Dziecko w małym mieście

[sir.vimes]

Odbyłam burzliwą rozmowę z koleżankami na temat szans, rozrywek i życia
codziennego w małych miastach (małe to dla mnie, powiedzmy, raczej Żyrardów,
Strzelno czy Nałęczów niż Olsztyn, żeby nie było wątpliwości). Jak się żyje z
dzieckiem w małym mieście? Gorzej niż w dużym? Lepiej? Ktoś może ma
porównanie? Czy łatwiej być matką? Czy trudniej? Czy faktycznie każy wszystko
wie o każdym i zagląda w okna czy to mit?

[nangaparbat3]

Odwiedzilam wlasnie przyjaciołke w małym mieście. Pozazdrościlam jej. W małym
mieście jest spokojniej, przyjaźniej, bezpieczniej. Czas plynie wolniej i ludzie
maja czas sie z sobą zadawac. Dzieci nie są anonimowe.
Ja w ogóle marzę o tym, by mieszkac kiedyś w miescie, gdzie szkoła jest przy ul.
Szkolnej, kościoł przy Koscielnej, a stacja kolejowa przy Dworcowej.

[bri]

Kościół to jest przy Rynek Główny, Kościelna może najwyżej prowadzić
do rynku

[pan_i_wladca_mx]

wybacz ale to brzmi jak wielkomiejskie pragnienia o domku w gluszy ktos kto
nigdy nie mieszkal w malym miescie nie wiem, ze oprocz zalet sa i wady : 2
sklepy na krzyz, po wszelkie wieksze/ubraniowe zkaupy jedzie sie do pobliskiego
wiekszego miasta, brak anonimowsci oznacza tez obgadywanie, plotkarstwo, zbytnie
interesowanie sie zyciem innych. dochodza do tego pokazowki jak koscielne
uroczystosci gdzie nie biorac udzialu klub seniorow na osiedlu wyklnie cie od
diablow.
wolniej lecacy czas? alez tak, ale tez i nuda, sklepy i bary (?) zamykane o
wiele wczesniej. brak rozrywek kulturalnych

jednym slowem tylko ktos kto juz w takim miejscu spedzil czesc zycia wie o czym
marzy, reszta sie tylko domysla

[sir.vimes]

2
> sklepy na krzyz, po wszelkie wieksze/ubraniowe zkaupy jedzie sie do pobliskiego
> wiekszego miasta,

no akurat brak wielkich sklepów IMO nie jest wadą , szczególnie, ze nie są
potrzebne codziennie tylko z rzadka.

A np. w takim Łowiczu jest i galeria handlowa i empik więc w sumie bdb.

[figrut]

2
> sklepy na krzyz, po wszelkie wieksze/ubraniowe zkaupy jedzie sie do pobliskiego
> wiekszego miasta, brak anonimowsci oznacza tez obgadywanie, plotkarstwo, zbytni
> e
> interesowanie sie zyciem innych. dochodza do tego pokazowki jak koscielne
> uroczystosci gdzie nie biorac udzialu klub seniorow na osiedlu wyklnie cie od
> diablow.
Przesadzasz. Mieszkam w małym mieście i pod tym względem akurat bardzo
przejaskrawiasz. Nie chodzę do kościoła i nikogo to nie interesuje, mam wybór
różnorakich sklepów (fakt, nie ekskluzywnych), dwa tanie markety, solidne
zaplecze Orlika dla dzieciaków (ale placu zabaw w mojej części brak),
plotkarstwo dotyczy raczej poszczególnych ulic, a więc nie wie wszystkiego całe
miasteczko i nie zna się wszystkich ludzi. Miasteczko ma zaledwie 6000
mieszkańców. Najbliższy basen 5 km.

w pełni się zgadzam

[zocha16]

mieszkałam część życia w małym, a teraz w dużym. Bez porównania - do
małego bym już nie wróciła

[marianna72]

A ja przeprowadzilam sie z Warszawy do malego miasteczka i tez bym
nie wrocila, chociaz do Warszawy mam sentyment

[wiola_wd]

ja mieszkałam od zawsze w małym miasteczku, 2 lata temu przeprowadziliśmy się do
Warszawy, niestety niedawno musieliśmy wrócić do naszego małego miasteczka.
Wiemy już, że na pewno nie chcemy mieszkać w tym naszym małym miasteczku, mam
nadzieję, że niedługo uda nam się wrócić do Warszawy albo przeprowadzić do
większego miasta, tak, żeby były porządne, duże sklepy (w ogóle więcej sklepów,
obecnie nie mogę kupić nawet normalnego chleba razowego - w całym miasteczku
jest tylko taki barwiony karmelem i to nie zawsze, króluje okrągły a'la wiejski,
świeże mięso i wędliny tylko we wtorki i piątki rano, ceny wysokie bo brak
konkurencji), kino, place zabaw (basen akurat mamy tutaj fajny, 5 minut
spacerkiem) i mniej obgadywania, więcej anonimowości.

[wiola_wd]

a co do tematu wątku - moja córka, mimo, że jeszcze mała (3,5 roku) też wolała
duże miasto - więcej dzieci, place zabaw, sale zabaw, w ogóle kontakt z ludźmi.
Teraz po prostu się nudzi. Ma swoją piaskownicę, ogródek, huśtawkę ale
towarzystwa do zabawy praktycznie wcale - wśród sąsiadów jest 3 dzieci w
podobnym wieku ale każde jest na swoim podwórku. Czasem chodzimy na plac zabaw
przy blokach (niecały kilometr) ale tam jest tylko huśtawka, karuzela,
zjeżdżalnia i piaskownica - wszystko zardzewiałe, takie co najmniej 15-letnie,
dzieci też mało ale zawsze to jakaś rozrywka dla córki.

klub seniorów kościółkowych

[sir.vimes]

"dochodza do tego pokazowki jak koscielne
uroczystosci gdzie nie biorac udzialu klub seniorow na osiedlu wyklnie cie od
diablow. "

Ależ takie kluby są wszędzie, w mojej kamienicy też. Tylko ja mam tak samo w d.
co oni sądzą o moim nie chodzeniu na mszę jak oni co ja sądzę o tym, że nie
poszli na manifę.

