kontakty...

[nimi]

Czy któraś z was zna się dobrze na prawie?
Czy mogę zostać oskarżona o utrudnianie ojcu kontaktu z dzieckiem (nie jest
to jeszcze ustalone sądownie, a mój były wytacza teraz wielką prawną kampanię
przeciwko mnie. Szpera w przepisach, przynosi dyktafon,namawia córkę na to,
by np. poprosiła mnie o pozwolenie wyjścia z tatą do dziadków (córka ma 2,5
roku i nie puszczam już jej z tatą, bo nie przywoził jej o porach, w których
obiecał, a ona jest za mała na "nocki"poza domem), a każdą moją odmowę
nagrywa.Prowokuje kłótnie na różne sposoby, robi na złość.Już dużo wcześniej
zapowiedział, że mi ją odbierze.
Czekam na termin rozprawy i skierowanie do RODKu, ale to trwa i trwa,
sytuacja nie jest więc wyjaśniona i nie wiem, co robić.
Trochę się obawiam, co z tego może wyniknąć.

[nooleczka]

Jak najszybciej ustalcie sądownie kontakty, przy czym w sądzie postaw sprawę
jasno, najlepiej posłuż się opinią psychologa dzieciecego, że dziecko jest
jeszcze za małe na nocki.
Dopóki nie ma prawnie ustalonych wizyt, ojciec może odwiedzać dziecko na
zasadach jakie Ty zaproponujesz. Proste. I nie daj się zastraszyć tą całą
szopką z nagrywaniem rozmów. Buhahahaha.

[tata_malolata]

nimi napisała:
> Czy któraś z was zna się dobrze na prawie?
-------------------
Wprawdzie nie jestem "którąś" ale za to jestem (niestety) empirycznie
zaznajomiony z tematem, który poruszasz - izolacja dziecka od ojca. Wiec
pozwolę sobie zabrać głos...


> Czy mogę zostać oskarżona o utrudnianie ojcu kontaktu z dzieckiem
---------------------
Niby tak ale naprawdę (niestety) jesteś bezkarna. Możesz grać na nosie ojcu bo
nikt do więzienia Cię nie wsadzi za taki czyn. Jest to problem poważny - z
punktu widzenia społecznego - bo mimo iż izolowanie dziecka od jednego z
rodziców nosi znamiona znęcania się psychicznego - nikt bardzo poważnie się tym
nie przejmuje.
W tym miejscu zapewne pomyslisz: co to za idiota pisze tu o karaniu matki. Jak
można mysleć o KARANIU MATKI ?. No to odpowiedz sobie na pytanie co by było
gdyby o Twój mąż zniknął z dzieckiem i nie pozwalał Ci (pod pretekstem np.
spóźniania się z powrotami) opiekować się dzieckiem ? Byłabys oburzona, że nikt
nie interweniuje, że przecież to zbrodnia, ten człowiek powinien być ukarany.
Bądź jednak świadoma, że on tak samo mógłby - w świetle prawa postepować i być
wobec tego prawa własciwie bezkarny.

Proponuję myślenie: NIE CZYŃ DRUGIEMU CO TOBIE NIE MIŁE.

To, że facet przynosi dyktafon, "wytacza kampanię prawną" i robi inne - w
sumie - bezsensowne rzeczy jest prostą reakcją na "prowokację" którą czynisz -
czyli na utrudnianie opieki i dążenie do ograniczenia kontaktów (co jest równie
niemądre). Tym sposobem spirala bezsensownych aktów wzajemnej złośliwości
nakręca się - Ty jemu, to on Tobie. PO CO ? Wiem dobrze o czym mówię -
przeżyłem.

