Pierwsze dziecko zmienia wszystko.

[mika_p]

"Pierwsze dziecko zmienia wszystko" - taki tytuł nosi ksiązka Gertrud Teusen,
która moim zdaniem powinna stac na półce każdej młodej matki, obok świętej
ksiazki o pielęgnacji niemowlęcia. Jest to jedyna, z jaką się zetknełam,
traktująca dziecko marginesowo i skupiajaca się na matce. Wydana została raz,
ale gdyby było na nią zapotrzebowanie, to moze by ją wydano ponownie,
dlatego - jesli komuś spodobają sie fragmenty które zamierzam wkleic ponizej,
niech wypełni metryczkę na stronie www.wyczerpane.pl w taki sposób:
tytuł: Pierwsze dziecko zmienia wszystko
wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza „SPAR”
autor: Gertrud Teusen
miejsce wydania: Warszawa
rok wydania: 1995


Poniżej fragmenty rozdziału pierwszego pt: "Macierzyńswo: szczęscie na
komendę?"

Baby-blues i miłość macierzyńska
Wraz z dzieckiem narodzi się miłość matczyna – tego oczekuje od siebie
większość kobiet w ciąży. Jak przy pierwszej wielkiej miłości, oczekują one
głębokiego spojrzenia i potężnego strzału, fali uczuć trafiających prosto w
serce. To idealne wyobrażenie szczęścia matki nosi w sobie chyba każda
ciężarna, żadna nie wyobraża sobie tego inaczej. Co będzie jednak, gdy
rzeczywistość okaże się inna? Czy miłość macierzyńska naprawdę zakodowana
jest w sposób niezależny?

Miłość macierzyńska – uczucie na gwizdek ?

[mika_p]

Miłość macierzyńska – uczucie na gwizdek ?

Nie sposób przewidzieć jakich odczuć dozna kobieta przy porodzie. Tak samo
podczas ciąży nie można przewidzieć jakich odczuć dozna kobieta po porodzie.
Żadna kobieta nie przyzna bez ogródek, że w jej przypadku miłość macierzyńska
nie zaskoczyła ad hoc. Większość przerażona jest własną „oziębłością”
i „egoizmem”odczuwanym podczas i po porodzie. Przy tym jest to całkowicie
naturalne i normalne, tyle, że nasz umysł po prostu myśli inaczej.
Zwykle wygląda to następująco: wydanie na świat dziecka było żmudne i bolesne,
kobieta jest zmęczona i wyczerpana. Po długotrwałych okresach lęku i zwątpienia
po prostu nie jest w stanie w ciągu sekundy przestawić się tak, by odczuwać
miłość. W przypadku dojmującego bólu człowiek automatycznie koncentruje się na
samym sobie. Nie inaczej przy rodzeniu dziecka, tyle że ma się świadomość, że
kiedyś musi się to wreszcie skończyć. Myśli wędrują oczywiście od czasu do
czasu ku dziecku, jednak generalnie kobieta zajęta jest sama sobą: Czy długo
jeszcze wytrzymam? Dlaczego nie jestem w stanie opanować bólu? Po porodzie
pierwszym uczuciem kobiety jest ulga – ból nareszcie się skończył. I
natychmiast ma o to do siebie pretensję: Dlaczego w takiej chwili myślę tylko o
sobie? Dlaczego tak mało interesuje mnie ten popiskujący kłębuszek, który
wydałam na świat? Dlaczego nie odczuwam wszechogarniającej miłości, a jedynie
ulgę?
Psychologowie dawno już stwierdzili, że ucieczka myślami, obojętność i
wewnętrzna pustka pojawiające się po porodzie to tak samo normalna reakcja, jak
opiewana sagami miłość matczyna. Gdy tylko pojawia się dziecko, kobieta zdaje
sobie sprawę: nic nie będzie tak jak dotychczas. Mam dziecko – samodzielną
osobowość, która wiele wymaga i jedynie mało odwzajemnia.
I to jest zasadnicza kwestia: miłość to dawanie i branie. Ale w pierwszych
tygodniach spędzonych z dzieckiem to wyłącznie matka jest stroną dającą.
Dziecko niejako automatycznie wymaga pożywienia, pielęgnacji, ciepła i opieki.
Ma do tego prawo. Matki czują się jednak – najczęściej podświadomie – oszukane.
Dają wiele, nie otrzymując nic w zamian. Powstaje pustka. Dopiero, gdy dziecko
po kilku tygodniach zaczyna być bardziej ruchliwe i jest w stanie przekazywać
jakieś znaki, matki dostają „coś w zamian” i na tej pożywce może urosnąć
miłość. Przy okazji każdego innego związku w naszym życiu uczyłyśmy się
cierpliwości, jedynie jeśli chodzi o miłość do naszego dziecka jesteśmy
niecierpliwe.
Niektóre Czytelniczki zaczną się zastanawiać, czemu na temat negatywnych uczuć
występujących po porodzie tak mało się mówi i pisze. Jest to ponownie mit, czy
może lepiej by było użyć słowa etos matki, za sprawą którego uczucia po
porodzie ulegają stylizacji. Dawniej duchowe rozterki nie wykształcały się w
tej formie. Rodzenie dzieci było dawniej oczywistością. Akt ten nie był
planowany, w związku z czym kobiety nie mogły sobie pozwolić na brak entuzjazmu
czy wyrażanie braku zachwytu. Obecnie jest zupełnie inaczej: większość dzieci
jest planowanych, niekiedy z długim wyprzedzeniem. A to co się planuje, to
czego się pożąda, trzeba też kochać i to natychmiast. W ten sposób dochodzi do
wewnętrznego konfliktu – rozdarcia uczuciowego, na które cierpi tak wiele matek
krótko po porodzie. Miłość macierzyńska nie jest szczęściem na komendę, ani
uczuciem „na gwizdek”. Miłość potrzebuje czasu by się pojawić i rozwinąć.
Niekiedy czas ten jest krótki, niekiedy trwa to dość długo. Brak tu
jakiejkolwiek reguły.

