Od kiedy sama z dzieckiem w domu?

[path04]

ja przez tydzień po porodzie miałam męża w domu i to on się nami zajmował, a ja powoli dochodziłam do siebie po cc. Mała jako noworodek nie spała nam prawie wcale, drzemki strzelała, a od 16 do 23 nie spała w ogóle, więc na początku sama nie dawałam rady, a codzienne czynności, które robiłam wcześniej, poszły trochę w odstawkę. Po tygodniu spędzonym w domu doszłam do siebie, mąż wrócił do pracy, a ja od rana do wieczora sama z córką. Jak miała 2 tygodnie zostałyśmy same na 3 dni i jakoś też dałyśmy radę bez niczyjej pomocy. Bałam się wyjazdu męża jak ognia, ale podołałyśmy

[camelka_wik]

Ja jestem z moim małym od 2 tygodnia jego życia sama i wszystko przy
nim robię sama bo mój mąż i mama pracują do 19-20 codziennie.
Także wstaje i kladę go spać i nikt poza weekendami niestety mi nie
pomaga

[green_hill]

Tydzien bylam w szpitalu (ciezki porod, transfuzja krwi, zoltaczka mlodego), potem tydzien musialam lezec w lozku i jak najmniej sie ruszac, bo szew po nacieciu mi sie rozlazl. W tym czasie przy mlodym i w domu robil wszystko maz, ja tylko karmilam i ew. przewijalam. Potem mezowi skonczyl sie urlop i musial wrocic do pracy. Do siebie dochodzilam nastepne 4 tygodnie, nie bylo latwo, bolala mnie blizna, nie moglam stac, chodzic, siedziec, lezec dalam rade tylko na jednym boku no i dzieckiem trzeba bylo sie zajmowac caly dzien ... Mieszkamy za granica, zero rodziny, jestesmy zdani tylko na siebie. Zakupy robil maz po pracy, gotowal i odkurzal tez maz, ja pralam i ograrnialam mieszkanie, zmywala zmywarka. Na szczescie mlody nie mial kolek i spal cala noc z pobudka na jedna karmienie. I tak to sie krecilo, chociaz pierwszy miesiac to byl hardkor wlasnie ze wzgledu na moja kiepska kondycje fizyczna.

Podzial obowiazkow domowych jest aktualny do dzisiaj

[bridal]

2 dni po powrocie do domu. Jak sobie poradziłam? Bardzo dobrze

[mama.antka11]

Na drugi dzień po powrocie ze szpitala(trzeci po porodzie),mąż
wrócił do pracy,więc zostałam sama z syniem.Wszystko bylo i jest ok:-
)

[koza_w_rajtuzach]

Od początku byłam sama. Dwa porody cc.
Mąż ani razu nie uczestniczył w kąpieli dziecka, a zmienił pieluchę może ze trzy
razy starszemu dziecku. Młodszemu mu się nie zdarzyło.

[agniecha_26]

Wyszłam w piątek ze szpitala, przez weekend był ze mną, od poniedziałku sama

[asiula1987]

przeciez taki noworodek to (jezeli nic mu nie dolega) tylko je i spi wiec jaki
problem wyjsc do toalety? nie robmy z tego tragedii, nie musisz przez pare dni
jesc typowo 2 daniowych dan a jesli chcesz cos zjesc to dzidzia do wozka i do
kuchni razem, nie widze problemu wogole, gorzej z takim co juz jest bardziej
mobilny badz rozumie ze jak wychodzisz to trzeba sie drzec zeby mama wrocila
albo moze gdzies sie powspinac i łubudu na glowe z lozka lozeczka lezaczka itd
to jest dopiero hardcore zeby wyjsc choc na chwile do wc

[deela]

no coz
wyszlam ze szpitaa w domu szalejacy 2,5 latek ja po cesarce rano maz poszedl do
pracy wrocil o 20stej i tak z malymi przerwami jest do dzis a minelo juz prawie
pol roku

[pucio09]

Gdy byłam w ciąży i oczywiście już po narodzinach Olka cały czas słyszałam, że
"teraz to się wszystko zmieni", "teraz poznacie co to prawdziwe życie i
obowiązki" itp. I wiesz co? G... prawda! jestem pewna że świetnie sobie dasz
radę, po kilku tygodniach będziesz już dobrze znała dzidzię. Fakt, przybywa
obowiązków, ale i siły i chęci i wszystkiego. Dasz radę, choćbyś miała być sama
z maluszkiem. My już jesteśmy takie superbabki

