
pogrzeb - nikt sią nią nie przejmował!
Wiem, że takie rzeczy się zdarzają na świecie, ale nie potrafie się
z tym pogodzić. Tak strasznie mi żal tych dzieci.
Wygadałam się, idę teraz popatrzeć, jak moje słodko śpią. Może i
mnie się wreszcie uda zasnąć.

[paliwodaj]

tak , jak juz cos takiego wyczytam w internecie ( polskiej telewizji
nie posiadam) mysle o tym bez konca, tak jakby umarlo dziecko po
drugiej stronie ulicy, ktore znam.
Zawsze tez mowie mezowi ze jak mam swoich 3, to wzielabym jeszcze i
to nastepne i kochala jak swoje

[kali_pso]

To chyba nie jest temat na codzienne rozmyślania.
Uważam, że trzeba być czujnym i dobrym obserwatorem. Reagować, kiedy
jest potrzeba, kiedy dziecku dzieje sie krzywda, ale nasza psychika
jest ukształtowana tak a nie inaczej, więc z reguły takie myśli są
wypychane na obrzeża, bo inaczej- jak żyć?
Ja pracuję w miejscu, gdzie śmierć dziecka zdarza się dość często( z
powodu choroby), ale kiedy idę do tych dzieci, nie myślę o tym, co
na nie czyha, nie rozczulam się nadmiernie bo inaczej nie mogłabym
normalnie pracować, a one normalności właśnie potrzebują.
Chcą mieć poczucie, że jeszcze je coś ze światem łączy....

Empatia-tak, egzaltacja i przewrażliwienie-nie. Dlatego nie wszyscy
sa w stanie pracować z dzieciem chorym, czasami przeciez
śmiertelnie.

tak zapewne jak tak czesto jak ja o moim dalekim

[18_lipcowa1]

kuzynie
hehe swietoszki ktore poza swoim dzieckiem i nosem swiata nie widza
a na forum zapalaja swieczki i pisza wyrazy wspolczucia

[elza78]

lipcowa, skoro sie juz hajtnelas to sobei zrob dziecko i potme bedziesz takie
opinie wyglaszac na forum, juz ci deela w innym watku napisala, punkt widzenia
ulega zmianie gdy kobieta zostaje matka i mozesz sobei gadac co chcesz, ale
takie sytuacje sa w tym wypadku wstrzasajace...
tez mi kiedys nie robilo...

[sanna.i]

Ojojoj, lipcowa, jaka z ciebie twardzielka. Normalnie Bond w spódnicy...

[ibulka]

sanna.i napisała:

> Ojojoj, lipcowa, jaka z ciebie twardzielka. Normalnie Bond w spódnicy...

a ja mam podobne zdanie do lipcowej...

[moofka]

staram sie nie myslec, bo by czlowiek osiwial
ale kazde takie kolejne doniesienie nie daje mi spokoju dlugo
ja tego po prostu nie moge zrozumiec
ogarnac jakos skad to sie bierze
jakim trzeba byc potworem, zeby podniesc reke na male dziecko i zatluc na smierc
no nie moge jakos

[kawad]

Nie, nie rozmyślam o tym bez przerwy. Tu nie chodzi o rozmyślanie
tylko o działanie. Skoro wszyscy wiedzą, że dziecko jest katowane
ale nikt się nie wtrąca to nic dziwnego, że potem są takie efekty.
Fajnie jest powiedzieć do kamey lub na forum że nam żal, tylko CO Z
TEGO! Mam nadzieję, że jeśli spotkam się z taką sytuacją to bedę
miała odwagę zareagować i zgłosić gdzie trzeba. Gdyby inni tak
robili katowanych dzieci byłoby mniej!

[lola211]

Sek w tym, ze chocby sie chcialo zadzialac, to nie ma sie okazji
(cale szczescie zreszta w sumie).Macie gdzis obok siebie takie
rodziny? Słyszycie placz dzieci, awantury, widujecie dzieci pobite?
Bo ja nie.Dlatego nie mam sobie do zarzucenia, ze nic nie robie.


