Tata podwójny

[pegaz_mk]

Jako, że piszę tu po raz pierwszy, witam wszystkich

Chciałbym spytać osoby z dwójką (lub więcej) dzieci, jaka była reakcja starszych na młodsze rodzeństwo?

Baliśmy się tego momentu, i rzeczywiście, Oskar (2 lata) jak zobaczył mamę w szpitalu, w szlafroku, obraził się straszliwie. Nie chciał spojrzeć w jej kierunku ani na siostrzyczkę. Następnego dnia jak przyszliśmy znalazł w łóżeczku dzidzi czekoladowego lizaka - zajął się nim czym prędzej i mniej więcej w połowie wydukał: dziękuję, Emilka. Pogłaskał ją nawet po głowie (tym lizakiem również). Potem w domu z przejęciem skręcał ze mną łóżeczko

Po powrocie dziewczyn do domu dość często (jak akurat nie jest zajęty swoimi sprawami), to leci pogłaskać siostrzyczkę i każe sobie kłaść Emilkę na kolanach, koniecznie sam musi trzymać, tata ma sobie ręce precz wziąść!

Dzisiaj pojechał ze mną na wycieczkę rowerową i w pewnym momencie ni z gruszki ni z pietruszki wystrzelił: kocham Emilkę

Poświęcamy młodemu sporo uwagi, żeby się nie czuł odsunięty, i na razie nie jest źle. Chociaż zdajemy sobie sprawę, że zazdrośnik może się dopiero ujawnić

[daaar0]

Znowu bardzo aktualny jak dla mnie temat.
Pobyt mojej żony w szpitalu córka zniosła dzielnie.
Jako, że jest dzieckiem jak na swoje 2.5 l bardzo mądrym wystarczyło jej raz
wytłumaczyć nieobecność mamy oraz gdzie jest i po co. Po powrocie małżonki z
maleństwem też okazało się, że niepotrzebnie się martwiliśmy. Od razu
zaakceptowała młodszą siostrę. Teraz często chce ją poprzytulać.
Żeby jednak nie było zbyt sielankowo...
Choć stosunek do młodszej siostry ma bardzo pozytywny to jeżeli chodzi ogólnie o
zachowanie, to pozostawia ono wiele do życzenia. Ciężko w tej chwili cokolwiek
od niej wyegzekwować. Myślę, że choć się do tego otwarcie nie przyznaje to
pojawienie się w domu "konkurencji" ma na to zachowanie wpływ . Trudno mi jednak
określić jak głęboki jest ten wpływ, bo nakłada się w tej chwili na to bunt
dwulatka i fakt, że już wcześniej córka była dzieckiem baaardzo upartym.

[adellante1]

Cóż, kazde dziecko to indywidualista. Przyjdzie czas samo zrozumie wszystko.
Teraz potrzebuje tylko dwa razy więcej ojca niz do tej pory bo mamy ma
conajmniej o połowę mniej.

[pegaz_mk]

> Teraz potrzebuje tylko dwa razy więcej ojca niz do tej pory bo mamy ma
> conajmniej o połowę mniej.
Cóż, staramy się zapewniać dużo uwagi młodemu, przez pierwszy miesiąc babcie zdeklarowały pomoc, i powiem, że bardzo dobrze się to sprawdza. Pół biedy, jakbym siedział w domu, ale do pracy chodzić trzeba.
No i całe szczęście młoda jest jakby mniej absorbująca i marudna niż jej brat w tym wieku

Oskar również zaczyna chyba bunt dwulatka, a uparciuch to był z niego zawsze. No i sprawdza cały czas, na ile sobie może pozwolić, a jakby co to azyl ma u babci (ach te babcie, niestety..., czasami trudniej im trafić do rozsądku niż dziecku)

[grochowy_tato]

My rodziliśmy w domu, więc starszy synek (1,5 roku) nie musiał przeżywać
oddzielenia od mamy. Mało tego, obudził się podczas porodu, przyszedł do nas i
został tak długo, aż urodził się jego braciszek. Nie bał się. Bardzo szybko
zaakceptował fakt, że w domu pojawił się ktoś nowy. Chociaż nie ma z młodszego
brata jeszcze pożytku to i tak chętnie do niego podchodzi, głaszcze go po
brzuchu i daje buziaki w czoło.

[kckk]

Poproś wszystkich odwiedzających gości, by wpierw zwracali uwagę na syna, a
dopiero później szli podziwiać córkę. Chłopcu wyjdzie to na dobre.

[polld74]

2 letnia córka miała huśtawkę nastrojów przez jakiś tydzień po urodzeniu
braciszka (a dzielą ich równo dwa lata co do dnia), potrafiła nawalić w nachy,
chociaż już jej się dawno nie zdarzało. Robiliśmy tak że albo żona, albo ja
braliśmy ją chociaż na pół godziny na spacer, ale bez brata. Po dwóch
tygodniach było po problemie. Teraz dzieci są ze sobą zżyte, co nie znaczy, że
nie zaczynają się walki i konflikty. Niemniej córka kocha braciszka, a
braciszek gdy widzi ją wracającą z przedszkola śmieje się od ucha do ucha
bezzębnymi dziąsłami. Z czasem zaczną się tłuc, ale to nie uniknione.
1.5 roczny synek waży więcej od 4 letniej siostry, ma rękę grubszą niż ona
nogę, (w końcu córcia wysoka długonoga modelka jak mama), więc w trakcie walk o
zabawki szanse są mniej więcej wyrównane.

[xiv]

> 1.5 roczny synek waży więcej od 4 letniej siostry, ma rękę grubszą niż ona
> nogę, (w końcu córcia wysoka długonoga modelka jak mama),

to nie chcę się pytać o wygląd ojca ))

[polld74]

Znajomi mieli podobną sytuację, ale z 7-letnią mocno rozpuszczoną córką, ludzie
to był dramat! Pomoc psychologów, cuda wianki, a i tak masakra.

Może starsze siostry tak reagują, ja miałem 10 lat jak urodziła mi sie siostra
i po kilku dniach wróciłem do równowagi.

[pegaz_mk]

> Znajomi mieli podobną sytuację, ale z 7-letnią mocno rozpuszczoną córką

To jak sądzę, mieli nielichy kłopot już wcześniej...


U mnie sytuacja wygląda na ustabilizowaną - młody już się w miarę przyzwyczaił. Chociaż czasami widać, że chciałby mamę na wyłączność, a nie może. Generalnie przychodzi, przytuli się, pogłaszcze i trzepnie siostrę od czasu do czasu, tak żeby młoda wiedziała, że ma starszego brata
Teraz rodzinka siedzi u babci - jak rozmawiałem z Oskarem przez telefon, to go upominałem - 'Oskar, nie wolno bić Emilki' - 'Ale ja chcę bić Emilkę', po czym rzucił słuchawką i od tego momentu na wszelki wypadek ze mną nie chce już rozmawiać