Jak zorganizować wizyty Tatusia

[patcof]

Mam pytanie jak w tytule. Jak sobie to wszystko poukładałyście. Dodam tylko
że moje dzieciaki są malutkie 2 i pół roczku ma kamilka i 7 miesięcy ma
Mateuszek.Mój prawie ex przychodzi codziennie i tak dobrze się czuje w domu
że wczoraj mu się zdardrzyło zasnąć w czasie zabawy z małą. (tak jak za
dobrych małżeńskich czasów). Chyba muszę z nim o tym porozmawiać, ale z
drugiej strony może tak jest lepiej że się czuje dobrze.Może Kamilce będzie
łatwiej do tego wszystkiego się przyzwyczaić. Pozdrawiam.Podwójna mamusia.

[chalsia]

Nie, to nie jest dobrze, bo dziecko tym bardziej nie rozumie różnicy
między "przedtem" a "teraz".
Niech przychodzi kilka razy w tygodniu (w określone dni jest lepiej - bo dzieci
potrzebują regularności)- ale nie codziennie.
I dla własnego "ja" postaw sprawę jasno - to nie jest juz jego dom, więc niech
czas poświęca dzieciom a drzemie sobie nie w Twoim domu.

Pozdrawiam,
Chalsia

[edzieckokarenina]

chalsia napisała:

> Nie, to nie jest dobrze, bo dziecko tym bardziej nie rozumie różnicy
> między "przedtem" a "teraz".
> Niech przychodzi kilka razy w tygodniu (w określone dni jest lepiej - bo
dzieci
>
> potrzebują regularności)- ale nie codziennie.

> I dla własnego "ja" postaw sprawę jasno - to nie jest juz jego dom, więc
niech
> czas poświęca dzieciom a drzemie sobie nie w Twoim domu.
>
> Pozdrawiam,
> Chalsia
****** zgadzam się z chalsią i ciepło Cię pozdrawiam-masz pewnie urwanie głowy
z dwoma maluchami

[tata_malolata]

A ja pozwolę się niezgodzić.

To że Ty i on nie umiecie być razem - to niedobrze. Ale może inaczej się nie
da. Trudno.

Ale to że Ty rozwiedziesz się z meżem nie znaczy że następuje "rozwód" między
dziećmi i tatą.

Postawa - "mój dom, nie wpuszczę go, wyznaczę dni itd." to delikatnie rzecz
biorąc patrzenie przez pryzmat EGO. A może dzieci tego potrzebują ? A może im
jest dobrze ?

Zresztą w miarę upływu czasu, gdy dzieci będą rosnąć może więcej czasu spędzać
będą poza domem, przecież mogą też mieskać trochę u Taty.

Tym bardziej, że ten tata okazuje się całkiem niezły. Taki o jakim marzą
niektóre kobiety pisujące tu na Forum. Te dziewczyny, które nie mogą liczyć nie
tylko na pomoc w wychowaniu ale nawet na regularne kontakty ojca z dziecmi !

To, że on chce codziennie być z dziećmi to nienormalne? Ja też chcę być na
codzień ze swym synem. Bo to po prostu jest normalne i naturalne. Tak samo
naturalne jak to, że gdy bedzie miał powiedzmy 13 czy 15 lat będzie wolał iść
grać w piłkę z kolegami.

No a na koniec powiem Ci - zazdroszczę Twojemu mężowi jeśli będziesz potrafiła
to rozumieć. Zazdroszczę Twoim dzieciom, że ich mama będzie rozsądnie i
przyjaźnie traktować tatę, bo to nie on (chociaż także)najbardziej ale właśnie
one potrzebują Twojej akceptacji dla naturalnego traktowania i relacji z tatą.
I to nie jest żadne oszukiwanie dzieci. To po prostu jest tak, że pewnych
rzeczy dzieciom się nie mówi i nie pokazuje. Niech mają "nieskalany" obraz
swych rodziców. Obojga - bo sama pewnie wiesz, że człowiek tego potrzebuje.

------

P.S. Co do "ułożenia" spotkań. Pisałem już kiedyś odpowiedź na to pytanie na
Forum. Jak ja - jako ojciec wpuszczany na "widzenia" bym to widział, jak
wyobrażałbym sobie jakąś "najdelikatniejszą" formę.

[omama]

To ja sobie pozwolę na niezgodę z tobą.
Skoro następuje rozwód, to każde z rozwiedzionych ma prawo do ułożenia sobie
życia BEZ eksa. Spędzanie większości wolnego czasu razem - co tak naprawdę
sugerujesz - uniemożliwia i odnalezienie się w roli pojedyńczego rodzica i
nawiązanie nowego związku. Dlatego nie ma to sensu. Nie może być tak, że jedno
z rozwiedzionych staje się zakładnikiem drugiego. I dlatego moim zdaniem są
niezbędne granice. Ten dom jest mój, ty jesteś w nim gościem. Zapraszam cię na
x godzin w konkretne dni. Co do częstości i długości wizyt, można negocjować.
CO do nieistnienia granic - nie.

[jayin]

omama napisała:

> To ja sobie pozwolę na niezgodę z tobą.
> Skoro następuje rozwód, to każde z rozwiedzionych ma prawo do ułożenia sobie
> życia BEZ eksa. Spędzanie większości wolnego czasu razem - co tak naprawdę
> sugerujesz - uniemożliwia i odnalezienie się w roli pojedyńczego rodzica i
> nawiązanie nowego związku. Dlatego nie ma to sensu. Nie może być tak, że
jedno
> z rozwiedzionych staje się zakładnikiem drugiego. I dlatego moim zdaniem są
> niezbędne granice. Ten dom jest mój, ty jesteś w nim gościem. Zapraszam cię
na
> x godzin w konkretne dni. Co do częstości i długości wizyt, można negocjować.
> CO do nieistnienia granic - nie.

OK. Rozumiem twoje podejście osobiste do tego. Logiczne. I najlepsze z
możliwych. Dla ciebie samej.

Ale gdzie w tym wszystkim są dzieci?...

pozdr.

Joanna

[chalsia]

Albo rybka albo akwarium.
LUB
Nie da się zjeść ciastko i mieć ciastko.

Niestety, jak wszystkim wiadomo, rozwód/rozstanie rodziców wprowadza
nieodwracalną zmianę układu, czego ofiarami zawsze w takiej sytuacji są dzieci,
bo nie da się utrzymać takiego kontaktu z rodzicem niemieszkającym z dziecmi
jak to było przed rozstaniem. Takie jest życie. Dzieci cierpią rykoszetem. I
tego nie da się zmienić.

MAg już na ten temat tony postów napisała.

A i jeszcze jedno - jest duże prawdopodobieństwo, że mężczyzna za jakiś czas
zwiąże się z inną kobietą i siłą rzeczy przestanie spędzać tyloe czasu z
dziećmi, ile teraz. I dzieci to zauważą i jest prawdopodobieństwo, że powiążą
ten fakt z istnieniem partnerki ojca. A będą wtedy starsze niż teraz. I po co
to komu? Nie lepiej teraz, w ramach rozstawiania się ustalić wspólnie jakieś
kontakty, które przez długi czas nie ulegną zmianie, bez względu na zmiany
układów życiowych mamy albo taty???

Pozdrawiam,
Chalsia

[omama]

Joanno,
Chalsia napisała już właściwie wszystko. Ja mogę dodać jeszcze tylko jedno:
sytuacja rozwiedzionych rodziców jest zmienna. Nie da się - pomijając jakieś
absolutne wyjątki - utrzymać na długi dystans harmonii między rozwiedzionymi
rodzicami w tak bliskim układzie. Będą napięcia i wrogość. Gdzie dzieci będą
wtedy? Po jakimś czasie jedno - lub oboje - rodzice zaczną widzieć, jak mało
mają z życia. Że brakuje im kogoś bliskiego, partnera. Zacznie się poczucie
straty, gorycz. Gdzie wtedy będą dzieci?

[tata_malolata]

omama napisała:
> każde z rozwiedzionych ma prawo do ułożenia sobie
> życia BEZ eksa.
----------------------
Może i bez. Ale nie kosztem.

Zasada nie może brzmieć: JA nie chcę go widzieć, JA teraz zaczynam nowe życie,
JA nie mogę być skrępowana, więc trudno niech cierpi on, trudno dzieci będą
miały "reglamentowanego" tatusia...
Za dużo tu tego "JA".

To ,że było się z kimś ileś lat powoduje, że powstały pewne uzależnienia i
zobowiązania. A tym bardziej, gdy są dzieci. Nie da się "uwolnić" ot tak.

Życie nie jest takie łatwe. Może gdy się jest 14-letnią dziewczynką mozna
powiedzieć: "nigdy się juz do ciebie nie odezwę", gdy się jest dorosłą osobą
trzeba już rozumieć trochę więcej.

[omama]

Ty Tato nie zrozumiałeś tego, co napisałam, prawda?
Jeżeli chce się spędzać cały czas razem nie bierze się rozwodu. Jeżeli bierze
się rozwód, nie można spędzać całego czasu razem, bo buduje się również swoje
indywidualne (albo wspólne z nowym partnerem) życie.
Nie pisałam - wbrew temu, co sugerujesz - że nalezy "nigdy się nie odzywać do
eksa". Ale pomiędzy taką wersją, a wersją "masz swoje klucze do mojego domu i
możesz tu zawsze przyjść" jest jeszcze ocean pośrednich możliwości.

O ile pamiętam z twoich postów, twoja eks chciała z tobą rozwodu, ty nie byłeś
zwolennikiem takiego rozwiązania, chcaiłeś rodzinę ratować. Rozumiem więc twoje
nastawienie. Ale - dla dobra dyskusji - odwróć proszę sytuację. Wyobraź sobie,
że to ty rozwodu chciałeś. Że sąd przyznał opiekę nad dziećmi tobie. I że po
całej tej traumie twoja eks, której - przypominam - nie kochasz, a raczej i nie
lubisz chce kluczy do twojego domu i możliwości nieograniczonego wpadania.
Pewien jesteś, że dalej uważałbyś swoje rozwiązanie (klucze plus wolność) za
właściwe dla wszystkich?

[tata_malolata]

omama napisała:

> Ty Tato nie zrozumiałeś tego, co napisałam, prawda?
---------------
Zrozumiałem


> Jeżeli bierze się rozwód, nie można spędzać całego czasu razem,
---------------
Nie można. Ale też nie można mysleć, że nic nie było. Jeśli było się z kimś i
ma się z nim dzieci to powstały pewne więzi i zobowiązania na wiele, wiele lat.
Rozwód nie zwalnia z odpowiedzialności i konieczności "współpracy" z tym drugim.
A "współpraca" oznacza widywanie się, rozmawianie, ustalanie wspólne pewnych
spraw dotyczących spędzania czasu, wychowania, zajęć, edukacji itp.


> odwróć proszę sytuację. Wyobraź sobie, że to ty rozwodu chciałeś.
-----------------
Nie wyobrażam sobie.


