opieka nad dziecikem w domu,a reakcje ludzi

[patssi]

Mam bliską koleżankę,która zajmuje się synkiem (prawie 3 lata).Jest
z nim w domu,chodzą na spacery,gotuje mu,sprząta - ogólnie
standardowo.To bardzo fajna
dziewczyna,uśmiechnięta,wykształcona,zadbana,zawsze gotowa do
pomocy.Jej decyzja pokierowana jest raczej wyborem i miłością do
syna niż przesłankami o niszy na rynku pracy.Cała trójka jest
szczęśliwa,moją dla siebie sporo czasu,widać jak bardzo się nim
cieszą.Żyją normalnie,na oko niczego im nie brakuje.
Tak się złożyło że mamy kilku wspólnych znajomych i ile razy bym ich
nie spotkała to głośno i szczerze wszyscy jej wspóczują,że życia nie
ma,do ludzi nie wychodzi,pogrążyła się i takie tam...nie wiem już
nawet jak reagować,bo oni wiedzą swoje i tyle...brak mi czasem
słów,a nawet czuję niesmak.
Dlaczego ludzie ulegają streotypom i spychają "kury domowe"na drugi
plan?
Dlaczego matka siedząca w domu z dzieckiem/dziećmi jest gorsza od
tej pracującej na cały etat?
A.ostatnio powiedziała mi,że dawno nikt jej nie zaprosił nawet na
kawę.Dziwne to.Boją się że się zarażą chorobą "kury domowej"?
Dlaczego ludzie nie szanują czyichś decyzji ot tak,tylko szukają w
nich zawsze jakichś porażek,błędów i zawahań?


Czy Wasze koleżanki zajmujące się dziećmi w domu tracą w Waszych
oczach na wartości?
Moja,nie.

[sanna.i]

Nie tracą,a twoi znajomi durni i własnych problemów nie mają.Co ich to obchodzi?
To czy ktoś zostaje w domu czy idzie do pracy zależy głównie od finansów. Jeśli
spotykam kobietę na wychowawczym, to jedyne co myślę, to to,że nieźle sobie
rodzina radzi finansowo. Cała reszta to ich broszka.

[18_lipcowa1]

Ja nic nie mam do decyzji ktore podejmuja ludzie, jak im pasuje to
ok? Ale bycie w domu jest zwyczajnie nudne. Oszalalabym bedac w
domu 3 lata.

[mamka_klamka]

Zależy co kto lubi. Ja nie pracowałam przez siedem lat i było mi
bardzo dobrze. Jak poszłam do pracy to już po pół roku miałam dość.
Jak się "siedzi w domu", jak niektórzy uważają, nie trzeba się
ograniczać do sprzątania, gotowania i zabawy z dziećmi. Spotykałam
się z ludźmi bardzo często i to z tymi, których sobie sama wybrałam,
a nie z tymi, których mam w pracy i MUSZĘ się z nimi spotkać, czy
chcę czy nie.

[daga_j]

Teraz tak, ale z dzieckiem już czasu na nudę nie ma. Można oszaleć - na pewno,
ale nie z nudy lipcowa, oj nie z nudy...

[gardenia_nowak]

oj z nudy, z nudy. Dlatego ja mam wychowawczy i pracuję w domu - jak mały śpi,
bawi się no i popołudniami, jak małego przejmuje tata.

[deodyma]

prawda jest taka, ze ludziom niedogodzisz.
jesli dziewczyna chce wychowywac syna, jej sprawa i jej wybor i nic nikomu do tego.
jesli jest szczesliwa, to o co chodzi?
a ci znajomi niech sie nad nia nie uzalaja.
przypuszczam, ze sami chetnie by sie z nia zamienili na miejsca.
na ogl najwiecej na takie tematy maja do powiedzenia ci, ktorym zal tylek
sciska, ze innym zyje sie lepiej.

[dragica]

Razem z malzem zdecydowalismy,ze po ustaniu urlopu maciarzynskiego/ktory, tu
gdzie mieszkam,trwa 12 miesiecy/,zostane w domu jeszcze przez rok,moze dwa
lata.Jeszcze w ciazy taka decyzja bylaby dla mnie szalenstwem,kara,czyms
strasznym...Pierwotnie po 6 miesiacach od urodzenia dziecka chcialam wrocici do
pracy...Na szczescie,tutaj gdzie mieszkam kobieta,ktora siedzi w domu z
dzieckiem/dziecmi nie jest napietnowana,zas w Polsce zauwazylam,ze siedzenie w
domu jest bardzo fuj i jak tak w ogole mozna...
Moja decyzja o pozostaniu w domu dluzej niz rok jest bardzo przemyslana,dopoki
Mloda nie pojdzie do przedszkola, chce byc z Nia codziennie,patrzec jak
dorastaStrona finansowa jest mniej istotna,moja pensja jest marniutka w
stosunku do pensji malza /w patriarchalnych krajach kobieta nie zarobi nigdy
przenigdy tyle co facet, nawet gdyby miala sto razy wieksze
kwalifikacje/...Kontakt z ludzmi i zawodem mama i miec bede poprzez
tlumaczenia,ktore moge wykonywac w domu.

[gaja78]

dragica napisała:

> Moja decyzja o pozostaniu w domu dluzej niz rok jest bardzo przemyslana,dopoki
> Mloda nie pojdzie do przedszkola, chce byc z Nia codziennie,patrzec jak
> dorastaStrona finansowa jest mniej istotna,moja pensja jest marniutka w
> stosunku do pensji malza /w patriarchalnych krajach kobieta nie zarobi nigdy
> przenigdy tyle co facet, nawet gdyby miala sto razy wieksze
> kwalifikacje/...

Podpisuję się
Patrzę obecnie na "dorastanie" mojej młodszej córki, starsza już jest w
przedszkolu. Pewnie jeszcze trochę posiedzę w domu. Dobrze mi z tym, karierę
zawodową zdążę zrobić jeszcze kilka razy, dzieci tak małe jak są teraz już nigdy
nie będą ... jeśli miałabym żyć tak, jakby jutra miało nie być, to opieka nad
małymi dziećmi jest szczytem moich marzeń
Kontakt z ludzmi i zawodem mama i miec bede poprzez
> tlumaczenia,ktore moge wykonywac w domu.

[metrluba]

patssi napisała:

> A.ostatnio powiedziała mi,że dawno nikt jej nie zaprosił nawet na
> kawę.Dziwne to.Boją się że się zarażą chorobą "kury domowej"?

Może pracują i nie mają czasu, a jak już mają, to spędzają go na
łonie własnej rodziny?

[majenkir]

patssi napisała:
> A.ostatnio powiedziała mi,że dawno nikt jej nie zaprosił nawet na
> kawę

A ona? Zaprosila kogos?

[mamma1975]

Ja być może będę złośliwa, ale tak mnie życie, czytaj- komentujący ludzie-
nauczyli. Siedzę już 4 rok z synem, teraz z dwójką, bo mamy jeszcze roczną
córkę. Syn chodzi do przedszkola, ale dość nieregularnie bo choruje. Mam takich
samych znajomych i sąsiadów... Ale ja nauczyłam się asertywnie i niestety
złośliwie reagować. Bo cóż ja siedzę w domu, mąż pracuje na b wysokim
stanowisku, więc zarabia naprawdę sporo. Stać nas na prywatne przedszkole,
opiekunkę, 2 razy w tygodniu i panią do sprzątania. Więc to siedzenie nie jest
wcale takie uciążliwe, rzekłabym jest przyjemnością. A ludzie swoje, że głupia,
nieambitna krowa, marnuje życie... To ja im, cóż mój mąż zarabia tak duże
pieniądze, że nie muszę łazić do roboty, bo na wszystko nas stać. A wy biedaczki
musucie poginać do roboty, a potem w domu, ale cóż.... każdy ma na co go stać.

[nemesis5]

A ja bym chciala siedziec w domu, wiedzialabym ze wszystko jest zrobione tak jak chce (chodzi o sprzatanie) a dzieci wychowane "po mojemu" i tylko do siebie moglabym miec pretensje jakby byly np. niegrzeczne. Budujemy z mezem duzy dom, z duzym ogrodem. Wiem ze pielegnowanie go zajmie duzo czasu, nie mowiac juz o dzieciach i o tym ze rzeczywiscie dzieci male sa tylko raz, nie chcialabym tego stracic.

[18_lipcowa1]

rzeczywiscie dzieci male sa tylko raz, nie chcialabym tego s
> tracic.


No teraz to piszecie jakbyscie do tej pracy jechaly na drugi koniec
swiata i nie widzialy dzieci wcale.
Sa prace na pol etatu, sa prace w domu, wieczorowe, weekendowe.
Nikt nie kaze siedziec od 8 do 8 w korporacji bo i ja bym nie
siedziala,ale bez przesady.
Moja matka siedziala ze mna 3 lata- moze i to cos dalo, moze nie -
nie wiem, bo NIE PAMIETAM zwyczajnie. Moze wasze dzieci tez nie beda
pamietac waszego poswiecenia?

[dragica]

18_lipcowa1 napisała:

> Moja matka siedziala ze mna 3 lata- moze i to cos dalo, moze nie -
> nie wiem, bo NIE PAMIETAM zwyczajnie. Moze wasze dzieci tez nie beda
> pamietac waszego poswiecenia?