Pamiętaj też, że utrudnianie kontaktów to broń obosieczna - zniszczysz
psychicznie ojca dziecka - sama będziesz się potwornie stresować każdego dnia
("Trochę się obawiam, co z tego może wyniknąć")a do tego zaharujesz się przy
dziecku pełniąc dyżur przy nim 24h na dobę (nie na darmo Opaczność wymysliła
rodzinę by matka i ojciec dzielili się pracą i obowiązkami przy wychowaniu
dzieci). ZOBACZYSZ - gdy pozwolisz na normalne, nieograniczone kontakty - nie
będzie POWODU dla niego ani dla Ciebie do stresu. Porady typu - jak najszybciej
uregulować kontakty w sądzie - to ułuda. Dla nikogo to nie jest dobre - lepiej
jest normalnie i naturalnie dzielić się obowiązkami. A co najważniejsze dziecko
będzie szczęśliwsze (nawet jeśli ta rodzina nie poskleja się) bo będzie maiało
mamę i tatę !


Pozdrowienia

[verdana]

Nie mozesz powiedzieć, ze dzecko jest za małe na "nocki" poza domem, bo
1. Nie jest. Mnóstwo dzieci w tym wieku zostaje z dziadkami, ciotkami, wyjezdża
na wakacje. Za małe może być niemowle karmione piersią.
2. Dom ojca powinien byc dla dziecka drugim domem. A wiec mozna przyjąć, ze
śpiąc u ojca dziecko spi wdomu.
Jesli to jest Twój jedyny zarzut, to nie bardzo Cie rozumiem. Chyba, ze chcesz
zrobić ojcu na złość kosztem własnego dziecka.

[chalsia]

A Ty nie możesz jednoznacznie twierdzić, że dziecko NIE jest już za małe. Bo to
bardzo indywidualna sprawa, a tego dziecka W OGÓLE nie znasz.
Sa takie dzieci, które i do 6 roku życia NIE CHCĄ nocować po za domem.
I nie bez kozery psychologowie mówią, ze dzieci do ukończenia 3 roku życia nie
powinny nocować bez matki po za domem.

Pozdrawiam,
Chalsia

[tata_malolata]

> to bardzo indywidualna sprawa
-------------
Niby tak, niby nie. Wszystko zależy od tego jak będziemy dziecko wychowywać i
kształtować jego przyzwyczajenia.

Mam w pracy koleżankę, która wraca po urodzeniu dziecka już gdy malec ma 5
miesięcy. Jedni (w tym i ja) spytają: jak można powierzyć malutkie
dziecko "obcym ludziom". Inni nie mają wahania - będzie opiekunka, potem
żłobek...

To samo jest z nocowaniem "poza" domem. Słowo "poza" jest tu nie do końca
uzasadnione - bo dziecko nocowałoby ze swoim tatą, u swojej rodziny. To nie
nocleg gdzieś w obcym miejscu. Przecież gdy pojedzie z mamą na wakacje nikt
burzy się, że dziecko jest "poza" domem. Ale wracając do przyzwyczajeń. Jeśli
ktoś kurczowo będzie trzymał dziecko w domu, nie wypuści go na spacer z tata
przez kilka lat to niczym dziwnym nie będzie fakt, iż jeśli taki spacer w końcu
nastąpi to dziecko może się czuć nieswojo lub nawet nie chcieć iść. To samo z
nocowaniem. Namawiam - traktujmy sprawy normalnie i naturalnie.


> I nie bez kozery psychologowie mówią, ze dzieci do
> ukończenia 3 roku życia nie powinny nocować bez matki po za domem.
-------------------
???

do VERDENY/NA

[martina100]

2. Dom ojca powinien byc dla dziecka drugim domem. A wiec mozna przyjąć, ze
> śpiąc u ojca dziecko spi wdomu.

przykro mi ale nie podzielam poglądu zacytowanego wyżej, uwazam że dziecko moze
miec tylko jeden dom i to u rodzica z którym jest nacodzien, nie można miec
dwóch domów, dwóch łóżeczek, dwóch szkół, dwóch pokojów, jestem przekonana że
takie postępowanie jest dla dziecka szkodliwe,moze ono mieć póżniej w dorosłym
zyciu poważne problemy w relacjach z ludzmi, moim zdaniem dwa domy to
zachwianie stabilizacji dziecka, co innego że dziecko powinno się czuc w domu
drugiego rodzica jak w domu, ale myslę że matki mające intuicję i ojcowie też
są w sytanie wyłapać subtelną różnicę, dziecko powinno się czuć w domu drugiego
rodzica swobodnie ale dom jest tylko jeden, >