> Że sąd przyznał opiekę nad dziećmi tobie.
-----------------
Science fiction


> I że po całej tej traumie...
-------------------
Traumie? Zabawne jest czytanie na tym forum po raz n-ty tego słowa. Pomijając
rzeczywiście dramatyczne historie ze zdradą czy alkoholem zauważam, że często
najpoważniejszymi problemami są np.:
- nieodwinięte rękawy od koszuli wrzucoenj do prania
- sprzeczka o wysokość rachunku telefonicznego
- kąśliwe uwagi męża o najbliższej przyjaciółce
- nieopuszczona deska klozetowa
- wyjście męża na "kosza"
- niezauważenie nowej fryzury
- tysiąc podobnych "traumatycznych" doznań przeżywanych przez kobietę w
małżeństwie
Sorry za sarkazm. Ale już poważniej pisząc - naprawdę my męzczyźni nie
rozumiemy, że TO są POWAŻNE problemy (ja dziś to już rozumiem, dziś zrobiłbym
wszystko by nie popełnić takich błędów, ale mądry Polak po szkodzie..).



> twoja eks, której - przypominam - nie kochasz, a raczej i nie lubisz chce
> kluczy do twojego domu i możliwości nieograniczonego wpadania.
> Pewien jesteś, że dalej uważałbyś swoje rozwiązanie (klucze plus wolność) za
> właściwe dla wszystkich?
--------------------
Mama mojego syna jest dla mnie istotą "świętą" ...

[omama]

No nie, my jednak mamy problem komunikacyjny. (Ciekawe, czy to nie twoja
niezdolność do słuchania racji drugiej strony była przyczyną twojego rozwodu, a
nie rozrzucone kapcie, bez urazy).
Jeszcze raz uprzejmie informuję.
Ja wątpię w celowość pozostawienia eksowi kluczy i pełnego dostępu do domu. Ty
mnie w odpowiedzi strofujesz, że "> Rozwód nie zwalnia z odpowiedzialności i
konieczności "współpracy" z tym drugim.A "współpraca" oznacza widywanie się,
rozmawianie, ustalanie wspólne pewnych spraw dotyczących spędzania czasu,
wychowania, zajęć, edukacji itp.
Nie widzę związku między twierdzeniem moim i twoim.
Współpraca, dzielenie czasu dziecka i omawianie istotnych kwestii to
oczywistość w przypadku względnie przyzwoitego zachowania obojga eks.
Pozwalanie eksowi na zachowanie po rozwodzie kontroli nad życiem rozwiedzionego
to z reguły poważny błąd, który skrupi się na łagodnym eksie a w przyszłości i
na dzieciach, co we właściwy sobie precyzyjny sposób opisała Chalasia.
Chcesz, to polemizuj z tym twierdzeniem, a nie z tym, co - twoim zdaniem -
kobiety uważają za przyczynę wystarczającą do wniesienia o rozwód.

[tata_malolata]

omama napisała:
> No nie, my jednak mamy problem komunikacyjny.
-------------------------
Aha!


> Ciekawe, czy to nie twoja niezdolność do słuchania racji drugiej strony
> była przyczyną twojego rozwodu...
-------------------------
O! Jak to miło komus przyszpilić! Czyż nie?



> ...rozrzucone kapcie...
-------------------------
Primo - nie lubię "kapci".
Secundo - nic o żadnych kapciach nie pisałem, więc może to ktoś inny nie czyta
zbyt dokładnie i stąd problem komunikacyjny?
Tertio: Dobra, wiem, że kapcie były sensu largo.


>Współpraca, dzielenie czasu dziecka i omawianie istotnych kwestii to
> oczywistość .
----------------------
No i tu się zgadzamy. Ja dodaję jedynie: współpraca wymaga kompromisów, czasem
rezygnacji z czegoś (a więc np. z "niewidzenia go"), czasem ustąpienia, czasem
pokory, czasem wyrzeczeń.



> co - twoim zdaniem - kobiety uważają za przyczynę
> wystarczającą do wniesienia o rozwód...
---------------------
Zapomniałem do mojej sarkastyczno-humorystyczno-niezbytpoważnej listy dodać
jeszcze cytat z pozwu rozwodowego, który dostał mój kolega:
"mąż oczekiwał codziennego pożycia seksualnego" .

[ann_mart]

Wiesz co, tatomałolata, mam dość wycierania sobie gęby dobrem dziecka i jego
potrzebami. Czy szanowny tatuś, o którym pisze autorka wątku, myślał o
potrzebach dzieci jak sobie fundował kochankę? Jak się "odkochiwał"? Jak się
wyprowadzał? Nie sądzę. Więc teraz może sobie darować takie argumenty.
Wyprowadził się i to już nie jest jego dom. Przychodzi na prawach gościa.
A patkof musi wypośrodkować pomiędzy potrzebami i chęciami dzieci a własnymi.
Tatuś już się zajął swoim życiem, ona też musi mieć czas na zajęcie się swoim.
Ona też się w tym wszytkim liczy I ustalając spotkania musi wziąć pod uwagę
także i to, że dzieci mają prawo widywać się z także z nią i to częściej niż
przy kąpieli czy porannym ubieraniu.
Nie tworzą już rodziny - są rodzicami, są związani dziećmi, ale pełną rodziną
nie są. Spacery we czwórkę się już raczej skończyły.
Musi też wziąć pod uwagę dzieci, ich potrzeby i oczekiwania.
Poza tym takie ustalenia nie są raz na zawsze, można je zmieniać w miarę upływu
czasu i zmiany sytuacji.

A sądzę, że w tym przypadku codzienne wizyty u dzieci są o tyle niewskazane, że
facet pewnie sobie kogoś znajdzie. Może będzie miał drugie dziecko. Czy wówczas
kossztem nowej rodziny będzie przychodził codziennie? Wątpię.
Więc lepiej per saldo dla dzieci mieć go teraz rzadziej i się nie rozczarować
(a częstotliwośc spotkań można zwiększyć) niż mieć go na codzień a potem nie
mieć w ogóle.

I wiesz co, emocjonalnych potrzeb tatusia patkof może w ogóle nie brać pod
uwagę. Musi natomiast uwzględnić jego rozkład zajęć.

[tata_malolata]

ann_mart napisała:
> mam dość wycierania sobie gęby dobrem dziecka
-------------------
Dość brutalnie to ujmujesz. Dziwne.


> Czy szanowny tatuś, o którym pisze autorka wątku, myślał o
> potrzebach dzieci jak sobie fundował kochankę? (...)
--------------------
Czy uważasz, że karą za zdradę powinno być odebranie prawa do opieki,
ograniczenie kontaktów lub pozbawienie praw rodzicielskich?
A może pójść dalej? Dodatkowo eksmisja z domu, wywłaszczenie z majątku,
zasądzenie odszkodowania w postaci np. dożywotniej renty itp.?
Suuuuper!



> A patkof musi wypośrodkować pomiędzy potrzebami i chęciami dzieci a własnymi.
> Tatuś już się zajął swoim życiem, ona też musi mieć czas na zajęcie się
swoim.
------------------
Ale mimo swych grzechów chce zrobić coś dobrego dla dzieci (a sama patkof
przyznaje, że nie najgorzej potrafi i chce) - może warto mu pozwolić?


> Ona też się w tym wszytkim liczy I ustalając spotkania musi wziąć pod uwagę
> także i to, że dzieci mają prawo widywać się z także z nią i to częściej niż
> przy kąpieli czy porannym ubieraniu.
------------------
Też się liczy. Dobrze ujmujesz to używając "TEŻ". Jej mąż także "też",
dzieci "też". Każdy. Ale by coś "brać" trzeba czasem "dać". Ustąpić,
zrezygnować, pogodzić się.


> Musi też wziąć pod uwagę dzieci, ich potrzeby i oczekiwania.
---------------------
No i widzę, że nie tylko ja sobie coś tam wycieram



> Poza tym takie ustalenia nie są raz na zawsze, można je zmieniać w miarę
upływu czasu i zmiany sytuacji.
------------------
Ależ tak! Choćby to o czym pisałem - gdy dzieci dorastają coraz więcej chcą
swobody i mniej czasu spędzać ze "starymi"



> A sądzę, że w tym przypadku codzienne wizyty u dzieci są o tyle niewskazane,
że facet pewnie sobie kogoś znajdzie. Może będzie miał drugie dziecko. Czy
wówczas kossztem nowej rodziny będzie przychodził codziennie? Wątpię.
---------------------
A może będzie się starał? A może da radę?



> I wiesz co, emocjonalnych potrzeb tatusia patkof może w ogóle nie brać pod
> uwagę.
------------------
Odwet?

[chalsia]

> > A sądzę, że w tym przypadku codzienne wizyty u dzieci są o tyle niewskazan
> e,
> że facet pewnie sobie kogoś znajdzie. Może będzie miał drugie dziecko. Czy
> wówczas kossztem nowej rodziny będzie przychodził codziennie? Wątpię.
> ---------------------

Tata_małolata w odpowiedzi napisał
> A może będzie się starał? A może da radę?

Buahahaha. Fantasta jesteś. Kazdy prawnik Ci to powie i kazda z "macoch"/next
na forum macochy.
Dawno się tak nie uchichrałam.

Pozdrawiam,
Chalsia

[ann_mart]

Poukładałam to tak:
2 x w tygodniu, po racy do kąpieli + raz na dwa tygodnie weekend bez nocowania
poza domem, w tygodniu gdy weekend przypada mnie 3 x w tygodniu popołudnie (ale
nie w piątek).
W ten sposób zawsze wiem, kiedy będę wolna, mogę wyjechać z młodym na weekend.
I nie muszę oglądać męża (choć on właśnie robi podchody by go oglądać, ale o
tym w innym wątku było).
O nieprzyjściu ma mnie informować wczesniej, o spóźnieniu też. Umówiliśmy się
także,że z okazji imienin, urodzin dziecka będzie jakiś dzień ekstra dla niego.
Co do świąt, może dlatego, że daleko do nich, jeszcze nić nie uzgadnialiśmy.
Pozdrawiam
Anka

[limon_ka]

Wiem, że każdy przypadek jest inny, ale ja mogę opowiedzieć doświadczenia już 2-
letnie. Moje dzieci miały 1 rok i 3 latka. Najpierw były wizyty od 16 do 19
codziennie + chwile kiedy akurat dzieci nie miały ochoty bawić się z którymś z
rodziców więc nagle zostawali nieodzywający się rodzice (czyli ja - zrozpaczona
i od - wolny). A więc on czytał gazety, zasypiał na kanapie, a o 19 wstawał i
szedł. Żadnej regularności - np. 5 dni w tygodniu, a później 5 dni ciszy (po co
informować wcześniej skoro nie umawialiśmy się na żadne terminy). Robiłam to
wtedy w imię "dobra dzieci" - dziś wiem, że min. tym przyzwyczaiłam go do tego,
że wszystkie prawa są dla niego, bo on nie mieszka z dziećmi. Po dwóch latach
jeśli chce przywozi dzieci z przedszkola codziennie, i ma dwa popołudnia w
tygodniu i co drugi weekend. Tylko i tak jest to tak niepewne, bo teraz może,
później nie może, bo dzieci nie chcą...
Strasznie dużo niewiadomych trzeba połączyć: mnie, jego + nowa rodzinę, moje
dzieci...
I jednego te dwa lata mnie nauczyły: co z tego, że się coś zaplanuje, jak i tak
później wszystko sie wywraca bo ktoś nie może, albo nie chce ( i paradoksalnie
w tej chwili są to niestety dzieci, które chyba głośniej potrafią
zamanifestować swoje prawdziwe pragnienia: nie i już, następnym razem)

[patcof]

Cześć
Właśnie niedawno wyszedł Tatuś.Położył Malutką do spania i chwilkę
rozmawialiśmy. Dzięki Waszym radom ustaliłam pewne zasady. Być może za mało,
ale na razie wydaje mi się że tak będzie lepiej. Nie chcę wyrzywać swojej
złości na niego wykorzystując dzieci. One są z nim naprawdę bardzo związane i
nie mam do jego tatusiowania nic do zarzucenia.