Lipcowa,a moze Twoja pewnosc siebie jest wynikiem tego,ze Twoja matka poswiecila
Ci 3 lata?

[18_lipcowa1]

Ale moja matka zawsze poswiecala mi czas. Nawet jak pracowala.
W niczym nam to nie przeszkodzilo.

[dragica]

Na pewno,ale podobno pierwsze lata zycia dziecka, a szczegolnie 1 rok daja
podstawy na cale zycie...w sensie stabilnosci psychicznej itd.O ile dobrze pamietam.

[18_lipcowa1]

Nie wierze to, ze zwyklego doswiadczenia moge ten mit obalic,
niestety.

[guderianka]

Twoje doświadczenie lipcowa nie idzie jednak w parze z badaniami
naukowców
Pierwsze lata życia sa niezwykle cenne-wtedy następuje najszybszy
rozwój, dziecko nabywa zdolności socjalizacyjnych, uczy się emocji,
nawiązuje kontakty, kształtuje się jego osobowość. Wpływ miłości,
obecności kochającego rodzica (matki/ojca)jest niebagatelny i
niepodważalny. To takie ładowanie akumulatora, które procentuje w
okresie gdy młody człowiek przechodzi tzw."okres dojrzewania".

[18_lipcowa1]

tak tak
i rozumiem ze pracujacy rodzic nie jest w stanie tego dziecku dac...
prosze...

[guderianka]

Tego akurat nie napisałam więc proszę nie wmawiać. Aczkolwiek
wiedziałam że to napiszesz
Fakt jest taki, że rodzic nie pracujący ma większe MOŻLIWOSCI niż
pracujący, ponieważ ma więcej czasu.
Fakt jest też taki, że istotną kwestią jest w jaki sposób ów czas
jest spożytkowany

[18_lipcowa1]

No wlasnie, jakosc a nie ilosc sie liczy.
I zadowolonie matki tez- znam dziewczyny ktore sie meczyly w domu,
ale siedzialy BO TO DOBRE DLA DZIECKA, TE 3 LATA SA SWIETE
Efekt- frustracja, nuda i szybka ucieczka do pracy.

[guderianka]

W tym miejscu nie rozważam JAKOŚCI
ale kwesti którą zanegowałaś wyżej-a więc wpływu obecności rodzica w
życiu dziecka w jego pierwszych latach

[18_lipcowa1]

> ale kwesti którą zanegowałaś wyżej-a więc wpływu obecności rodzica
w
> życiu dziecka w jego pierwszych latach


Ciezko mi to ocenic, sa dzieci zsocjalizowane takie ktore przebywaly
z matkami i takie ktore szly do zlobka, przedszkola. Sa takie dzieci
ktore radzily sobie swietnie w zyciu niezaleznie od tego czy byly z
nimi mamy czy nie.
Wiec w te badania naukowcow srednio wierze.

[guderianka]

Socjalizacja dziecka to jeden z etapów jego rozwoju
Ale są jeszcze inne
A badania naukowców masz w wielu książkach-które nie są pseudo
naukowe ale traktują o rozwoju dzieciaka w poszczególnych miesiącach
Faktem jest, że dziecko wychowane w poczuciu miłości,
bezpieczeństwa, zainteresowania nim i jego problemami, wprowadzane
odpowiednio w świat przez rodzica, ładowane pozytywnymi emocjami
lepiej odnajduje się w grupie (żłobkowej/przedszkolnej/szkolnej) niż
dziecko, które powyższych nie ma

[18_lipcowa1]

poczuciu miłości,
> bezpieczeństwa,
zainteresowania nim i jego problemami,
wprowadzane
> odpowiednio w świat przez rodzica,
ładowane pozytywnymi emocjami
> lepiej odnajduje się w grupie (żłobkowej/przedszkolnej/szkolnej)
niż



Rozumiem ze pracujacy rodzic nie ma szans tego dac dziecku?
Nie przesadzajmy.

[guderianka]

Lipcowa-nie próbuj dopasować ideologii, już drugi raz wpierasz coś
czego nie napisałaś. Nie czepiaj się jak rzep psiego ogona-
przeczytaj raz jeszcze

[filipianka]

> No wlasnie, jakosc a nie ilosc sie liczy

Doprawdy?
Dla mnie, dorosłego człowieka, to stwierdzenie jest jak najbardziej prawdą (w większości przypadków), ale dla dziecka, podkreślam małego dziecka 0-3, chyba jednak ważna jest ilość.
Zapytaj 2 latka czy woli 1 czekoladowego cukierka czy 5 kakaowych – wydaje mi się że wybierze 5, i to nie chodzi o pazerność na słodycze. Po prostu małe dziecko to organizm prosty, on wszystko pojmuje w prosty sposób, a bez zagłębiania się w pozostałe aspekty.

Załóżmy ze z dzieckiem, czyli małym nieporadnym, niezdolnym do samodzielnej egzystencji człowiekiem jest cały czas jedna osoba-mama. W ciągu całego dnia, ileś razy, powiedzmy 10, dziecko potrzebuje pomocy, trzeba je nakarmić gdy jest głodne, trzeba je przytulić gdy jest smutne, trzeba pomóc jak nie radzi sobie z zabawką, trzeba podać rękę jak nie radzi sobie z podniesieniem się z podłogi, itp., itd. I przez te wszystkie „razy” 10 krotnie otrzymuje pomoc mamy więc utwierdza się w przekonaniu że może na nią liczyć jeśli 11 raz potrzebowało by wsparcia.

Druga opcja to mama pracująca i opiekująca się dzieckiem, powiedzmy 4 godziny. W ciągu tego czasu maluch potrzebuje pomocy 4 razy i 4 razy ta pomoc otrzymuje od mamy. A przez resztę dnia, przykładowe 6 razy ma wsparcie od kogoś innego (pół biedy jak to jest jedna osoba).

Czy myślicie że takie dziecko, taki tworzący się na podstawie przeżytych doświadczeń nowy człowiek, będzie miał większy kontakt, zaufanie, poczucie bezgranicznej miłości, od kogoś na kogo zawsze może liczyć co jest poparte 10 krotnym sprawdzeniem czy od kogoś kogo sprawdził 4 razy?

Pamiętajmy, że dziecko jednak inaczej postrzega świat, bardziej prosto.

Nie jestem za tym żeby być mamą domową, tzn do końca życia gotować obiadki i sprzątać. Ale jednak czas który już się nigdy nie powtórzy i jest bardzo ważny dla przyszłości dziecka, spędzam z dzieckiem. Z drugim dzieckiem. Bo z pierwszym spróbowałam być mamą i pełnoetatowym pracownikiem z jedynie 16 tygodniową nieobecnością. I to w mojej sytuacji był błąd. Wiem, bo sprawdziłam, nie teoretyzuję, jak co poniektórzy.

<- emama upgrade

[18_lipcowa1]

No wlasnie kwestia tutaj to czas spedzony z dzieckiem w domu. Nie
moglabym byc 2-3 lata, po prostu nie. I za wszelka cene mam sie
meczyc?

[gryzelda71]

Skąd wiesz,że będziesz sie męczyć?Dla mnie to fenomen,że ty wiesz wszystko zanim
cos przeżyjesz.

[18_lipcowa1]

Bo ja juz sie mecze.Pracuje na pol etatu.

[gryzelda71]

Zadam głupie pytanie.A masz już dziecko?Nie.
I kurka wodna,skoro się meczysz do roboty na cały etat.

[kattra_a]

Męczysz się bo widocznie nie masz co robić.
Gwarantuję, że jak urodzisz dziecko to już nie będziesz tak pisała.

Ja jestem teraz w trakcie urlopu wychowawczego z drugim dzieckiem. Od września
mała idzie do żłobka a ja do pracy. Mała będzie miała rok i 3 miesiące. Taki
jest mój świadomy wybór.
Jak byłam w ciązy z pierwszym dzieckiem też gadałam głupoty jak i ty. Wracam od
razu do pracy, co ja będę w domu robiła...nuuuudy. Urodziłam i od razu mi się
światopogląd zmienił.

[18_lipcowa1]

Glupoty to ty teraz gadasz.
Ja mam 52 tyg macierzynskiego. Mi wystarczy.

[hanalui]

kattra_a napisała:

> Męczysz się bo widocznie nie masz co robić.
> Gwarantuję, że jak urodzisz dziecko to już nie będziesz tak pisała.

Urodzilam dziecko a i tak pomimo ze wszystko bylo oporzadzone,
ksiazki przeczytane, internet obleciany we wszystkie strony, moja
potrzeba wlasnego hobby zaspokojona, nadal sie nudzilam i narzekalam
na nadmiar czasu

[metrluba]

hanalui napisała:

> Urodzilam dziecko a i tak pomimo ze wszystko bylo oporzadzone,
> ksiazki przeczytane, internet obleciany we wszystkie strony, moja
> potrzeba wlasnego hobby zaspokojona, nadal sie nudzilam i
narzekalam
> na nadmiar czasu

No cud organizacji, naprawdę. Tylko podziwiac i stawiać za wzór. Nie
kazdemu się to udaje i mamom nieidealnym należy wybaczyć ich
niedoskonałość.

[hanalui]

gryzelda71 napisała:

> Skąd wiesz,że będziesz sie męczyć?Dla mnie to fenomen,że ty wiesz
wszystko zani
> m
> cos przeżyjesz.