1. Nie jest. Mnóstwo dzieci w tym wieku zostaje z dziadkami, ciotkami, wyjezdża
>
> na wakacje. Za małe może być niemowle karmione piersią

Pamiętam jak rok temu dałam córke tacie, obiecał że odwiezie ją wiecorem, i jak
się okazło zasneli razem przed telewizorem, mieli na tyle "mocny" sen ze nie
dało ich się obudzić telefonami, wiem co wtedy przeżywałam przez tę noc,
dlatego rozumiem dlaczego autorka postu nie chce dawać dziecka na noce, uważam
że kochający ojciec rozumie że dobro nadrzędne to dobro dziecka i potrafi
ustąpić kiedy trzeba, mój były chłopak - ojciec mojej córki tego nie rozumiał,
chciał mi dopiec i pokazać że on też ma władzę, każdy kochający tata będzie
rozumiał że dziecko musi wrócić do domu na noc, że wspólne wakacje wekendy ok
ale jak już troszkę dziecina podrośnie, kochający tata potrafi wsłuchac się w
potrzeby dziecka, ale najczęściej jest tak że doroskli słuchają tylko siebie,
uczucia dzieci nie są ważne, zapominają oni o tym o co w tym wszystkim chodzi i
po co urodzili wspólnie dziecko.

ja sama mam też nie pozałatwiane do końca te sprawy, ale wiem jedno ja
wychowuję córkę, znam ją, kocham , będę się starała dogadać z ojcem córki
spróbuje znaleźć z nim jakiś kompromis, bo wiem że walcząc stracimy wszyscy, ja
on i dziecko, pytałam już wielu osób jak dalej żyć? każdy dawał mi proste rady
nie walczyć, próbować się porozumieć, ustąpić tam gdzie można,

Powiem tak: uważam ze albo rodzice którzy nie są razem powinni się spróbowac
dogadać, nie walczyć ze sobą , ustępować , ( przykład negatywny z życia wzięty:
mama mówi to jest białe a tata za chwile nie córko to jest czarne), nie rozbic
z dziecka wariata,

albo jedno z nich ( przykro mi to stwierdzic ale najczęściej ojciec) powinno
się usunąć , poprostu pozostawić temu drugiemu swobodę,

Tyle ode mnie.POZDRAWIAM

[tata_malolata]

> Pamiętam jak rok temu dałam córke tacie, obiecał że odwiezie ją
> wiecorem, i jak się okazło zasneli razem przed telewizorem,
> mieli na tyle "mocny" sen ze nie
> dało ich się obudzić telefonami, wiem co wtedy przeżywałam przez tę noc,
> dlatego rozumiem dlaczego autorka postu nie chce dawać dziecka na noce,
---------------------
No właśnie ! Wiesz co to za koszmar. Niby wiesz gdzie dziecko, nieby wszystko
ok, jest w kopńcu pod najlepszą opieką jednego z rodziców ale ...
Ja też wiem - przeżyłem kilkudniowe, kilkunastodniowe a raz nawet miesięczne
izolowanie... Niby dziecko było z mamą więc po co się stresowałem ?

Dlatego namawiam bohaterkę tego wątku - nie izoluj dziecka, nie ograniczaj mu
NORMALNYCH kontaktów z tatą - myślę, że wtedy i tata będzie NORAMLNIE zajmował
się dzieckiem, informował Cię o tym co robią gdzie są. Gdy nie będzie powodu do
stresu - bo będzie jakoś trochę NORMALNIEJ - to nie bedzie to powodowało
wzajemnego nakręcania się do wykorzystywania dziecka jako przedmiotu i narzędzia
(TAK !) walki.

> każdy dawał mi proste rady
> nie walczyć, próbować się porozumieć, ustąpić tam gdzie można,
-------------------
Podpisuję się rękami i nogami


> ...albo jedno z nich ( przykro mi to stwierdzic ale najczęściej ojciec)
> powinno się usunąć , poprostu pozostawić temu drugiemu swobodę,
-----------------
Jasne - z Twojego punktu widzenia "najczęściej ojciec".
Takie dzielne jesteście dziewczyny w kwestii walki o równouprawnienie a tu
jakaś delikatna dyskryminacja ?