[figrut]

Od kiedy byłyście w stanie (fizycznie i psychicznie)
> zostać na kilka godzin same z dzieckiem w domu?
Od momentu powrotu z szpitala. Po co jakakolwiek pomoc przy kąpaniu ? Zakupy to
się zgodzę, choć ja sama je robiłam jak tylko wróciłam ze szpitala i nie
sprawiało mi to żadnych trudności.

zart???

[insomnia0]

mam dwoje dzieci . syn miał 1,5 roku gdy wyszłam ze szpitala z jego bratem.. od
razu mogłam zostac sama - nie widze w tym nic niesamowitego..
od poczatku kąpię małego sama..

nigdy nie bałam sie zostac z małym dzieckiem..
hmm chyba nie rozumiem Twojego pytania...

[ania_kr]

Niektóre mamy piszą: przecież taki noworodek tylko śpi i je. Mój noworodek
przesypiał co drugie karmienie, czyli spał 2/3h potem czuwał 2/3h (marudził) aż
do 17stej kiedy zaczynał płakać do 23/24. Po takim maratonie wrzasku padał ze
zmęczenia i spał już do rana z jednym karmieniem. Gdy tak płakał nosiliśmy go na
zmianę, trochę w wózku bujaliśmy żeby odpocząć, karmiłam, suszarka, ciepłe
pieluchy i nic nie pomagało. Pomogło dopiero wykluczenie nabiału z mojej diety,
dziecko zamieniło się w anioła, a ja nie wiedziałam co zrobić z nadmiarem czasu,
ale to już inny temat. Jak zwykle różnie bywa, jak urodzisz zobaczysz jaki trafi
ci się egzemplarz

[klubgogo]

Na 3 dzień zostałam sama od 7 rano do 8 wieczorem, bałam się, ale jakoś poszło.

[mw144]

Sama z dzieckiem zostawałam od jego urodzenia, no może od 6 h po urodzeniu bo
miałam cc. A to jakiś problem jest zająć się samodzielnie dzieckiem???? Matko,
człowiek się całe życie uczy...

[kiniox]

Ja tam radzę nauczyć się przede wszystkim, jak sprawnie delegować te zadania, w
których nie jesteś niezastąpiona (w przeciwieństwie do np. wyłącznego karmienia
piersią). Moim zdaniem te wszystkie "a po co pomoc do
kąpieli/przewijania/zakupów" itp. to pułapka. Jasne, że dałabyś radę sama, ale
PO CO? Jeśli sytuacja życiowa do tego Cię zmusza, to oczywiście słusznie
dziewczyny piszą, że się da. Ale dziecko to nie jest tylko Twój obowiązek,
podobnie jak zajmowanie się domem, więc dziel się nim z innymi (głównie z ojcem
dziecka, ale może także z dziadkami czy przyjaciółmi, jeśli tę pomoc oferują).
Poczucie, że nie jesteś sama z nowym, które pojawiło się w Twoim życiu, jest
bezcenne. Świadomość, że wszystko jest na Twojej głowie, może być
przytłaczająca. Po co robić z siebie
siłaczkę/bohaterkę/superkobietę/cierpiętnicę, zamiast zadbać o własną wygodę i
zadowolenie? Zwłaszcza, że od tego tworzycie rodzinę, żeby się w takich
sytuacjach właśnie wspierać i wymieniać obowiązkami. Zwykle najdalej po kilku
latach takie podejście zosi-samosi wychodzi bokiem. Zmęczenie nadmiarem
obowiązków, brakiem pomocy, brakiem uznania itp. A po co mają nam pomagać, skoro
od początku bierzemy na siebie wszystkie zadania i takie jesteśmy dumne, że
sobie same dajemy radę? Od początku odsuwamy ojców od opieki nad dzieckiem, a
potem marudzimy, że się nie angażują. Dziadków nie chcemy widzieć, a potem
płacz, że nie mają kontaktu z wnukiem. Poza tym, z czysto fizycznego punktu
widzenia połóg, czyli okres około 6 tygodni po porodzie, nie został wymyślony
bez przyczyny. To jest czas na dochodzenie do siebie, na minimalizowanie
zbędnych czynności, nauczenie się nowej roli i skupienie się na dziecku. Nawet
po bardzo dobrej ciąży i porodzie ciało wymaga regeneracji. A i psychicznie
różnie to bywa, depresja poporodowa to poważna sprawa.
Życzę powodzenia.