Chyba cała zagadka w tym, że ludzie boją się opinii takich obserwatorów
podwórkowych i sami się na w razie czego ograniczają czy przymuszają do
ceremonii czy czynności wewnętrznie im obojętnych.

[nangaparbat3]

Tak sie sklada, ze pół dzieciństwa i nastoletctwa spędzila w malej miejscowosci,
a teraz często tam bywam. mała liczba sklepow jakos zupelnie mnie nie przeraża,
ani problem wcześnie zamykanych barów.
Oczywiscie - samochod staje sie koniecznoscia, ale teraz to chyba nie problem.
zdecydowanie wolalabym raz w tygodniu jechac godzine do sklepu czy kina niż
codziennie przez godzine stac w korkach do pracy.
Z plotkami gorzej - ale jak co do czego przychodzim, moje ponadpolmilionowe
miasto okazuje się grajdołem

[sir.vimes]

No, ja tez to trochę tak widzę. Chociaz mniemam, ze dużo trudniej jest być np.
samotną matką albo nie daj bogini, lesbijką. Ale to nie jest kwestia lokalizacji
bo z tego co słyszę w tak bliskich nam Czechach problemy w tym stylu nie występują.

Osobiście jakbym miała robić ranking to by mi się ułożyło tak:

centrum dużego miasta > wsi spokojna i wesoła w lesie i na odludziu (za
Suwałkami czy coś;P) > małe miasto > centrum średniego miasta > średnie miasto >
poza centrum wielkiego miasta > wieś typu "ściśniętego"

Ciekawe czy to się potwierdza jakoś. Albo wręcz przeciwnie

[dlania]

Osobiście jakbym miała robić ranking to by mi się ułożyło tak:
>
> centrum dużego miasta > wsi spokojna i wesoła w lesie i na odludziu (za
> Suwałkami czy coś;P) > małe miasto > centrum średniego miasta > śre
> dnie miasto >
> poza centrum wielkiego miasta > wieś typu "ściśniętego"
>
> Ciekawe czy to się potwierdza jakoś. Albo wręcz przeciwnie
>

Mnie sie ranking sir vimes podoba, z tym żecentrum dużego miasta przeniosłabym
na przedostatnie miejsce. Aktualnie mieszkam w średnio-małym mieście - w wyboru,
wyprowzdziłam sie z centrum dużego miasta właśnie. Wsi spokojna w planach, jak
dzieci troche podrosną. Sklepów mi nie brakuje - nie rozumiem w ogóle tego
argumentu.

[falka32]

nangaparbat3 napisała:

> Odwiedzilam wlasnie przyjaciołke w małym mieście. Pozazdrościlam jej. W małym
> mieście jest spokojniej, przyjaźniej, bezpieczniej. Czas plynie wolniej i ludzi
> e
> maja czas sie z sobą zadawac. Dzieci nie są anonimowe.
> Ja w ogóle marzę o tym, by mieszkac kiedyś w miescie, gdzie szkoła jest przy ul
> .
> Szkolnej, kościoł przy Koscielnej, a stacja kolejowa przy Dworcowej.

Ja mieszkam w takim miejscu - kościół jest przy Kościelnej, co prawda szkoła
też jest przy Kościelnej, ale i tak wszyscy wiedzą, gdzie jest
Fajnie jest, ale trzeba uważać na to, co się robi. Zrobisz scenę sprzedawczyni w
spożywczym, że wędlina była nieświeża i już pół miasta się do ciebie nie odzywa,
na poczcie cię nie obsłużą a kierowca autobusu szkolnego na widok twojego
nadbiegającego dziecka ruszy z piskiem a do spożywczego musisz jeździć parę
kilometrów dalej

[figrut]

Nie mam porównania życie z dzieckiem w dużym mieście, czy małym miasteczku. Mam
porównanie małe miasteczko, duża wieś nie rolnicza (nie mylić z PGR). W dużej
wsi było mi o wiele łatwiej mimo braku własnego podwórka, ogrodu itp. Po za tym
w dużej wsi nie ma tak wielkiego podziału na środowisko lepsze i gorsze, bo
raczej większość próbuje równać się z innymi wzwyż (tak, wszyscy o wszystkich
wiedzą). W miasteczku jest podział na środowiska "lepsze i gorsze" bardzo
widoczny, po za tym ludzie bardziej zawistni i mają gdzieś cudze dzieci, więc
nie puszczę ich np. samych na plac zabaw (którego i tak tu nie ma). Jeśli ktoś z
tego bardziej przestępczego światka cię zaczepi, inni udają, że nie widzą. Na
wsi odwrotnie, bo masa ludzi przeciwko jednej czarnej owcy. Na wsi jest zasada
"wszystkie dzieci sąsiadów są jak by wspólne", więc mogę bez strachu o młodych
wypuścić ich na plac zabaw, na działkę (bliziutko), do kolegów w bloku obok itp.
Dostęp do rozrywek taki sam, czyli basen, kino itp. na dojazd samochodowy (mam
około 7 minut drogi do większego miasta).

[kropkacom]

Zależy od miasta i dzielnicy. W dużym mieście mogłabym mieszkać tylko tam gdzie
są parki i ogólnie dużo zieleni czyli nie w centrum. Ważne jest to zwłaszcza
przy małych dzidziach bo przy większych liczą się już inne rzezy. W dużym
mieście na pewno więcej komercyjnych rozrywek dla młodych i nie ma tu nad czym
dyskutować.