Moze po prostu niektore kobiety to wiedza i tyle, sa na tyle
inteligentne, zorganizowane i z wyobraznia ze potrafia sobie
wyobrazic jak to jest siedziec w domu z dzieckiem.
Ja tak mialam, wiedzialam.
I szczerze powiedziawszy przygotowywalam sie na jakas rewolucyjna
zmiane, bo tak wszyscy gadaja jakie to trudne i tratatata... a tu
dalam sobie rade bez niczyjej pomocy z palcem w d....i jeszcze
zdazylam sie wynudzic, i prawde powiedziawszy bylo to duzo prostsze
niz sadzilam. W dzisiejszych czasach kiedy sa pieluchy jednorazowe,
pralki, sztuczne mleka, sloiczki i tysiace pie...k ulatwiajacych
opieke nad dzieckiem ja naprawde nie jestem w stanie zrozumiec kogos
kto mowi ze jest mu ciezko. To zwyczajna wymowka na wlasne lenistwo,
brak zorganizowania

[mamka_klamka]

Jeśli miałabyś się męczyć, to rzeczywiście lepiej idź do pracy, bo
wkurzona i zmęczona mama jest gorsza niż wypoczęta i chętna do pracy
opłacona niania.

[metrluba]

filipianka napisała:

> Druga opcja to mama pracująca i opiekująca się dzieckiem,
powiedzmy 4 godziny.
> W ciągu tego czasu maluch potrzebuje pomocy 4 razy i 4 razy ta
pomoc otrzymuje
> od mamy. A przez resztę dnia, przykładowe 6 razy ma wsparcie od
kogoś innego (p
> ół biedy jak to jest jedna osoba).

Piszesz jako o idealnym o układzie, który jest skrajnie
nienaturalnym wymysłem nowoczesności. Kiedyś matki (płodne), miewały
i po dwanaścioro dzieci lub wiecej; śmiertelność wynosiła dajmy na
to około 20% (to akurat w Hiszpanii w rodzinach chłopskich za czasów
Habsburgów, ale dobre i te dane), więc powiedzmy, ze zostawało im 6-
10 drobiazgu. W tych warunkach normalna matka nie była w stanie
reagować na każde zakwilenie dziecka, a pomoc dzieci uzyskiwały od
starszego rodzeństwa, dziadków i innych pętających się po obejściu
czy dworze krewnych lub od służby. Lekko licząc, mogło być tych osób
i ze dwadzieścia. I co, chcesz powiedzieć, że wszyscy wychowywani w
ten sposób byli dewiantami albo zalęknionymi i zakompleksionymi
osobnikami?

[trissie]

> > No wlasnie, jakosc a nie ilosc sie liczy
>
> Doprawdy?
> Dla mnie, dorosłego człowieka, to stwierdzenie jest jak najbardziej prawdą (w w
> iększości przypadków), ale dla dziecka, podkreślam małego dziecka 0-3, chyba je
> dnak ważna jest ilość.
> Zapytaj 2 latka czy woli 1 czekoladowego cukierka czy 5 kakaowych – wydaj
> e mi się że wybierze 5, i to nie chodzi o pazerność na słodycze. Po prostu małe
> dziecko to organizm prosty, on wszystko pojmuje w prosty sposób, a bez zagłębi
> ania się w pozostałe aspekty.
>
> Załóżmy ze z dzieckiem, czyli małym nieporadnym, niezdolnym do samodzielnej egz
> ystencji człowiekiem jest cały czas jedna osoba-mama. W ciągu całego dnia, ileś
> razy, powiedzmy 10, dziecko potrzebuje pomocy, trzeba je nakarmić gdy jest gło
> dne, trzeba je przytulić gdy jest smutne, trzeba pomóc jak nie radzi sobie z za
> bawką, trzeba podać rękę jak nie radzi sobie z podniesieniem się z podłogi, itp
> ., itd. I przez te wszystkie „razy” 10 krotnie otrzymuje pomoc mamy
> więc utwierdza się w przekonaniu że może na nią liczyć jeśli 11 raz potrzebowa
> ło by wsparcia.
>
> Druga opcja to mama pracująca i opiekująca się dzieckiem, powiedzmy 4 godziny.
> W ciągu tego czasu maluch potrzebuje pomocy 4 razy i 4 razy ta pomoc otrzymuje
> od mamy. A przez resztę dnia, przykładowe 6 razy ma wsparcie od kogoś innego (p
> ół biedy jak to jest jedna osoba).
>
> Czy myślicie że takie dziecko, taki tworzący się na podstawie przeżytych doświa
> dczeń nowy człowiek, będzie miał większy kontakt, zaufanie, poczucie bezgranicz
> nej miłości, od kogoś na kogo zawsze może liczyć co jest poparte 10 krotnym spr
> awdzeniem czy od kogoś kogo sprawdził 4 razy?
>
> Pamiętajmy, że dziecko jednak inaczej postrzega świat, bardziej prosto.



Dokladnie, az sie rozesmialam czytajac to zdanie o jakosci. To haslo jest
wymyslem socjalistycznym i sluzylo usprawiedliwieniu koniecznosci pracy
kobiet.kobiety na traktory a dzieci na wychowanie panstwa - taki szczytby cel.
Niestety male dziecko nie wie, co to znaczy czas jakosciowo dobrze spedzony. Ono
ma potrzebe bycia z rodzicem - to buduje jego poczucie bezpieczenstwa.
Pracowalam kiedys z osoba, ktora zatrudniala do corki nianie, a sama starala
sie zapewnic dziecku ten wlasnie wysokiej jakosci czas wolny - jako
zadoscuczynienie nieobecnosci w domu. Dziecko z kazdym problemem i zranieniem
bieglo do niani, zero kontaktu z matka, bo niby skad. Mama byla tylko
dostarczycielem rozrywek. Ta sytuacja bardzo mnie poruszyla i pamietam ja
dobrze, chociaz to bylo dawno temu.

[metrluba]

guderianka napisała:

Wpływ miłości,
> obecności kochającego rodzica (matki/ojca)jest niebagatelny i
> niepodważalny. To takie ładowanie akumulatora, które procentuje w
> okresie gdy młody człowiek przechodzi tzw."okres dojrzewania".

A co, jeśli rodzic nie jest kochający i uprawia agresywną tresurę
dziecka? Wszystkie te oceny są fajne, tylko że zakładają, że pewne
wyidealizowane sytuacje rodzinne stanowią codzienność i nie ma od
nich wyjątków.

[guderianka]

> A co, jeśli rodzic nie jest kochający i uprawia agresywną tresurę
> dziecka?

Wtedy dziecko ma mniejsze szanse na normalne funkcjonowanie w
dorosłym życiu-a ma większe "szanse" na problemy emocjonalne i
zaburzone relacje.
Wypowiedzi moje nie mają charakteru oceny ale przedstawiają pewien
łańcuch zachowań, akcję--> reakcję. Oczywistym jest, że są wyjątki
od wszelkich reguł jednak nie stanowią one większości i jeśli są
opisywane w różnego rodzaju książkach/podręcznikach/poradnikach to
jako właśnie wyjątki

[metrluba]

A ja nie jestem przekonana, że monokultura pt. siedzenie w domu z
matką i tylko z matką jest najlepszym, co może spotkać dziecko. Nikt
tego też nie udowodnił. Ze wszystkich podręczników, które czytałam,
wyłania się taki oto obraz, ze 3 pierwsze lata są kluczowe dla
kształtowania się obrazu świata dziecka i niezwykle wazne dla jego
rozwoju, ale nigdzie nie widziałam badań swiadczących o tym, że
dzieci, których mamy pozostają w domu, rozwijają się lepiej. Wbrew
pozorom jedno z drugiego nie wynika.

A nie, przepraszam, widziałam gdzieś badania, z których wynikało, że
dzieci z rodzin o większym kapitale kulturowym rozwijają się lepiej
nie idąc do przedszkola, ale dzieci z rodzin o mniejszym kapitale
kulturowym w przedszkolu rozwijają się lepiej niż w domu.
Podkreślam, ze badanie dotyczyło przedszkola vs. dom, ale nie tego,
czy dziecko nieidące do przedszkola pozostaje w domu z mamą, czy z
tatą (tata też występuje czasem w rodzinie), czy też z
opiekunką/opiekunem i jak w zależności od osoby opiekuna się
rozwija.

Dziecko powinno mieć pewną stabilność, ale stabilna i dobra niania
na parę godzin dziennie mieści się w tym jak najbardziej. Żeby
spełniać się jako mama domowa trzeba to także lubić i realizować
się. Kobiety, które nie spełniają tego warunku, nie powinny zostawać
z dziećmi mimo najlepszych warunków finansowych, żeby nie zaskodzić
sobie i własnym pociechom.