[czarna_smoczyca]

Urodzilam Coreczke o 3:30 w niedziele rano o 12:00 tego samego dnia
bylam juz w domu.Moj chlopak wrocil w czawrtek do pracy.Mieszkamy w
Holandii i tutaj to norma.W ogole to wiekszosc kobiet rodzi w domu a
do szpitala to tylko z komplikacjami albo na wlasne zadanie +
dodatkowa oplata 500euro.Tesciowa byla 2 tyg.ale "troszke" sie nie
dogadalysmy wiec przy Malej sama wszystko robilam.Przez tydzien
przychodzi pani z opieki i pokazuje co i jak przy dziecku,posprzata
i wstawi pranie(jest jakies 5h dziennie).Z tego co wiem to w polsce
tez ktos tam przychodzi i troszke uczy,pokazuje.
Przyszla Mamo nic sie nie martw,dasz rade.Przede wszystkim mysl
pozytywnie,czarne scenariusze w niczym Ci nie pomoga.
Powodzenia

[thorgalla]

Wyszłyśmy 8 dni po porodzie ze szpitala więc byłam już nieco
oswojona z dziekciem.
Od początku pobytu w domu sama karmiłam,przewijałam,kąpałam.Żadnych
babć,cioć,przyjaciółek.Mąż też w tym nie pomagał (nie wymagałam
tego).Co do zakupów to przez pierwsze dni mąż sam robił.Potem
jeździliśmy we trójkę.

[memphis90]

Od kiedy byłyście w stanie (fizycznie i psychicznie)
> zostać na kilka godzin same z dzieckiem w domu?
Od dnia w którym wróciłam ze szpitala. Na zakupy poszłam 4 dni po porodzie- nie
mogłam już wysiedzieć w domu.

[janecia1]

Po ok 12 godz po cc przenieśli mnie z sali pooperacyjnej na zwykłą i trzeba było
przy dziecku robić wszystko samodzielnie. Odwiedziny wstrzymane z powodu grypy,
więc przez 5 dni zdana byłam tylko na siebie. Radę dałam bo musiałam, a i do
toalety, do zabiegowego do lodówki na drugim końcu korytarza trzeba było iść,
zjeść itp W domu to już luksus...

Dasz radę dziewczyno, nie martw się na zapas, takie małe dziecko dużo śpi, a jak
czasem chwilę popłacze to tez mu nic nie będzie.
PS. Moją małą np idealnie usypiał szum wody prysznica/suszarki, gdy brałam ją w
foteliku do łazienki.

[perlowy_dzem]

Mąż był ze mną tydzień. Fakt po porodzie ja dochodziłam do siebie ok
miesiąca, bolało, byłam totalnie zmęczona (ale ja miałam cięzki
poród, może dlatego). Poradzić sobie musiałam. Nie oszukuję było
ciężko i były dni że jadłam jak mąż wrócił z pracy, myłam się o 18,
sikałam żadko Mąż robił zakupy, mąż gotował. Moje dzicko wisiało
na cycu non stop, a pomiędzy był ryk Ale jak widać da się
przeżyć, to trwało krótko. Teraz mam raj na ziemi (dziecko ma 5 m-
cy). Dasz radę, zobaczysz. Polecam też zakup fotelika-bujaczka,
wsadzasz tam dziecko i zabierasz je wszedzie gdzie Ty jesteś a ono
patrzy jak np. gotujesz lub się myjesz i jest git. Powodzenia i
dobrego porodu życzę.

[kasiulk0201]

Z pierwszym i drugim dzieckiem jestem sama od 1 dnia jak wróciliśmy ze szpitala.
Niby są w domu inni domownicy, ale w niczym mi nie pomogli. Mąż niestety nie dał
rady wziąć urlopu dałam rade może też dlatego że przy 2 dziecku mnie nie
nacinali wogóle czułam się świetnie, przy 1 musiałam sobie dać rade no i dałam
teraz ma już 2,5 roku dodam że mój mąż na dodatek wychodzi z domu o 4.30 a
wraca o 18 więc go praktycznie nie ma wogóle w domu.

