UWIELBIAM karmić piersią

[agusiaa1_mama_ignasia]

Istnieje już wątek Nienawidzę karmić piersią, ja w odpowiedzi zakładam
zupełnie inny tj UWIELBIAM karmić piersią

Kocham to robić i już, mimo wcześniejszych problemów: braku pokarmu,
poranionych brodawek, zastojów, bolesnych masaży, złego zasysania się synka,
nawałów i tak kocham to robić. Wcześniej tj. na samym początku karmienie
kojarzyło mi się z uwiązaniem i męką a przystawienie dziecka do piersi
wiązało się z bólem, myślałam wtedy, że nigdy to nie minie, że już będzie tak
do końca karmienia. A teraz po 3 miesiącach karmienie piersią uważam za jeden
z największych uroków macierzyństwa. Wiąże się to dla mnie z wielką wygodą i
po tych 3 miesiącach które już minęły wogóle mnie nie krępuje, mogę to robić
zawsze i wszędzie- dziecko jest najważniejsze. Uwielbiam kiedy mój synek
przytula się do piersi, uwielbiam jego zadowoloną minkę kiedy się naje. Mam
nadzieję, że będę mogła karmić piersią do skończenia przez moje dziecko roku,
a może i dłużej... To, że mogę karmić piersią uważam za cenny dar i dziękuję
za niego...

[anilewel]

jak wyżej...
nic dodać nic ująć!
Pozdrawiam i podtrzymuję wątek.

[ama.mama]

ja tez miałam trudne początki, ryczłam z bólu, ale gdy mała sie nauczyła, to
było juz coraz lepiej. pamiętam, jak się wzruszyłam, gdy pierwszy raz objęła
mnie rączkami (takimi, co to już trochę chwytać potrafią). potem, gdy zaczęła
sama przyciagać pierś do siebie. a teraz się przekomarzamy, bo uwielbia mnie
szczypać w samą brodawkę, po czym patrzy na mnie z szelmowskim uśmiechem.
piękna jest ta bliskość - karmie się nią, tak jak córcia karmi się moim
pokarmem. i chowam wszystko w sercu na później - np. na boje dojrzewania :)
mała ma już prawie 9m-cy i karmienie jest coraz rzadsze, ona jakoś naturalnie i
stopniowo coraz mniej je ode mnie, a wiecie, mi to sprawia większą trudność, bo
to powoli rozstawanie się z najścislejszą bliskoscią z moim dzieckiem. ale..
jaka tez frajda, że Zuzia staje się coraz bardziej samodzielna i jestem z niej
bardzo dumna.

[maciopek1]

Ja też to uwielbiam - żadnych problemów tylko radość:))

[annaparzonka]

Jak w temacie i tresci postu takie same mam wrazenia moja córcia ma 7 miesiecy i
jaka sie urodziła myslałam ze z karmieniem piersią nie wytrzymam nawet do 3
miesiąca bolały mnie piersi popękąły brodawki jak mała przykładałam i jadła to z
bólu same łzy mi do oczu napływały teraz jest zupełnie inaczej poprostu kocham
karmic moja córcie piersia i mama nadzieje ze bede to robiec jak najdłuzej :-)
Pozdrawiam

[ania28.1]

ja rowniez...:-)

[edyta_bo]

ja też to bardzo lubię. Wykarmiłam juz dwoje dzieci, teraz karmię trzecie. I
teraz było najtrudniej - masa różnych problemów z karmieniem od początku. Ale
ten trudny okres przetrwaliśmy. I teraz jest tylko radość.Moja i malucha.

[driadea]

Ja też lubiłam (uwielbiam to może za duże słowo). Mimo cesarki miałam pokarm od
razu, nigdy nie miałam żadnych problemów z laktacją, córka świetnie ssała, co 3-
4 godziny w dzień, mogłam śmiało plnować długie spacery (karmienie w miejscach
publicznych by mnie krępowało, choć nie mam nic przeciwko innym kamicielkom), w
nocy dawała mi pospać (w pierwszej dobie spała 6 godzin w nocy bez pobudki, w 5
miesiącu nawet 15 godzin!), nigdy nie dokarmiałam. Młoda umiała ssać, a ja
prawidłowo ją przystawiałam - może to dzięki temu karmienie nigdy mnie nie
bolało, nie sprawiało przykrości, nie powodowało krwawień. Nie wiem co to
zastoje, zapalenia, popękane brodawki.
Będąc jeszcze w ciąży planowałam, że bę karmić, jak Bóg da, do drugiego roku
życia, z upływem czasu ta granica przesunęła się do 3 urodzin. Niestety życie
zadecydowało inaczej i karmiłam "tylko" 22 miesiące. Ani przez chwilę nie
żałowałam. Wiem, łatwo mi pisać. Nie wiem czy i jak długo bym karmiła, gdybym
miała z tym jakieś problemy, o których często czytam na forum (pękające
brodawki, zastoje, zapalenia, ból, brak pokarmu, nieumiejące ssać dziecko i
td.), niemniej jednak jestem poniekąd z siebie dumna ;)
Pozdrawiam, Aga