[chalsia]

> Dlatego namawiam bohaterkę tego wątku - nie izoluj dziecka, nie ograniczaj mu
> NORMALNYCH kontaktów z tatą - myślę, że wtedy i tata będzie NORAMLNIE
zajmował
> się dzieckiem, informował Cię o tym co robią gdzie są.

A guzik tam prawda. Przynajmniej w moim przypadku. Nawet wtedy gdy stosunki z
moim eks były duuużo lepsze niż teraz, NIGDY nie informował o tym co robia i
gdzie są z synem. Bo mnie ma nie interesować, co i gdzie robią, bo to jego
życie, etc. O tym, że dziecko było np. na basenie dowiadywałam się post factum,
gdy po weekendzie mały zaczynał być przeziębiony i zadawałm pytanie wprost "czy
byliście na basenie".

Pozdrawiam,
Chalsia

[x_slawek]

>Pamiętam jak rok temu dałam córke tacie, obiecał że odwiezie ją wiecorem, i jak
>się okazło zasneli razem przed telewizorem, mieli na tyle "mocny" sen ze nie
>dało ich się obudzić telefonami, wiem co wtedy przeżywałam przez tę noc,
>dlatego rozumiem dlaczego autorka postu nie chce dawać dziecka na noce, uważam
>że kochający ojciec rozumie że dobro nadrzędne to dobro dziecka i potrafi
>ustąpić kiedy trzeba

Typowy przykład pomylenia dobra dziecka z "dobrem matki". Jeżeli dziecko
smacznie spało, szczęśliwe w ramionach ojca, to chyba nic złego, dla dziecka się
nie stało. Inna sprawa, że nie powinien w ten sposób narażać Cię na
zdenerwowanie. Jak potoczyły się sprawy potem, czy jest to incydent z przed
roku? Jak sobie z tym poradziliście?

Też twierdzę, że dziecko powinno wiedzieć skąd jest. Człowiek niezależnie od
wieku, powinien mieć jeden dom. Niestety, dzieci z niepełnych rodzin muszą sobie
umieć radzić z anormalnymi sytuacjami. Obyśmy jaknajmniej tych anomalii fundowali.

Slawek

[judytak]

verdana napisała:

> Nie mozesz powiedzieć, ze dzecko jest za małe na "nocki" poza domem, bo
> 1. Nie jest. Mnóstwo dzieci w tym wieku zostaje z dziadkami, ciotkami,
wyjezdża
> na wakacje. Za małe może być niemowle karmione piersią.
> 2. Dom ojca powinien byc dla dziecka drugim domem. A wiec mozna przyjąć, ze
> śpiąc u ojca dziecko spi wdomu.

verdano, to, co napisałaś, jest prawdą, jeśli jest to "świeży rozwód", do
niedawna ojciec dziecka mieszkał razem z dzieckiem, był z nim na co dzień,
znają się dobrze...
wtedy rzeczywiście nie ma różnicy między "jadę do taty na weekend" a "jadę z
mamą na wycieczkę"

ale jeśli ojciec jest od dawna "weekendowym tatusiem", spotyka się z dzieckiem
kilka godzin w tygodniu, to "tata zabiera do siebie" jest
odpowiednikiem "babcia, która mieszka daleko, i średnio zna dziecko, zabiera do
siebie"

dla jednego dziecka będzie to OK w wieku dwóch lat, dla drugiego dopiero w
wieku 5, nawet zakładając, że tata jest OK i mama wychowuje dziecko na
samodzielnego

pozdrawiam
Judyta

[samodzielny]

judytak napisała:
> verdano, to, co napisałaś, jest prawdą, jeśli jest to "świeży rozwód", do
> niedawna ojciec dziecka mieszkał razem z dzieckiem, był z nim na co dzień,
> znają się dobrze...
> wtedy rzeczywiście nie ma różnicy między "jadę do taty na weekend" a "jadę z
> mamą na wycieczkę"

judytak, to nie zalezy od "swiezosci rozwodu" ale od stosunkow wzajemnych
miedzy ojcem a dzieckiem.