[sir.vimes]

Z tym, ze do tych wielkomiejskich rozrywek z gorszych osiedli bywa tak samo
daleko (czas dojazdu) jak ze wsi pod miastem.

W dużym
> mieście na pewno więcej komercyjnych rozrywek dla młodych i nie ma tu nad czym
> dyskutować.

[kropkacom]

Mieszkałam na wsi, małym miasteczku, mieście wojewódzkim i teraz w drugim co do
wielkości mieście w Czechach (dzielnica zielona, 20 min. od centrum). Ostatnia
opcja jest zwłaszcza ze względu na dzieci najlepsza.

[sir.vimes]

> Mieszkałam na wsi, małym miasteczku, mieście wojewódzkim i teraz w drugim co do
> wielkości mieście

WOW, wiesz wszystko Opowiadaj zatem o wadach i zaletach różnych opcji, bardzo,
bardzo mnie to ciekawi.

[kropkacom]

Wieś cicha (nie zawsze), spokojna ale też poza spacerami nie ma co z dzieckiem
robić. Żadnych placów zabaw, dzieci siedzą "skoszarowane" na swoich podwórkach.
Często nie ma żłobka i przedszkola. Do lekarza daleko i przeważnie jest tylko
jeden. ITD.

Małe miasto to place zabaw (często w opłakanym stanie), trafiają się niewielkie
sale zabaw dla dzieci po dachem, kino i nawet czasami teatr. Jest gdzie wyjść na
lody. Imprez komercyjnych dla dzieci więcej. Są przedszkola i żłobki (chociaż
tam gdzie mieszkałam był jeden), przychodnie.

W mieście wojewódzkim mieszkałam w samym centrum i z tego powodu było kiepsko.
Hałas i zawsze pełno ludzi.

Najlepiej myślę mieszkać w dużym mieście ale gdzieś na opłotkach. Byle to nie
była pustynia bloków. To miejsce gdzie mieszkam ma wszystkie zalety dużego
miasta (wszędzie w miarę blisko, kilka szkół i przedszkoli, przychodnia pod
ręką, sklepy, place zabaw) i ani jednej jego wady (dużo zieleni, spokój, nie ma
takiej anonimowości).

[sir.vimes]

"Żadnych placów zabaw, dzieci siedzą "skoszarowane" na swoich podwórkach."

Kropka, ale to chyba od ludzi zależy, nie od wielkości wsi czy miasta?


> Najlepiej myślę mieszkać w dużym mieście ale gdzieś na opłotkach.

Jeśli masz na myśli osobne miasteczko pod dużym miastem to może tak, ale odległe
dzielnice to dla mnie chyba jedna z najgorszych opcji.
Daleko wszędzie jakbyś mieszkała na wsi, a uroków tejże nie ma żadnych. Myślę tu
o warszawskich dzielnicach, bo z innymi nie mam doświadczenia.

[kropkacom]

> Jeśli masz na myśli osobne miasteczko pod dużym miastem to może tak, ale odległ
> e
> dzielnice to dla mnie chyba jedna z najgorszych opcji.
> Daleko wszędzie jakbyś mieszkała na wsi, a uroków tejże nie ma żadnych.

Mam na myśli właśnie dzielnice dużego miasta. Widocznie ja dobrze trafiłam. Do
ścisłego centrum mam 20 min. tramwajem (pod nosem mam wszystko czego mi na co
dzień potrzeba) a urokliwa dzielnica bardzo (lasy, zalew, spokój).

[sir.vimes]

Widocznie ja dobrze trafiłam. Do
ścisłego centrum mam 20 min. tramwajem (pod nosem mam wszystko czego mi na co
dzień potrzeba) a urokliwa dzielnica bardzo (lasy, zalew, spokój).
No to nie jest to tak odległa dzielnica jak sobie wyobrażałam

Mam w odległej dzielnicy w Warszawie koleżankę - żeby ją odwiedzić muszę
rezerwować niemal cały dzień - jadę tam koło 2 h (a w zły dzień więcej niż 2,5
h). Do znajomej w mieście pod Warszawą (w Milanówku) - jadę koło 30 minut +
jakieś 7 na dojście do kolejki i 5 na dojście do jej domu. Może to specyfika
Warszawy, że te dalsze dzielnice mają takie tragiczne dojazdy. I komunikacją, i
samochodem.

[kropkacom]

Nie znam Warszawy. Zresztą Warszawę to raczej do Pragi należy porównywać a nie
do Brna. Tu komunikacja jest właśnie na tyle fajna że da się dojechać wszędzie w
miarę szybko.

[sir.vimes]

"Zresztą Warszawę to raczej do Pragi należy porównywać "

I wypada przy Pradze niesłychanie blado jesli chodzi o dojazdy.

[przeciwcialo]

Mnie duzo lepiej zyło sie z dziećmi w małym mieście niz w duzym.

[babcia47]