--------------------------------------------------------------
Jędza zjadła księdza, krew wypiła, tylko kości zostawiła

[lila1974]

W moim bloku jest kilkoro dzieci, które wydały mi się zaniedbane,
gdy się tu wprowadziłam. Bałam się, ze może są właśnie bite,
poniżane itp. Dlatego wykorzystując fakt posiadania własnego dziecka
zbliżyłam się do nich. Dzięki znajomości z dziećmi, wkrótce poznałam
również rodziców i powolutku mogłam wyrabiać sobie opinię. Okazało
się, ze na szczęście dzieci są dośc biedne ale pogodne i raczej nie
krzywdzone, bo po pierwsze nie słyszałam, aby coś się działo złego
(a okna mam pootwierane, bo lubię i bardzo akustyczną łazienkę).

Wlasciwie jedyne co mogę dla nich zrobić, to zaproponowac zabawę w
naszym domu, od czasu do czasu wypad na pobliski zespół basenowy lub
do małpiego gaju.

Interweniowałam w moim bloku dwa razy, ale na szczęście były to
awantury osób dorosłych między sobą.

[majmajka]

Szlag mnie trafia. Staram sie nie myslec, ale kiedy czytam, ze dziecko z bolu prosilo mame, zeby go nie brala na rece....No...zabilabym wlasnymi rekami bez mrugniecia takiego konkubenta. Mam nadzieje, ze do konca zycia bedzie tego zalowal i ze dowala mu odpowiednio tam gdzie trafi.
Tak bardzo zal tych dzieci...I tak wielka zlosc mnie ogarnia na tych ludzi, ktorzy taki los im zafundowali...
Gdybym w swoim otoczeniu wyczaila, ze cos jest nie tak moja reakcja bylaby natychmiastowa. Tego jestem pewna.

[roksanaa22]

Niestety często.Mąż mi nawet zabrania oglądania programów na ten
temat bo potem płaczę i zamartwiam się o wszystkie dzieci świata-te
bite i te głodne...
I ZAWSZE reaguję.Kilkakrotnie dzwoniłam na policję kiedy widziałam
pijaną matkę z wózkiem lub dwulatki samotnie bawiące się przy ulicy.
Sąsiadów takich nie miałam nigdy ale reaguję na ulicy.Byłam kiedyś u
kuzynki(zeszłego roku w lecie) i na podwórzu bawiła się dziewczynka
na oko 4-letnia.Siedziała tam kilka godzin w upale bez picia czy
kanapki o dozorze nie wspominając.Zadzwoniłam na policje okazało
się,że matka śpi pijana i nie wpuszcza dzieciaka do domu...
Serce się kroi...

[verdana]

Nie, raczej nie myślę. Ale gdy na klatce byla awantura i slyszałam
krzyk dziecka, wezwałam policję.

[margotka28]

Czasami myślę, zazwyczaj, kiedy w telewizji trąbią o kolejnym
skatowanym dziecku. Zawsze reaguję, jak widzę lub słyszę, że dziecku
dzieje się krzywda. Kiedyś byłam na wakacjach z dziećmi z ośrodka, w
którym pracowałam. Ponieważ był on z domu dziecka, nie przyjeżdżali
do niego rodzice. Wzięłam go więc na lody. Siedzimy jest miło, nagle
zobaczyłam jak dwoje dziadków (pijanych oczywiście), kłóci się
między sobą o papierosa, w ręce wino, małe dzieci obok. Dziadek
wstał, walnął ręką na odlew dzieciaka, drigiego zaczął wyzywać.
Wywaliłam swojego loda, przeskoczyłam przez płotek lodziarni,
złapałam dziadka za szmaty i wezwałam policję. Policja przyjechała,
zabrała dzieci, a dziadków wywiozła na izdebkę wytrzeźwień. Mój
podopieczny był w szoku, bo ja zazwyczaj łagodna jestem.
Teraz mieszkam w nowym bloku (wynajmuję mieszkanie) i mam sąsiadów,
którzy często się w nocy kłócą. Pierwsze co zrobiłam, to
sprawdziłam, czy nie mają dzieci. Nie mają, więc niech się kłócą.