> dla jednego dziecka będzie to OK w wieku dwóch lat, dla drugiego dopiero w
> wieku 5, nawet zakładając, że tata jest OK i mama wychowuje dziecko na
> samodzielnego
a inne nie bedzie mialo na to nigdy ochoty.
W uzupelnieniu, i tacy ojcowie bywaja, ktorzy nie maja i nigdy nie beda mieli
ochoty. Smutne, ale zdarza sie.
Pozdr

[samodzielny]

Zadziwiasz mnie, poztytywnie.
Czy Ty naprawde jestes kobieta?? )))
Pozdr

[verdana]

Mąż twierdzi, ze nie jestem...

[konkubinka]

> to bardzo indywidualna sprawa

oby tak bardzo indywidualnie oraz obiektywnie podchodzily do tego sady, zycze
tego wszystkim dzieciom z calego serca....

[haribo]

Tutaj praktycznie jest poruszony tamat dziecko - ojciec, ojciec - dziecko. A
podłoże całego tego konfliktu zalega w stosunkach między ojcem a matką, matką a
ojcem. Nie ma co się rozpisywać, bo wiadomo, że dziecko bardzo często (aż za
często) bywa "kartą przetargową" i zamiast myśleć egoistycznie, należy pomyśleć
o psychice dziecka, jego rozwoju. Kochani rodzice - chcecie to się
nienawidzcie, kopcie sobie dołki na wzajem i róbcie na złość, ale nie kosztem
dziecka, nie przy dziecku, ono potrzebuje i mamy i taty, Waszej miłości.
Zastanówcie się nad swoim postępowaniem i przestańcie myśleć, co dobre by było
dla Was a pomyślcie co jest dobre dla dziecka (cały czas oczywiście mam na
myśli zdrowych rodziców, a nie jakichś niezrównoważonych psychicznie czy
mających inne problemy powiedzmy emocjonalne).
Wiem jedno - tak gdzie stosunki między rodzicami są jak najbardziej poprawne to
i dzieci rozwijają się prawidłowo, czują się bardziej dowartościowane, kochane
i pewniejsze siebie. OK nam nie wyszło, nie udało się rozstaliśmy się, ale nie
jest to wina dziecka. Pozwólmy dzieciom na szczęśliwe dzieciństwo!!!!!!

[justyna701]

Mniej więcej to samo chciałam powiedzieć tylko jest we mnie wiecej goryczy...
Do poprawnych relacji między rodzicami potrzeba dwojga i nigdy wyłącznie jedna
strona jest za to odpowiedzialna. W życiu bywa przeważnie mniej kolorowo i
wtedy trzeba posiłkować się wyrokami sądowymi.

[justyna701]

Uwielbiam czytać i słuchać tatusiów walczących o swoje prawa, przepraszam
o "prawa dziecka".
Tata Małolata przedstawia nam wizję nie z tej ziemi idealnie dogadujących się
rodziców po ich rostaniu, wspólnie wychowujących dzieci.
Najczęściej jednak jest tak, że z jakiegoś powodu się rostali, zapewne nie
mogli się dogadać.
Mam jeszcze jedno wrażenie, że ci najgłośniej krzyczący tatusiowie, dopiero po
rozwodzie zaczynają interesować się swoimi dziećmi.
Tatuś z dyktafonem i przenoszenie odpowiedzialności na 2 i pół latka za to co
będzie robiło to dopiero wyraz dojrzałego rodzicielstwa.
Pewnie Sąd biorąc pod uwagę wielkie "starania" "tatusia" uwzglęni jego rolę we
współwychowywaniu. A matka ze strachem będzie zastanawiała się czy ma prawo
chronić dziecko przed tym co np opisuje nimi.
No i jeszcze jedno lepszy ojciec taki niż żaden......
Przepraszam za ironię, ale ręce opadają.
Życzę ci nimi siły i odwagi.