[amagdacz]

Do tej pory sama przed sobą starałam się nie myślec i niby czytałam już
wcześniej ze tak moze byc ale sama siebie pytałam czy napewno jestem dobrą
mama.Bo moje pierwsze uczucie po porodzie była to właśnie ulga zę wreszcie
przestało bolec.w trakcie porodu połozna pytała czy chce pogłaskac główke
dziecka bo juz wystaje a mnie to w ogóle nie interesowalo chciałam tylko zeby
wreszcie przestało bolec.Kiedy trzymałam moją córeczke w ramionach czułam
najpierw zdumienie że ona jest juz ze mną i dalej tą przemożna ulge ze już nie
boli.Mąż jak mu o tym powiedziałam powiedział patrzac na córke no ale warto było
prawda?a ja pomyslałam sobie dobrze Ci mówic bo to nie Ciebie bolało.Kiedy
odwieżli nas do pokoju córeczke zabrali na badania a ja mogłam pospac.drzemałam
a jednocześnie przez głowe przechodziły mi mysli co by było jakby mi jej już nie
przywieżli?i sama wtedy nie wiedziałam czy by mnie to obeszło, jeszcze nie
zdązyłam się przyzwyczaic do mysli że ona jest z nami.A z drugiej strony
zastanawiałam się czemu jej jeszcze nie ma , czemu te badania trwają tak długo
czy moze coś nie tak.ale byłam zbyt zmęczona zeby zadzwonic i się zapytac.Miłosc
do mojej córeczki poczułam pierwszej nocy po porodzie.Przywieżli mi ją na
karmienie, zobaczyłam duze ciemne oczka wpatrujące się we mnie i poczułam!wtedy
wlasnie poczułam tak wielką, tak wszeogarniającą miłośc że az mnie zabolao i
boli do dzisiaj .wtedy poczułam że jakby jej się coś stało to razem z nią
umarłaby jakaś cząstka mnie.Wtedy poczułam że naprawde mozna kochac kogos do
bólu.Pierwszy raz pisze o tym tak szczerze.Mąz troche dziwnie patrzyła jak mu
powiedziałam że nie pokochałam od razu naszej córeczki, ona pokochał ja od
pierwszego spojrzenia oczywiscie.Cóż jego nic nie bolało.Przeczytam mu fragment
tej ksiązki.A WAS DROGIE MAMY POZDRAWIAM SERDECZNIE!!!