[guderianka]

wszystkich podręczników, które czytałam,
> wyłania się taki oto obraz, ze 3 pierwsze lata są kluczowe dla
> kształtowania się obrazu świata dziecka i niezwykle wazne dla jego
> rozwoju

Zgadza się


ale nigdzie nie widziałam badań swiadczących o tym, że
> dzieci, których mamy pozostają w domu, rozwijają się lepiej

Ja też nie

[laminja]

Tylko kiedyś życie zawodowe wyglądało inaczej. Gdybym wróciła do pracy na cały
etat (nie mam opcji pracy na pół czy 3/4), wracałabym do domu koło 19. Mąż wraca
o podobnej porze. Sprzątanie, prasowanie, gotowanie i część zakupów można
scedować na wynajęte do tego osoby, ale wtedy każde wyjście do kina czy na
kolację z przyjaciółmi ograniczałoby czas spędzany z dziećmi. Pracując na
zlecenie raz na kilka tygodni przez 3-4 dni, mogę to wszystko pogodzić. Czuję,
że żyję. Spędzam sporo czasu z dziećmi, nigdzie się nie muszę spieszyć. Mam czas
i dla nich i dla siebie. Przy pracy na cały etat czas dla siebie miałabym
kosztem czasu dla dzieci, a czas dla dzieci kosztem czasu dla siebie.

[mamka_klamka]

> Moja matka siedziala ze mna 3 lata- moze i to cos dalo, moze nie -
> nie wiem, bo NIE PAMIETAM zwyczajnie. Moze wasze dzieci tez nie
beda
> pamietac waszego poswiecenia?

Ale to nie jest żadne poświecenie. Dla mnie to sama przyjemność. Ja
wychowuję i dbam o swoje dzieci. W końcu po to je urodziłam, żeby
się nimi zajmować.
A karierę zawodową mam zwyczajnie w nosie.
Moja mam nie pracowała w ogóle, tylko zajmowała się mna i moim
rodzeństwem i baaardzo jej jesteśmy za to wdzięczni.

[18_lipcowa1]

> Moja mam nie pracowała w ogóle, tylko zajmowała się mna i moim
> rodzeństwem i baaardzo jej jesteśmy za to wdzięczni.
>
A emeryturke tez jej zaplacicie? Bo rozumiem ze nie miala szans jej
wypracowac?

[mamka_klamka]

NA szczęscie w dzisieszych czasach emerytura z ZUSu nie jest jedyną
możliwością. Stać ją był na odłożenie sobie na emeryturkę. Poza tym
nawet jeśli by tego nie zrobiła to uważam, że należałoby jej się to
od nas. A że czworo dzieci ma, to niezła sumka może się uzbierać.

[18_lipcowa1]

Aha czyli mama poswieca wam cale zycie, po czym wy placicie jej
emeryture bo SIE NALEZY.
Chore.

[mamka_klamka]

Nie napisałam, że my jej wypłacimy emeryturę, tylko że sobie
odłożyła. Emerytury ZUSowskie są prześmieszne i tak. Nie napisałam
też, że poświęciła nam całe życie. Poza pracą istnieją tez inne
sposoby realizowania się.

[18_lipcowa1]

mamka_klamka napisała:

> Nie napisałam, że my jej wypłacimy emeryturę, tylko że sobie
> odłożyła.

Ehe tak.

[gryzelda71]

Chwalisz się,że masz oszczędności,a młoda jesteś.To dużo starsza osoba
oszczędności mieć nie może bo?Czy oszczędności to z definicji samodzielnie
wypracowane i od ust odjęte pieniądze?

[18_lipcowa1]

Zeby miec oszczednosci trzeba je z czegos odkladac. Zeby odkladac
trzeba miec pieniadze i to regularne i konkretne.
Przykro,ale nie wierze w jakies specjalne odkladanie niepracujacych
kobiet,chyba ze sa zonami milionerow.

[gryzelda71]

To,że ty nie wierzysz,nie znaczy ze jakaś niepracująca pani ma oszczędności.tyle
w temacie.

[18_lipcowa1]

No nie wierze, poza tym mamka klamka sie zarzeka ze 4 rodzenstwa
bedzie utrzymywalo w razie co taka mame. Ok ich wybor,tylko dlaczego
konsekwencje nie pracowania matki maja ponosic dzieci?

[gryzelda71]

To,że dla ciebie to największa kara,nie znaczy,że inni też tak podchodzą do tematu.

[mamka_klamka]

4 rodzenstwa
> bedzie utrzymywalo w razie co taka mame. Ok ich wybor,tylko
dlaczego
> konsekwencje nie pracowania matki maja ponosic dzieci?
>
To działa na tej samej zasadzie jak "siedzenie" z dzieckiem w domu.
Dla jednych jest to męczarnia i poświęcenie a dla innych naturalna
kolej rzeczy, raczej przyjemna niż przykra. Tym bardziej,że
prawdopodobieństwo tego, że będziemy musieli mamę utrzymywać jest
raczej znikome, jak już pisałam. Ale gdyby była taka potrzeba nie
widziałabym w tym nic złego.

[18_lipcowa1]

że będziemy musieli mamę utrzymywać jest
> raczej znikome, jak już pisałam. Ale gdyby była taka potrzeba nie
> widziałabym w tym nic złego.

Gdybys miala do wyboru odjac od geby wlasnemu dziecku a odjac matce
( ktora przeciez dochodu nie ma) to bys widziala cos
zlego ,zapewniam.

[mamka_klamka]

Jestem optymistką i zakładam, że nie będę musiała dokonywać takich
wyborów.

[mamka_klamka]

Pieniądze regularne i konkretne zapewniał i nadal zapewnia tata. I
Nie trzeba być od razu milionerem albo jego zoną, żeby odkładać.

[gryzelda71]

18_lipcowa1 napisała:

> A emeryturke tez jej zaplacicie? Bo rozumiem ze nie miala szans jej
> wypracowac?

No chyba nie sądzisz,że ty będziesz jej płacić

[protozoa]

Ja po 3 latach urlopu wychowawczego - blixniaki -, na którym zresztą troche
pracowałam dyżurując w Pogotowiu, wróciłam do pracy, bo..... mogłabym dyplom
powiesić na ścianie.
Mam znajomą, która nie pracowała, bo nie musiała. Segment, mąż szef spółdzielni
mieszkaniowej, 2 samochody dobrej klasy itd. Jej syn w wieku moich chłopców,
więc dość często spotykałysmy się w parku itd. Gdy nadszedł czas mojego pójścia
do pracy z wyższością w głosie, ba pogardą oświadczyła, ze ona nie musi pracowac
po nocach, stać ja na wiele bo jej mąż zarabia więcej niż pensja moja, mojego
męża i nasze dyżury razem wzięte. Była to zreszta szczera prawda.
Potem spotykałysmy sie rzadziej - ja praca i dom, staże specjalizacyjne,
doktorat, ona kosmetyczka, masażysta i opieka nad dzieckiem.
Ja- Grecja, ona Malediwy itd. Dziś w dobie kryzysu okazało się, ze jej mąz
stracił pracę.... a kredyty trzeba spłacić. Widoków na jakąkolwiek pracę ani dla
niej ani dla niego nie ma Żyja z oszczędności, które się zaczynają końzyc. Maja
juz nie 2 a jeden samochód. Wakacje już nie na drugiej półkuli a na działeczce,
a na dodatek okazało sie, ze jej syn jest bardzo ciężko chory. Czasem sie
spotykamy, rzadko, bo jakoś nie bardzo ma się czym pochwalić, nie wywyższa sie .
Życie płata niespodzianki.

[gryzelda71]

Oczywiście kryzys by ich nie dotknął,gdyby pani w przepisowym czasie wróciła na
posadę jak czynią mądre i przewidujące panieA tak bieda z nędzą.

[dragica]

Dlatego tez trzeba sobie stworzyc zabezpieczenie,bowiem wiadomo,ze prace mozna
stracic,dom/mieszkanie moze splonac,ewentualnie mozna sie rozwiesc i zostac z
dzieckiem bez pracy i doswiadczenia.
Jedna rzecza jest zyc bezmyslnie i dostatnie,a druga-przyzwoicie i madrze.

[wieczna-gosia]

wa
> c
> po nocach, stać ja na wiele bo jej mąż zarabia więcej niż pensja moja, mojego
> męża i nasze dyżury razem wzięte. Była to zreszta szczera prawda.
> Potem spotykałysmy sie rzadziej - ja praca i dom, staże specjalizacyjne,
> doktorat, ona kosmetyczka, masażysta i opieka nad dzieckiem.
> Ja- Grecja, ona Malediwy itd. Dziś w dobie kryzysu okazało się, ze jej mąz
> stracił pracę.... a kredyty trzeba spłacić. Widoków na jakąkolwiek pracę ani dl
> a
> niej ani dla niego nie ma Żyja z oszczędności, które się zaczynają końzyc. Maja
> juz nie 2 a jeden samochód. Wakacje już nie na drugiej półkuli a na działeczce,
> a na dodatek okazało sie, ze jej syn jest bardzo ciężko chory. Czasem sie
> spotykamy, rzadko, bo jakoś nie bardzo ma się czym pochwalić, nie wywyższa sie
> .
> Życie płata niespodzianki.

grunt to miec anegtotke na kazda okazje

ja znam za to takie historie ze ona nie pracowala a on pracowal a gsy dzieci do
szkol sie nadawaly on pracowal a ona pracowala spolecznie, ot tak troche bo
dziei juz jej mniej potrzebowaly, a inna jakies kursy sobie konczyla, a jeszcze
inna tanczyla flamenco, a jeszcze jedna cos tam innego robila dzieci dorosly,
mezowie nie rzucili, nie stracili pracy w dobie kryzysu, a jedna firme zalozyla
niedawno a lat ma z 50 a druga tez gdzies pracuje od 5 lat i bardzo zadowolona
ze yle w domu siedziala z dziecmi a jeszcze jedna to teraz wnuki lula i nadal
motorem jezdzi.