Jak rozmawiam z nim o przyszłości to zapewnia że dzieciaki są jego całym życiem
i że nigdy ich nie zawiedzie. Ja naprawdę chcę w to wierzyć, dlatego pozwolę na
to żeby każdą wolną chwilę spędzali razem. Przy okazji ja mam więcej czasu dla
siebie. Dodam, że tatuś pracuje w systemie zmianowym więc dzieciaki tak
naprawdę nawet nie odczuwają że to są wizyty a nie że tatuś z nami nie
mieszka.Tatuś zawsze dużo pracował do tego kochanka i czasu dla dzieci było
niewiele. Teraz gdy z nami nie mieszka jakoś tym czasem lepiej zarządza i mimo
iż w sumie ma kawwałek do nas stara się i więcej czasu ma dla nich.

Pozdrawiam i przesyłam buziaki. Pati

[cheddar]

Myślę, że dla zaspokojenia wzmiankowanych potrzeb dziecka dobrze jest nie
zachowywać się tak jakby nic się nie stało. To jest takie przeciąganie agonii i
dzieci kiedyś będą musiały jednak stawić czoła prawdzie, że rodzice nie są
razem. Teraz, gdy są małe, lepiej oswoją się z sytuacją "rozdzielności", niż
gdy wejdą w wiek lepszego rozumienia rzeczy i wtedy po raz drugi poczują się
porzucone. Wtedy, gdy już własnym rozumkiem będą w stanie pojąć, co to znaczy,
że rodzice nie są razem, przeżyją to ponownie i wtedy naprawdę boleśnie. Jeżeli
już teraz przyzwyczai się je do myśli, że mama i tata nie są razem, na pewno
będzie im w przyszłości z tym łatwiej (jeżeli można użyć tutaj tego słowa).
I naprawdę uczucia nawet najlepszego taty mogą być brane tylko do pewnego
momentu. Ważniejsze jest to, aby dziecko ten szok, który ma przeżyć, przeżyło
raz i jak najmniej boleśnie. Przeciąganie sytuacji może doprowadzić do ich
rozczarowania, do pytań "dlaczego do cholery nie możecie być razem skoro
wszystko jest OK?"

[chalsia]

absolutnie zagdzam się z Cheddar.

Chalsia

[patcof]

To nie jest tak, że kamilka nie wie, że nie jesteśmy razem. Staraliśmy się jej
wytłumaczyć, że nie możemy mieszkać razem żeby się nie denerwować. Wie, że
tatuś teraz mieszka gdzieś indziej i przyjeżdźa do niej w każdej wolnej chwili.
Tylko jak wychodzi to mówimy że idzie do pracy, bo zawsze tak mówiliśmy i nie
ma płaczu i zgrzytania zębów.
P.

[tata_malolata]

cheddar napisała:
> ...to jest takie przeciąganie agonii ...
-------------------
Czyżby "eutanazja" była lepsza?

> Ważniejsze jest to, aby dziecko ten szok, który ma przeżyć, przeżyło
> raz i jak najmniej boleśnie.
-------------------
Ja nie rozumiem jak można traktować dziecko w ten sposób. Jak można wogóle
dopuszczać myśl o tym, że dziecko można poddać jakiemukolwiek szokowi!!!!
Ale cóż - każdy jest kowalem własnego losu i decyduje jak wychowywać własne
dzieci. Osobiście uważam, że dzieciom pewnych rzeczy się nie mówi, nie wszystko
muszą wiedzieć, trzeba je ochronić jak najdłużej przed wiedzą jak "niewesołe"
jest czasami życie. Niech mają pewną nieświadomość problemów życia dorosłego bo
dzieki temu będą miały weselsze dzieciństwo, marzenia...

W tej dyskusji jestem bliżej Pati, gdy mówi ona o stopniowym układaniu pewnych
relacji i traktowaniu ich by były w miarę naturalne i łagodne.



P.S. Myślę poza tym że czasem, gdy opadną złe emocje, gdy ludzie zrozumieją co
było błedem, że da się wiele wybaczyć, niewykluczony jest jeszcze "powrót".

[mamaniuni]

Wiesz tato małolata czytam czasem Twoje posty i czegoś nie rozumiem. W swoich
wypowiedziach jesteś bardziej papieski od Papieża.
Jak taki ideał jak Ty mógł nie stanąć na wysokości zadania. Jak to się stało,
że Twoja żona nie chciała być z Tobą. Przecież wszystko wiesz najlepiej.
A może to tak, że uważasz, że Twoja żona powinna znieść wszystko dla dobra
rodziny.(wyświechtany frazes)
Może tego nie wiesz, ale dzieci są mądrzejsze niż nam się wydaje. Widzą fałsz i
obłudę. Zachowywanie pozorów uspokaja tylko rodziców, którzy mają nieczyste
sumienia.
Możesz się oburzać, ale mój (mam nadzieję wkrótce były) mąż pochodzi z takiej
rodziny. Emocjonalny kaleka.
To, że jego rodzice niby zachowywali pozory i udawali małżeństwo wyrządziło mu
wielką krzywdę. Nie rozumie czym jest małżeństwo. Wydaje mu się, że to ludzie,
którzy mają wspólne dziecko i razem mieszkają.

Czy to nie jest czasem tak, że nie potrafisz sobie ułożyć życia i koniecznie
chcesz w jak największym stopniu kontrolować swoją żonę?

Wiem, że wywołam tym pytaniem burzę i odsądzisz mnie jako pierwszy od czci i
wiary, ale i tak to zrobię.
Pytanie:
Co jest lepsze dla dziecka:
1. Rozstanie gdy dziecko jest malutkie i może nie pamiętać ojca? Nowa rodzina
bez biologicznego ojca (z nowym tatą lub tylko z mamą), ale zapewniajaca
stabilizację emocjonalną, dająca dziecku dom bez awantur, spokojny sen i miłość?
Czy utrzymywanie kontaktów z ojcem w takiej sytuacji jest korzystne dla dziecka
czy nie?

[cheddar]

Otóż to.
Tato-małolata jeżeli pytasz mnie o zdanie w kwesti eutanazji w ogóle, to
odpowiadam tak.

A jeżeli chodzi o sytuację to przytoczę Ci scenkę, którą ja ostatnio przeżyłam
i która wstrząsnęła (i trzęsie, cholera) mną okrutnie.
Otóż podczas ostatniej wizyty tatusia u nas (tatuś dojeżdza i nocuje), które
niestety przebiegają w sposób zbyt dalece rodzinny (po prostu nie umiem
powiedzieć "przyjechałeś w odwiedziny do dzieciaka to się nią sam zajmuj),
nasza mała, dwuletnia córeczka, będąc na rękach u ojca, złapała jedną rączką za
szyję jego, drugą za stojącą obok mnie i zaczęła nas do siebie przyciągać,
jakby chciała, żebyśmy się pocałowali, przytulili. Serce mi się ścisnęło, bo
jest to tak dalece niemożliwe, a ona, w tym swoim dwuletnim rozumku taka
mądrutka.
A jest to efekt li i jedynie tego, że właśnie podczas wizyt tatusia pozwalałam
mu się traktować lekko zbyt przyjacielsko. Przytulał mnie, całował. Nie
chciałam robić scen, uważałam, że taka miła atmosfera. On jednak się nie
zmienił od czasu kiedy go zostawiłam i ponownie daje odczuć jakim jest draniem.
Dlatego już nie umiem go traktować "czule". A mała tego nie rozumie, mała
potrzebuje widoku naszej miłości. I dopóki jej od niej nieodzwyczaimy, dopóty
będzie cierpiała za każdym razem, gdy wyczuje nasz nagły chłód. Ja wiem, że to
jest trudne do przeprowadzenia.
Z przeproszeniem świętojebliwy (bo tu zgadzam się z przedmówczynią w kwestii
papieża) tata-małolata mnie spali na stosie, ale tę akcję porównam do depilacji
nóg. Raz a dobrze. Po włosku to ból okrutny, a do tego nie ma końca.

[tata_malolata]

cheddar napisała:
> Otóż to. Tato-małolata jeżeli pytasz mnie o zdanie w kwesti eutanazji w
> ogóle, to odpowiadam tak.
> Z przeproszeniem świętojebliwy (bo tu zgadzam się z przedmówczynią w kwestii
> papieża) tata-małolata mnie spali na stosie, ale tę akcję porównam do
> depilacji nóg. Raz a dobrze. Po włosku to ból okrutny, a do tego nie ma końca.
-------------------
To jesteś królewno z innej bajki.
Baw się dobrze.

[cheddar]

Nosz kurna, nieźle się bawię! Za każdym razem, gdy widzę, że moje dziecko
cierpi.

Matko Tereso, jak ja się kurcze tej Twojej babie nie dziwię w kwestii
przyjemności spotkań z Tobą.

Komentarz "baw się dobrze" źle mi się kojarzy, z takim jednym, co mi to zbyt
często mówił, zostawiając moje dziecko samo. Naprawdę, brawa za elokwencję i
wyczucie. Opiszę Ci, gdy następny raz będę się dobrze bawić, widząc jak moje
dziecko cierpi, pragnąc tego, co niemożliwe.

[tata_malolata]

mamaniuni napisała:
> Jak taki ideał jak Ty ...
--------------------
Nie ideał - ja nie czuję się niewinny, wiem, że czegoś nie zauważałem lub nie
chciałem zauważać, wiem, że bagatelizowałem, wiem, że się w końcu złościłem,
powiedziałem wiele niemądrych słów. W tym nie chciałem ustąpić, w tamtym jej
nakrzyczałem... Do dziś nie wiem, "co by było gdyby było" i "gdybym wiedział to
co wiem". Czy potrafiłbym - wiedząc do czego może dojść - zrobić COŚ?
Zresztą "spowiadałem" się już trochę kiedyś na tym forum. Ale jak sobie życzysz
mogę powtórzyć.


> Zachowywanie pozorów uspokaja tylko rodziców, którzy mają nieczyste
> sumienia.Możesz się oburzać, ale mój (mam nadzieję wkrótce były)
> mąż pochodzi z takiej rodziny. Emocjonalny kaleka.
> To, że jego rodzice niby zachowywali pozory i udawali małżeństwo wyrządziło mu
> wielką krzywdę. Nie rozumie czym jest małżeństwo.
--------------------
Oczywiście - ON jest kaleki, ON nie rozumie. Dobrze, gdy tak łatwo przychodzi i
wytłumaczenie i samousprawiedliwienie. Jednak gdy źle się dzieje w małżeństwie
bywa, że nie tylko jedna strona jest winna...