Oskar 24.05.2007 Oliwier 20.09.2009

[koralik12]

Wszystko zależy jaki był poród, po pierwszym dziecku byłam troche obolała przez
ok tydzień, po drugim porodzie na następny dzień po urodzeniu czułam sie
zupełnie normalnie nie potrzebowałam pomocy. Miałam pomoc kilkka dni ale tylko
do zapewnienie rozrywki starszemu, z niemowlakiem sama sobie radziłam. Zalezy
tez jak dziecko śpi w nocy, pierwszy syn budził się co 2 godziny i byłam bardzo
zmeczona, nie umiałam się przystosować, drugi syn od początku budzi się w nocy
raz na karmienie więc rano jestem wypoczęta mogę się zajmować dwójką dzieci.

[carmita80]

Od razu, po urodzeniu pierwszego dziecka ok. 20.00, porod naturalny, bez
naciecia rano ok 11 wrocilysmy do domu, a ok.14 bylam w markecie na zakupach.
Maz mial 2 tygodnie wolnego z powodu urodzenia dziecka, spedzilismy ten czas
razem, ja nie lezalam w lozku bo czulam sie swietnie i moglam sama zajmowac sie
dzieckiem, zreszta taki maluch glownie spi i je, a kapiel to tez zaden wyczyn
zreszta codziennie jej nie robilam. Po urodzeniu drugiego dziecka przez cc
niestety to juz inna bajka.

[agatracz1978]

Mąż wrócił do pracy po 2 tyg. Małej zaczęły się wtedy koli a ja byłam w kiepskim
stanie po bardzo ciężkim porodzie. Mieszkamy sami. Musiałam sobie dac radę, choc
czasem sił brakowało. Mała praktycznie nie spała tylko płakała. Nie pomogła
chusta, kropelki ani inne wynalazki i podpowiedzi położnej. Prysznic brałam
zanim mąż wyszedł do pracy, wtedy szykowałam sobie śniadanie. Obiad robiłam po
jego powrocie z pracy kiedy przejmował opiekę nad Wero. Wszystko zależy od tego
jaki był poród i jakie jest dziecko. Moja bratowa została sama zaraz po powrocie
do domu i nie miała żadnych problemów: poód lżejszy niż mój, Mała bez kolek i
prawie cały dzień spała. Różnica ogromna.

[pacynka27]

Przy dwójce moich dzieci było tak, że mąż przywiózł mnie i maleństwo
ze szpitala i po 3 minutach musiał już wyjść z domu. Czyli od
pierwszego dnia w domu byłam sama z noworodkiem przez wiele godzin
(nawet do 14) w ciągu dnia.

[lykaena]

Ja od początku tzn 7 dni w szpitalu, ósmego z mężem w domu,a od 9tego już
sama-tegoż dnia byłam u fryzjera podczas gdy maluch spał,na wszelki wypadek w
lodówce była butelka odciągniętego pokarmu. Tego 9tego dnia przez cały dzień
wszytsko robiłam sama i tak jest do dziś -w godzinach pracy męża.
Jak mały był noworodkiem( dziś ma 6 tygodni) to gdy spał zdążyłam się
wykąpać,ułożyć włosy,makijaż,pomalować paznokcie, posprzatać ,wyprać
,wyprasować, ugotować obiad i co tam jeszcze, w "międzyspaniach" Go karmiłam.
Teraz mały nie spi w dzień tak dużo więc towarzyszy mi zarówno w kuchni jak i
łazience i mówię do niego,on jest szczęśliwy i słucha mnie jak zaczarowany, ja
wszystko zrobię.
Po 17ej jak mąż jest w domu on robi większość, również kąpie -od pierwszego razu.
Z pomocy babci-mojej mamy korzystamy jak chcemy wyjść razem lub ja chcę wyjść
sama w godzinach pracy męża.
Dla mnie to normalne, nie rozumiem dlaczego dla niektórych to jest niewykonalne,
a najbardziej mnie śmieszą wpisy-nie tylko w tym wątku,że "nikt mi nie
pomaga-ojojoj ja biedna"

