czuje się samotna

[lenaj]

cześć dziewczyny jestem mamą półtora miesięcznej córeczki. Mała jest códowna
ale mój problem polega na tym że jestem z nią sama bo mój luby pracuje w
Irlandii na kontrakcie. Jestem przygnębiona i mam dość czasami( mieszkam na 4
piętrze) samotnych spacerów z małą i wogóle wszystkiego. nie wiem co robić.
pomóżcie błagam!!!!!!!!!!!!

[amfenix]

Wpadaj do nas na forum)
Jak sobie poczytasz o problemach innych dziewczyn to zobaczysz jak twoje
zbledną))
I nie będziesz sama
ALe uważaj,to wciaga i uzależnia))))))

[pustulka_75]

amfenix napisała:
> ALe uważaj,to wciaga i uzależnia))))))

Oj, święta prawda.

[inka105]

Ja też czuję się samotna...
Mój mąż co prawda nie wyjechał, ale wychodzi do pracy o bladym świcie tzn. 5-6
rano, wraca np. o 21, a wtedy jedyne co może zrobić to zjeść spóźniony obiad
razem z kolacją i... zasnąć w fotelu.
Mam już dość...
Czasem zdarza mu się wrócić o 19.00 - wtedy jest jeszcze gorzej... bo ogląda TV.
Mam ochotę rozrąbać telewizor na wióry, potem powybijać wszelkie szklanki, na
koniec zaś... popłakać sobie w poduchę...
Chętnie pogadam z kimś, kto ma podobnie...

[mikka5]

Czesc Inka, mam podobnie! Niby wszystko jest ok.. albo mi sie tak do tej pory
wydawalo. Chcialam napisac, ze mam kochajacego Meza ale lepiej chyba jak
napisze, ze fajnego i dobrego. Co do jego prawdziwych uczuc zaczynam miec
watpliwosci. Wszystko bierze sie wlasnie z tej Jego calodniowej nieobecnosci w
domu. Oczywiscie ze wzgledu na prace. Czesto wraca bardzo pozno a po powrocie
potrafi przyssac sie do komputera i tak siedzi do 1, 2 lub 3 w nocy. I tyle sie
widzimy. Ja zaczynam sie irytowac i zastanawiac czy to moze dlatego, ze
przestalam Go interesowac. Dodam, ze 2 miesiace temu urodzilo nam sie dziecko i
ja niestety cale dnie spedzam w domu. Oczekuje wiec, ze gdy On wroci do domu to
spedzi z nami troche czasu. W dodatku jesli ja do Niego nie zadzwonie lub nie
napisze w ciagu dnia to tez sie nie pofatyguje zainteresowac co u nas slychac.
Najgorsze, ze wydaje sie mu to normalne. A ja coraz czesciej nie wiem co o tym
sadzic, bywam niemila a kilka dni temu gdy przyszedl pomoc mi przy dziecku
wieczorem kazalam mu ze zloscia wracac do swoich zajec. Od tamtej pory unikam
Go i ignoruje i jest mi z tym cholernie zle bo wiem, ze takie zachowanie nie
sluzy niczemu dobremu a wrecz przeciwnie. Wkurzylam sie jednak okropnie i
trudno mi to przelknac. Zastanawiam sie, czy nasze malzenstwo powoli sie
rozpada. Ja na pewno nie umiem zyc w zwiazku bez uczuc i wzajemnego
zainteresowania i gdy tego zabraknie to.. to chyba bedzie koniec. Szkoda tylko
tego przeslodkiego Malenstwa. Serce mi peka.

[tata_malolata]

mikka5 napisała:

> ...mam podobnie! Niby wszystko jest ok.. albo mi sie tak do tej pory
> wydawalo. Chcialam napisac, ze mam kochajacego Meza ale lepiej chyba jak
> napisze, ze fajnego i dobrego. Co do jego prawdziwych uczuc zaczynam miec
> watpliwosci...

> ...Ja zaczynam sie irytowac i zastanawiac czy to moze dlatego, ze
> przestalam Go interesowac. Dodam, ze 2 miesiace temu
> urodzilo nam sie dziecko...

---------------------
Ouuups! Czy nie przypadkiem problem tkwi w tym, że coś sobie wymysliłaś i sobie
to wmawiasz ?

Opowiem Ci w telegraficznym skrócie (bo cała historia zajęłaby bardzo dużo) co
wydarzyło się w moim małżeństwie w podobnym okresie:
- Ciąża - dla mojej żony oznaczało to wielkie ograniczenia, "pretensje" że jej
jest źle
- Okres niemowlęcy - ogrom nowych i "nieznanych" obowiązków, nieprzespane noce,
duże wydatki - ona zmęczona rozdrażniona, zahamowana w ambicjach zawodowych,
ograniczona w życiu towarzyskim...