> Czy to nie jest czasem tak, że nie potrafisz sobie ułożyć życia
----------------------
Dziwne było to, że wszystko było "ułożone" - kilkanaście lat razem, emocje,
miłość, skończyliśmy studia i mieliśmy niezłą pracę, udało się mieć własny kąt,
wyremontowaliśmy, pobraliśmy się, zamieszkaliśmy razem, urodził się nasz syn.
Aż tu nagle trach! Dla mnie nagle - w niej chyba to narastało (tak to dziś
dostrzegam). Znudzenie, zniecierpliwienie. Czym? Monotonią obowiązków,
ograniczeniem swobód, brakiem czasu, spadkiem stopy życiowej (poza tym, że była
nas już trójka, akurat zaczęła się dekoninktura i trochę mniej grosza było na
przyjemności). Tak - nie było juz tak "różowo".


> ...i koniecznie chcesz w jak największym stopniu kontrolować swoją żonę?
--------------------
Ciekawa jest "obsesja" - zarówno kobiet jak i mężczyzn (bo znam przecież opinie
wielu moich kolegów, którzy czują się jak "na smyczy")- na punkcie
kontrolowania, ograniczania. A przecież decydując się na mażeństwo i dzieci,
decydujemy się na to, że CZASEM TRZEBA będzie zrezygnować z rzeczy błahych jak
wyjśce na piłkę, czasem trzeba zrezygnować ze zobowiazań towarzyskich, czasem
powiedzieć trudno i odłożyć plany zawodowe.



> Co jest lepsze dla dziecka:
> 1. Rozstanie gdy dziecko jest malutkie i może nie pamiętać ojca?
----------------------------
A może powierzenie opieki ojcu gdy jest malutkie i może nie pamiętać matki?
Wiesz - prowokuję specjalnie - bo złości mnie ZAWSZE przekonanie kobiet o ich
nadrzędności w procesie wychowania dziecka i przekonanie o przydatności (a nie
konieczności) ojca w tymże procesie.
Ale do rzeczy - dopuki nie mamy do czynienie z alkoholikiem, zboczeńcem,
brutalem, sadystą etc. nie widzę powodu by ktokolwiek miał prawo do "wymazania"
tatusia dziecku.


> Czy utrzymywanie kontaktów z ojcem w takiej sytuacji jest korzystne
> dla dziecka czy nie?
-----------------------------
Dziecko potrzebuje miłości i samo potrzebuje kochać. Potrzebuje kochać swą mamę
i swego tatę - jacy by oni nie byli. Czy mama jest piękna czy nie - dla
dziecka zawsze będzie najładniejsza. Czy ojciec jest mądry czy nie - będzie dla
dziecka najmądrzejszy. czy bedzie go widział co kilka dni czy co tydzień -
trudno. To źle, że nie jest jak powinno być. Ale zawsze to coś co daje dziecku
poczucie, że ma "własnego tatusia".

[pelaga]

tata_malolata napisał:

> Ale do rzeczy - dopóki nie mamy do czynienie z alkoholikiem, zboczeńcem,
> brutalem, sadystą etc. nie widzę powodu by ktokolwiek miał prawo
> do "wymazania" tatusia dziecku.

A sam "tatus" ma do tego prawo????????????

> czy bedzie go widział co kilka dni czy co tydzień -
> trudno.

Acha trudno... Powiedz to moejmu dziecku (( TRUDNO!!!
A slyszales kiedys o tym, ze nie w kazdym przypadku nieregularne wizyty sa
lepsze niz ich zupelny brak???


I tu potwierdza sie, ze wiekszosc mezczyzn nie ma zielonego pojecia o uczuciach
dziecka, stad (moje przynajmniej) przekonanie, ze matki spelniaja jednak
wazniejsza role w procesie wychowania dziecka.

[tata_malolata]

pelaga napisała:
> tata malolata napisał: .... by ktokolwiek miał prawo do "wymazania" tatusia
dziecku....
> pelaga napisała: A sam "tatus" ma do tego prawo ????????????
----------------------
Uważam, że nie ma prawa nawet sam się wymazać.
W tej kwestii jestem dogmatyczny. Masz dziecko - masz OBOWIĄZEK. Masz wyrzec
się tego lub tamtego bo teraz już nie zyjesz na własne konto.
Ale to tylko moje subiektywne - będące w głebokim poważaniu niektórych - zdanie.



pelaga napisała:
> tata_malolata napisał: czy bedzie go widział co kilka dni czy co tydzień -
trudno.
> pelaga napisała: Acha trudno... Powiedz to moejmu dziecku (( TRUDNO!!!
-------------------------------
No masz! Wyciągasz fragment mojej wypowiedzi i robisz ze mnie niewiadomoco.
Cały ciąg logiczny brzmiał: "Czy bedzie go widział co kilka dni czy co tydzień -
trudno. To źle, że nie jest jak powinno być."
Gdy piszę, że "nie jest jak powinno być" mam na myśli to, że :
1) po pierwsze najlepiejby było gdyby rodzina była nie rozbita - by był dom,
tata, mama
2) jeśli to się nie uda - niechby chociaż rodzice byli NA CODZIEŃ dla dziecka.
3) a gdy i to jest niemożliwe - niechaj ten tata będzie jak najwięcej, jak
najbliżej - nie dla własnej przyjemności ojca a dla poczucia namiastki
normalności dla dzieci.

Słowo TRUDNO - jest słowem określającym pewną bezsilność wobec postaw dla mnie
niezrozumiałych (np. u niektórych kobiet - izolacja dzieci od ojców, u
niektórych mężczyzn - brak odpowiedzialności rodzicielskiej), na które nie ma
sposobu. Żadna argumentacja, żadna siła, żaden sąd nie zmusi nikogo do bycia
dobrym, mądrym, kochającym, wyrozumiałym, ugodowym - jak kto nie chce...



> tu potwierdza sie, ze wiekszosc mezczyzn nie ma zielonego pojecia o uczuciach
> dziecka, stad (moje przynajmniej) przekonanie, ze matki spelniaja jednak
> wazniejsza role w procesie wychowania dziecka.
----------------------------
Jeśli na podstawie słowa NAWET i wybiórczego czytania mojej wypowiedzi, bądź
jej niezrozumienia dochodzisz to tak GENERELNEGO wniosku to chyba raczej mamy
do czynienia z emocjami.

zabawa logiczna

[kkokos]

wyobraźmy to sobie tak:
normą jest to, że dziecko po rozwodzie zostaje z ojcem. matki mają prawo do
odwiedzin, niektóre żyją sobie radośnie i o dziecku z czasem zapominają,
niektóre sumiennie codziennie od 17 do 19 przychodzą do swego byłego małżonka i
bawią się z dzieckiem, czasem się męcząc i zasypiając na kanapie. Jak na to
reaguje przeciętny mężczyzna? Ano zaczyna się burzyć i mówi, że rozstanie to
rozstanie i on ma dosyć ciągłej obecności kobiety, która go jakiś czas temu
zdradziła z najlepszym kumplem/opuściła/oszukała i okradła z jego kawalerskiego
dorobku/nawyzywała od najgorszych/potraktowała jak szmatę itd. Wczuj się w jego
rolę przez sekundę, tato-małolata, i pomyśl, czy naprawdę facet jest zbyt
wymagający??
Mam wrażenie, tato-małolata, że czujesz się facetem z misją. Twoją misją jest
oświecenie wszystkich kobiet - rozbitych, przerażonych, nieszczęśliwych,
nieumiejących poradzić sobie z nowymi warunkami tak materialnie, jak
psychicznie, złamanych, z poczuciem bezradności wobec świata, z gigantycznie
zaniżoną samooceną - że ich głównym (by nie rzec podstawowym) problemem jest po
rozstaniu WALKA O SAMOPOCZUCIE OJCA W ROLI OJCA.
Nie, to nie jest ich (nasz) główny problem. To w ogóle nie jest nasz problem!!
Pozwól nam zająć się swoim życiem, w którym miejsce dziecka będzie na pewno
ważniejsze niż w życiu ich ojca (tak, tak, są wyjątki, nie o tym mówimy). Twoje
światłe rady być może przydadzą się (niektórym, oczywiście!) macochom, tak
szczęśliwym z powodu nieutrzymywaniu przez ich mężów kontaktu z dziećmi z
pierwszego małżeństwa.
Jesteś zwyczajnie przemądrzały i tyle...

[vialle]

czytam te Twoje posty tato-malolata i strasz nie sie denerwuje. Nie wiem czy to
Ty mnie tak irytujesz czy dostaje czerwonej mgly przed oczami przez przerazliwe
podobienstwo niektorych Twoich sadow do sadow wydawanych przez ojca mojego
synka. Morze komunalow bez pokrycia w dzialaniu w jego wypadku. Nie umiem w tej
chwili ocenic Twoich wypowiedzi bez emocji, wiec ich nie oceniam ani nie
odnosze sie do nich wprost. Napisze tylko pewna rzecz - rozstalismy sie z ojcem
mojego syna z mojej woli, nie bede z czlowiekiem ktorego nie kocham (teraz juz
nawet nie szanuje). On caly czas oplata jaki to syn jest najwazniejszy na
swiecie. Ale nie przeszkadza mu to jednoczenie nienawidzic (to jego slowa)
mojego nowego partnera, ktory naszego syna otacza wielkim cieplem, nie
przeszkadza mu to atakowac go w obecnosci dziecka (z synem na rekach) oraz
robic co w jego mocy aby zaklocic miedzy nimi relacje. I wpychac sie nadal w
moje zycie, w ktorym nie ma dla niego miejsca, ignorujac zmiane jaka zaszla,
moje decyzje i ich konsekwencje. Usuniecie sie ojca na rozsadny dystans jest
konieczne aby powstal czas i przestrzen dla nowej, tworzacej sie rodziny.
Tatusiowie powinni byc na tyle dojrzali i odpowiedzialni aby umiec zrozumiec co
jest lepsze dla ich dziecka - to ze bedzie zylo w pelnej kochajacej sie i jego
rodzinie z innym "tata" (nie nazywanym tata bo to moze byc zarezerwowane)
zachowujnac kontakt z biologicznym ojcem (nikt mu tego kontaktu nie odbiera,
chce tylko zmniejszenia jego intensywnosci i zwiekszenia dysatansu) - czy ze
bedzie zylo z samotna mamusia frustratka. Tatus na pewno czuje sie lepiej gdy
matka pozostanie sama i nie ulozy sobie zycia - nikt mu nie wchodzi na
terytorium ktore "obsikal" - tylko do cholery dla dziecka to jest gorsze. W
moim przypadku tu niestety okazuje sie ze tatus jest sam dla siebie jednak
wazniejszy niz dziecko. I nie chce mu sie starac. A komunalow na temat dobra
dziecka ma pelne usta.

[virtual_moth]

Vialle, mnie czerwona mgła przysłoniła widok, gdy przeczytałam Twój post

Nie rozumiem jak możesz uważać, że po poznaniu przez Ciebie nowego partnera
masz prawo żądać "usunięcia się ojca na konieczny dystans", "zmniejszenia
intensywności spotkań" - dla mnie to jakiś totalne nieporozumienie.

Ja uważam, ze Twój partner nie ma prawa zastępować roli biologicznego ojca,
jeśli ten żyje i chce kontaktów z dzieckiem. Te kontakty powinny być takie same
jak przed poznaniem przez Ciebie nowego partnera. To mi pachnie
postawą: "znalazłam nowego, lepszego tatusia dla dziecka".
Oczywiście karygodna jest postawa Twojego ojca, który w obecności dziecka kłóci
się z Twoim partnerem. Wiele jednak ona mówi o całej tej sytuacji, w jakiej się
znalazł

Uważam, ze najlepsze dla dziecka jest to, aby miało jak najczęstszy kontakt z
biologicznym ojcem. Jest to klasyczna sytuacja wyboru mniejszego zła: tym
mniejszym złem jest sfrustrowana częstym widokiem exa matka.