[18_lipcowa1]

A wy biedaczk
> i
> musucie poginać do roboty, a potem w domu, ale cóż.... każdy ma na
co go stać.


Nie zazdroszcze.Moj maz tez zarabia przyzwiocie, stac byloby nas na
to bym byla w domu (rodze w pazdzierniku) ale nie wyobrazam sobie
tego.
Ja po prostu sie do takiego zycia nie nadaje. Potrzebuje pracy, dla
kasy, ale tez dla przyjemnosci i zdrowia psychicznego. Nie mam
mentalnosci kury domowej, nie bawi mnie zycie w domu, te same stale
czynnosci. To nie dla mnie.
Wlasciwie to wspolczuje kobietom siedzacym w domu, nawet jesli ich
mezowie super zarabiaja.

[dragica]

Perspektywa bycia w domu przez cale zycie jest dla mnie takze
niewyobrazalna!Jednak to nie znaczy,ze ktos siedzac w domu nie moze byc
szczesliwy...
Wazne jest to,jak wykorzystujemy czas siedzac w domu.Ja w czasie siedzenia z
Mloda w domu skoncze drugie studia i,mam nadzieje,naucze sie
hiszpanskiegoKazda chwila z dzieckiem jest niesamowicie cenna, zarowno dla
mnie,jak i dla Niej.Nigdzie sie nie musze spieszyc,moge sobie drzemac w ciagu
dnia razem z Mloda,moge spacerowac...

[18_lipcowa1]

Ja nie mowie ze moze byc nieszczesliw, ale nie lubie tej pogardy w
druga strone ' wy bidulki musicie pracowac, bo wasi mezowie za malo
zarabiaja'
Otoz wlasnie nie zawsze tak jest- dla mnie liczy sie rowniez moj
czas pracy, moje doswiadczenie, to co moge wpisacw CV, moje skladki
emerytalne i to ze pracodawca nie zapyta'a co pani robila przez
ostatnie 3 lata?' a ja powiem' no w domu siedzialam z dzieckiem'.
Aha to tej pani dziekujemy.
Nie musi tak byc, ale siedzenie w domu nie jest zwyczajnie dla mnie,
poszlabym do pracy nawet gdyby moja pensja wynosila tyle ile bierze
opiekunka, po to zeby wyjsc, do ludzi, cos robic, cos znaczyc.
Nie sadze ze pracujace matki sa gorszymi matkami, zabijaja pewnosc w
sobie dzieci, za malo sie nimi zajmuja.
Mialam niepracujace kolezanki i ich dzieci ten czas poranka i
poludnia spedzaly przy bajkach, a kolezanki przy sprzataniu, piciu
kawki itp. Tak wiec ilosc to nie jest jakosc.

[a.nancy]

> Otoz wlasnie nie zawsze tak jest- dla mnie liczy sie rowniez moj
> czas pracy, moje doswiadczenie, to co moge wpisacw CV, moje skladki
> emerytalne i to ze pracodawca nie zapyta'a co pani robila przez
> ostatnie 3 lata?' a ja powiem' no w domu siedzialam z dzieckiem'.
> Aha to tej pani dziekujemy.
> Nie musi tak byc, ale siedzenie w domu nie jest zwyczajnie dla mnie,
> poszlabym do pracy nawet gdyby moja pensja wynosila tyle ile bierze
> opiekunka, po to zeby wyjsc, do ludzi, cos robic, cos znaczyc.

podpisuje sie pod tym obiema rekami.
ale ja lubie swoja prace. stac nas (na razie, tfu, tfu) zebym siedziala w domu,
ale to zadna frajda.

[guderianka]

to ze pracodawca nie zapyta'a co pani robila przez
> ostatnie 3 lata?' a ja powiem' no w domu siedzialam z dzieckiem'.
> Aha to tej pani dziekujemy

To ta pani kiepskie musiała mieć kwalifikacje i wychowując dziecko w
jego pierwszych trzech latach faktycznie musiała siedzieć na doopie
i NIC nie robić dla siebie, żeby takie słowa usłyszeć
"Siedzenie"w domu-jak napisała twoja przedmówczyni nie oznacza
dalszego kształcenia się i zdobywania kwalifikacji. Ma to takie
plusy, że ładuje się akumulatory dziecka, ma się czas na zabawę,
sen, relaks na łonie przyrody i spotkania z przyjaciółmi a zarazem
można tak zorganizować sobie czas , by zrobić kursy,skończyć studia,
nauczyć się języka. I taka osoba będzie postrzegana przez pracodawcę
bardzo pozytywnie bo potrafi organizować sobie świetnie czas.

[18_lipcowa1]

I taka osoba będzie postrzegana przez pracodawcę
> bardzo pozytywnie bo potrafi organizować sobie świetnie czas.


Gratuluje naiwnosci.

[guderianka]

Napiszę tak jak ty
Wiem z doświadczenia

p.s. na trzy rozmowy kwalifikacyjne , które odbywałam dostałam trzy
oferty pracy. Mimo okresów "siedzenia w domu"

[18_lipcowa1]

Super.
Gratuluje.

Ale nie kazdy tak chce zwyczajnie.

[guderianka]

W tym miejscu z kolei nie rozważamy kwestii kto czego chce ale
kwestii, że matka która wychowuje dziecko przez np.3lata i inwestuje
w siebie nie jest atrakcyjna dla pracodawcy

Ty natomiast lipcowa-i weź to pod uwagę-możesz zmienić zdanie gdy
maluch przyjdzie na świat. Bo zobaczysz, że naprawdę fajnie jest
obserwować z dnia dzień jego rozwój, postepy. Możesz dostrzeć więź,
która jest między wami, swój wpływ na kształtowanie osobowości
dziecka i możesz nie zechcieć iść do pracy ale oddać się przez
np.2lata "siedzeniu w domu"

[ally]

taaa, tę narrację też znamy - słodki bobasek, nauka, inwestycje w siebie, powrót
na rynek pracy, olśniewająca kariera. tylko że badania naukowe i statystyki
mówią wyraźnie, że cała masa kobiet ma problem z powrotem na rynek pracy i b.
często ląduje na relatywnie niskim stanowisku. takie są fakty i akurat Twoje 3
rozmowy kwalifikacyjne niewiele tu zmieniają.

[guderianka]

Nie piszę o olśniewającej karierze

A problemy z powrotem na rynek pracy mają matki słabo wykształcone,
nie pracujące nigdy (bo zaszły w ciążę), które skupiały się
dosłownie na siedzeniu a nie na "siedzeniu w domu".

[...]

[kicia031]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[osa551]

A wy biedaczk
> i
> musucie poginać do roboty, a potem w domu, ale cóż.... każdy ma na co go stać.

hmm, wiesz życie płata różne figle. Moja mama wyszła za mąż za dyrektora,
ustawionego z mieszkaniem i samochodem, w latach 70-tych nie był to raczej
standard. Ojciec był dyrektorem dużego przedsiębiorstwa i zarabiał jak na tamte
czasy naprawdę sporo.

Namawiał moją mamę, żeby zrezygnowała z pracy, ale ona stwierdziła, że nie po to
studiowała (była stomatologiem), żeby powiesić dyplom na ścianie.

No i tak właśnie pewnego pięknego dnia na początku lat 80-tych jak miałam pewnie
z 10 lat mój ojciec bardzo ciężko zachorował, musiał zrezygnować z pracy,
przejść na rentę. Miał przez rok chemioterapię. Moja mama otworzyła prywatny
gabinet i przez ładne parę lat, dopóki ojciec nie wyzdrowiał zupełnie
utrzymywała rodzinę.

Nigdy, ale to nigdy nie wiesz co Cię spotka, różnie niespodzianki się zdarzają.

Pomijam fakt, że nie masz pojęcia kogo spotykasz w necie, być może ja też nie
muszę pracować, ale lubię i chcę. Być może zarabiam więcej od Twojego męża.
Każdy podejmuje decyzje na temat swojego życia i zwykle każdy ponosi ich
konsekwencje. Brak pokory wobec życia, niestety czasem czkawką się odbija. Nie
każdy ma ambicję siedzieć w domu i wychowywać dzieci pilnując przy okazji, czy
Pani do sprzątania dobrze sprząta.

[sylwia06_731]

Ja tez lubie domowe zycie i do roboty mi sie nie śpieszy.Radzimy sobie finansowo niezle,ponieważ mąz na tirach jeżdzi a ja opiekuję się 2,5 latkiem zeby miec kontakt z ludzmi chocby w parku czy na placu zabaw no i oczywiscie po to,aby dorobic.Mam takze własnego syna (15 lat) i 2 psy.Jestem osobą towarzyską na dworze jestem codziennie przez kilka godzin i z racji opieki nad małym i dzięki psom mam duzo znajomych w mojej dzielnicy i w dzielnicy gdzie mieszka mały.Nie dałabym sie zamknąc w zadnym biurze bo bym chyba oszalała.Dobrze jest tak jak jest i nie rozumiem co w tym złego,że ktos w instytucji jakiejś nie siedzi.