mieszkam w nieduzym (ok 40 tys) miescie przygranicznym, do którego
przeprowadziłam się w latach 70-tych z Poznania, w którym się
wychowałam..szczerze mówiąc wtedy róznicy wielkiej nie odczułam, bo
w Poznaniu ruch uliczny nie był jeszcze tak duzy za to w moim
mieście spory, szczególnie w soboty kiedu to Niemcy mieli juz wolne
i szli/jechali do nas takimi tłumami, a wczesnym popołudniem wracali
do siebie, ze nie było jak wrócić ze szkoły koło granicy do której
chodziłam (wtedy jeszcze tez w soboty)..moze to cpecyfika mojego
miasta bo w okolicy duzy przemysł, sporo ludzi sie przewija w obie
strony przez granicę, handel przygraniczny kwitnie na skalę bazarowa
i wielkopowierznio-marketową..w sumie trudno powiedzieć, że jest to
senne, sielskie, anielskie miasteczko. Jezeli sa ludzie, którzy
innym "zaglądają do okien" to przewaznie są to ludzie starsi, wręcz
starzy, którzy takie zainteresowania przywieźli tu zza buga jeszcze.
W czasie gdy miałam małe dzieci kwitło zycie sasiedzko-podwórkowe,
co bardzo ułatwiało wychowywanie dziecci..zawsze ktos ze znajomych
był na tym podwórku lub siedział w oknie, zwracał uwagę na całą
bawiąca sie czeredkę..chodziło sie razem do parku (czasem stadko
szło pod opieką częsci mamuś, reszta miała czas na inne zajęcia
domowe, na wycieczki, do siebie do domów w czasie słoty,
organizowało sie wspólne imprezy dzieciowe..z tego co widzę obecnie
jest tak jak w duzych miastach czyli najczęściej "każdy sobie",
ludzie są zagonieni, zapracowani, mało mają czasu dla siebie i
rodziny, czesto trudno im podtrzymac stosunki towarzyskie poza
spotkaniami okolicznosciowymi. Ruch uliczny jest jak dla mnie
porówny z duzymi miastami ale to również może byc związane ze
specyfika mojego miasta..na szczęście miasto zadbało o rozwiązania
komunikacyjne, jest duzo "świateł", bezkolizyjnych przejść, więc
sporo dzieci samodzielnie tupta np. do szkoły od pierwszych klas,
jednak tez duzo wiecej mam musi zapewnic swoim pociechom w tym
opieke, szczególnie gdy mają do szkoły daleko lub mniej bezpieczną
trasę, mniej dzieci bawiących się samodzielnie na podwóku widuje się
też obecnie niż za czasów moich synów, nawet gdy sa to podwórka
zamkniete lub na tyle kameralne, że każdy obcy z miejsca zostanie
zauważony, są "na widoku", a pozatym są praktycznie oddalone od ulic
na tyle, że dzieci są całkowicie bezpieczne..nie widze tez by dzieci
odwiedzały sie i wspólnie bawiły w przydomowych ogródkach (mieszkam
w dzielnicy willowej)

[babcia47]

ps. jeżeli chodzi o zajęcia i "rozrywki" dla dzieci jest nieźle..moi
chłopcy chodzili na basen, zajęcia z języków, mogli uprawiać sport,
chodzili na zajęcia sztyk walki, młodszy udzielał sie w jednym z
amatorskich teatrów, starszy nalezał do sekcji żeglarskiej, w ciągu
roku sporo imprez kulturalnych w mieście i okolicy, z tego 2 na
skalę krajową, 3 osrodki kulturalne oferują zajęcia dla dzieci i
młodziezy..byle tylko chciały brac udział.. sporo róznistych
koncertów sponsorowanych przez duzy przemysł i nie tylko, duzo
wspólnych imprez z sasiadami zza miedzy, fajne tereny turystyczne u
nas, w Niemczech i Czechach, szkoły co roku organizowały kilkudniowe
wycieczki zagraniczne ( WB, Włochy, Hiszpania) chłopcy zwiedzili do
matury przktycznie cała Europę..a starszy i wiekszość mórz, o
rodzimych jeziorach nie wspominając

[moofka]

mieszkam w malym miescie i czesciej widze plusy
a w planach mam jeszcze wieksza glusz pod lasem, niech mi tylko dzieciory troche
podrosna
moje male miasto ma zlobki, przedszkola i poki co zadnych problemow z
przyjeciem, bo jak czytam na forum rowiesniczym miejsce w zlobku w miescie
wojewodzkim graniczy z cudem
sa sale zabaw i piekne nowe i bezpieczne ogolnodostepne place zabaw na swiezym
powietrzu
jest basen, lodowisko, moje dziecko juz jako przedszkolak chodzi na popoludniowe
zajecia sportowe, a dla starszych dzieci wybor jest bardzo duzy, sa szkoly
jezykowe, jest szkola muzyczna, 2 kina
sa szkoly srednie o takim poziomie, ze bez problemu absolwenci dostaja sie na
studia dzienne na uczelnie w calym kraju
po domem mam przychodnie otwarta codziennie do 19
i 10 minut do autostrady a4
korki w godzinie szczytu na rondzie jedynie
takie gdzies piecio-dziesieciominutowe
z praca chyba tez najgorzej nie jest, ale oczywiscie zadne to karyjery
fakt, do najblizszego hipermarketu czy galerii handlowej z prawdziwego zdarzenia
mam jakies 40 km, ale w sumie na codzien mi to niepotrzebne
za to zeby znalezc sie w prawdziwym pieknym lesie wystarczy wyjechac za rogatki

[kropkacom]

To pozazdrościć moofka. W małym mieście w którym ja mieszkałam był przede
wszystkim problem z pracą a to pociągało za sobą inne niekorzystne zjawiska.

[sir.vimes]

"a w planach mam jeszcze wieksza glusz pod lasem, niech mi tylko dzieciory troche
podrosna "

a ja raczej bym rozważała taką opcję mając maleństwa , bo duże dzieci to już w
głuszy się nudzą raczej. Czasem żałuję, że nie spieniężyłam mieszkania póki małe
było małe i nie pomieszkałam parę lat w totalnym lesie.