[k1234561]

Ja staram się takich wiadomości nie czytać i nie słuchać.Zbyt
wrażliwa jestem na krzywdę obojętnie czy dziecka,czy dorosłego czy
zwierzęcia,zamartwiam się potem,analizuję bez końca.
Wiem,że są takie dzieci, gdyby w moim otoczeniu coś takiego się
działo i wiedziałabym o tym natychmiast bym reagowała.
Staram się sobie tłumaczyc to tym ,że takie sytuacje były od zawsze
to teraz dziennikarze nagłaśniają takie sprawy.Niemniej
pedofile,gwałciciele,rodzinni psychopaci funkcjonowali i niestety
funkcjonują od dawien dawna w społeczeństwie,tylko teraz się o tym
mówi,bo jest telewizja,internet i powszechny dostęp do mediów.
Zauważyć należy tylko,gdzie dzieją się te tragedie.Otóż dzieją się
one wśród tzw.marginesu społecznego.Bardzo rzadko się zdarza aby w
przeciętnej wykształconej rodzinie z minimum średnim wykształceniem
ojciec katował swe dzieci czy żonę.Być może i wtakich rodzinach to
się zdarza,ale nieporównywalnie rzadziej niż wśród menelstwa,gdzie
kupa dzeciaków,brud,smród i ubóstwo i tylko wóda się liczy.A takie
dzieci myślicie,że za parę lat to inne będą?Prędzej czy pózniej
przejmą te zachowania,bo nic innego z domu nie wyniosły.Jedyny
drastyczny sposób na eliminację to kastrować element,żeby się nie
rozmnażał i tyle.Drastyczne ale prawdziwe.

dzialać a nie myslec

[rita75]

samym mysleniem peiklo wybrukowane

[dlania]

"Wygadałam się, idę teraz popatrzeć, jak moje słodko śpią. Może i
mnie się wreszcie uda zasnąć."

Hipokryzja w czystej postaci.
Zrób coś, jak Ci tych dzieci żal, a nie tylko podniecaj się, że im tak źle, a
Twoim dobrze. Chyba że bardzo lubisz, to poczytaj sobie statystyki, ile dzieci
umiera codziennie z głodu na świecie.

[paliwodaj]

co racja to racja!!!
Ale co gdy w otoczeniu nie ma dzieci maltretowanych, oczywiscie
mozna pomagac dzieciom potrzebujacym, np oddac zabawki z ktorych
swoje dzieci wyrosly czy obranka.
Uwazam ze patologie ( jak pijacych rodzicow)trzeba najpierw
wyleczyc, (latwo powiedziec pomoc materialna takiej rodzinie
moze jeszcze poglebic nalog, bo bedzie co sprzdac i za to kupic
alkohol.
W USA dosc popularny jest sponsoring dzieci w Afryce , czy ubogich
krajach Ameryki pld. Polega to na tym ze rodzina , osoba zobowiazuje
sie na przekazywanie jakis malych pieniedzy ( kilka -kilkanascie
dolarow) miesiecznie na jedno dziecko. Raz do roku dostaja obie
strony aktualne fotografie. Rodzina sponsorujaca wysyla tez jakies
prezenty w miare mozliwosci.
Kiedys byl program w TV, pokazywali chlopca, kilkunastoletniego
ktorego od urodzenia sponsorowala rodzina z 2 dzieci.
Chlopak marzyl o pilce, no i dostal te pilke od sponsorow. W zamian
przesl im swoja pilke zrobiona ze zwinietych szmat obwiazanych
sznurkim.
Pokazany byl moment gdy dzieci rodziny amerykanskiej zobaczyly te
pilke poplakaly sie razem z rodzicami ze wzruszenia, tak samo jak
maly czarny chlopak, pilka byla hitem w calej wiosce.
Czasami tak niewiele trzeba ...
Macie racje potrzebujacych dziecie na calym wsiecie jest wiele,
prawie wszedzie

[ewelina_1]

dlania napisała:

> Hipokryzja w czystej postaci.
chora jesteś? Mnie przypominają się katowane dzieci m.in. kiedy
widzę jak moje śpią, gdy je usypiam a one się do mnie przytulają
itp. bo zdaje sobie sprawę, że są dzieci, które nie potrafią
spokojnie spać albo nie mają się do kogo przytulić, bo ich własna
matka jest pjana albo nie interesuje się własnymi dziećmi.

> Zrób coś, jak Ci tych dzieci żal, a nie tylko podniecaj się, że im
tak źle, a
> Twoim dobrze. Chyba że bardzo lubisz, to poczytaj sobie
statystyki, ile dzieci
> umiera codziennie z głodu na świecie.
jednak jesteś chora. Dlaczego zakładasz, że nic nie robię? Nie widzę
potrzeby chwalenia się tym na forum. Ale wiem też, że choćbym żyły
sobie wypruła to nie zbawię świata.