[a.nancy]

nic nie mam do osob siedzacych w domu
ale litosci
naprawde ZADNA z matek wypowiadajacych sie w tym watku nie potrafi sobie
wyobrazic, ze dla kogos praca jest pasja, ze przez 3 lata w domu, mozna STARAC
sie byc na bierzaco jesli chodzi o rozwoj brazny, ale to nie bedzie TO SAMO co
brac udzial w tym rozwoju osobiscie, ze mozna dostawac piany na mysl, ze ktos,
gdzies, moze wlasnie realizuje projekt, ktory JA moglabym realizowac, gdyby nie...
etc.

[gryzelda71]

Potrafią.

[katrio_na]

Ogolnie ludzie nie rozumieja innego pogladu na zycie

Ja bylam z Malym do jego pojscie do Zerowki. Nie to, ze bylam "Mama
domowa" bo obiadow do tej pory nie nauczylam sie gotowac ale bylam z
synem. Wychowywalam go - swietnie sie przy tym bawiac, sporo
podrozowalismy.
Mieszkamy w sporym miescie, wtedy nawet mieszkalismy w Centrum wiec
rzadko siedzielismy w domu bo atrakcji w takich miejscach jest bez
liku.
To byl fajny czas i widze po synu, ze warto bylo.

Zreszta w naszej dzielnicy bylo sporo Mam, ktore zostawaly z dziecmi.
Nie z przymusu - z checi bycia z nimi.
Jedna byla pedagogiem, miala meza dyrektora jakiegos koncernu -
osobiscie uwazam, ze mialaby nie pokolei w glowie gdyby za 1,5zl
uczyla cudze dzieci a dla swojego brala opieke.

[wimperga]

A mnie zastanawia skąd ludzie mają tyle czasu aby analizować życie innych. Mam
sąsiadów i znajomych w różnych etapach życia (ciąże, małe dzieci, bezrobocie
albo praca)i nie bardzo wiem, czy akurat pracują czy nie. Może bierze się to
stąd, że sama pracuję,mam małe dzieci, dom i ogród i mało czasu na ogarniecie
tego wszystkiego. Pracuję bo lubię, bo szkoda by mi było moich studiów, to że
mój mąż zarabia bardzo dobrze i utrzymałby nas bez problemu nie ma nic do
rzeczy. Nie różnicuję ludzi po tym czy pracują zawodowo czy nie. Mam
znajomego,który wziął urlop wychowawczy (chyba jeszcze na nim jest) a jego żona
pracuje zawodowo - i taki układ bardzo dobrze się sprawdza.

[zuzanka79]

Ja już na samą myśl, że niedługo też zostane kurą domową bardzo się
cieszę. I w d.pie będę miała to, co pomyślą lub powiedzą moje
koleżanki karierowiczki. Nasze ( tzn moje i małża ) życie, nasza
wspólna decyzja. I nikomu nic do tego. Opieka nad dzieckiem wcale
nie musi być bardzo absorbująca, już raz to przeszłam i miała wtedy
duuużo więcej czasu niż teraz pracując zawodowo.

[18_lipcowa1]

taaa
bo ta co nie siedzi w domu to KARIEROWICZKA,
no SUKA KORPORACYJNA normalnie

ja nie wiem po co w ogole pracujace kobiety maja dzieci? wstretne
karierowiczki.

[marzeka1]

Mogłabym być w domu, ale zwyczajnie oszalałabym, zajmując się tylko dzieckiem. A
tak zawsze dzieckiem zajmowaliśmy się razem, bo pracowaliśmy, nie było kwasów,
"bo ty siedzisz w domu i co miałaś do roboty" (ile takich postów na forum już
było). Poza tym życie płata nieprzyjemne niespodzianki, moja matka wdową zostało
w wieku 40 lat, miałyśmy z siostrą rentę po ojcu, ale jej pensja i praca
zapewniała nam lepsze życie (dlatego m.in. nie przyszło mi nigdy zostanie w
domu). Mam też znajomą, zawsze "litowała" się nad pracującymi mami, wyjątkowo
nieładnie podkreślała swoje (nieuzasadnione) poczucie wyższości, bo mam świetnie
pracującego męża i ona może "poświęcić się rodzinie i godnie wychować 3
dzieci"-niestety, pan zginął w wypadku w Niemczech, ona - nigdy nie pracująca,
musiała bardzo boleśnie zderzyć się z rzeczywistością.
Prawda jest taka: niech każda z nas wybiera to, co uważa dla siebie za najlepsze
i nie demonstruje poczucia wyższości, że ktoś inny wybrał inaczej. Poza tym,
zwyczajnie lubię swoją pracę.

[18_lipcowa1]

No wlasnie-glowne argumenty:
-zabezpieczenie
-chec wyjscia do ludzi
-lubienie swojej pracy

to tez moje argumenty.

[zuzanka79]

18_lipcowa1 napisała:

> taaa
> bo ta co nie siedzi w domu to KARIEROWICZKA,
> no SUKA KORPORACYJNA normalnie
>
> ja nie wiem po co w ogole pracujace kobiety maja dzieci? wstretne
> karierowiczki.

Chyba źle mnie zrzumiałaś, albo ja źle się wyraziłam. Chodziło mi
głównie o to, by umieć uszanować czyjś wybór. To, co u mnie nigdy by
nie przeszło innym może być na rękę i dobrze im z tym. Ja to
szanuję, nie wtrącam się, nie komentuję na boku i przy osobach
trzecich. A te karierowiczki - to taka ironia. W mojej firmie jest
cała masa kobiet ( bank to głównie kobiety) tzw singielek, daleko po
30-tce., bez facetów na stałę, bez dzieci, bez rodziny. W wielu tych
przypadkach pierwszym pytaniem jakie uszłyszałam, kiedy oficjalnie
ogłosiłam, że będę mamą było: A kiedy wrócisz do pracy? No baby -
moje dziecko dzieckiem będzie tylko kilka lat, na pracę mam całe
życie. Moje życie. A finansowo damy radę, a jak nie damy, zawsze do
tej pracy mogę wrócić. Póki co tak postanowiliśmy z mężem, że do
pracy nie wracam po urlopie macierzyńskim.

[18_lipcowa1]

Ja Cie zle zrozumialam? To Ty pisalas o KARIEROWICZKACH.
Nie szanujesz czyjegos wyboru piszac o pracujacych matkach -
karierowiczki. Ja na zadna kariere w pracy ochoty nie mam, chce
robic cos co lubie i cos z siebie dac- ale bez przesady.


''W mojej firmie jest cała masa kobiet ( bank to głównie kobiety)
tzw singielek, daleko po 30-tce., bez facetów na stałę, bez dzieci,
bez rodziny. ''

I co z tego? To cos zlego? Skoro nie maja mezow i dzieci to chyba
nikt na tym nie cierpi?

[filipianka]

> ''W mojej firmie jest cała masa kobiet ( bank to głównie kobiety)
> tzw singielek, daleko po 30-tce., bez facetów na stałę, bez dzieci,
> bez rodziny. ''
>
> I co z tego? To cos zlego? Skoro nie maja mezow i dzieci to chyba
> nikt na tym nie cierpi?

czyli chcesz powiedzieć że gdyby mieli mężów i dzieci, i pracowali w banku (lub innej korporacji min 8 godzin), to ktoś by jednak cierpiał w takim układzie?

<- emama upgrade

[filipianka]

literówki - myślałam ogólnie o pracowniku
miały mężów i pracowały oczywiście

chodzi o to że chyba jest jakieś uzasadnienie tego faktu że w korporacjach
pracują single, po prostu mając rodzinę trzeba mieć dla niej czas, nie mówię że
cały dzień, ale jednak konieczna jest jakaś spokojniejsza praca, przynajmniej
dopóki dzieci są małe
może ci zatwardziale deklarujący konieczność pracy po sprawdzeniu tego w realu
jednak zrezygnowali i zostali sami single, hę?

<-
emama upgrade

[zuzanka79]

Jeżeli kobieta matka chce się "poświęcić" ( piszę w cudzysłowiu, bo
dla mnie to żadne poświęcenie) i przez trzy najważniejsze lata w
życiu jej dziecka być z nim w domu - to jej wybór. Mi nic do tego. I
analogicznie - jeżeli kobieta matka chce pracować zawodowo, być mamą
popołudniowo- wieczorną i będzie z tego spędzania czasu z dzieckiem
brała jak najwięcej i dawała z siebie jak najwięcej - to też jest
jej wybór i mi nic do tego.

[18_lipcowa1]

> czyli chcesz powiedzieć że gdyby mieli mężów i dzieci, i pracowali
w banku (lub
> innej korporacji min 8 godzin), to ktoś by jednak cierpiał w
takim układzie?



No wg autorki to chyba TAK. Bo juz nie rozumiem za co w takim razie
pracujace bezdzietne kobiety?

[18_lipcowa1]

mialo byc - za co sa pietnowane

[marina79]

Ja też "siedzę"w domu z dzieckiem ,córeczka teraz skończy 2
latka .Nie żałuję ani chwili ,że podjęłam taką decyzję,nie myslę o
tym w kategorii poświęcenia dla mnie to przyjemność.Widzę ile mój
mąż traci nie widząc jej kilka godzin dziennie ,tego czasu się nie
cofnie. Nie ważne jest tez czy dziecko to będzie pamiętało (bo
raczej nie!) ale ważne ,że ja będe o tym pamiętać,bo to są chwile
dla mnie bardzo ważne A pierwsze pytanie ,które słysze od ludzi
to - kiedy wracasz do pracy ? Nie przejmuje sie tym ,nie wiem też
co to je interesuje ,ale tak jest !!! ludzie nie widzą pozytywnych
stron bycia z dzieckiem w domu tylko negatywne,i to ,że moim jedynym
marzeniem powinno byc wrócenie do pracy ! A tak nie jest

[kropkacom]

Mam gdzieś co ktoś myśli o moim "siedzeniu w domu". Ludzie mają rożne priorytety
i wybory życiowe.