Pozdrawiam

[vialle]

uproscilas. Nie chodzi o knucie jak usunac biologicznego ojca z zycia dziecka
tylko o to jak pomoc dziecku znalezc sie w nowej rodzinie - z nowym opiekunem.
Zwlaszcza w sytuacji kiedy ojciec otwarcie okazuje wrogosc i zachpwuje sie
agresywnie i na prosby podejscia mniej emocjonalnego odpowiada ze "wie ze zle
robi ale nie radzi sobie z tym i juz". Nieuchronnie bedzie dalej od dziecka niz
nowy opiekun - w koncu to nie on bedzie mieszkal z dzieckiem pod jednym dachem!
I co to znaczy ze kontakty ojca z dzieckiem powinny byc takie same? Takie same
jak co? Jak przed naszym rozstaniem? Moj partner ma wychodzic z mieszkania
kiedy wparowuje do niego - niezaproszony i niezapowiedziany (w erze tel
komorkowych!) tatus? Tatus ktory nie umie mu odpowiedzic na uprzejme dobry
wieczor? Co to znaczy "najczestszy" kontakt z biologicznym ojcem? Co wieczor?
Jak to mialoby wygladac? Moj ex widuje dziecko 2 razy w tygodniu i przez jeden
caly weekend w miesiacu. To malo? A alimentow nie placi i przez pol roku unikal
tematu jak ognia, troskliwy tatus.
Cholera, ponioslo mnie - dzisiaj odkrylam jego posty na tym forum i zobaczylam
jak ludzie krytykuja "glupia babe ktorej nalezy zabrac dziecko" i chwala jaki
on dobry i troskliwy i jakie ma glebokie przemyslenia i jak dobrze chce. I mnie
zemdlilo.

[chalsia]

> Uważam, ze najlepsze dla dziecka jest to, aby miało jak najczęstszy kontakt z
> biologicznym ojcem. Jest to klasyczna sytuacja wyboru mniejszego zła: tym
> mniejszym złem jest sfrustrowana częstym widokiem exa matka.

To zależy od tego, jak się ojciec zachowuje w domu matki, zwłaszcza jak dziecko
jest małe.
Jeśli jego zachowanie to okazywanie matce braku szacunku, udawanie, że się jej
nie słyszy, najlepiej by jej w czasie jego wizyt nie było, nie odpowiadanie
na "dzień dobry", podnoszenie głosu przy dziecku do matki, bo mu się nie podoba
(do czego ma prawo) jak matka z dzieckiem postępuje, etc, TO SIE Z TOBĄ VIRTUAL
NIE ZGODZĘ w tym punkcie.

Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

chalsia napisała:

> To zależy od tego, jak się ojciec zachowuje w domu matki, zwłaszcza jak
dziecko
>
> jest małe.
> Jeśli jego zachowanie to okazywanie matce braku szacunku, udawanie, że się
jej
> nie słyszy, najlepiej by jej w czasie jego wizyt nie było, nie odpowiadanie
> na "dzień dobry", podnoszenie głosu przy dziecku do matki, bo mu się nie
podoba
>
> (do czego ma prawo) jak matka z dzieckiem postępuje, etc, TO SIE Z TOBĄ
VIRTUAL
>
> NIE ZGODZĘ w tym punkcie.

Chalsiu, nie musisz capsować tego oczywistego faktu, w końcu prawie zawsze się
ze mną nie zgadzasz i jest to oczywiste
Zasadnieczo jednak to nie wiem z czym się nie zgadzasz. Czy napisałam, że matka
ma obowiązek tolerować chamskie zachowanie ojca dziecka w jego obecności? Nie.
czy powinna dać mu jednak szlaban na uczestniczenie w życiu dziecka, bo jej nie
szanuje? Nie.
A co powinna zrobić to ja nie wiem, bo sama jestem w podobnej sytuacji. Póki co
planuję poważną gadkę z exem w najbliższy weekend.

Pozdrawiam

[vialle]

jasne ze nie chodzi o to zeby stosowac infantylna metode odwetow - za kare ze
nie postepujesz tak jak ja chce uniemozliwie Ci kontakt z dzieckiem. Tyle, ze
tak trudno jest ustalic jakies reguly, na cos sie zgodzic! Nie uwierzylabys ile
ja juz tyle razy o tym rozmawialam, ile poswiecilam inicjatywy, energii i
czasu... A najbardziej mnie wkurza to, ze w rozmowach ex sie zgadza ze mna ze
zle postepuje - ale potem ni cholery nie zmienia swojego postepowania!!! On
przyznaje otwarcie, explicit, w rozmowie ze sie zgadza ze mna, ze to czy tamto
zrobil bez sensu, ze rozne jego zachowania sa niszczace i krzywdza naszego
syna! Tylko co z tego skoro:
1) nawet jesli sie zgadza na jakies zasady to potem je lamie i kiedy mu to
wskazuje to dowiaduje sie ze "czepiam sie bo ciagle nie spelnia moich pier***
oczekiwan" - i musze znowu tlumaczyc ze skoro sie zgodzil na nie to to nie
sa "moje pier*** oczekiwania" tylko nasze wspolne zasady i reguly gry i jako
takie powinien je uszanowac
2) nieodmiennie docieramy w rozmowie do punktu kiedy on mowi "myslisz ze ja nie
wiem ze to zle? Ale ja sobie z tym k*** po prostu nie radze". I w tym momencie
to ja wychodze z siebie bo co mam zrobic - glaskac go po glowie i ulatwiac mu
rozwiazywanie jego problemow emocjonalnych metoda moich ciaglych ustepstw i
glaskania go po glowie? Robilam to przez blisko 5 lat! I przez to glownie ze
musialam to robic a on sie nie zmienial ani na jote - przestalam chciec z nim
byc. Zreszta ta metoda do niczego nie prowadzi.
Ja po prostu nie wierze ze jest sens sie z nim w jakikolwiek sposob umawiac,
cos ustalac - bo on tego pozniej i tak nie respektuje i postepuje emocjonalnie.
A ja musze byc opanowana i madra i odpowiedzialna. On nie musi - za cale
wyjasnienie wystacza "ze sobie nie radzi emocjonalnie". Przy czym ciagle
opowiada na prawo i lewo jak sie stara, jak nad soba pracuje, jakie ma glebokie
przemyslenia etc. Jestem tym wszystkim strasznie zmeczona i zniechecona.

[tata_malolata]

virtual_moth - dziekuje, z ust mi to wyjęłaś.

A dla Vialle zabawa w "imaginację":

- wyobraź sobie, że żyjesz w innym kraju, takim w którym w przypadku rozpadu
rodziny opiekę nad dzieckiem powierza się ojcu.

- pewnego dnia mężowi znudziło się, następuje rozstanie i Ty - niechciana żona
zostajesz "wymeldowana" z rodziny, dostajesz "widzenia" dajmy na to raz w
tygodniu.

- niebawem on znajduje sobie (a może już miał "w zanadrzu")nową kochankę i
stwierdza - zmieniam mamusię dziecku i chciałbym by tzw. biologiczna odsunęła
się na konieczny dystans bo przecież ta nowa jest taaaaka opiekuńcza

Pytanie: JAK TAM CZERWONA MGŁA ???

[vialle]

1. przeczytaj uwaznie moje wszystkie posty w tym watku
2. zwykle we wszystkich krajach opieke powierza sie matce i Ty tak samo dobrze
jak ja wiesz dlaczego tak sie dzieje i dlaczego to ma sens.
3. wzmianka "mezowi sie znudzilo" jest zupelnie nie na miejscu i jesli mial
stanowic jakas sugestie czy analogie to jest ona calkowicie chybiona, za to
ladnie podbija emocje
4. "nowa kochanka ktora byla w zanadrzu" - patrz wyzej. Nic nie wnosi, zadna
analogia, a w bebenek emocji uderza slicznie
5. byly partner nie ma sie odsuwac dlatego ze nowy jest "lepszy" "bardziej
opiekunczy" czy w jakikolwiek sposob przewyzsza biologicznego ojca w
kompetencjach do zajmowania sie dzieckiem!
Juz pisalam, ze nie chodzi o podstepne wygryzienie kochajacego tatusia z zycia
dziecka, ktore mi sugerujesz. To, ze ojciec biologiczny jest dziecku potrzebny
i jesli tylko sam tego chce to powinien miec miejsce w zyciu dziecka nie ulega
dla mnie zadnej dyskusji. I mowie to z pelna odpowiedzialnoscia za slowa, a
przy tym praktyczna wiedza jak trudne to jest czasem w realnym zyciu - moje
relacje z ojcem mojego syna sa tak zle, ze gdyby to zalezalo ode mnie to bym
nigdy wiecej nie ogladala tego czlowieka i nie zamienila z nim slowa. Nawet
chyba szacunek juz nie zostal, o sympatii nie mowiac. Ale - choc mi sie to
wcale nie podoba - staram sie przelamywac swoja zlosc i zal i pretensje, zeby
te relacje byly mozliwe i jak najbardziej poprawne - na ile sie da. Idzie mi to
raz lepiej raz gorzej ale sie cholernie staram, az mi to bokiem czasem wychodzi.
Mowiac o odsunieciu sie mam na mysli to, ze w idealnym swiecie moze byloby tak,
ze kiedy dorosli sie rozstaja i dziecko zostaje z jednym z rodzicow, ktory
potem buduje nowy zwiazek - to wtedy w idealnym swiecie byly partner potrafi
dostrzec, ze to rozwiazanie ma plusy. Zwlaszcza jesli nowy partner rodzica
obdarza dziecko cieplymi uczuciami, dba o nie, autentycznie jest mu bliskie etc
etc. W idealnym swiecie byly partner nie bedzie pewnie skakal z radosci ze
zycie mu sie tak ulozylo, ale bedzie umial docenic, ze jego dziecko bedzie
mialo pelna rodzine, w ktorej sa dobre emocje miedzy rodzicami, w ktorej jest
kochane. I bedzie sie staral w tym znalezc - respektujac fakt ze powstala nowa
rodzina i odnoszac sie z szacunkiem do bylego partnera i do nexta. Z takim
samym szacunkiem byly partner i next powinni odnosic sie do ojca i dbac by
dziecko widzialo ze tata jest szanowany i ze jego miejsca i waznosci nikt nie
kwestionuje. Tak zeby dziecko nie musialo lawirowac pomiedzy doroslymi, ktorzy
sa dla niego wazni a okazuja sobie niechec jesli nie gorzej.
Ale to jest swiat idealny. Ile jest takich sytuacji w realu? W realu zwykle na
oczach dziecka odbywaja sie dantejskie sceny, a rodzice rozgrywaja swoje emocje
przy uzyciu dziecka. Zwlaszcza jak obserwuje Ci rodzice, ktorzy musieli odejsc,
sa samotni i rozgoryczeni i serdecznie zle zycza bylemu partnerowi, ktoremu
uklada sie cos w jego zyciu. Ilu z nas - doroslych ludzi - potrafi zapanowac
nad emocjami i nie stawiac naszych dzieci w sytuacji wyborow emocjonalnych,
ktorych nie umieja dokonac? Kiedy rzadza emocje okazuje sie, ze walka o czas
spedzany z dzieckiem nie jest walka w ktorej motywacja jest milosc do dziecka,
a w kazdym razie nie tylko ona - okazuje sie ze to walka "o moje prawa", o to
kto jest lepszym rodzicem, o niedopuszczenie do bliskosci miedzy dzieckiem a
nowym opiekunem. A szczegolnie irytujaca jest taka walka w wykonaniu rodzica,
ktory egzekwuje swoje prawa, starannie zapominajac o obowiazkach.