[new_live]

Justynka - zgadzam sie z Toba - a jeszczew dodam. Ze uwierze w dwa domy jak
zobacze ze my dorosli ludzie umiemy zyc - w dwu doimach i roznych swiatach
jednoczesnie i zobacze drzewo ktore ma korzenie w dwu roznych dmiejscach, ptaka
ktory ma jednoczesnie dwa gniazda i lisa ktory ma jednoczesnie dwie nory...

Co do nocowanie- kazde dziecko moze nocowac poza domeme w innym moencie swego
zycia - adom jak napisalam kazdy ma tylko jeden.. I tego nic nie zmieni.

[tata_malolata]

justyna701 napisała:
> Uwielbiam czytać i słuchać tatusiów walczących o swoje prawa, przepraszam
> o "prawa dziecka".
------------
Prawem dziecka jest mieć oboje rodziców i mieć z nimi normalny - nieskrępowany
fanaberiami któregokolwiek z nich - kontakt.

Prawa matki i ojca są równe ale jakoś dziwnie jedne z nich są mniej poważnie
traktowane. Zastanów się skąd biorą się ojcowie walczący o prawa? Nie
przychodzi Ci do głowy że nie byłoby o nich wogóle słychać gdyby nie było
patologii zwanej ograniczanie kontaktów dziecka z ojcem ?

> Tata Małolata przedstawia nam wizję nie z tej ziemi idealnie dogadujących się
> rodziców po ich rostaniu, wspólnie wychowujących dzieci.
> Najczęściej jednak jest tak, że z jakiegoś powodu się rostali, zapewne nie
> mogli się dogadać.
-------------------
Oczywiście to trudne. Ale możliwe. Myślę, że lepiej ustąpić i pójść na
kompromis. Być pierwszym w ustępstwach, być tym który się stara - a nóż się
uda ?

> Mam jeszcze jedno wrażenie, że ci najgłośniej krzyczący tatusiowie,
> dopiero po
> rozwodzie zaczynają interesować się swoimi dziećmi.
----------------------
A ja mam wrażenie, że generalizujesz. Są i tacy ojcowie i inni. Tak jak nie
wszystkie matki są złe ani nie wszystkie dobre. Myślę, że piszesz to ze swojej -
bardzo subiektywnej perspektywy. Ja także na podstawie swoich doświadczeń
mógłbym powiedzieć: kobiety to modliszki. Ale nie powiem. Po prostu nie można
generalizować.

> ...matka ze strachem będzie zastanawiała się czy ma prawo
> chronić dziecko przed tym co np opisuje Nimi...
-------------------
A może odwróćmy sytuację? Może to ojciec powinien opiekować się dzieckiem i
chronić je przed "rozhisteryzowaną" i zaborczą matką ? Oburzona ? Nie dziwię
się - ale z perspektywy tego ojca to właśnie tak może wyglądać. Tak jak z
perspektywy tej matki wygląda dokładnie na odwrót. Więc mówię - SPOKÓJ i CZAS
powinny uleczyć rany, rozwiązać niektóre problemy i złagodzić napięcia. Gdy
oboje będą starać się zachowywać NATURALNIE nie będzie powodu do stresu !


> No i jeszcze jedno lepszy ojciec taki niż żaden......
> Przepraszam za ironię, ale ręce opadają.
----------------

[new_live]

tata_maloata - daj spokuj-. Nieskrepomwany kontakt- oczywisie- ale jakos ze
wzgledu na dobro dziecka ustalony i przestrzegany. Bo ojciec i matak w danym
momencie - tym samym moga miec na ten kontakt inny pomysl ( np. ojciec che po
poludniu przyjsc do dziecka a matak z dzieckiem wyjsci OBOJE maja takie samo
prawo)
Wiec po to jest ustalaniekontaktow- by nie budzic w zyciu dziecka sytuacji
trudnych i niewlasiwych. Zreszta dziecko swietnoie zdaje sobie sprawe , ze
ojciec mieszka gdzie indziej i tez woli wiedziec gdzie i kiedy takie wizyty
bede sie odbywac...
I zapominasz , ze oprocz praw Matki , ojca sa prawa dziecka do Jego zycia, jego
chceci , jego swiata..
Prosze nie zapminajcie o tym...