[dlania]

Czyli co? Przeżywając orgazm myślisz o kobietach, które go nie mają?
KupująC żARCIE W SKLEPIE MYśLISZ O LUDZIACH, KTóRYCH NA NIE NIE STAć?
Idąc do pracy, łzy ronisz na myśl o bezrobotnych?
Jesli to wg Ciebie oznaka zdrowia psychicznego to.... mysl tak dalej Grunt to
samozadowolenie
Ja mogę się wzruszyć dolą dzieci fikcyjnych - w filmie, książce. Ale
wykorzystywać realnie istniejące cierpienie jako podnietę do pustych emocji....
Wstyd.
Te dzieci nie potrzebuja litości i tego, żeby ktoś o nich myślał wieczorem,
patrząc na własne zdrowe i szczęśliwe dzieciaki, tylko konkretnej pomocy. Jakbyś
jej rzeczywiście udzielała, to nie wzbudzałyby w Tobie tak infantylnych reakcji.

[ewelina_1]

Sądze, że te zestawienie orgazmu, pustego brzucha i
pseudofilozoficznego bełkotu o infantylnych reakcjach pokazuje że
jesteś cyniczna i prymitywna. I nie życzę sobie, aby ktoś taki
oceniał mnie i moją pomoc innym.
Widać, że sama nic nie robisz, bo byś wiedziała, że pomóc takim
dzieciom można zwracając większą uwagę na to co się dzieje za
ścianą. Podobnie można pomóc myśląc o głodnych podczas zakupów, bo
wtedy z półki zamiast 1 mąki można wziąć jeszcze jedną i dać np. za
kasami do specjalnego kosza. A są sklepy, gdzie takie kosze są
częsciej niż 2 razy do roku z okacji świąt. Mozna wysłać sms-a,
wpłacić na konto itd. Więc to, że sama nic nie robisz nie upoważnia
do tego, że się musisz dowartościować ubliżając innym.
Tego typu zbrodnie przerażają i wtrząsają osoby, które z racji
swojego wykonywanego zawodu niejedno w życiu widziały. Możesz im
powiedzieć, że mają puste emocje bo przecież jesteś taaaaka mądra.
Podobnie jak sporej liczbie osób w kraju, m.in. piszących tu na
forum.
A jakbys była bardziej inteligentna, to zwróciłabyś uwagę na godzine
o której pisałam.To środek nocy po długim ponownym usypianiu
dziecka. Przy ciągłych brakach snu, szybkie wyciszenie i zaśnięcie
jest dla mnie cenne. Inaczej sama padnę, a nie chciałabym osierocić
swoich dzieci.
p.s. Ty może żresz, ale ja kupuję jedzenie.

[kulawa.stonka]

[ibulka]

nie. nie myślę często o skatowanych dzieciach. mam trójkę, niedługo czwórkę
własnych, i swoje zmartwienia.

dzieci żal, są niczemu winne. rodziców powiesiłabym za jaja/cycki i
wysterylizowała. albo zadała taki sam ból. co nie zmienia faktu, że i tak tym
dzieciom nie pomogę, i tak. mogę zapalić symboliczny znicz przy okazji wizyty na
cmentarzu, mogę się pomodlić, mogę mieć oczy i uszy szeroko otwarte na to, co
dzieje się wokół mnie.
wątki z milionem świeczuszek od niedawna mnie irytują.

[anulka.p]

Szczerze mówiąc, dzisiaj myślę intensywnie i nie moze mi to wyjść z
głowy. Zastanawiam sie np. czy to katowanie dzieci to jakaś nasza
dyscyplina narodowa? Nie ma miesiąca, zeby nie było informacji
pobiciu, znęcaniu się nad dzieckim, czy w końcu zabiciu. Skad się
to bierze? Czy to schamienie totalne społeczeństwa (pewnej części)?
Czy wynika to też w ogole z traktowania dzieci w tym kraju i ich nie
szanowania, o czym nieraz tu były dyskusje?
No i myślę o tym, jak można działać.
Nie widzę nic zdrożnego w pisaniu na forum na ten temat. Nie zawsze
trzeba pisać o głupotkach. Czasami coś człowiekiem wstrząśnie, to
ludzkie i normalne.Nie widzę w tym hipokryzji. Temat jest bardzo
poważny i dobrze, że się o nim dyskutuje. I dobrze byłoby, żeby coś
z tej dyskisji wynikło.