[deodyma]

urodzilam sie i wychowywalam wlasnie w Olsztynie.
tam mieszkalam do 31 roku zycia.
w listopadzie 2006 roku przeprowadzilam sie do malego miasteczka,
ktore liczy sobie troche ponad 18 tys mieszkancow, bo tu od ponad 7
lat pracuje moj maz. tu tez rok pozniej urodzilo sie nasze dziecko.
jak tu sie zyje?
przede wszystkim jest tu duzo spokojniej i bezpieczniej, niz bylo w
Olsztynie.
no i po godz 17 zycie tu jakby zamiera.
pamietam, ze przez jakis czas nie moglam przyzwyczaic sie do tego
miasta, bo za spokojnie tu dla mnie jakos bylo a teraz juz sie
przyzwyczailam.
a to, czy latwiej byc matka w malym czy duzym miescie, to juz chyba
nie od wielkosci tego miasta zalezy?
co do tego, czy tu sie wszyscy znaja, czy tez wszystko o sobie
wiedza, to nieprawda.
fakt, ze chodzac codziennie po miescie widzi sie non stop te same
twarze, zapamietuje sie ludzi itd, ale to wszystko
mieszkamy na duzym osiedlu, znamy tu kilka osob na krzyz, z kilkoma
sie nawet przyjaznimy, ale to wszystko.
nic o nikim nie wiemy, nikt nic nie wie o nas.
bynajmniej nie narzekamy, zyje sie nam tu calkiem dobrze

[sir.vimes]

"a to, czy latwiej byc matka w malym czy duzym miescie, to juz chyba
nie od wielkosci tego miasta zalezy? "

Koleżanki z którymi rozmawiałam twierdzą, ze w dużym mieście wtrąci się do
Twoich sposobów wychowania najwyżej babcia lub jakaś obca osoba typu "niech mu
pani już kupi tego lizaka" a w małym mieście pół podwórza czy pół miasteczka
będzie ci tłuc swoje sposoby do głowy.

Ponadto podobno trzeba być wszelakie "nowości" typu chusty są szeroko komentowane.

Itp.

Ja uważam, że w każdym mieście można trafić na taka lokalność, która wtrąca się,
zagląda sobie w okna i poucza. Nie tylko w małym. One twierdzą, że nie mam
zupełnie racji. Że w dużym mieście mogę sobie być np. matką feministką z chustą,
koncertem rockowym, zielonymi włosami i karmieniem dziecka eko-kaszą a w małym
mieście to nie przejdzie.

Bez przesady.

[z_lasu]

Koleżanki to z doświadczenia te opowieści biorą czy z wyobraźni?

Mieszkam w leśnej osadzie, ale wszystko, łącznie z podstawowymi
zakupami, załatwiam w najbliższym miasteczku (10 tys.), w którym
chodziłam do podstawówki (wówczas jedynej), więc wszyscy się znamy.

Nikt mojego życia w twarz mi nie komentuje, choć z pewnością odbiega
ono od miejscowej normy. Jestem chyba jedyną w okolicy chustową mamą
i jedyne komentarze jakie słyszę to: "Ooooo, takiemu to dobrze!".
Moja najbliższa sąsiadka to prosta kobiecina, która swoje dzieci
wychowuje tak, jak jej matka i ciotka, bo nie zna innych źródeł
wiedzy na ten temat, ale nigdy (!) nie skomentowała mojego sposobu
wychowywania, w przeciwieństwie do moich wykształconych
wielkomiejskich znajomych, które uważają za stosowne co krok pouczać
mnie i krytykować w tej materii.

Nie spotkałam się nigdy z taka sytuacją, jaką opisała tu jedna z
forumek, że jak obrażę panią ze spożywczego, to będę miała problem
na poczcie.

Plotki są wszędzie. Tyle, że teraz w małych środowiskach nie mają
one już żadnego znaczenia, lokalny ostracyzm nie specjalnie wpływa
na życie zainteresowanego, nikt już nikogo na taczkach nie wywozi.
Psy szczekają, karawana idzie dalej. A mentalność też się zmienia i
wiele rzeczy już nie gorszy i nawet nie dziwi. Ja zawsze mocno
odstawałam od normy, ale jakoś nie komplikowało to mojego życia w
lokalnej społeczności. Przyznam, że największe zgorszenie obyczajowe
wywołało moje samodzielne zamieszkanie w wieku 18 lat. No, bo po co
dziewczyna sama mieszka, zamiast z rodzicami? No, wiadomo po co! Ale
to było prawie 20 lat temu.

Jeśli chodzi o nie całkiem małe dzieci, to owszem, trochę mało dla
nich rozrywek, ale za to większa szansa na samodzielność. W dużym
mieście nie puścisz dziecka samego do sklepu. A w małym na pięć
osób, które spotka po drodze cztery będą dziecko znały, a pani w
sklepie na pewno go nie oszuka.

[sir.vimes]

> Plotki są wszędzie. Tyle, że teraz w małych środowiskach nie mają
> one już żadnego znaczenia, lokalny ostracyzm nie specjalnie wpływa
> na życie zainteresowanego, nikt już nikogo na taczkach nie wywozi.
> Psy szczekają, karawana idzie dalej.

No też mi się zdaje, ze na taczkach nie wywożą. Tzn. nie bardziej niż na osiedlu
w dużym mieście.

Na poprzednim osiedlu (wstrętne bloki na które już się żaliłam parę razy) ja
znałam chyba z 10 osób (tzn. wiedziałam jak mają na imię, jak się pies wabi, co
dziecko ma z polskiego, gdzie torebki kupują, na kawę poszłam ze dwa razy)
reszty ludzi wcale albo tylko kojarzyłam, ze są np. z 3 piętra.

Natomiast moja sąsiadka znała każdą sprzedawczynię, martwiła się co pan Mietek
spod 33 powie o jej nowych kaflach, referowała mi życie rozwódki z drugiego
bloku i ogólnie starała się wiedzieć wszystko o wszystkich. Po prostu są tacy
ludzie wszędzie i tworzą sobie taki świat jaki lubią.

A w małym na pięć
> osób, które spotka po drodze cztery będą dziecko znały, a pani w
> sklepie na pewno go nie oszuka.