[aniald1]

Ja miałam sporo problemów na początku ale przebrnęłam przez nie i bardzo lubiłam
karmienie piersią (11 mies.)

[mart44]

a może powinnam napisać, że właśnie dlatego. Początki były cudowne, żadnych
zastojów, brodawki zadbane bepanthenem bolały tylko trochę, a ja patrzyłam na
mojego synka jak rzuca się na moje piersi i czułam się taka... smakowita!:)
Wprost przeciwnie do niektórych, które "nienawidzą" karmienia - o wiele większą
frajdę sprawa mi używanie piersi do karmienia niż do... innych rzeczy;) Czułam
się piękna z większymi piersiami i taka ważna, niezbędna...
A potem Ignaś chciał jeść prawie non stop i wciąż był głodny co mnie coraz
bardziej męczyło, zwłaszcza, że wciąż był bardzo chudziutki. Karmienie stało się
czymś niezwykle ciężkim i odpowiedzialnym, chciałam to robić jak najlepiej, ale
niestety. Okazało się, że po 4 tygodniach przybył niewiele ponad 200g więc -
dokarmianie. Na początku czułam się okropnie, było mi wstyd i miałam wielki żal
do wszystkich gazet/poradników mówiących, że to takie naturalne, że wystarczy
przystawiać. Gdyby mi ktoś powiedział, że zdarzają się trudności, to byłabym
czujna i walczyłabym od początku...
Teraz(w 3mies.) też walczę - o utrzymanie pokarmu. Ale jestem znów spokojna i
cieszę się każdym dniem karmienia. Wiem, że wypełnianie brzuszka to zadanie
butli, a ja daję synkowi odporność i miłość, miłość...więc oczywiście uwielbiam to:)
Pozdrawiam!!

[olimpia.szuwar]

>a ja patrzyłam na
>mojego synka jak rzuca się na moje piersi i czułam się taka... smakowita!:)

Fantastycznie powiedziane :D I ja też uwielbiam karmić :)

Pamiętam jak jeszcze przed porodem rozmawiałam z moją kuzynką, która rodziła
cztery miesiące przede mną i opowiadała mi, jakie karmienie jest obrzydliwe i
odrażające (ona rzeczywiście nie mogła tego znieść i zrezygnowała po tygodniu),
jak jej koleżankom pękały brodawki i tym podobne straszne historie ;) a ja się
okropnie bałam, że ze mną będzie tak samo, bo w ogóle nie potrafiłam sobie
wyobrazić, jak nagle moje piersi mają się przekształcić w smoczki.

Potem rodziłam chyba w ostatnim szpitalu w Warszawie, w którym po cięciu
zabierają dziecko na dobę i nie przystawiają w tym czasie do piersi, tylko
karmią sztucznie - pierwszego dnia widziałam swojego synka dwa razy przez
kwadrans, a o karmieniu w ogóle nie było mowy. Więc poza wściekłością na
personel (bo to nie tak, że w szpitalu nie pytają czy chcesz karmić piersią - w
szpitalu w ogóle o nic nie pytają - o to, czy zgadzasz się na podanie dziecku
butelki też nie) czułam potworny strach, że będę miała problemy z laktacją.

No ale naturalnie, kiedy gruba pielęgniarka wreszcie przywiozła mi mojego
małego różowego potworka zrzędząc, że już nie mogą z nim na noworodkach
wytrzymać, tak się wydziera, więc "niech ja go wreszcie wezmę i przystawię", i
kiedy po raz pierwszy się przyssał, to nagle wszystko stało się proste i
oczywiste. Wiem, że miałam ogromne szczęście, bo poza leciutkim podrażnieniem
brodawek, które zeszło po jednym dniu smarowania bepanthenem, nie miałam
absolutnie żadnych fizycznych problemów ani z laktacją, ani z przysysaniem się
Łukasza. I pewnie między innymi dlatego mogę śmiało powiedzieć, że karmienie to
jedno z najcudowniejszych przeżyć, jakich w życiu doświadczyłam :)

