Witam jako nowa Samodzielna

[rosemary4]

Dopiero rozpoczynam. Mam (już prawie) za sobą trzynastoletni związek, w tym
prawie pięć lat małżeństwa. Słońcem jest dla mnie trzyipółletnia córcia.
W danej chwili nie jestem w stanie nic więcej napisać.
Ale mam jedną prośbę, chcę sobie poradzić, ale jak??
Co pomaga gdy facet mówi, że w jego życiu jest ważna inna? A mnie tylko
żałuje, że tak mnie krzywdzi. Jak "odbudować" SIEBIE ?
Poradzę sobie, ale może Wy pomożecie, brak mi doświadczenia w rozstawaniu się
z facetami. Ostatni raz to robiłam gdy byłam nastolatką.
Ula

[pelaga]

Czas leczy rany. Poradzisz sobie, wierze w to
Rozstania sa trudne, szczegolnie, jesli rozmysla sie tylko jedna strona, ale da
sie je jakos przyzyc. Za jakis czas sloneczko znow zaswieci

[czekolada72]

Witaj
Teraz Cie boli fakt porzucenia, rozstania - jak pisze Pelaga - cZas zrobi
swoje. Ale przygotuj sie, ze jeszcze nie jeden raz Ci zycie dokopie w zwiazku z
zaistniala sytuacja... ce la vie
Ciesz sie Małą i nie doluj sie, a jak dol dopadanie - to wyzalaj sie ile
wlezie

[rosemary4]

Dziękuję.
Czas już zaleczył mi kilka ran. Ale trochę się pożalę.
Mieszkam nadal z mężem na piętrze domu, który należy do jego rodziny. Jego mama
i siostra z córką nie przeszkadzają mi w ogóle, nauczyłyśmy się razem żyć, jest
w porządku.
Ona jest mężatką z dwójką dzieci i dzwoni do męża prawie każdego popołudnia.
Pracuję z mężem w jednej firmie.
On szuka innej pracy i zamierza się wyprowadzić do innego miasta.
W ciągu dówch lat nie bardzo mam się gdzie wyprowadzić, nie mam zdolności
kredytowej na mieszkanie.

Ale najgorsze jest to, że widzę Go każdego dnia i jak mam poukładać wszystkie
elementy swojej układanki?

[pelaga]

Uklad, kiedy mieszkacie razem mimo, ze facet sie puscil i nadal utrzymauje
kontakty z kochanka jest na pewno trudny do strawienia (( Przykro mi, ze
znalazlas sie w takiej sytuacji
Nie myslalas o rozwodzie z jego winy??? Moze warto zawalczyc i uwolnic sie od
faceta, zasadzic alimenty i zaczac nowe zycie?
Trzymaj sie dzielnie!

[rosemary4]

Pytam, bo nie wiem: co daje mi rozwód z orzeczeniem jego winy? Bo alimenty i
tak będę miała.

[pelaga]

Orzeczenie winy daje mozliwosc zasadzenia alimentow na Ciebie nie tylko na
dzieci. Sa sytuacje, kiedy warto o to walczyc. Jesli oczywiscie wina jest
ewidentna i do udowodnienia. Jesli jestes w stanie udowodnic jego zdrade
(swiadkowie, bilingi, maile, SMSY, zdjecia, itp.) to warto zawalczyc. I nie daj
sobie wmowic, ze to, ze zdradzil to Twoja wina. Jesli bylo mu tak zle, to mogl
sie po prostu rozwiesc, a nie szukac kochanki.

[rosemary4]

Od razu wyjaśniam, jeszcze nie zdradził - mimo wszystko znam faceta, potrzeba
mu trochę czasu, żeby przejść do rzeczy, ale z drugiej strony wiem, że to tylko
kwestia czasu. A nie mam na ich kontakty żadnych dowodów, spotkali się tylko
kilka razy (inne miasto), rozmawiają telefonicznie, piszą e-mail, wysyłają sms-
y. Po prostu zadużył się jak szczeniak, a trwa to trochę ponad dwa miesiące. Ja
wiem o tym, że mnie nie kocha i jest zainteresowany inną od dwóch tygodni.

Ale wiesz - "puścił się z inną" chyba bym jakoś przeżyła (choć dziwię się samej
sobie), ale ten kontakt i emocjonalny i grom go wie jaki jeszcze, który budują
między sobą na moich oczach ... przygniata

Nie jestem mu w stanie niczego udowodnić.

[kotka.na.dachu]

Czyli jeszcze nie po wszystkim...
Mieszkaj gdzie mieszkasz, pracuj gdzie pracujesz i powoli zapominaj i przechodź
do normalności.
Skoro to on odchodzi, to zobaczymy... może okazać się niewypałem
jego "zadużenie".
Może warto dać czas sobie i jemu?