[18_lipcowa1]

No i ja ma gdzies co kto mysli o pracy majac male dziecko. Po tylko
od razu zasypywac matki setka psycholocznych wynurzen i wpedzac w
poczucie winy?

[kropkacom]

> od razu zasypywac matki setka psycholocznych wynurzen

Napisz zażalenie do autorów tych wynurzeń

[wieczna-gosia]

patssi to zalezy od srodowiska w jakim sie czlowiek obraca. Sa takie w ktorych
alternatywa chodzenia do pracy i zarabiania kasy jest siedzenie w domu na tylku
i przewalanie sie po lozku plus gotowanie, sprzatanie i inne anie.

sa inne srodowiska gdzie siedzenie w domu oznacza wiecej czasu na samorozwoj.

I tyle.

Siedzialam w domu 9 lat wmiedzyczasie konczac studia, uczac sie jezykow, lazac
po roznych kulturalnych miejscach, moglam wyjechac na miesiac na wakacje i nic
mnie nie gonilo, moglam angazowac sie w akcje, na ktore teraz brak mi czasu,
moglam spotykac sie ze znajomymi, ktorych teraz widuje raz na rok, moglam
dowolnie uk;ladac sobie czas dnia a nie z gory wiedziec ze jak nie ugotuje
pomiedzy 20 a 24 to nie ugotuje w ogole.

Uwazam, ze ciekawi ludzie sie nie nudza (chyba ze akurat chca) niezaleznei od
posiadania pracy badz nie. I ze wplyw pracy na samorozwoj jest zdecydowanie
przesadzony.

Do lipcowej i innych

[night_irbis]

które twierdzą, że nie pamięta się pierwszych lat życia.
Otóż się pamięta. Moja mama właśnie nie miała dla mnie czasu. I teraz z
perspektywy lat już moich ponad trzydziestu sama się przyznała, że zrobiła błąd.
Wieku mniej więcej 2-3 lat wydała mnie swoim rodzicom (moim dziadkom) i to oni
mną zajmowali się, jak byłam mała. Mama wtedy kończyła studia, zaczynała robić
karierę i zwyczajnie chyba nie dorosła do opieki nad małym dzieckiem.
Pamiętam dziadków doskonale. Pamiętam epizody z bardzo wczesnego dzieciństwa.
Plaże nad rzeką, działkę, dziadka, który mi wystrugał łuk i strzały, babcie
(zawodową wojskową pielęgniarkę) która cierpliwie opatrywała moje "rany bojowe
po szaleństwach podwórkowych itd... Pamiętam to ciepło, i pomoc, które od nich
otrzymywałam. I mojej mamy w tym okresie mojego życia nie ma.
Mama zaczęła być dla mnie ważna jak już miałam chyba ze 12 lat. Kiedy jako
dziecko "z kluczem na szyji" (od 7 roku życia sama jeżdziłam do szkoły autobusem
i sama wracałam do pustego domu - bo i rodzice i mama ojca pracowali do późna)
zaczęłam dokonywać własnych samodzielnych wyborów. Np. wypisałam się z sekcji
znienawidzonej przeze mnie gimnatyski artystycznej i sama się zapisałam do nauki
jazdy konnej. Stawiając rodziców przed faktem dokonanym. Chyba wtedy dopiero
mama się ocknęła, że coś się dzieję. Może wtedy zrobiłam się przy okazji
pyskata? Akurat szczegółów nie kojarzę
Mama wtedy bardzo mądrze weszła w moje życia i po dziś dzień jest moją najlepszą
przyjaciółką

Ale w moim wczesnym dzieciństwie jej nie było!!!
Przyznała mi się w tym roku, jak pojechałam do rodziców ze swoją półroczną
córeczką, że gdyby mogła cofnąć czas - to nigdy by tak już nie zrobiła. I, że
szalenie mi zazdrości dojrzałości w kontaktach z dzieckim. Przyznała się, że
była młoda, głupia i że zdecydowanie bardziej ją bawiła praca, a wieczorami
chodzenie z ojcem do kina i znajomych niż spędzanie czasu ze mną.

Ja akurat nie mogę sobie teraz pozwolić siedzieć z córką przez całe 3 lata -
jestem samotna matka i elementarnie mnie na to nie stać. Ale, że właśnie
straciłam pracę wracając z wychowawczego (zalewdie półrocznego zresztą) to
poważnie się zastanawiam nad otworzeniem własnego interesu (nawet jakiegoś
małego sklepiku np. na spółę z koleżanką), przy którym będę mogła więcej czasu
poświęcić swojej córce, niż gdyby przez 10 godz nie miało mnie być w domu przy
pracy na etacie u kogoś.

[18_lipcowa1]

> Otóż się pamięta.

Otoz sie nie pamieta. Ja nie pamietam, moj maz nie pamieta, moj brat
nie pamieta.Wiec nie przesadzaj.


Poza tym ile razy mozna tlumaczyc w praca nie oznacza rycia dniami i
nocami, po 12 godzin.No ludzie!

[zuzanka79]

18_lipcowa1 napisała:

> Poza tym ile razy mozna tlumaczyc w praca nie oznacza rycia dniami
i
> nocami, po 12 godzin.No ludzie!

No 12 to może nie, ale 8 to norma. Plus dojazdy, popowrotne zakupy i
już się robi 9 i pół. I tak wychodząc o 7:30 wracam po 17. I jedyne
czego mi wtedy trzeba, to mój sześciolatek i jego "monologi" kiedy
mnie potrzeba świętego spokoju, bo ludzi to ja się przez te 8 godzin
naoglądałam i nasłuchałam. A tu jeszcze trzeba wysłuchać tego
sześciolatka, wyjść na spacer, uszykować jakiś obiad,
pranie,sprzątania, działka, i ... czas dla siebie. Dobrze kiedy mąż
jest w domu, ale on pracuje na zmiany i jeżeli wypada mu akurat
popołudniowa ( wychodzi po 13 wraca przed 23) to bywa tak, że się
nie widzimy i cztery dni. Każdy z nas jest po pracy zmęczony, nie
chodzimy tam dla relaksu, mamy odpowiedzialne stanowiska. Coś za
coś. I ja się teraz nie wyobrażam w roli mamy niemowlaka i
zerówkowicza po 17. Nidałabym rady poprostu. A tak będę miała dla
niemowlaka czas jak syn będzie w szkole, nie będzie musiał siedzieć
w świetlicy, tylko spokojnie wróci do domu. A potem niemowlakiem
zajmie się mąż a ja będę mogła poświęcić czas starszemu. Wydaje mi
się , że to dobre i racjonalne rozwiązanie.

[a.nancy]

> > Otóż się pamięta.
>
> Otoz sie nie pamieta. Ja nie pamietam, moj maz nie pamieta, moj brat
> nie pamieta.Wiec nie przesadzaj.

a ja pamietam. licytujemy sie dalej?

[kali_pso]

Czy Wasze koleżanki zajmujące się dziećmi w domu tracą w Waszych
oczach na wartości?


Mam JEDNĄ taką koleżankę, która postanowiła/życie za nią postanowiło
zostać w domu, pomimo, że syn chodzi juz do szkoły. Reszta moich
znajomych pracuje, czy maja dzieci czy nie. te dziciate, p[odobnie
jak ja, były z dzieckiem jakis tam czas w domu, póxniej z róznych
przyczyn do pracy wróciły.
Odnośnie tej jednej- ona czy w domu czy poza nim szczególnie ciekawa
swiata nie jest, albo inaczej- np. wracając z zagranicznych wojaży,
nie potrafi nawet dokładnie opisać miejsc, gdzie była i co widziała
P
Ale podobne osobniczki mam i wśród pracujących, tych niby
przebywajacych wśród ludzi, obytych i światowych, więc tutaj nie
chodzi o rzekome pogrążanie się intelektualne z samego siedzenia w
domu z dzieckiem tylko ogólnie o mentalność ludzką biega. Dziecko
czy nie dziecko, praca wśród ludzi czy w domu- jak się jest
pustakiem to sie nim będzie wszędzieP

[verdana]

Nie bardzo rozumiem tę dyskusję.
Mam wrazenie, ze absolutnie nie da się udowodnić wyzszosci jednej z
opcji - siedzenia w domu z dzieckiem (Wieczna, konczenie studiów nie
jest siedzeniem w domu z dzieckiem i tyle...), czy pracy zawodowej
we wczesnych latach zycia dziecka. Obie sa dobe pod warunkiem, ze
odpowiadaja matce, nie sa wymuszone, a dziecko jest zadbane.
I obie sa zle , jesli matka siedzi w domu z dzieckiem, bo
się "poswieca" - znam kilka takich, byly z dziećmi trzy lata i ani
chwili dlużej. Gdy dziecko poszlo do przedszkola matki z taka ulga
wyszły z domu i przestały się dzieckiem zajmowac, ze az mnie to
przerazało. I złe jest też, jesli mama jest w domu z dzieckiem tylko
dlatego, ze nie chce jej się pracować - a dzieckiem w sumie tez za
bardzo się nie zajmuje.
Druga strona medalu - praca po urodzeniu dziecka 12 godzin dziennie,
albo wręcz oddanie dziecka dzidkom - tez na pewno nikomu szczęścia
nie da.
Czyli umiar, umiar.
Ja sama nie bylam ani dnia na wychowawczym. Skonczylabym go w
wiezieniu, jako dzieciobójczyni.