Na początku karmienie poza domem bardzo mnie krępowało, ale po kilku
przymusowych karmieniach na mieście przyzwyczaiłam się i jest mi to zupełnie
obojętne. Zwłaszcza, że niewielu rzeczy tak nienawidzę, jak laktatora (na
początku przy ściąganiu mleka prawie płakałam z wściekłości, takie to było
odrażające) i byłabym w stanie chyba obnażyć się choćby w kościele niż go
użyć ;D

I strasznie mi żal, że nie wszystkie kobiety przeżywają to tak samo, bo bardzo
bym wszystkim tego życzyła. Ale cóż - pozostaje mi się cieszyć, że ja miałam
tyle szczęścia, żeby nie musieć nawet zastanawiać się nad butelką. Zresztą
szczerze mówiąc jestem tak leniwa, że kiedy zagrażało mi odstawienie Łukasza na
trzy dni z powodu przyjmowania lekarstwa, to perspektywa przygotowywania
mieszanek tak mnie przeraziła, że poruszyłam niebo, ziemię i dziesięć poradni
laktacyjnych, żeby tego uniknąć ;)

Ojej, rozpisałam się. Ale chyba mogłabym tak godzinami ;)

Pozdrawiam

[nataliamackowiak]

Ja karmiłam córcię 10 miesięcy i sama się odstawiła, ale tez bardzo to lubiłam,
mimo tego, że miałam też problemy z bolącymi brodawkami, pogryzieniem przez
pierwszy ząbek, uwiązanie do cycka itp. Ale fajnie było.
Natalia:-)

[anonim37]

Ja również uwielbiam karmić piersią swoją córeczkę. I mam nadzieję że będę
karmiła ją jak najdłużej.POzdrawiam

Julia urodziła się 28.04.2005r.Ruda Śląska

[mamamilusi1]

Podtrzymuję wątek, ja >KOCHAM< karmić piersią.

Uwielbiam patrzeć na moją małą czteromiesięczną córeczkę jak smakowicie zajada
mleczko a potem ma taką zadowoloną minkę :-)

Karmienie piersią jest bardzo wygodne i cieszę się, że mam wystarczającą ilość
pokarmu i nie muszę przygotowywać sztucznego, gotować butelek, kupować
sterylizator itp. Może jestem zbyt leniwa na to. A może po prostu nie
doświadczyłam braku pokarmu.

Miałam cesarkę i bardzo się bałam, że będę miała kłopoty z laktacją ale na
szczęście położne w szpitalu przynosiły mi małą Emilkę do cycusia. Córeczka od
razu załapała o co chodzi.
Ale niestety nie obyło się bez zastoju, poranionych brodawek, bardzo bolesnego
masażu i ręcznego "wyciskania" zastałej siary. To nic. Dla dobra dziecka
wszystko zniosłam jak zuch i teraz mam ślicznego pączuszka, który przybiera na
wadze cudownie.
Powtarzam jeszcze raz KOCHAM KARMIĆ PIERSIĄ !!!

pozdrawiam wszystkie matki karmicielki cycusiem
mamamilusi1

[odojoachim]

super że powstał ten wątek! Kocham karmić piersią;) Uwielbiam wzrok mojego
synka kiedy patrzy się na mnie ciągnąc z cyca. Uwielbiam te rączki wyciągnięte
i buzię uśmiechniętą, kiedy wie, że za chwile dostanie cycy, uwielbiam jak jego
małe ciałko wtula się we mnie. Karmimy się już 9 miesięcy, ale nie mamy zamiar
przestać. Mieliśmy już przerwę dwótygodniową bo uległam ostatniej modzie na nie
karmienie, ale zaraz wróciłam do karmienia, bo mi strasznie tego brakowało;)

[jakw]

Ja też lubię. Dla mnie to żadna udręka, niewygoda czy uwiązanie. Chyba za
leniwa jestem na bawienie się laktatorami, butelkami czy mieszankami.

[a.prentka]

Karmienie piersią jest super! Pierwszą córcie karmiłam 1,5 roku drugą też będę
karmić piersią już całkiem niedługo...
Pozdrawiam

[majan2]

Ja karmie dopiero 2 tygodnie i na razie moge sie dopisac do tego watku. JAk
lekarka zwazyla moja coreczke kilak dni temu i okazlo sie ze ladnie przybiera na
wadze poczulam sie taka dumna z niej i z siebie, ze daje rade:) Mam nadzieje, ze
dam rade karmic dlugo!