No, to jest ogromny plus. Chociaż - podejrzewam, że nasz kioskarz i pani z
warzywniaka też by dziecka nie oszukali. Nie tylko dlatego, że kojarzą je z twarzy

[maminka.best]

plusy: wszędzie blisko, dużo ciszej niż w dużym mieście
minusy: brak kina, teatru, komunikacji miejskiej, brak rozrywek dla
dzieci-jedynie kurs tańca, nie ma karate, nie ma jogi, nie ma akrobatyki, nie ma
nawet aerobiku..., nie ma basenu letniego-odkrytego, basen kryty jest, ale nie
dostosowany do maleńkich dzieci, a szkoda, nie ma placów zabaw z prawdziwego
zdarzenia, nie ma prywatnych żłobków ani przedszkoli, jest JEDEN sklep z modnymi
ciuchami, reszta to rodem z targowiska, syf na ulicach i w parkach-nie ma Straży
Miejskiej, i ogólnie to nędza w takim (nie)małym mieście ok. 20 tys. mieszkańców...

[deodyma]

> Koleżanki z którymi rozmawiałam twierdzą, ze w dużym mieście
wtrąci się do
> Twoich sposobów wychowania najwyżej babcia lub jakaś obca osoba
typu "niech mu
> pani już kupi tego lizaka" a w małym mieście pół podwórza czy pół
miasteczka
> będzie ci tłuc swoje sposoby do głowy.
>


e tam...
nam jakos nikt sie nie wtraca do niczego

[asia_i_p]

Moje małe miasto to Trzebnica.
Mam porównanie z Wrocławiem, gdzie mieszkałam przez większość życia.
Plusy: ciszej, lepsze powietrze, wszędzie bliżej, więc dwugodzinny spacer to
półtorej godziny na placu zabaw, a nie 20 minut, organizowanie zajęć nie wymaga
szczególnej logistyki, las o krok, łąki o krok, tanie warzywa, owoce, nabiał.
Ogromne poczucie bezpieczeństwa - straż pożarna o jakieś 50 metrów od domu, z
okien widać, dobry szpital w pobliżu, pogotowie szybko dojeżdża.
Minusy: dzisiaj bolał mnie ząb, ciężko było znaleźć dentystę na już, wszędzie
kolejka, drogie rzeczy dla dzieci, zwłaszcza ubrania, brak rozrywek na deszczowe
dni (zamknięte place zabaw; muzeum jest, ale nie z tych atrakcyjnych dla
dzieci). Tylko trzy przedszkola (dwa państwowe, jedno prywatne) nie sposób się
dostać.
Trudne do sprecyzowania: stosunki z ludźmi - na pewno jest bezpieczniej, ale z
drugiej strony ludzie są smutniejsi, bardziej zamknięci, nieufni; życie
kulturalne - jest mniej opcji, ale z drugiej strony bardzo aktywni
organizatorzy, więc koleżanka praktycznie mnie wyciąga z domu, jak jest coś
ciekawego. No i większość imprez tania lub darmowa (koncert Małgorzaty
Walewskiej w kościele po mszy, wstęp wolny, na przykład).
Jak na razie, bardzo sobie chwalę mieszkanie tutaj, ale nie ukrywam, że bez
Wrocławia 20 km dalej, gdzie bez problemu można zrobić tanie zakupy odzieżowe,
pójść do dobrej księgarni, kina lub teatru byłoby gorzej. Dla mnie małe
miasteczko wymaga zaplecza w postaci dużego miasta w pobliżu.
No i uczciwie trzeba przyznać, że 12-tysięczne miasteczko mające dobry szpital,
dobre gimnazjum, niezłe liceum i dwie dobre biblioteki to nie jest najbardziej
typowe małe miasteczko. Jak również populacja Trzebnicy ma sporą przymieszkę
wrocławian z pochodzenia, często wolnych zawodów i nie jest typową populacją
małego miasteczka.
Choć nawet tu pewne schematy wciąż obowiązują i pewne problemy są typowe - to
jest trochę, jakby czas się zatrzymał, w liceum zamiast tropić narkomanów
wspieramy psychicznie nastolatki w ciąży, co chyba w większych miastach jest
zjawiskiem rzadszym. No i totalnie lokalną specyfiką jest, chwała Bogu coraz
rzadsze, wydawanie tych nastolatek przez ich rodziców za mąż za ojca dziecka,
nawet jeśli ledwo go znają (nastolatki, nie rodzice). Zawsze to rozwódka z
dzieckiem to lepiej niż panna z dzieckiem. Autentycznie, w pierwszych roku pracy
pytałam na maturze dziewiętnastoletnią rozwódkę z dzieckiem. Sama świeżo
upieczona mężatka, starsza od niej o całe 5 lat, czułam się kretyńsko - ja tu
egzaminuję kobietę, a moje doświadczenie życiowe przy jej jest raczej maleńkie.

[sir.vimes]

Nie byłam , wrzuciłam w graficzne google. Bomba! Pięknie masz.

> Moje małe miasto to Trzebnica.


> Choć nawet tu pewne schematy wciąż obowiązują i pewne problemy są typowe - to
> jest trochę, jakby czas się zatrzymał, w liceum zamiast tropić narkomanów
> wspieramy psychicznie nastolatki w ciąży, co chyba w większych miastach jest
> zjawiskiem rzadszym.
No to IMO idealnie. Bo to jest prawdziwy problem i prawdziwe działanie w
przeciwieństwie do trzaskania kamerek gdzie się da i traktowania dzieci jak
podopiecznych w poprawczaku.