[malgra]

nie myślę wcale.
Czytam,słyszę w wiadomościach ale nie myślę o tych dzieciach.
Jedyne komentarze to: biedne dziecko,bestie nie rodzice i głusi i ślepi
sąsiedzi,którzy również powinni odpowiadać karnie za to,że dawali im swoje ciche
przyzwolenie.

NIE, staram się nie myśleć.

[nchyb]

Życia im już nie wrócę, cierpień nie złagodzę.
Niestety,na każdym kroku słychać o cierpieniach dzieci. Przeraża
mnie to i nie chcę słuchać i czytać o tragediach dzieci. Niestety,
wiedza o tym jest nieunikniona, a potem spać po nocach z bezradnego
żalu nie mogę.
Więc staram się nie myśleć, przy rozmowach zmieniam temat, przy
wiadomościach przełączam program.

Za to staram się reagować. Gdy widzę matkę bijącą dziecko na ulicy -
staram się załagodzić jej reakcję, w starym mieszkaniu do niejednego
sąsiada zaglądałam, gdy słyszałam płacz dziecka i pytałam, czy można
jakoś pomóc,bo np. dziecko chore.

Staram się nie myśleć, moim dzieciom staram się też zaoszczędzić
takiej wiedzy. I coraz bardziej myślę, że konieczny jest zakaz
jakiegokolwiek nawet klapsa, bo niesety, zbyt cienka granica
dzieliklaps od pobicia...

[marina2]

tak myślę o bardzo konkretnym chłopcu.bywa u nas w domu.nie
potrafię mu pomóc.nie wiem co i jak zrobić.latami patrzył na
przemoc w swojej rodzinie-teraz wypiera,idealizuje.stracił
rodziców.opieka rodziny i terapia na jaką chodzi może kiedyś
odniesie skutek.patrzę na niego i jako stara baba wiem,że to czego
doświadczył mając 11 lat jest dla mnie nie do udźwignięcia.bardzo
go lubię,jestem w pobliżu.

Tak, myślę

[kulawa.stonka]

To historia sprzed ok.1,5 roku.
Konkubent zakatował chłopczyka - Oskara (miał chyba 4 , 5 lat)
Nie zapomnę obejrzanej w internecie wizji lokalnej, oględziny
mieszkania.
Kamera w pewnym momencie zrobiła zbliżenie łóżka na którym nadal
leżało ciałko tego chłopca. Dziecko miało zmasakrowaną twarzyczkę,
wybite zęby, zaschniętą krew, czarne dziury na ciele po przypalaniu
papierosem...

Nawet teraz, kiedy to piszę to gula stoi mi w gardle... Po
obejrzeniu tej wizji lokalnej jeszcze długo płakałam w głos. To było
coś strasznego...

[kulawa.stonka]

clips.interia.pl/stm/play.html?attId=952482&type=V&ref=interwencja

Nie

[blanka_32]

Jak w tytule

Myślę i smutno mi stasznie

[isabell75]

Nie ogladam wogóle wiadomości, nie kupuje gazet CELOWO, by uniknąć
wiedzy o wszystkich tragicznych wypadkach, a już szczególnie jeżeli
ofiarami są dzieci.Często jednak dowiaduję sie o okrutnych
wydarzeniach a to od mamy a to od sąsiadki itp. Strasznie to wtedy
przeżywam i nieraz połakałam się. Odkąd mam długo wyczekiwanego
synka 8,5 miesięcy stałam się okropnie wrażliwa na krzywdę dzieci.
Może jestem egoistką, ale staram się wogóle nie korzystać z mediów,
wolę żyć w niewiedzy, bo i tak nic nie pomogę a tylko bardzo mi
smutno.Może ktoś nazwe to ZNIECZULICĄ ale za dużo mnie kosztuje
wiedza o tragediach niewinnch szkrabów.Teraz też zrobiło mi się
strasznie smutno, lecę więc do mojego syneczaka, który smacznie śpi.
Miej Boże w opiece wszystkie skrzaty. Pozdrawiam

[spacey1]