[pilchowa]

też to lubię robić, ale muszę odstawić, a to boli obie strony:(
i nikt tego nie rozumie jak bardzo:(

[koteczka12]

Ja tez bardzo lubie. Mala tak slicznie patrzy - w czasie karmienia moge na
spokojnie poogladac uszczesliwone dziecko i jeszcze wiedziec, ze to dzieki
mnie ... Trudnosci zadnych nie mialam, nie liczac tego, ze w drugiej i trzeciej
dobie po urodzeniu mala jadla bez przerwy (no dobrze, 2 przerwy 3 h i jedna 1 h
na 48 godzin - dobrze ze bylam wyspana po ciazy i mial mnie kto karmic
lyzeczka.) - od czasu jak sie po tym maratonie odczepila je co trzy godziny, w
nocy zwykle rzadziej.

[kajka76]

ja takze uwielbiam karmic piersia:) uwazam ze to piekny cud natury:) uwielbiam
jak mala wtula sie w cycusia, jest blisko mnie, usmiecha sie:) ehhhh bede
karmic jak najdluzej
pozdrawiam,kasia

[agusiaa1_mama_ignasia]

Podnoszę, bo jakoś nie mogę uwieżyć, że tylko tylu mamom karmienie piersią
sprawia przyjemność.

[kasika75]

ja rowniez uwielbiam karmic mojego syna , ma juz 9 miesiecy i nadal najbardziej
lubi cycusia , co mnie cieszy , ja nie miałam zadnych problemow , ani z
brodawkami , ani z przystawianiem , ani z pokarmem , chce karmic jak najdluzej

[anula64]

Ja tez uwielbialam karmic piersia ten wzrok martynki wpatrzony we mnie nie ma
piekniejszego uczucia na swiecie ale martynka sama sie odstawiłam jak miała 10
miesięcy powodu nie znalazłam jak bede miała 3 dziecko sprubuje pokarmic dłużej
niz 10 miesięcy o ile mi nie zrobi takiego numeru jak martynka pozdrawiam mamy
uwielbiające karmić!!!

[agusiaa1_mama_ignasia]

Tu tatuś Ignasia pod loginem mamusi

Dlaczego ten post ma mniej odpowiedzi niz post "Nienawidze karmić piersią"
Stasznie mnie to martwi.
Czyżby wiecej bylo osób (kobiet?) ktore nienawidza karmić piersią??
Karmienie jest takie cudowne ze nie rozumiem dlaczego?

Oświećcie mnie
Tatuś Ignasia

[mama.czarka]

Dopisuję się do Was, drogie Mamy - ja też uwielbiam karmić piersią. Synek
skończył 6 m-cy i od początku tworzymy zgrany duet. Karmię wytrwale, choć
miesiąc temu wróciłam do pracy. Pod moją nieobecność Czaruś dostaje butelkę z
moim odciągniętym mleczkiem. Budzi się na karmienie w nocy parę razy i wtula
się we mnie. Choć nie wysypiam się dostatecznie, jestem szczęśliwa, że mogę
wykarmić mojego skarbeczka.

[szept_ciszy]

hehe, ktoś tu chciał zdobyć taką samą popularność wątku jak ja :D

[moniawr76]

Dołaczam do grona wielbicielek! Na początku nie było łatwo - za dużo nsłuchałam
się opowieści o zastojach, zapaleniach piersi i tym podobnych przykrych
dolegliwoścach. Na szczęście strach miał wielkie oczy i po początkowych
stresach popłynęłyśmy z Karoliną mleczną autostradą. Najbardziej lubię jak po
karmieniu pozostajemy przytulone do siebie i patrząc sobie w oczy "gugamy" do
siebie. OKROPNIE będzie mi tego brakowało gdy wrócę do pracy i siłą rzeczy będę
musiała przynajmniej bardzo ograniczyć karmienie piersią. Ale na razie staram
się o tym nie myśleć, karmię, karmię, karmię i często oglądam minę mojej
córeczki - jak na zdjęciu nr 3:

[aglamama]

Ja tez bardzo lubię to robić:) Kiedy synek juz najedzony patrzy na mnie słodkim
wzrokiem i "mówi" było pyszne, dziekuję, to czuję się najszczęśliwsza na
świecie:))
Pozdrawiam.

[agusiaa1_mama_ignasia]

Wątek ten nie powstał z myśią o rywalizacji i o tym by posiadać tyle wpisów co
na wątku rozpoczętym przez Ciebie.