[mag_p]

Przeczytalam wszystkie Twoje wypowiedzi I.. wlasciwei z niczym sie nie zgadzam.
( nie liczac wuypowiedzi Chalsi- tego doczego sie odnisla)
Razace i pwoeidzialaby jednoznaczne sa slowa :
"Usuniecie sie ojca na rozsadny dystans jest
konieczne aby powstal czas i przestrzen dla nowej, tworzacej sie rodziny.
" - to jakies kosmiczne niepororzumienie.
Potem pisze , ze ojcie powinie zrobic miejsce dla rozwijajcych sie uczuc
pomiedzy nastepnym opiekune..
Wiesz to nie tak. Nie ojciec powienie robic miejsce . To ze zalozylas nowa
rodzine -nie swiadczy ze dziecko bedzie sie wywchowywalo w pelnej rodzinie.
Pelan rodzina dla dziecka to ojciec i matak ktorzy sie kochaja- a to chyba juz
nie realne - teraz dziecko bedzie sie wychowywalo w rodzinie ktorej zobaczy ,
ze moze istniec dobry zwiazek dwojag ludzia- ale wybacz nie bedzie to pelna
rodzina...
Nie mozna tez wymaga aby Twoj ma- ziona szacunkiem i miloscia do Twego obecengo
partenra tylko dlatego, ze Ty stwierdzials , ze on bedzie dorbym opiekunem dla
dziecka- On tego nie stweirdzil...
Powroce jeszcze od tego odsuniecia i robienia przestrzeni.. Wiesz to niebywale-
ja nawet nie wiem jak napisac co czuje jak to czytam-pelna oburzenie-
wstrzasnieta.. itd,...
Ojciec nie jest Twoim mezem- ale nigdzie nie napisal , ze chce zerzygnowac z
ojcowstaw.
I jakis szacunek dla jego uczuc...i praw.
Mag

[vialle]

Mag,
szacunek dla uczuc i praw ojca jak najbardziej! Dlatego nadal ze soba
rozmawiamy, dlatego nie poszlam dotad do sadu po agresywnych wyskokach ojca
wobec mojego nowego partnera majacych miejsce na oczach dziecka tylko staram
sie to rozwiazywac polubownie, z szacunkiem a nie silowo, dlatego poswiecam juz
po raz nie wiem ktory pol nocy tlumaczac exowi, ze jesli inne argumenty do
niego nie przemawiaja, ze jesli nie martwi go stres jego syna to przynajmniej
niech pomysli ze to dla niego samego jest niedobrze ze syn oglada go w roli
agresora. Dlatego ojciec widuje sie z dzieckiem dwa razy w tygodniu i spedza z
nim jeden weekend w miesiacu. To jest dla mnie odsuniecie! Ze nie spedza sie z
dzieckiem kazdego wieczoru, ze sie nie wlazi do mojego domu w czasie dnia nie
informujac mnie o tym, ze kiedy wchodzi sie do mojego domu w ktorym jestem ja i
dziecko i moj nowy partner to sie zachowuje klase na tyle zeby odpowiedziec na
dobry wieczor a nie startuje sie z lapami do nexta! Szacunek dla praw i emocji?
Bardzo prosze - zawsze kiedy mowie z synem o tacie - mowie z pelnym szacunkiem,
o tym ze tata go kocha i ze przyjezdza i sie z nim bawi i zabiera go w rozne
miejsca i ze ma swietne pomysly na wspolnie spedzany czas i ze tata jest fajny
i dba o synka etc etc. Zawsze to robie! I moj partner takze! Bo nalezy sie
szacunek dla praw i uczuc. Tylko dlaczego uwazasz ze ten szacunek obowiazuje
tylko mnie? Dlaczego ojciec nie potrafi postepowac tak samo wobec mnie i nexta
kiedy rozmawia z dzieckiem?
Zadziwilas mnie komentarzem, ze pelna rodzina to tylko matka i ojciec ktorzy
sie kochaja. To znaczy tylko biologiczni rodzice? To znaczy ze dziecko
adoptowane kiedy ma miesiac przez obcych ludzi nie wychowuje sie w pelnej
rodzinie? To znaczy ze dziecko rosnace w rodzinie z mama i nowym opiekunem nie
ma miec wiezi z tym czlowiekiem? Wychowywal je bedzie tata (na odleglosc i
zionacy nienawiscia) oraz mama? A nowy partner matki nie ma zadnej roli ani
miejsca - jego zadanie to nie wejsc w parade ojcu? To jakies nieporozumienie!

Nie oczekuje zeby ex palal miloscia do nexta. Oczekuje ze nauczy sie
odpowiadania na jego "dobry wieczor" zwlaszcza kiedy wchodzi do mojego domu i
patrzy na niego syn.

Gdybys Ty sie rozstala ze swoim mezem a on chcial utrzymywac pelny kontakt z
dzieckiem (najlepiej co dzien i w kazdy weekend) to co? Okazalabys szacunek dla
jego praw i emocji i co dzien oddawala mu dziecko i widywala je sama raz w
miesiacu? Oddalabys je w ogole ojcu zeby okazac ze szanujesz jego emocje i
pragnienie kontaktu z dzieckiem? Gdzie jest granica?

[mag_p]

Porownywanie tu sytuacji dziecka z domu dziecka -nie ma sie nijak..
Bo Twoje dziecko MA OJCA i nkt nie musi mu go zastepwoac. A zeby rodzina byla
pelna - patrzac z pozycji dziecka - to rodzina to dziecko i mataka i ojciec.
Niestesty nasze dzieci juz takiej rodziny nie doswiadcza, ale moze zlozyc sie
szczeliwoe i zobacza ze isyteniej dobre zwiazki dzieki takiemu jak zalozylas
Ty. Gdy matak badz ojciec zaloza druga ( udana) rodzine.
Wybacz ja nie twierdze ze powinhy sie wizyty odpbywac co wieczu, ale uzlas
sformulowan ktore jednak sa tak odbierane a nie inaczej. Jak widac nie tylko
przezemnie. Chcialam zapytac skoro nie chcez odsuwac ojca , jak pisala - to
ococ z tym odsunieciem i przestrzenia chodzi???
Po co to pisac?
Mysle, ze dajesz na pierwszy plan swoje marzenia i to jak chcesz to widziec.
Oczywisce ojciec nie powinie tak siezachowywac, ale Ty tego nie zmienisz.
Mozesz jedynie- NP nie porowkowac. Po co Twoj partenr ma byc przy przy
odwiedzinach / nie morzna tego zroganizowac tak, be ojciec dziecka powoli sie
przyzwyczajal.

Postawilas na swoja druga rodzine- to widac. Wiesz mimo tego wszystkiego co
napisalas- i z czym czasiowow sie zgadzam ( ustalenie spotkan, kultura w domu)
to wybacz ale czuje , ze na plan pierwszy wysuwaja sie marzenie o tej drugiej
rodzine i ta druga rodzina... a zapomninasz o dziecku i ojcu.
No nie wiem. Ale ja czuej dziwny nie smak. Bo jesli nie chcesz odsuwac - to
czemu piszesz , ze winie zrobic miejsce.. Zrobic to miejsce Komu i dlaczego???/

Pamietaj, on nie musi szanowac Twojeg partenre.

Mag

[vialle]

Mag,
jesli ja wyjde za maz za czlowieka z ktorym teraz jestem i bedziemy razem przez
reszte zycia - to ojcu mojego syna nie uda sie nie zauwazyc tego faktu,
prawda? Nie uda sie zrobic tak, zeby nie bylo zadnego styku pomiedzy nim a
nextem. Styku nie tylko w sensie osobistego spotkania ale np. komentowania
wobec dziecka tego co robi ten drugi, co dziecko z nim robi etc. W zyciu
dziecka sa oni obaj i idityzmem jest moim zdaniem gdy ojciec probuje tego nie
zauwazyc. I dlatego nie zgadzam sie ze ex nie musi szanowac mojego partnera -
nie musi go lubic i chodzic z nim na piwo, moze sobie myslec co chce na jego
temat (nawiasem mowiac sam twierdzi ze to dobry i fajny czlowiek, ale "go
nienawidzi i juz"), ale jest wspolodpowiedzialny za to zeby ulozyc sobie z nim
stosunki na tyle, zeby to co jest nieuniknione przebiegalo w cywilizowany
sposob. Zeby to cholernie dzien dobry odpowiedzial - nie oczekuje ze bedzie mu
podawal reke. Tylko niech nie napada, niech bedzie zdolny zamienic trzy slowa
jak czlowiek - na tematy zwiazane z dzieckiem!

Uzylam okreslenie "usuniecie sie", moze rzeczywiscie dosc niefortunnie - chodzi
mi o zaakceptowanie przez exa, ze w moim zyciu zaszly zmiany i w zyciu naszego
syna tez. Nie wroce do exa (nawet gdyby wygineli wszyscy faceci na ziemi), moj
nowy zwiazek rozwija sie tak dobrze ze sama w to nie moge czasami uwierzyc -
wiele wskazuje na to, ze bedziemy razem (na razie nie mieszkamy razem i powoli
poznawalam mojego synka z nextem wlasnie dlatego zeby i szanowac uczucia ojca i
nie robic dziecku metliku w glowie). W takiej sytuacji mysle o odsunieciu w
sensie zaakceptowania ze po pierwsze nigdy juz nie bedzie tak, ze ojciec
kladzie syna co dzien spac. Nie mieszkamy razem i pewne rzeczy nie wroca. To
jest odsuniecie, nieprawdaz? Ale mysle tez o odsunieciu w sensie emocjonalnym -
to znaczy ze nie tylko ojciec ma miec swoje miejsce w zyciu i emocjach dziecka,
ale nowy partner tez! Ex tego kompletnie nie akceptuje i rzuca sie jak
wsciekly, bojac sie chyba ze next zajmie jego miejsce w sercu syna. To bzdura!
Zasycha mi juz ustach od tlumaczenia mu, ze ani next nie jest takim durniem ani
ja zebysmy probowali "wygryzc" ojca z zycia dziecka! Tylko do diabla on tez -
ojciec - powinien pogodzic sie z faktem ze musi byc przestrzen dla nexta -
przestrzen w sensie uznania ze miedzy nextem a dzieckiem bedzie wiez! No bo
cholera bedzie, skoro beda ze soba mieszkali, jedli sniadania, grali w pilke
jezdzili razem na wakacje! Ta wiez zreszta juz jakas istnieje, juz jest i
bliskosc i zaufanie! Tak jak jest przestrzena dla ojca i bliskosc z nim
emocjonalna - szanowana i przeze mnie i przez nexta - tak moim zdaniem musi byc
przestrzen dla nexta - i uznanie jego roli i miejsca i emocji dziecka wobec
niego przez ojca! Jak inaczej mialoby to wygladac? Next do konca swiata ma nie
miec zdania w sprawach dziecka? Ma z nim nie pojsc pograc w pilke? Ma go nie
nosic na barana bo to zarezerwowane dla ojca? Ojciec do konca swiata bedzie
udawal ze nie slyszy kiedy dziecko powie cos o nexcie? Przeciez to chore!
Przeraza mnie, ze tkwie w sytuacji, w ktorej ojciec dziala dokladnie w ten
sposob.