[wieczna-gosia]

a zaczynanie?
no daj spokoj verdana, prawda jest taka ze przesiedzialam z dziecmi 9 lat w
domu- bylam w nim glownie ja z okazjonalnymi opiekunkami, na uczelni spedzalam z
10 godzin by sie zebralo, pozniej jak skonczylam studia o sport i okazjonalne
prace tez mi tyle zajmowaly.

[laminja]

ja tam siedząc w domu z dziećmi czuję się niemal jak rentierka Pracuję raz na
1-2 miesiące przez kilka dni - z wyboru. Mam masę zajęć (m.in. basen), czas na
spotkania z przyjaciółkami. Mogę sobie poczytać książki, poleżeć bez stresu w
wannie, robić zakupy kiedy w sklepach jest pusto, posiedzieć w parku, pojechać z
dziećmi nad morze czy w góry. Mam czas na to, żeby pomóc/być przy mojej babci,
której czas powoli się kończy. Wieczorami nie muszę prasować czy sprzątać, w
weekendy nie spędzam czasu w sklepach. Tyle że nam taki układ nie obniża
standardu życia - jedynie sprawia, że oszczędności przyrastają z wolniejszym
tempie.

[lilka69]

po prostu wyrazem zazdrosci. a ludzie przy okazji dorobia ideologie sobie taka,
zeby nie wyszlo na to, ze de facto to oni maja gorzej bo MUSZA a nie moga
zasuwac co rano do pracy.

[marcelina4]

a nie przyszło Wam do głowy, że najczęściej kobiety wracają do pracy ze względów
finansowych i ekonomicznych? nie każda matko może sobie pozwolić na nie
pracowanie, bo rodziny zwyczajnie na to nie stać, po co zaraz jakieś głupie
zarzuty o samolubstwo i brak matczynej miłości i więzi, rozumiem, ze wszystkie
obrończynie matek bedących w domu z dzieckiem to mogą sobie na to pozwolić
finansowo? mają świetnie zarabiających mężów, albo zero kredytów, albo wygrały w
totolotka?
ludzie na jakim świecie żyjecie?
Póki co forsa niestety na drzewach nie rośnie i z nieba tez spada, więc
wyluzujcie troszkę z tymi nagonkami na pracujące matki ( swoją droga gdyby mi
forsa z nieba spadła, to chętnie posiedziałabym sobie w domu, a tak niestety
wyrodna jestem, bo pracująca )

[marcelina4]

marcelina4 napisała:

>
> Póki co forsa niestety na drzewach nie rośnie i z nieba tez spada, więc
> wyluzujcie troszkę z tymi nagonkami na pracujące matki

mialo byc oczywiście, że forsa z nieba też NIE spada

[marzeka1]

"po prostu wyrazem zazdrosci."- oczywiście, pracujące i wychowujące razem z
partnerem dzieci matki gryzą do krwi ręce z zazdrości.

[pati9.78]

A ja odpowiem tym, które tak sie martwią, o to, co zrobi nie
pracująca kobieta jak umrze mąż. Otóż ja jestem w takiej sytuacji
(obecnie nie pracuję zawodowo od 6 lat), że nawet jak coś się stanie
mężowi to jestesmy zabezpieczeni finansowo, mamy nieruchomości i
ziemie i całkiem niezłe oszczędności, które pozwoliły by mi na dobre
życie przez kilka ładnych lat. Myślę, żę nie tylko moja rodzina jest
w dobrej sytuacji materialnej i właśnie w takiej sytuacji kobieta
może sobie pozwolić na niepracowanie zawodowe.(oczywiscie mój mąż
zarabia kilka średnich krajowych) Powiem tylko, że nasza sytuacja
finansowa bardzo niektórych znajomych boli.

[aurita]

umrze jak umrze. Rozumiem spadki i te rzeczy. Ale co sie stanie jak spotka
mlodsza laske?
Znam taki przypadek...

[marzeka1]

Pewnie w świecie Pati to się nie zdarza, jednak w kancelarii prawniczej mojego
znajomego (duża, dochodowa kancelaria) tylko on ze wspólników nie wymienił żony
na młodszy model- o tym, że "starym" żonom, niepracującym najczęściej, standard
życia się znacznie pogorszył, wspominać nie trzeba.

[18_lipcowa1]

marzeka dla pan zachwalajacych siedzenie w domu takie rzeczy jak
rozwod, smierc meza to abstrakcja
bo tak sie nie zdarzy- wg nich po prostu

[marzeka1]

Wiem, to uprawianie czarnowidztwa , wróżenie z fusów, bo w życiu Misio żyje
długo, nigdy nie wymieni na młodszy model, bo zawsze doceni, co ma (michę pod
nos, dzieci dopilnowane).Bo w tym świecie żyje się długo i szczęśliwie, a dzieci
przynosi aniołek.

[18_lipcowa1]

no a w razie co maja zabezpieczenie w postaci hektarow ziemii i
kilku willi z basenem
tylko czemu ja w to nie wierze?

[pati9.78]

Jeżeli to było do mnie lipcowa, to życzę Ci takiego spokoju ducha i
zabezpieczenia finansowego, jakie ja posiadam. Nie rozumiem tak
trudno Ci uwierzyć, że ktoś jest ustawiony finansowo? Bogaci ludzie
naprawwdę istnieją i powiem nieskromnie, że ja do biednych nie
należę. A jeżeli misiu w przyszłości znajdzie sobie inną czy wymieni
mnie na młodszy model (choć póki co o tym nie myślę, gdyż mąż jest
ode mnie starszy 15 lat a ja nieźle się trzymam mimo, że stuknęła mi
właśnie 30)to o finanse naprawdę nie będę musiała się martwić.

[osa551]

pati, bardzo serdecznie gratuluję Ci dobrego zabezpieczenia finansowego.
Pomijając post lipcowej, chciałabym Ci tylko napisać, że nie zawsze tak jest, że
kobiety pracują tylko wtedy kiedy muszą i tylko ze względu na finanse. Niektóre
z nas są tak skonstruowane, że chcą pracować, niektóre zarabiają kilkanaście, a
nie kilka średnich krajowych, bo za kilka pewnie nie wstałyby rano z łóżka (znam
takie). Czasem jest to kwestia ambicji, czasem po prostu wyboru.

Ja szanuję to, że ktoś wybrał wychowanie dzieci. Mam taki a nie inny wzorzec z
dzieciństwa i takie a nie inne wykształcenie i pewnie dlatego wybrałam inaczej.
Różnie po prostu w życiu bywa.

[pati9.78]

Osa551 ależ oczywiście, że wiem iż są takie kobiety, które po prostu
chcą pracować, by coś robić, by się rozwijać i ja sama do takich
należę. Tylko póki co wybrałam priorytet dla mnie czyli odchowanie
córeczki do 3 lat i chcę wrócić do pracy, mimo że nie muszę ze
względów finansowych, tylko ambicjonalnych i osobowościowych. Acha,a
mój maż jak sobie uświadomiłam też zarabia nie kilka a kilkanacie
średnich krajowych miesięcznie. Ja sama zarobię tylko jedną a jednak
planuję powrót do pracy.

[ally]

Acha,a
> mój maż jak sobie uświadomiłam też zarabia nie kilka a kilkanacie
> średnich krajowych miesięcznie.

WOW

[metrluba]

pati9.78 napisała:

Acha,a
> mój maż jak sobie uświadomiłam też zarabia nie kilka a kilkanacie
> średnich krajowych miesięcznie. Ja sama zarobię tylko jedną a
jednak
> planuję powrót do pracy.

Taaa? A którego banku jest dyrektorem? Średnia krajowa, o ile
pamietam, to teraz blisko 3 tys. złotych miesięcznie.

[wieczna-gosia]

ja nie rozumie dlaczego glownym argumentem przeciw jest co bedzie jak maz rzuci.
Bo ogolnie rzucanie przez meza jest zajebista sprawa jak sie ma prace- prawda?

Poza tym- to wybor konkretnego czlowieka. NO nie wiem dlaczego od lat 18 mam
wewnetrzne przeokonanie ze on mnie nie rzuci, ze wlasnie mnie nie zdradza itd.
Niektore kobiety po prostu tak maja.

[metrluba]

wieczna-gosia napisała:

> ja nie rozumie dlaczego glownym argumentem przeciw jest co bedzie
jak maz rzuci
> .
> Bo ogolnie rzucanie przez meza jest zajebista sprawa jak sie ma
prace- prawda?

Mam ochotę poprosić moja przyjaciółke, którą mąż rzucił po 10 lat
prowadzenia domu, z niepełnosprawnym dzieckiem, żeby wytłumaczyła ci
tu na forum subtelną różnicę pomiędzy przeżywaniem rzucenia przez
męża w sytuacji, kiedy się ma co jeść z dzieckiem, i kiedy się nie
ma.