Myslałem, że się to wszytko ustabilizuje. Starałem się - uwierz mi - bardzo.
Może to nic nadzwyczajnego ale sama oceń czy jeśli ojciec po pracy wraca i
codziennie wychodzi na spacer, zajmuje się przewijaniem (na przemian),
kąpielami (codziennie), usypianiem i czytaniem do snu (na przemian),
przynoszeniem dziecka w nocy do karmienia i usypianiem po karmieniu lub
wybudzeniu (we wczesnym okresie nawet kilka razy w ciagu nocy) to można to
nazwać pomocą ? I nie chodzi mi absolutnie o pochwałę mojej osoby a o pytanie
co można lepiej, co mozna więcej? Czasem być może nie wiedziałem czego ona
chce, co jeszcze mógłbym zrobić. GDYBY TO BYŁA PO PROSTU POWIEDZIAŁA ....

Tymczasem w niej z powodu przemęczenia narastała... niechęć do mnie. Niechęć,
która eksplodowała nienawiścią, walką z moim istnieniem wogóle.
Skończyło się (choć mam nadzieję, że może jednak nie ?) tragicznie - rozwaloną
rodziną, dzieckiem bez domu rodzinnego...

NIE ŻYCZĘ CI TEGO. Ani Twemu dziecku ani Twemu mężowi.


Piszesz:

> bywam niemila a kilka dni temu gdy przyszedl pomoc mi przy dziecku
> wieczorem kazalam mu ze zloscia wracac do swoich zajec. Od tamtej pory unikam
> Go i ignoruje i jest mi z tym cholernie zle bo wiem, ze takie zachowanie nie
> sluzy niczemu dobremu a wrecz przeciwnie.
--------------------------------
Myślę, że to dobrze, iż zdajesz sobie sprawę z pewnych SWOICH niezbyt
fortunnych zachowań i rozdrażnienia. To SZANSA na wyjście z problemu, gdy ktoś
potrafi rozumieć, że popełnia sam bład a nie przenosi odpowiedzialności na
drugiego człowieka. Nie - nie twierdzę, że on jest bez winy. Zaniedbał osioł
(sorry) sprawę. Ale my - mężczyźni - jesteśmy często mało domyślni. TRZEBA NAM
POWIEDZIEĆ. To co dziś piszę tutaj o swojej sytuacji w małżeństwie i kryzysie
to wynik moich przmysleń, "odtworzenia" i rozszyfrowania pewnych sygnałów.
Wtedy tych sygnałów nie rozumiałem nie dopuszczałem myśli, że coś jest nie tak,
co więcej uważałem, że jest SUPER. I w takiej błogiej nieświadomości, poczuciu
spełnienia, szczęścia i miłości, trwałem (bagatelizując nieporozumienia i
humory licząc, że kiedyś miną) aż do dnia kiedy usłyszałem: "nie kocham cię".
BUM. Świat się zawalił.


> Zastanawiam sie, czy nasze malzenstwo powoli sie
> rozpada.
----------------------
No to się nie zastanawiaj. Bo jeszcze tak się stanie.
Problem nie istnieje naprawdę, problem tkwi w Twojej głowie.
Jeśli już zastanawiać się to nad sposobem jak zrobić by byo fajniej.


> Szkoda tylko
> tego przeslodkiego Malenstwa. Serce mi peka.
-------------------------
Pewnie, że szkoda maleństwa.
Ale nie jego jednego - szkoda Ciebie i jego. Pomyśl ile pięknych chwil, ile
emocji było Waszą wspólną SPRAWĄ, ile jeszcze pięknych chwil będzie przed Waszą
trójką - wspólne wakacje, świeta, pierwszy dzień w szkole, weekendowe
wycieczki, wspólne prace w domu, wspólne zabawy, wspólne zmartwienia i radości.
W sumie niby to nic wielkiego - to tylko NORMALNOŚĆ ale jak wspaniała. Szkoda
by jej było.

Nie ma rodzin bez problemów. Nie ma się co łudzić. Ale sukcesem jest rozwiązać
lub - jeśli się nie da - przetrwać problemy a nie od nich uciec.

Pozdrowienia

[kraxa1]

No,dziewczyny!Dalej poprawiać blędy ortograficzne!Jak niejeki mineciarek ich
narobil,to zostal wyśmiany.Czy tlumaczycie to może depresją poporodową?

[pwrzes]

"Niejeki inforamcyjny" matolku - jak sie czepiasz czyichs bledow, sam ich nie
rob.

M.
PS Wiosna przyszla, trole wylazly z nor czy co?