[rosemary4]

Ja jestem za daniem tego czasu, oczywiście musi w tym międzyczasie zakończyć
znajomość. Ale z jego strony nie ma woli, ile ja już się nasłuchałam jego
szczerych wypowiedzi, co on czuje do mnie a co do niej. Jak to cholernie boli.
Dla niego roziązaniem jest rozstanie, bo na daną chwilę nie potrafi o niej
zapomnieć.
A narazie będę mieszkała w tym domu, trochę kasy w niego władowałam, mam
przyjazną sobie teściową, szwagierkę, zawsze jest kto zaopiekować się córką, to
one odbierają ją z przedszkola, ja pracuję.
Ale już oswajam się z myślą o byciu samotną mamą - nienawidzę stanu zawieszenia.

[pelaga]

Taka zdrada emocjonalna, bez stosunku to dla mnie tez zdrada. Zreszta jesli
faktycznie do niego nie doszlo, to niedlugo dojdzie, nie wierze, ze facet
zaczeka do rozwodu. Wyprowadza sie do/dla innej, nie odchodzi dlatego, ze mu
zle w malzenstwie, tylko znalazl sobie "wyjscie awaryjne". Dla mnie to jest
jednoznaczne. Zbieralabym dowody. Moze detektyw???

[rosemary4]

Na detektywa mnie chyba nie stać, ale pomyślałam i przecież dzwoni do niej ze
służbowego telefonu, a ja mogę wystąpić o biling.

A co do stosunku, to chyba ma takie silne "parcie" na nasz rozwód, żeby mieć
wolną rękę - i nie tylko. ale śmieszne-((

[aggtt]

ojjj, ... Rosemary... jeśli Cię to pocieszy to nie Ty jedna tak małaś... ale
wiem, ze to bardzo marna pociech ((

[rosemary4]

Dziękuję za wysłuchanie i słowa otuchy. Zaraz wracam do domu - trzymajcie
kciuki, żebym nie wybuchła - córcia jest w domu.
Może odezwę się jutro, nie mam netu w domu.
Pa, pa
Ula

Miałaś się odezwać, i co?!

[scania81]

Jak długo będziesz nas trzymała w napięciu?
Napisz coś.
A co do rad jak odbudować siebie:
-idąc przed siebie patrz na świat tak, jakbyś miała za każdym następnym rogiem
zobaczyć najpiękniejszy widok, spotkać najmilszą osobę czy doświadczyć innego
cudu, czekanie na takie małe codzienne cudeńka skupia uwagę i odciąga ją od
problemów, a wtedy łatwiej jest je przezwyciężyć,
- więcej kontaktu z naturą, jezioro, las, pies, chomik?!
- najważniejsze: radość i pociecha z córy, mnie to utrzymało przy życiu (sorry
więcej nie piszę bo sie poryczałam do wspomnień)

Ok, już piszę

[rosemary4]

Wiecie co, od dwóch tygodni miałam wreszcie w miarę spokojne popołudnie. A co
się na to złożyło:
- Zanim jeszcze napisałam do Was, spotkałam w parku jakiegoś faceta (nawet mu
się nie przygladałam - w bliżej nieokreślonym wieku, niezbyt urodziwy). Szłam
przez ten park do pracy i próbowałam się uspokoić, tzn. nie ryczeć (byłam po
kolejnej miłej rozmowie z nim). On zaczął iść obok i pyta się czy wszystko w
porządku, przez kogo tak płaczę ... Najpierw prosiłam go żeby dał sobie spokój,
ale przecież musiałam dojść jakoś do pracy. Ale on szedło obok , mówił żebym mu
powiedziała, on jest obcy, ja powiem i będzie mi lżej. I tak od gadki do gadki
zamieniliśmy kilka zdań. Wiecie, on był pierwszą osobą, z którą w ogóle
rozmawiałam na ten temat.
- Potem napisałam na tym forum (dzięki za miłe słowa), najbardziej utkwiła mi w
pamięci wypowiedź, żebym dalej mieszkała tam gdzie mieszkam, żyła tak samo ...
To była racja: mieszkam w swojej części domu ze swoją córką, mamy tam babcię,
która bardzo kocha Gabę i się nią zajmuje, kiedy ja nie mogę, Gaba ma swoją
ukochaną siostrę cioteczną i ciocię, a jak on chce szukać szczęścia gdzie
indziej ...
- Porozmawiała sobie z mamą; razem z ojcem bardzo się przejmują, że jest coś
nie tak. Mama powiedziała, że cokolwiek się stanie zawsze mogę na nich liczyć.

Po prostu doszłam do wniosku, że jestem otoczona życzliwymi ludźmi i poradzę
sobie. Oczywiście będzie jeszcze trudno, ale takie jest życie, a jak facet nie
potrafi mnie docenić, to niech żałuje.
Muszę się tak podbudować, bo zwariuję. Bo ja go kocham.

A, i rada dla innych (może się przyda). Dopóki sama starałam się z tym uporać
nie prowadziło to do niczego dobrego, rozmowa z życzliwą osobą pomaga.
Do tej pory mój mąż był moim przyjacielem, a przyjaciółka-siostra od trzech lat
jest za granicą i za miesiąc wychodzi za mąż - więc gdzie jej miałam zawracać
głowę odkochującym się mężem.