Nie jest wykluczone, że dziewczyny, które niedawno zostały mamami i w tej
chwili mają problemy z karmieniem i szczerze tego nienawidzą, za jakią czas
kiedy te problemy miną polubią karmienie piersią - tak zresztą było ze mną.
Ja niczego nie neguje, nikogo nie oceniam i nie krytykuję.
Uważam że jest wiele form okazywania miłości dziecku i wcale nie trzeba karmić
piersią by to dziecku okazać.
Podziwiam te z was, które zmuszają się by karmić dzieci swoim mlekiem po to by
dać im to co najlepsze. Podziwiam rónież te, które świadomie z tego
zrezygnowały i choć mogły karmić nie karmią piersią bo nacisk społeczeństwa
jest naprawdę duży i trzeba nie lada odwagi - przecież to czy jest się dobrą
mamą czy nie nie zależy od tego jak się dziecię karmi. Ważne by dziecina była
wykarmiona.
W moim odczuciu karmienie piersią jest jedyną w swoim rodzaju formą bliskosci,
ale przecież ktoś inny może czuć zupełnie inaczej.

Czy są jeszcze mamy, które czują podobnie??

[jakw]

No właśnie, niech świeżo upieczona mama, która ma problemy z karmieniem nie
ogląda tylko wątków pt. jakie to okropne. Niech przejrzy też wątek pt." Było
ciężko na początku, a teraz jest wspaniale". A czytając forum można odnieść
wrażenie, że niemal dla każdego karmienie piersią jest okropne,niewygodne,
dziecko się głodzi, mama nie ma czasu na nic innego. I niektóre mamy może zbyt
wcześnie odpuszczają karmienie piersią - zanim dadzą radę wyjść na prostą i
poczuć, że to też może być fajne. "Bo przecież wszystkie tak robią".
Przy młodszej córze miałam chyba kryzysy psychiczne większe niż przy starszej,
która chyba mniej "wisiała" przy cycu (a może tylko pamięć mnie już zawodzi -
nie pamięta się tych gorszych chwil). Pomogła mi świadomość, że to mija.

[szept_ciszy]

Ale ja uważam że karmienie piersią jest jak najbardziej ok, ale dla tych co to
lubią, a ja do takich nie należę. Do tego to super oszczędność, oraz wygoda-
nie ma kłopotów z butelkami, robieniem mleka, ze studzeniem, podgrzewaniem
itd... :)

[moofka]

szept_ciszy napisała:

> Ale ja uważam że karmienie piersią jest jak najbardziej ok, ale dla tych co
to
> lubią, a ja do takich nie należę. Do tego to super oszczędność, oraz wygoda-
> nie ma kłopotów z butelkami, robieniem mleka, ze studzeniem, podgrzewaniem
> itd... :)
>
_______________________________
zdecydowanie tak
nie wiem, czy samo karmienie sie lubi
ale te wygode wprost uwielbiałam
leniuch taki :P

[kasialu]

Ja mam to samo co Agusia i reszta. Jak pomyślę, że mam dać Małemu coś innego do
jedzenia niż moje mlenio to aż mnie skreca ;o)))) Dostanie moze zupkę ... na
osiemnastkę hihihi

[magda.mich]

I ja się podpiszę!!!! Wg mnie to cudowna rzecz dana nam przez naturę....to czas
tylko dla mnie i dla mego maleństwa....a poza tym najwygodniejsza (i najtańsza)
forma karmienia, nie wyobrażam sobie robienia w środku nocy mieszanki...

[goskak1]

Witam,

Ja też sie podpisuję obiema rękami pod tym wątkiem UWIELBIAM KARMIĆ PIERSIĄ.
Mój Kubuś ma już 13 miesięcy ja od 5 miesięcy pracuję ale jak tylko wracam z
pracy do domu i Kubuś woła mama i tuli się do mnie a ja pierwsze co robię to
podaję mu pierś a on z takim zawzięciem sie wsysa poprostu rewelacja :))
Mnie to uspokaja on ma poczucie bezpieczeństwa i też zamierzam karmić tak długo
jak tylko będzie to możliwe.
Dzięki karmieniu jakoś lżej było mi wrócić do pracy bo nadal łączy nas
cycusiowa więź:)))

a cytat poniżej poprostu mnie powalił, mam dokładnie to samo odczucie:

>a ja patrzyłam na
>mojego synka jak rzuca się na moje piersi i czułam się taka... smakowita!:)

[gosiamam]

witam,
ja również tutaj się dopisuje, choć jeszcze miesiąc temu.... A teraz
zaczynam się martwić że już niedługo to nie ja będę go karmić-wracam do pracy
choć dalej naszym mleczkiem.