A co do szczegolow to absolutnie odwiedziny ojca nie maja miejsca kiedy w domu
jest next! To wydarzenie ktore opisuje mialo miejsce poniewaz ojciec pojawil
sie niezapowiedziany a co wiecej wparowal do mieszkania chociaz widzial
samochod nexta pod domem! Naprawde uwazasz ze tylko ja jestem odpowiedzialna za
nieprowokowanie i unikanie konfliktowych sytuacji? I czy w takiej sytuacji
kiedy ojciec wparowuje do mojego domu i usiluje wyprosic nexta - co mam zrobic?
Uszanowac prawa ojca i wyrzucic nexta? Nie, wyrzucilam exa, najspokojniej jak
umialam i najciszej powiedzialam zeby wyszedl. Bylabym sklonna poprosic nexta
zeby wyszedl (sam by wyszedl jak go znam) gdyby ex spod bloku zadzwonil ze
przyjechal. Ale tego nie zrobil tylko wlazl do mieszkania! I nadal mam szanowac
jego emocje? Nie, nie zgadzam sie na takie traktowanie.

Moj syn nie bedzie juz nigdy mial szczesliwej rodziny w tym sensie o ktorym
piszesz bo juz nigdy nie bede z jego ojcem. Czuje te odpowiedzialnosc i wine i
porazke i zyje z nia na co dzien. W tym calym nieszczesciu probuje stworzyc cos
dobrego - bardzo z dystansem i bez pospiechu podchodzilam do nowego zwiazku,
bardzo dlugo syn w ogole nie widywal nexta w naszym domu tylko czasem na
spacerze. Nie chce wiecej w zyciu pomylek i zlych wyborow, dlatego postepowalam
ostroznie. Ale oczywiscie, ze stawiam na druga rodzine - to jest jedyna jaka
mam! Nie wiem dlaczego piszesz ze zapominam o dziecku. Centralnym punktem
drugiej rodziny jest moj syn i to, zeby byl kochany i nie pogubiony w tych
wszystkich zmianach.

[mag_p]

nO to zesmy sobie wyjasnily - super. Odsuniecie - w takim pojeci jak piszesz
jak najbardzie.
Ale widzszi z taprzestrzenia dla next- to niby jak ma tworzyc i po co .
Ojciec dziecka jest jego ojcem. On nie musi zgadzac suie z Twoim wyboerm i nie
wiem czemu uwazasz ze pwwienie.
To czy bede relacje pozystywne czy nie - tez nie musi zgadzac sie na to ojcie.
Pienki zeby bylyu - ale zgody na to ojciec nie musi dawac..
Owszem- dobrze zeby sie z tympogodzil, ale to bardziej jego problem,,
Jesli nie styka sie z next - to nie ma juz takich sytuacji..
Nie bedzie go akceptowal w roli ojca- zastepnik- bo nie musi- bo dziecko
takiego ojca nie potrzebuje ma swojego.
Wiec w czym am akceptowac i po co Ci jego akceptacja?
Ale sprawy dziecka - bedzie omawial z Toba i nie bedzie bral zadania nexta- pod
uwage - bo to Wasze dziecko.

Mag

[kruszynka301]

Mag, mam podobną sytuację co vialle, i doskonale ją rozumiem. co więcej, rozumie ją też biologiczny ojciec Agusi, który doskonale wie, że kiedy mój mąż jest w domu, to nie może odwiedzać Agusi u nas, tylko albo wziąć ją na spacer, albo przełożyć wizytę. O dziwo, nie widzi problemu - kiedyś się moi mężowie zetknęli ze sobą w mieszkaniu, skończyło sie na "cześć", ale dla obu była to niezręczna sytuacja.
Wytłumacz mi, proszę, dlaczego do pełnej rodziny warunkiem koniecznym i niezbędnym jest biologiczny ojciec - w tym momencie zgłupiałam, bo uważam, że moja córa od paru lat żyje w pełnej rodzinie, a jej tata ją regularnie odwiedza - ma dwóch tatusiów.
Dla mnie sytuacja jest taka: mój eks odszedł do innej, ma już dwójkę dzieci, i chyba jest zrozumiałe, że 98% czasu poświęca swojej nowej rodzinie, tym samym chyba cieszy się, ze ja również (później niż on) założyłam kochającą się rodzinę, i być może odsunęłam od niego ciężar wyrzutów sumienia - nie jestem samotna, jest mo dobrze, więc na dobrą sprawę nie wyrządził ani mnie, ani córze żadnej krzywdy - może tylko zdobyłam doświadczenie.

Dla mnie jest naturalne, że pierwszy mąż siłą rzeczy jest "odsunięty i robi przestrzeń" - i w naszej sytuacji wszystkie strony są z tego zadowolona, a Agusia ma dwóch kochających ją tatusiów. O rywalizacji nie ma mowy - jakie szanse ma biologiczny ojciec, skoro przychodzi raz na 2 tygodnie???? Acha - uprzedzam - sam sobie ustalił taki schemat.

[mag_p]

Odpowiedzialam powyzej.

Ja pelna rodzine ( jako dziecko i teraz) widze tak jak tam napislama..
Fakt ze w rodzine jest kobieta i facet nie swiadczy ze jest pelna. Tak samo
mogly by byc dwie koiety i dwuch partenrow.. Slowem posiadanie dwuch opeikunow
kochajacych sie nie stwarza rodziny. Wg. mnie i meo pojecia Wg. ciebie moze
byc inaczje...


Mag

[mag_p]

A c do tego co czy musi byc bilogiczny .. Nie nie musi. Ale jesli rodzic
bologiczny isteniej i kocha i stara sie dac te milosc dziecku - to w takiej
sytauacji - swtorzenie dla tego dzieck apelnej rodziny - wwg. tego jak
rozumiem za rodzine nie mozliwe.. I wprowadzanie prtenra an zasadzie -
zastepnika dla oojcai odsuwania ojca.. z tej roli by tworzyc przestrzen.
Raniace i dla ojca i dla dziecka... i ze szkoda dla ich relacji ...Inie wiem
jakim prawem...

mag

[kruszynka301]

mag, ale jakie relacje mogą wyniknąć z co 2-tygodniowych spotkań???? Widzisz, ja bardziej skłonna jestem przychylić się do tego, że dziecko ma dwóch ojców. Pełna rodzina - cóż, dla mnie to jest dom pełem miłości, śmiechu, wzajemnego szacunku, przepełniony zabawami z dzieckiem, - to wszystko my mamy. Jeśli dla kogoś "pełna rodzina" oznacza wyłącznie rodziców biologicznych - to tu już nie dojdziemy do wspólnego zdania.

Mój obecny mąż również był wychowywany przez ojczyma, i miał kontakt z biologicznym ojcem - zresztą, teraz u niego pracuje, widzą się codziennie. Przykład, że można połączyć obu ojców, można pogodzić taki układ, można sprawić, aby każda ze stron, łącznie z dzieckiem (przykładem dla mnie jest mąż - Agusia jest za mała, abym mogła za nią wyrazić pogląd) była zadowolona - ale do stworzenia takiego układu niezbędne jest wzajemne zrozumienie wszystkich zainteresowanych.

[vialle]

kruszynko, dziekuje za Twoje posty. Ja tez sie nie zgadzam ze jesli dziecko nie
wychowuje sie w rodzinie z biologicznym ojcem to jest skazane na "nieprawdziwa
rodzina". Chcialabym zeby istnial u mnie taki uklad jak u Ciebie - ze ojciec
szanuje miejsce jakie w moim i syna zyciu zajmuje moj nowy partner. Tak jak my
szanujemy jego miejsce. Czytalam Twoje posty i myslalam "ale szczesciara". Mnie
wielu ludzi przekonuje "poczekaj az next sobie kogos znajdzie, zobaczysz jak
sie zmieni" - i chyba nikt mu tego nie zyczy tak bardzo jak ja. Zycze mu zeby
mial kogos, kochal i byl kochany, zeby byl szczesliwy i troche bardziej
wygaszony, zeby nie traktowal relacji z naszym dzieckiem w tak ambicjonalny
sposob i zeby nie probowal zyc nadal moim i syna zyciem - bo nie ma juz
wspolnego zycia, a niekontrolowane ataki na moj zwiazek sa po prostu wredne.
Chetnie bym pogadala z Toba wiecej o tym jak sie odnalazlas w swojej sytuacji
zyciowej.

[mag_p]

Moej drogie Panie!
Jak najbardziej zgadzam sie z Kruszynka - ze mozesz stworzyc sama z dieckiem
czy jeszcze z kims wspanialyd om pelen milosci i ciepla , zabawy , radosci ,
szacunku. Nigdy tego nie podwazalam - bo sama taki tworze. Wprawdzie bez
partnera na stale - ael.. Tworze. Sa to wspaniale rodziny niczym nie
ustaepujace innym a moze wspanialesz ( ale z puntktu widzeni dziecka , ktore
kocha oboje rodzicow i z objgiem amdorby kontak n, nigdy nie beda pelne....
I na sile odsuwanie jedengo rodzica - bo ja tu tworze nawa pelna rodzien -
jest - przedmiotowym traktowaniem ludzi do spelniania swoich marzen.

Idac dalej jesli istnieje bilogiczny rodzic , ktory spotyka sie tylko od czasu
do czsu ( np raz na dwa tygodnie) to nie znaczy , ze trzeab bagatelizowac jego
znaczenie- oczywiscie jest ono mniejesze.. ale jesli teinny rodzic czescie
kontatuje sie z dzieckiem , ma wiekszy udzial w jego zyciu to chyba nie nalzey
mowic mu zeby sie odsuna - bo ja Tworze dziecku nowy dom i pelena rodzine i ze
powinnien byc wdzieczny.
Wdzieczny komu i za co?
Wdzieczny pwoinie byc ojciec ktory nie potrzebuje kontaktu z dzieckiem lub
bardzo zadko, ale ojcie ktory stara sie wrama - mozliwych po rozwodie wspelnic
sie w roli ojca - nie powinie byc tak traktowany , ani nie musi byc niekomu
wdzieczny - bo nitk go w tej roli nie zastepuje. On jest isteniej , ma kontak i
jest jest prawdziwy Tata dziecka..
Uwazam ze jak sie bududje rodzien - nowa , to nie nalezy usuwac startch relacji
by zrobic miejsca nowym, ale uszanowac stare i to te nowe relacje powinny
uszanowac te stare nie odwrotni


Mag

[vialle]

rozumiem chyba co piszesz Mag, ale widze to jednak inaczej. Chyba pozostaje nam
pozostac przy swoich pogladach, jak to w dyskusji. Pozdrawiam.