W ogóle ten twój opis kojarzy mi się z serią kryminałów o grubym detektywie z
kotami "Kot, który..." Dzieją się właśnie w pełnym uroku małym miasteczku i wg
niektórych wizja miasteczka jest tam przelukrowana. BTW, od tego zaczęła się
moja rozmowa z babkami i stąd ten wątek

[asia_i_p]

Wiesz, to dobrze, że my je wspieramy, ale jeszcze lepiej byłoby, gdyby one
wiedziały, jak w tę ciążę nie zajść - bo czasami jednak to nie jest wpadka z
chłopakiem, tylko owoc ryzykownego seksu na dyskotece po pijaku. I nawet wtedy
zdarzają się rodzice, którzy dążą do ślubu. Trochę mnie to przeraża.
A jeszcze jedna odlukrowująca scenka - tym razem z Obornik Śląskich. Koleżanka
mojej siostry, trzecia klasa liceum, wybrała się do ginekologa na pierwsze
badanie, bo rozsądnie uznała, że już czas. Za parę godzin sąsiadka przydreptała
do jej mamy: "No i kiedy Agusię za mąż wydajecie". Mama zrobiła wielkie oczy, a
dla sąsiadki wynikanie było oczywiste: idzie do ginekologa, czyli w ciąży, czyli
wychodzi za mąż.
A te kryminały widziałam i nie kupowałam, jak mówisz, że fajne, to muszę poczytać.

[zlotarybka_1]

dla mnie optymalnym rozwiązaniem jest wieś w pobliżu większego
miasta. Kilka lat mieszkałam pod Warszawą, było bardzo ok. Kultura,
rozrywka, zakupy na wyciągnięcie ręki, z drugiej strony las też na
wyciągnięcie ręki.
Teraz tak się poskładało, że mieszkamy blisko centrum Wawy, jest też
w porządku, ale z dzieckiem wolałabym tę wieś, gdzie mieszkaliśmy
wcześniej. Mam trochę dosyć tego samego parku, tych samych ludzi z
tymi samymi wózkami. Wkurza mnie, że na porządny spacer do lasu
trzeba jechać ok. godziny (jak nie ma korków). Kocham Warszawę, ale
jest głośna i zakurzona. Mam nadzieję, że niedługo wyprowadzimy się
gdzieś na przedmieścia, gdzie córka będzie mogła wdychać czystrze
powietrze.

[azile.oli]

Powiem tak: wszystko ma swoje plusy i minusy . Ja mieszkam w średnio
dużym mieście, za to wchodzącym w skład dużej aglomeracji, więc z
rozrywkami, sklepami, zakupami nie ma problemu. Fakt, że mieszkam w
dzielnicy tego miasta sprawia, że bardzo dużo ludzi się zna i dużo o
sobie wie. Ja mam taki komfort, że stąd nie pochodzę, znam jedynie
najbliższych sąsiadów, w podstawówce znałam jeszcze większość
rodziców z klasy dzieci, teraz w gimnazjum znam może ze dwie osoby.
Dlatego nawet jak są na mój temat plotki czy uwagi , to o nich nie
wiem, bo nie mają możliwości do mnie dotrzeć.
Pochodzę z miasta tej samej wielkości i tam w dzielnicy wszyscy się
znali , szczerze mówiąc miało to moim zdaniem pewne plusy , jeśli
chodzi np o bezpieczeństwo dzieci, bo nikt nie był anonimowy.
Dodam, że też bardzo rzadko zdarzały się przypadki jakiegoś
wandalizmu, bo sprawcę zawsze ktoś widział. Będąc na praktykach w
mojej macierzystej szkole wyraźnie widziałam różnicę w zachowaniu
dzieci, w porównaniu do takich praktyk w mieście wojewódzkim, gdzie
studiowałam. W tym pierwszym uczniowie zachowywali się w miarę
przyzwoicie, nauczeni doświadczeniem, że nauczyciel spotka matkę w
sklepie, na spacerze czy na przystanku i zwyczajnie naskarży.
Natomiast uczniowie anonimowi potrafili zachowywać się bezczelnie,
czy wręcz chamsko.
Ogólnie dla mnie odpadają skrajności- ani wieś, ani metropolia.
Czyli muszę mieć możliwość zrobienia podstawowych zakupów o każdej
porze bez wsiadania w samochód, ale jednak lepiej, gdy mogę dojechać
do pracy nie stojąc godzinami w korkach. W czasie wychowywania
dzieci też złoty środek - mam wybór między okoliczną piaskownicą, a
salą zabaw w centrum handlowym.

[triss_merigold6]

Z Żyrardowa to akurat dzieciaki dojeżdżają do Warszawy do gimnazjów
i liceów więc średnio się liczy.
Szczerze mówiąc to wolałabym odgryźć sobie głowę i zjeść niż
mieszkać w małym miasteczku w którym od pokoleń każdy każdego zna.
Kocham anonimowość stolicy (chociaż złudna jest, bo Warszawa to też
grajdoł), wybór rozrywek, bliskość centrum handlowego, bliskość
przedszkola i kasę. Ze swoją specjalizacją nigdzie nie zarobiłabym
tyle co tutaj. Z drugiej strony dotrzymanie tempa kosztuje.

[sir.vimes]

Ze swoją specjalizacją nigdzie nie zarobiłabym
tyle co tutaj.

Sama piszesz, że można dojeżdżać.

Zresztą, są takie zawody, na których można zarabiać i warszawie i w głuszy pod
Żywcem (chociaż... czy pod Żywcem jest jakaś głusza?;P)

Ale nie o to mi w ogóle chodzi tylko o samo życie w takim mieście - "poza pracowe".

[triss_merigold6]

A po gwint mam tracić 1,5 godz na dojazd skoro teraz dotarcie do
pracy zajmuje mi pół godziny z dojściem włącznie?

Z pewnościa są takie zawody w których zarabia się bez względu na
miejsce zamieszkania ale ja takiego nie mam i nie zamierzam mieć. Za
duży wysiłek energetyczny.
Życie pozapracowe mam głównie domowe, rodzinna nie jestem więc duża
liczba krewnych w małej miejscowości tylko by mnie męczyła. Tak
serio to w małych miejscowościach mi duszno, wakacyjnie kul ale na
dłużej to duszno.