Teraz już na bieżąco śledzę co dzieje się na tym forum i możecie być pewne, że
przy następnym dole wyżalę się u Was.
Ula

[nikita181]

wiem z doświadczenia, jak ciężko sie podnieść po porzuceniu. Najlepiej pomaga
taka myśl: Jeśli odszedł, to jego strata, nie moja. Widać, nie umial mnie
docenić. Zaczynam nowe , lepsze życie. Powtarzaj sobie to bardzo często.
Pozdrawiam, trzymaj się. Na pewno sobie poradzisz, jak my wszystkie.

...

[rosemary4]

Napiszę kilka słów, może ktoś się zainteresuje, zresztą ja tego potrzebuje.

Mój mąż dostał "kosza". Kobietka nagle się zorientowała, że nie chce mieć tego
piętna, że to ona rozbiła nasze małżeństwo. On jej o tym powiedział
telefonicznie w sobotę i ona "zaskoczyła". Zadałam mu pytanie czy jak wysyłała
sms-y, maile i telefonowała do żonatego faceta z tekstami w stylu "bardzo mi
cię brakuje, bardzo chciałabym się do ciebie przytulić", to myślała, że oni są
małżeństwem tak dla zabawy i nie przyniesie to żadnych skutków.
Zobaczymy na jak długo wystarczy jej tego myślenia...

On chodzi przybity. Mówi, że tym bardziej nie możemy zostać nadal razem, bo
traktował by mnie jak przeszkodę, która stanęła na drodze do jego szczęścia.


Ale mam oparcie w rodzicach, siostrze. Ja już dawno nie widziałam u mego ojca
zwilgotniałych oczu od łez.

Ale, kobietki coraz bardziej przekonuję się o tym, że poradzę sobie sama z
Misią.
A z rozstaniem to chyba jest trochę tak samo jak z żałobą, najtrudniejszy jest
pierwszy rok (nie mówię, że następne są różowiutkie) - każdą porę roku, każde
wydarzenie trzeba przeżyć samodzielnie. On zaczął mnie do tego przyzwyczajać
tydzień przed moimi 29 urodzinami.

Ula

[lilith76]

> Mówi, że tym bardziej nie możemy zostać nadal razem, bo
> traktował by mnie jak przeszkodę, która stanęła na drodze do jego szczęścia.
>

sądzę raczej, że czuje, że nikt go z otwartymi ramionami po tym wszystkim nie
przywita.

[margarita17]

skąś to znam... a jak patrzy na mnie to sięlituję, bo jestem taka słaba
psychicznie iczy sobie poradzę....

[margarita17]

Witam wszystkich
U mnie sytuacja jest trochę inna a jednak podobna. To znaczy nie ma innej
kobiety(tak twierdzi mąż), ale nasze uczucie wygasło... on już mnie nie kocha.
Znamy się 11 lat, jesteśmy malżeństwem od 4. Zdal sobie z tego sprawę,
wszystko, to znaczy nasz ślub, odbyło się tak z rozpędu. Kocha synka i on jest
da niego wszytkim, ale mnie nie, nie chce spędzać za mną czasu, drażnię go ,
jestem inna niż oczekiwał, jeteśmy przeciwieństwami i ... nie chce tego ciągnąc
bo nie może się do czegoś zmuszać. Dla dobra dziecko i pełnej rodziny też jego
zdaniem nie warto.
Chyba nie muszę opisywać jak się czuję. No i co? nie bije mnie, nie robi
awantur, nie kłocimy się jakoś specjalnie, takie ciuchutkie piekiełko w
separacji "pokojowej", wkrótce nie tylko pokojowej...
Ja... ja go chyba kocham.... zresztą jakoś strasznie się teraz nad tym nie
zastanawiam, jest moim mężem, byl kiedyś przyjacielem, mamy fajnego synka, co
tu rozmyślać. Ja chce się dogadac, spróbować, porozmawiać, zacząć jeszcze raz ,
może z większym naciskiem na nas dwoje, nie na dziecko, nie na prace i na
mieszkanie.
Tylko ten mur obojętności, te gorzkie słowa , to w jaki sposób mi odpowiada
czasem (choc rzadko w ogóle rozmawiamy, raczej kto i kiedy syna zabiera i
odiera)
Powiedzcie poddać się czy próbować? WArto? Umówiłam nas na terapię małżeńską..
tylko nie wiem jak mu to powiedzieć... jak zapytać czy pójdzie ...
nie chce byc cierpiętnicą która cały czas będzie na niego czekac, aż on sobie
przemyśli i może wróci do mnie/ do nas albo nie...
ale nie mam pojęcia jak do niego trafić i czy w ogóle podejmowac jeszce jakieś
próby....
poradżcie , jeśli byłyście w podobnej sytuacji.