[justyna701]

tata_malolata napisał:

> justyna701 napisała:
> > Uwielbiam czytać i słuchać tatusiów walczących o swoje prawa, przepraszam
>
> > o "prawa dziecka".
> ------------
> Prawem dziecka jest mieć oboje rodziców i mieć z nimi normalny -
nieskrępowany
> fanaberiami któregokolwiek z nich - kontakt.
>
> Prawa matki i ojca są równe ale jakoś dziwnie jedne z nich są mniej poważnie
> traktowane. Zastanów się skąd biorą się ojcowie walczący o prawa? Nie
> przychodzi Ci do głowy że nie byłoby o nich wogóle słychać gdyby nie było
> patologii zwanej ograniczanie kontaktów dziecka z ojcem ?
> moim zdaniem, ograniczanie kontaktów któremu kolwiek z rodziców z dzieckiem
jest tylko wtedy patologią kiedy nie wynika z patologii w samych kontaktach i
to miałam na myśli.
> > Tata Małolata przedstawia nam wizję nie z tej ziemi idealnie dogadujących
> się
> > rodziców po ich rostaniu, wspólnie wychowujących dzieci.
> > Najczęściej jednak jest tak, że z jakiegoś powodu się rostali, zapewne ni
> e
> > mogli się dogadać.
> -------------------
> Oczywiście to trudne. Ale możliwe. Myślę, że lepiej ustąpić i pójść na
> kompromis. Być pierwszym w ustępstwach, być tym który się stara - a nóż się
> uda ?
> Ktoś powiedział, że kompromis jest zgniły. Ustępować można bez końca, czasami
kilkanaście albo kilgadziesiąt lat, a nóż się uda.
Tylko jasne zasady uwzględniające potrzeby wszystkich stron, w pierwszej
kolejności dzieci, a one potrzebują prawdy, jasności sytuacji i powtarzalności
jako fundamentu poczucia bezpieczeństwa.
> > Mam jeszcze jedno wrażenie, że ci najgłośniej krzyczący tatusiowie,
> > dopiero po
> > rozwodzie zaczynają interesować się swoimi dziećmi.
> ----------------------
> A ja mam wrażenie, że generalizujesz. Są i tacy ojcowie i inni. Tak jak nie
> wszystkie matki są złe ani nie wszystkie dobre. Myślę, że piszesz to ze
swojej
> -
> bardzo subiektywnej perspektywy. Ja także na podstawie swoich doświadczeń
> mógłbym powiedzieć: kobiety to modliszki. Ale nie powiem. Po prostu nie można
> generalizować.
>Oczywiście, że daleka jestem od obiektywizmu. Wszystko co tu piszę jest jakimś
moim subiektywnym odbiorem świata. Pewnie z taką tylko częścią świata się
zetknęłam, w której prawdziwi ojcowie po prostu zajmują się dziećmi, pracują i
rzadko mówią o braku możliwości kontaktu z nimi, nawet w rozbitych rodzinach.
> > ...matka ze strachem będzie zastanawiała się czy ma prawo
> > chronić dziecko przed tym co np opisuje Nimi...
> -------------------
> A może odwróćmy sytuację? Może to ojciec powinien opiekować się dzieckiem i
> chronić je przed "rozhisteryzowaną" i zaborczą matką ? Oburzona ? Nie dziwię
> się - ale z perspektywy tego ojca to właśnie tak może wyglądać. Tak jak z
> perspektywy tej matki wygląda dokładnie na odwrót. Więc mówię - SPOKÓJ i CZAS
> powinny uleczyć rany, rozwiązać niektóre problemy i złagodzić napięcia. Gdy
> oboje będą starać się zachowywać NATURALNIE nie będzie powodu do stresu !
> Dziwne odnoszę wrażenie, że we wszystkich twoich wypowiedziach
odpowiedzialność za sytuacje konfliktowe przerzucona jest na jedną
szalę, "gdyby mamusia była grzeczna i nie denerwowała tatusia, to tatuś nie
musiałby mamusi uderzyć a dzisiaj proszę żadnych napięć, żadnych konfliktów,
mówiłem warto ustąpić, a noż się uda" - w duuużej przenośni.
>
> > No i jeszcze jedno lepszy ojciec taki niż żaden......
> > Przepraszam za ironię, ale ręce opadają.
> ----------------