[sir.vimes]

> A po gwint mam tracić 1,5 godz na dojazd skoro teraz dotarcie do
> pracy zajmuje mi pół godziny z dojściem włącznie?

Triss, ale czy ja ci każę?

[guderianka]

mieszkałam w mieście 70tys

I nie narzekałam na brak rozrywek głównie dlatego że miałam fajną
paczkę znajomych-place zabaw, pikniki, dnie spędzane w stadninie
koni, ogniska,wyjścia na basen, place zabaw

Mieszkam teraz w mieście 500tys, paczki juz nie mam ale rozbudowała
mi się rodzina.Prowadzę całkiem inny tryb życia, mam mniej czasu na
rozrywkę niż kiedyś. Ale za to więcej kasy a to daje więcej
możliwości. W moim mieście jest dużo swietnych miejsc w których
można spędzać czas, sporo imprez, zabytków, ciekawych budowli,muzea
itepe

reasumując-wszystko zależy od grona, kasy i czasu a nie wielkości
miejscowości w której sie mieszka

[asia_i_p]

Przypomniał mi się cytat z nagłówka jednego z rozdziałów repetytorium
maturalnego (cytuję w tłumaczeniu): "Nie ma nic piękniejszego niż wielka,
kochająca się, trzymająca się razem rodzina w innym mieście o pareset kilometrów
od ciebie".
Chociaż ja akurat wyrosłam w rodzinie dużej i utrzymującej żywe kontakty,
przywykłam do tego i lubię.

[franczii]

W malym miescie nie chcialabym mieszkac. Wyroslam w miescie 40 tys. i byl to
niestety grajdol pod wieloma wzgledami. Owszem, podstaowe potrzeby to miasto
zaspokajalo ale nic poza tym. Wybor rozrywek i mozliwosc rozwijania uzdolnien i
zainteresowan bardzo ograniczony. Jesli chodzi o edukacje to realizacja
programu i nic wiecej, kiedy ja chodzilam do liceum byla tylko jedna klasa z
rozszerzonym jezykiem obcym (nie tym wybranym przeze mnie), nie mialam pojecia,
ze moi rowiesnicy z wiekszych miast mieli lekcje jezyka z native speakerami,
jezdzili na obozy i kolonie jezykowe, na wymiany zagraniczne, mieli dostep do
obcojezycznych bibliotek i kina, uczyli sie z nowoczesnie opracowanych metod, ja
uczylam sie ze starego podrecznika bez kaset, takie minimum. Mialam start
utrudniony , dostalam sie na moja wymarzona filologie ale pod pewnymi wzgledami
bylam daleko za miejscowymi. Pierwszy raz z native speakerem rozmawialam na
egzaminie wstepnym pamietam jaki to byl dla mnie stres i blokada i upokorzenie.

Najlepiej jest mi teraz, w srednio duzym miescie (120 tys.), w spokojnej i
zielonej dzielnicy na obrzezu. wiem, ze dla niektorych to tez moze byc dziura,
ale mnie w zupelnosci wystarcza, ma wszystkie potrzebne mi udogodnienia a
jednoczesnie nie meczy jak metropolia. Jesli chodzi o dostep do oswiaty i zajec
pozaszkolnych dla dzieci to jest tego tyle, ze powinno wystrczyc chyba ze moje
dzieci beda mialy jakies super nietypowe zaintresowania lub super wybitne
uzdolnienia, ktorych rozwijanie bedzie wymagac dojazdu do wiekszego miasta. Od
scislego centrum miasta dzieli mnie tylko 4km i moge tam dojechac rowerem lub
pojsc pieszo z wozkiem, przechodzac przez 2 duze parki, mam rzadki w naszych
czasach luksus dojezdzac do pracy rowerem. Z tarasu mam widok na zielone
wzgorza wlaczone do parku krajobrazowego, ktory zaczyna sie kilkaset metrow od
domu. Mnostwo mlowniczych szlakow na piesze i rowerowe wycieczki, malownicza
kreta drozka wsrod wzgorz i winnic wiedzie do historycznej czesci centrum
miasta. W miescie mnostwo knajp, galerie, imprezy, kina i teatry a do La Scali
tylko 50km. Nic wiecej mi nie trzeba.

Dizwią mnie argumenty w kwestii zakupów

[umasumak]

Mieszkałam 32 lata w Krakowie, sześć lat temu przeprowadziłam się do małego
miasteczka (10 tys) na Dolnym Śląsku. Co najbardziej mnie fascynuje? To, że
dosłownie wszędzie mogę dojść na piechotę . Z zakupami też nie mam żadnych
problemów, bo WSZYSTKO jest na miejscu. Nawet sobie nie wyobrażam, żeby
dojeżdżać do Wrocławia czy Opola - to tylko strata czasu, nerwów i paliwa. Na
dodatek zaopatrując się na miejscu, wspieram lokalny handel.
Co do anonimowości jest ona nieco mniejsza, ale bez przesady, w dużym mieście są
też środowiska, w których wszyscy się znają, a część ludzi plotkuje bardziej od
innych. Tylko po co się tym przejmować? Nie odnotowałam też faktu, żeby ktoś
mnie tu pouczał, a przynajmniej, żeby pouczał bardziej, niż w dużym mieście.
Jedyny minus, który do tej pory odnotowałam, to brak naprawdę dobrej szkoły
ponadgimnazjalnej, dlatego moja córka od września będzie się uczyć i mieszkać we
Wrocławiu.

Dziwią :-)

[umasumak]

[guderianka]

Ale
w większym mieście np.serek wiejski kosztuje 1,49
a w małym mieście 2,25zł
I tak jest również z cała resztą