Muszę odświeżyć ten wątek, bo nie mam się przed kim wygadać. Już spotkałam się z
dziwnymi uśmieszkami komentującymi moją nadwrażliwość. A ja, choć staram się
otoczyć jakimś pancerzem (a właściwie moją psychikę), to czasem jednak coś się
dzieje takiego, że wszystko we mnie pęka. Pierwszy raz to było wtedy, kiedy
przeczytałam w internecie wiadomość "Zmarła skatowana przez rodziców roczna
Magda". Moja córeczka była wtedy w tym samym wieku, było to prawie 5 lat temu.
Ta malutka była ze mną przez długie tygodnie - w mojej głowie, sercu, myślach.
Nie mogłam normalnie funkcjonować. Potem wiedziałam, że musze jakoś to opanować,
nie znieczulać się, broń Boże, ale chronić swoją psychikę - dla siebie i dla
moich dzieci. Długo mi sie to udawało, ale teraz ... przeczytałam bardzo
obrazowy artykuł w Newsweeku o małym Bartku i ... wszystko wróciło. Od
wczorajszego ranka nie mogę normalnie żyć. Wiem, zaraz mi ktoś napisze, że
zamiast biadolić mam coś robić, komuś pomóc. Rozglądam sie wokół, jeśli tylko
będe miała jakieś podejrzenia, że dziecko jest krzywdzone - zareaguję. tak się
składa, że ja jeszcze nigdy w bliskim otoczeniu nie spotkałam się z czymś takim
(chyba na szczęście). Co z tego, jeśli żyję ze świadomością, że gdzies tam,
daleko, albo głęboko schowane, dzieci cierpią swoje dramaty...
Wciąż mam przed oczami panią sąsiadkę, która się wypowiedziała w tym artykule.
Mieszkała z Bartkiem w jednym domu, mieli wspólną łazienkę. Widywała go, dawała
czasem banana, którego wedle jej słów nie jadł, ale pożerał. Sąsiedzi znali go
głównie z głosu - kiedy płakał abo prosił "wujka", żeby już nie bił. Widziała,
jak dzień przed śmiercią "wujek" niósł Bartka do toalety, bo sam nie mógł już
iść. Smutno na nią spojrzał. Wtedy powiedziała do męża - "będzie źle".
Gdzie ta kobieta była, gdzie był jej mąż? O niej właśnie myślę teraz, zaraz po
Bartku. Kobieto, dzięki tobie mógł żyć!
Wczoraj chyba po raz pierwszy w życiu modliłam się, żarliwie z pełnym
przekonaniem, płacząc. Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie... Tak, tego on
potrzebuje najbardziej, odpoczynku...
Ja nie koncentruję swoich myśli na tym, co bym zrobiła oprawcom, a zauważyłam,
że najczęściej o tym ludzie piszą i mówią. Ja myśle o tym dziecku, które doznało
czegoś najgorszego - otrzymało cierpienie i śmierć z rąk tych ludzi, od których
powinnno było dostać miłość.
Co zrobić, co zrobić, aby to się nie zdarzało? I co zrobić, aby móc jakoś żyć -
mam przecież swoje dzieci...

spacey1

[jestem.mama]

napisz proszę w którym nr newseeka był ten artykuł o bartusiu, jesli
czytałaś go w necie, to podaj proszę link.

Nie jesteś nadwrażliwa. Ja myslę tak samo jak Ty. Ciagle mam przed
oczami zdjęcie małego Bartusia.. Nie chcę powtarzać tego co
napisałaś.. Wszyscy jesteśmy winni..

[spacey1]

To Polityka, nie Newsweek, pomyliłam się. Na okładce jest para lesbijek z
dzieckiem, dla tego artykułu kupiłam to pismo.

[spacey1]

Dodam jeszcze, że też byłam bitym dzieckiem, ale nie aż tak. Ja żyję.

[denea]

Nie to, że myślę świadomie, siedzę i rozpamiętuję. Ale to tak
strasznie siedzi w człowieku, że chcąc nie chcąc po prostu wraca.
Szczególnie jak patrzę na dzieci, widzę mojego roześmianego synka i
po prostu nie mogę pojąć, jak można, no nie mogę.
Nie widziałam wcześniej tego materiału o chłopczyku z Piotrkowa.
Chyba nigdy tego nie zapomnę, nie uda mi się, gdybym nawet chciała.