[kruszynka301]

widzisz, u mnie było odwrotnie - to eks odszedł od kochanki, założył nową rodzinę - i dlatego dla eksa jest naturalne, że każdy z nas ma nową rodzinę, nie musiałam mu tego tłumaczyć. A że oboje chcemy świętego spokoju, to nie robimy sobie na złość, nie bawimy się w przepychanki słowne, ale też nie rozmawiamy ze sobą.
Nie bardzo wiem, jak odpisać na pytanie, jak się odnalazłam - musiałam przecież coś ze sobą zrobić, bo siedzenie w domu i narzekanie nie leży w mojej naturze. Zaczęłam chodzić na dyskoteki, umawiać się - a co do wrednych ludzi - drogą okrężną dowiedziałam się, że next obmawia mnie przed ludźmi jako puszczalską... Jakoś fakt, że spotykała się z moim mężem kiedy byłam w ciąży, a poczęli potomka kiedy leżałam w szpitalu po porodzie, umknął jej uwagi)).
Nauczyłam się podobne sytuacje traktować z przymrużeniem oka, wystarczyło, że miałam kilkoro przyjaciół, na których zawsze mogłam liczyć.
Czy jestem szczęściarą? Chyba nie, tylko tutaj na forum większość dziewczyn jeszcze nie znalazła swojej drugiej połowy, zawsze przecież trzeba się otrząsnąć, aby być gotowym do drugiego związku.
Jeśli chciałabyś się dowiedzieć czegoś szczegółowo, to pisz na mój gazetowy adres - teraz często tam zaglądam, bo właśnie organizujemy mega grill z dziewczynami).
Tutaj na forum relacje ojciec-dziecko to zawsze była sprawa kontrowersyjna, ale punkt widzenia w głównej mierze zależał właśnie od tego, czy samodzielna ma drugiego partnera, czy też nie. Ja np nie rozumiem postów skarżących się, że tatuś często nie przychodzi - ale wiem, że nigdy nie zrozumiem, ponieważ krótko byłam samotna, a Agusia nigdy nie mieszkała z biologicznym ojcem.
pozdrawiam

[vialle]

rety, ale jazda - musisz byc silna osoba o niezlym poczuciu wlasnej wartosci
jesli taka historia jak to ze Twoj maz sypia z kims w czasie kiedy Ty lezysz w
szpitalu po porodzie nie zdolowala Cie na amen.

[kruszynka301]

hihi, viale, z tego co czytałam na tym forum to jest sytuacja typowa)). Byłam tak oszołomiona, że nie wiedziałam, czy to jest serial brazylijski, czy to się dzieje naprawdę, a poza tym kiedy patrzyłam w maleńką, ale już uśmiechniętą buźkę córy - no to się rozpływałam. Wytłumaczyłam sobie, że nie chcę mieć kretyna za męża - i później już było z górki. Naprawdę, nie było tak źle. Jedno, że miałam duże oparcie w moich rodzicach, znajomi u mnie przesiadywali całymi dniami - na dobrą sprawę nie miałam czasu na użalanie się nad sobą, a do pracy poszłam zaraz po porodzie.

[vialle]

hmmm, ja tez mialam pare takich sytuacji w zyciu kiedy chcialam sie wreszcie
obudzic z tego tandetnego snu. Ale chyba nie zdarzylo mi sie nic porownywalnego
do Twoich doswiadczen. Ooops, dzielna jestes, kruszynko

Ja tez w zasadzie mialam "z gorki" kiedy sama sobie odpowiedzialam - z innych
powodow niz Ty ale mechanizm ten sam - ze wiem na 100%, ze nie chce byc z tym
czlowiekiem. Musialam sobie poradzic z innymi rzeczami niz Ty - z poczuciem
winy i porazki - i tez nie bylo latwo, tez pomogli przyjaciele, zwlaszcza moja
najblizsza przyjaciolka - wszystko rozumiejaca i wspierajaca, choc bardzo
wierzaca i majaca dwojke dzieci osoba.

Ale tez bardzo doceniam i cieplo pamietam zwlaszcza pierwsze miesiace kiedy ex
ogromnie pomagal i bardzo sie angazowal w opieke nad naszym synkiem. Co nie
zmienia faktu, ze fakt ze z mojego sluzbowego laptopa grzebal sobie godzinami w
stronach pornograficznych podczas gdy ja za sciana karmilam piersia nasze
dziecko - uwazalam i uwazam to za beznadziejne i gruboskorne.

no to z grubej rury

[ewka5]

Panstwo pozwola, ze wkleje:

Najpiekniejsze slowo na R...

Ryszard Rynkowski, w udzielanym mi kiedys wywiadzie, powiedzial, ze
najpiekniejsze slowo na M (byłam pewna, ze odpowie muzyka) to: „Mama! A Mama to
Milosc”.
Krotkie zdanie, a ile w nim emocji, ile tresci, pragnien, wspomnien.
Zapamietanych nocy z kojaca matczyna dlonia na rozgoraczkowanym czole, ile
stluczonych i utulonych w bolu kolan, zawiazanych butow, zaplecionych
warkoczykow, opowiedzianych bajek, otartych lez nad pierwsza niespelniona
miloscia... Ale to nie wszystko. Ile zlosci, kar, wymagan przekraczajacych
mozliwosci, porownan do – zawsze lepszych- kolegow, nietolerancji. Być Matka
Polka, katolicka, pomnikowa, z siatkami w obu rekach, meczenstwem wypisanym na
twarzy i orderem za macierzynstwo przypietym do zwiotczalej od wieloletniego
karmienia piersi? Czy może Matka nowofalowa, zarzadzajaca dzieckiem za pomoca
telefonu komorkowego i kart kredytowych? Matka, która kojarzy się z
coniedzielnym drozdzowym plackiem, spokojem i ladem, czy matka organizujaca co
sobote szalony wypad do teatru, muzeum czy za miasto. My, dzieci, mamy prawo do
jednej rzeczy na pewno, do milosci. Zdrowej milosci, szacunku i akceptacji
pomimo... My, matki, mamy obowiazek kochac i akceptowac, dajac sobie
jednoczesnie prawo do zbudowania wlasnego modelu bycia matka, niezaleznie od
opinii otoczenia, do powiedzenia glosno o swoich potrzebach, o checi bycia
szczesliwa kobieta i zona i matka. Mamy obowiazek pokazac dzieciom, ze swiat
doroslych oprocz trosk sklada się rowniez z radosci. I uswiadomic im, ze warto
dorosnac.
Moja 7-letnia corka powiedziala ktoregos dnia: - mamo, prawda, ze kobieta sama
może stworzyc rozne rzeczy, np. namalowac obraz albo napisac muzyke i mezczyzna
sam może tez takie rzeczy zrobic? Ale żeby stworzyc dziecko, musza być oboje i
musza się bardzo kochac.
Wszyscy, którzy jestesmy matkami, ojcami i dziecmi pomyslmy... Mama i tata sa
rownie wazni w zyciu dziecka. Spelniaja rozne role, ale tak samo istotne. Może
warto byloby – zamiast Dnia Matki i Dnia Ojca – ustanowic Dzien Rodzicow?
Mysle, ze nawet najbardziej meska matka nie jest w stanie zastapic najbardziej
zniewiescialego ojca. Zreszta natura wyznacza pewne prawa. I nie sadze, żeby
kiedykolwiek zgodzila się na zastepstwa... Mezem czy zona można przestac być.
Można wybierac miedzy kobieta jedna a druga, mezczyzna tym czy innym.
Dzieci wyborom nie podlegaja.
Matka i ojcem jest się do konca zycia. Tu nie ma zwolnien jak od podatku w
przypadku dzialalnosci charytatywnej. Bo tez i bycie rodzicami to nie
filantropia i trzeba zdac sobie z tego sprawe. To przede wszystkim
odpowiedzialnosc za zycie czlowieka, którego byliśmy (oboje!) uprzejmi zaprosic
na ten swiat. Pamietajmy o tym – mamusie, które zaspokoily instynkt i
tatusiowie od niedzielnej porcji lodow jedzonych razem ale osobno.
Starzy ludzie mowia, ze poty mezczyzna kocha dzieci, poki kocha ich matke.
Mam nadzieje, ze to nieprawda.
Czy na pytanie: najpiekniejsze slowo na T? ktos kiedys odpowie: Tata! A Tata to
Troska i Milosc? Oby.
Swoja droga, jak dobrze byloby, gdyby najpiekniejsze slowo na R kojarzylo się
nam zawsze z Rodzicami...

[kruffa]

W tych wszystkich wypowiedziach brakuje mi trochę pytania: a czego potrzebują
dzieci?
Jestem dzieckiem rozwiedzionych rodziców i sama już po rozwodzie.
Pamiętam doskonale jakim koszmarem była dla mnie i dla siostry wrogość matki w
stosunku do ojca. Koszmar. Z perspektywy czasu wcale się jej nie dziwię, ale
cała sytuacja była dla nas dzieci koszmarem.
Nie jestem również zdania, że eks ma prawo przychodzić sobie kiedy chce i
zachowywać się zupełnie jakby się nic nie zmieniło.
Powinnaś ustalić jakies reguły, których powinien się trzymać,ale....
Sama jestem mamą i teraz wiem że na nic nie przydadzą się to super jedzonko, te
rewelacyjne ciuszki, lekcje języków, wyjazdy etc (ja to wszystko miałam), jeśli
nie zapewni się dziecku poczucia bezpieczeństwa - a tego mi i siostrze zabrakło
- przedewszystkim ze wzgledu na sytuację między rodzicami, dezorientację, gdy
pewnego dnia okazało się (gdy ojciec się wyprowadził), że wszystko ma być
inaczej. Zapomnieli, że powinni nas na to przygotować i ze powiedzenie że od
dziś będzie inaczej było proste tylko dla nich.
Tak więc i te reguły spróbuj wprowadzać stopniowo, aby dla dzieci nie były
szokiem. Powoli muszą się przyzwyczajać do nowej sytuacji i potrzebują czasu.
Tym bardziej, że z tego co piszesz nie jesteś z eks na wojennej ścieżce.

Trochę może ta moja wypowiedź jest nieskładna, ale strasznie zrobiło mi się
smutno....
Powodzenia

[kasiajulia]

Poczytałam...uff
Juz miałam pytać Was Kochani o radę, a juz po tej lekturze mam odpowiedzi na
moje pytania. Wizyty wizytami, a ja żyć muszę, odkochać sie muszę, bo cierpię
strasznie. Nie może byc przedłużana "agonia normalności" ze wzgledu na małą.
Postanowił, urządza sobie gniazdo, więc bardzo mi przykro.... piszę bez złości,
bo walczyłam o rodzinę 14 miesięcy.
Umawiamy się telefonicznie, sms-owo, a ja za każdym razem czuję jakby waliło mi
sie na głowę wszystko. Patrzę na nich i czekam aż czas zadziała, bo ktos mi
obiecał, że "czas goi rany"!!)
Dziecko moje właśnie 3 noc woła "mamo, czy jesteś", sprawdza mnie, bo już
rozumie i jest po rozmowie, że tatuś ma nowy dom. Ona nie chce tam iść, mówi,
że jesteśmy rozbitą rodziną(nnowe słowo z bajki "lilo i stich" nabrało
właściwego skojarzenia!). Noce straszne. Do pracy wracam. Trzymajcie kciuki, bo
się boję i tego, że cały świat będzie widział mnie jako przegraną kobietę.

Pozdrawiam, ściskam, Wszystkich.
Kasia.