[e.kadziela]

Początek bardzo trudny! - bolące, popękane brodawki i związany z tym strach
przed każdym kolejnym karmieniem (tak około 2 tygodni).
A teraz... cudowna harmonia i nie dająca się niczym zastąpić (to jest moje
zdanie) bliskość :-)) No i te Jej słodkie fałdeczki, których przybywa z każdym
tygodniem (od mamusinego mleczka :-))
UWIELBIAM KARMIĆ MOJĄ PSZCZÓŁKĘ MAJĘ

Ewa

[ewcia_80]

ja też UWIELBIAM pomino róznych trudności, nie raz walki z nerwami małej,
kryzysami laktacyjnymi itp. :) cudowna jest ta więź z dzieckiem i chcę karmić
jak długo się da :). Cudowny dar!!

[marcelowamama]

dołączam się do grona mam rozkochanych w swojej roli karmicielki :-)
U mnie nie od początku tak było, bo miałam cesarke i pokarm pojawił sie dość
późno. Młody nie był dokarmiany, więc w trzeciej dobie stracił 340gram, co dla
mnie było przerażające i miałam straszne wyrzuty sumienia, że nie potrafię go
wykarmić. Do tego doszły pretensje szpitalnego pediatry i uż byłam na skraju
załamania, że nie mogę się wywiązać z tak podtswowego zadania (wtedy byłam
wściekła na wszechobecna propagande naturalnego karmienia, przez którą brak
pokarmu czynił mnie jakąś ułomną). Na szczęście pokarm pojawił się w piątej
dobie, ale tu okazało się, że młody rozleniwił sie od karmienia strzykawką (w
końcu zaczął być dokarmiany) i nie chcicało mu się zupełnie ssać. Płakał z
głodu, ale jak podawałam mu pierś, to tylko otwierał pysia i czekał, aż mleczko
samo popłynie. Miałam dość i zrozumiałam, że najważniejszy jest jego rozwój, a
nie moje ambicje, żeby karmić piersią. Postanowiłam dać sobie czas do końca
pobytu w szpitalu, a jak do tego czasu sie nie dogadamy, to będzie butla i uż.
Samo to, że zaakceptowałam taką ewentualność było dla mnie sukcesem. Następnego
dnia pediatra zaleciła jednej z położnych popracować nade mną i synkiem, żeby
młody zaczął ssać, zanim przestanę produkować mleko. Nie powiem, że było łatwo,
bo przykro było mi patrzeć, jak maluch krzywi się na moją pieś, płacze, gdy
połozna na siłę wkłada mu ją do buzi...widziałam, że biedactwo się męczy, a dla
mnie był to bardzo smutny widok. Jednak jeszcze tego samego dnia sam załapał i w
jednej chwili wszystko się zmieniło. Na początku bałam się każdego karmienia, że
znowu coś nam nie wyjdzie, że będę miała za małomleczka itp., ale mineły już
prawie dwa miesiące i wszystko działa. Młody ślicznie przybiera na wadze i
widzę, że bardzo polubił moją pierś. Niemal wyczekuję na kolejne karmienia, żeby
znów móc na niego patrzeć, jak z ufnością się przysysa i zajada. Ja kocham te
chwile.

[anqa1977]

Dopisuję sie do tego pięknego wątku!!!'
Karmię już 26 miesięcy i nie zanosi się na koniec :o)
Początki były trudne, "płaskie brodawki i brak pokarmu", antycycowe położne w
szpitalu. Ale była determinacja z mojej strony, tony przeczytanych broszurek na
ten temat i chiałam , bardzo chciałam karmić. I udało się.
Synek ssie w ciągu dnia kilka razy (jak wracam z pracy, wieczorem i przed
snem) , śpi z nami więc w nocy tez ssie raz czy dwa. Wszyscy zadowoleni.
Rodzina się przyzwyczaiła i znajomi, nikt już przykrych uwag nie czyni, stałam
się nieoficjalnym doradcą laktacyjnym wśród najbliższych :o)
A poza tym jestem w ciąży już ósmy tydzień, ginekolog nie ma nic przeciwko
mojemu karmieniu, co mnie bardzo cieszy, bo mój synek zaczął chodzić do żłobka
i od razu choróbska się przyplątały...
Pozdrawiam karmicielki :o)