[pagaa]

nie ma co się śmiać tylko cieszyć, że masz dziecko co tyle śpi, czy tam spało.
mój od początku jest antyspaczem i tak mu jest ok, ale jakoś musiałam sobie
wszystko ułożyć i uregulować w miarę, bo musiałam sama niemal wszystko zrobić, a
takie wyjście do fryzjera jak był mały, to by ie przeszło, bo w wózku się drze
jak syrena alrmowa, nie chce w nim spać itd. także nie każde dziecko śpi jak
aniołek i nie każda mama zdąży ze wszystkim w czasie snu, a często jest tak, że
dzieci wiszą na cycu całymi dniami i nocami..

[maadzik3]

Od pierwszego dnia po powrocie do domu. No chyba ze liczysz ukochana psice jako
opiekunke, ale nie pomagala w przewijaniu. Szczerze - nie rozumiem problemu.
Gdybys mieszkala sama, wracala do mieszkania bez perspektyw zadnej pomocy i
towarzystwa - rozumialabym. Gdyby partner pracowal np. od poniedzialku do piatku
w innym miescie lub kilkanascie godzin wychodzac gdy spisz i wracajac gdy
(przynajmniej dziecko) spi to tez bym zrozumiala. Ale tak jak to opisalas nie
wiem w czym problem.

[adelina0]

ojciec mojej córci wyjechał za granice siedem miesięcy temu, kiedy byłam w
dziewiątym miesiącu ciąży i raczej nie planuje powrotu."Fizycznie" radzę sobie
całkiem nieźle jako samotna matka,gorzej psychicznie...

[senait]

Ze szpitala wróciliśmy w piątek, a w poniedziałek mąż jak zwykle poszedł do
pracy i zostałam sama. Jestem sama do dziś, rodzinę mam daleko, opiekunki nie mam.

[senait]

Odpowiadając na dalsze pytania, do toalety chodzić trzeba, jeśli dziecko nie śpi
to chyba nie umrze, jeśli zostawisz je na 3 min.? Zjeść też musisz, choć mi się
zdarzało, że np. do 14-tej nic nie jadłam, bo mały ciągle wrzeszczał, miał
straszne kolki. Gotowałam i sprzątałam jak mały spał. Przez pierwsze 2 tygodnie
zakupy robił mąż, potem ja.

[bweiher]

jak odebraliśmy bliźniaki ze szpitala to mąż odwiózł mnie do domu i
pojechał na zakupy.A więc już byłam sama z dwójką maleńkich
wcześniaków.Starszy syn był u babci,czyli zupełnie sama,jak
palec.Potem zadzwonił ze jeszcze skoczy do pracy żeby ustalić z
szefem urlop parę dni.Sama byłam jakieś 6 godzin.
Potem po 2 tygodniach mąż wrócił do pracy i ja byłam sama z trójką
dzieci.
Sikałam,kąpałam się,jadłam,mało tego robiłam obiady mężowi
Nie miałam z tym żadnych problemów.
Gorzej było z karmieniem dwójki maluchów na raz ale i na to
znalazłam sposoby.
Psychicznie to mogłabym zostać od początku sama,fizycznie ciutke
gorzej.Podejrzewam że gdybym urodziła jedno dziecko a nie dwójkę,to
maz nie musiałby brać urlopu.

[misiowa83]

ja już jestem z moim synkiem dwa lata w domu,zupełnie sama,mieszkamy
na odludziu,tak,że tygodniami nie widuję nawet zwykłego
przechodnia...przy małym nikt oprócz baardzo sporadycznie meża mi
nie pomógł,żadna z babć nigdy nie była z nim nawet pięciu minut na
spacerze...tak więc jest mi bardzo,bardzo ciężko,wypalona jestem
kompletnie,bardzo marzy mi się poznanie jakiejś mamusi z moich
okolic z maluchem w wieku mojego synka...za dwa lata mały idzie do
przedszkola,muszę jeszcze przebrnąć te dwa lata...

[misiowa83]

zapomniałam dodać,że mąż ciągle pracuje,nawet przy porodzie go nie
było,niestety,muszę się z tym pogodzić,jemu też jest bardzo ciężko

[deodyma]

od razu.
gdy mialam cc, maz byl za granica i wrocil, jak dziecko mialo 4 msc.