[nimi]

Gwoli wyjaśnienia:
1. ex nigdy nie interesował się zbytnio opieką nad małą, to ja, mimo studiów,
zajmowałam się nią w 98%.Przez kilka miesięcy opiekował się nia podczas moich
zajęć, ale był to KOSZMAR - nie karmił jej, nie wychodził z nią na spacery,
większość czasu spędzała koło komputera, bo tata grał.Zrezygnowałam z części
zajęć, zwalniałam się i podsyłałam koleżankę, żeby nakarmiła przynajmniej małą.
2. jest przyzwyczajona do jego częstej nieobecności - kiedy tylko zamarzyło mu
się, wyjeżdżał - rekreacyjnie - w tym roku jego wyjazdów zebrało by się ze trzy
miesiące.
3. córka, gdy już musiała z nim zostać, płakała, czego na przykład nie robi.
gdy zostaje z nią prababcia
4. ex ma bardzo alternatywne metody wychowania- np. hartowanie, więc gdy już
udało mi się go posłać z córą na spacer, to wracała zapłakana - zziębnięta, bo
tata nie uznaje rękawiczek i przegrzewania; głodna - bo tata poszedł na 6-
ciogodzinny spacer i nie zabrał wystarczająco jeść; wystraszona, bo tata lubi
chodzić po ciemnym lesie i córka też musi lubić; jest zwolenninikiem
niezakładania czapek, co zaowocowało w listopadzie ub. roku przedłużeniem
zapalenia ucha o trzy tygodnie (córka była jeszcze niedoleczona a on z nią
wyszedł bez czapki na wiatr)
5. nie ma stałego mieszkania - początkowo zabierał córkę do swoich rodziców, a
jak się z nimi pokłócił, to na przejażdżki rowerowe po 6 godzin.a kłóci się z
rodzicami w taki sposób, że w zeszłym roku jego tata miał zszywany łuk brwiowy
6. nie łożył praktycznie nic na utrzymanie, a gdy rozmowa schodziła na temat
podjęcia przez niego pracy, to słyszałam "gdybyś żyła z taką k###ą jak ty, też
byś nie mogła znaleźć pracy"
Ja bardzo długo starałam się rozumieć tego człowieka i jego inne podejście do
życia. Ale w pewnym momencie zrozumiałam, że to krzywdzi nie tylko mnie, ale i
córkę. Że facet po prostu jest tyranem i kiedy zaczynam się sprzeciwiać - a
zaczęłam w końcu domagać się DBANIA o nasze dziecko i szacunku dla siebie-
potrafi uderzyć i jak to miło określił "wtłoczyć mi do łba zasady hartowania
dziecka". To nie jest tak, że oddzielam dziecko od kochającego taty, który
zawsze za nią. On naprawdę miał wszystko gdzieś jak byliśmy razem, teraz jest
wściekły na mnie za odejście i to, że zachowuje się w taki sposób to jego
odreagowanie na mnie swojej agresji.zaprzecza oczywiście wszystkim moim
zarzutom i pisze listy do rzecznika praw dziecka, że matka dziecka go krzywdzi.

Na koniec pytanie: czy kochający tata i człowiek, który utrzymuje, że chce mi
dać szansę (on - mi!!!) w czasie odwiedzin chce wytłumaczyć dziecku:"mama
wszystko zepsuła, boję się tu przychodzić, chcę cię zabrać do siebie, ale mama
na nic nie pozwala, powiedz mamusi, żeby nam pozwoliła być razem" jest
faktycznie taki kochający? i czy jego intencje skierowane są faktycznie na
dziecko