Baby-blues – chaos hormonalny

[mika_p]

Baby-blues – chaos hormonalny

Prawie każda kobieta w okresie połogowym (trwającym do ośmiu tygodni po
porodzie) walczyć musi z krytycznymi dniami. W amerykańskiej literaturze
fachowej owa psychiczna i hormonalna depresja młodych matek zwie się „baby-
blues”. Zjawisko to pojawia się u około 80 procent matek w drugim lub trzecim
dniu po rozwiązaniu. Jest to nagłe poczucie smutku – kobiety w tym okresie dużo
płaczą i są skrajnie wrażliwe. Melancholia połogowa wynika głównie z dwóch
przyczyn: z jednej strony następuje załamanie dotychczasowej równowagi
hormonalnej, z drugiej zaś psychika zaczyna przystosowywać się do nowych
okoliczności.
Medyczna strona tego zagadnienia jest jasno określona: przez dziewięć miesięcy
progesterony i estrogeny kontrolują organizm programując go na ciążę. Do tego
dochodzą endorfiny – organiczne „środki przeciwbólowe” wydzielane w dużej
ilości podczas porodu. I nagle wszystkie te substancje stają się zbędne –
równowaga hormonalna z trybu „ciąża” przestawia się na pozycję „norma”.
Jednocześnie wydzielane są większe ilości innego hormonu – prolaktyny,
pobudzającego produkcję mleka. Zmiana dotychczasowej równowagi hormonalnej nie
jest procesem wolnym czy stopniowym. Można ją raczej porównać do wybuchu
wulkanu. Nic zatem dziwnego, że w takich okolicznościach również uczucia
wymykają się spod kontroli.
Psychiczny aspekt zjawiska zwanego „baby-blues” jest dużo bardziej
skomplikowany. Kobiety dręczone są w tym okresie wszelkimi możliwymi lękami i
troskami. Niepokoi je niedostatek miłości do nowonarodzonej istoty, lękają się
o przyszłość, mogą odczuwać upokorzenie z powodu konieczności rozcięcia krocza
czy dokonania cesarskiego cięcia, trapią się stłumionymi konfliktami czy
problemami małżeńskimi. Mówiąc całkiem banalnie, jest to żegnanie się z
dotychczasowym życiem, bolesna świadomość nieuchronności radykalnych zmian.
W większości przypadków baby-blues trwa od dwu do trzech dni. Później równowaga
hormonalna ulega stabilizacji, a i dusza się uspokaja.

Depresja poporodowa

[mika_p]

Depresja poporodowa

U prawie wszystkich kobiet, zostających po raz pierwszy w życiu matkami odbywa
się to podobnie: najpierw muszą zaprzyjaźnić się ze swą nową rolą, pożegnać się
ze starym życiem i wykrzesać odwagę na nowy początek. Jakkolwiek proces
stawania się matką dla wielu kobiet jest bolesny, to po pewnym czasie są w
stanie samodzielnie się z tym uporać. Niektórym kobietom przemiana ta
przychodzi łatwiej, inne mają z nią poważne problemy. Niektóre wpadają nawet w
głęboką czarną dziurę i wydaje się, że same nie są w stanie się z niej uwolnić.
Osoba, jaką były przed urodzeniem dziecka, zniknęła. Stara tożsamość nie
istnieje, a poszukiwanie nowej spala na panewce. Zresztą jak może się to udać,
skoro kobieta jest w tym czasie stale przeciążona, a nieustanny deficyt snu nie
pozwala zebrać myśli? W duszy zaczynają panoszyć się depresyjne nastroje.
Jest to tak zwany zespół depresji poporodowej. W kilka tygodni czy nawet
miesięcy po rozwiązaniu mogą pojawić się następujące objawy:
zaburzenia snu i koszmary nocne
silne napięcia mięśniowe sięgające aż do usztywnienia pewnych części ciała
obronna postawa przed karmieniem piersią lub odczuwanie przy karmieniu
wyłącznie uciążliwego obowiązku
odraza przed fizycznym kontaktem z dzieckiem
lęk przed własnym dzieckiem
napady paniki
poważne zaburzenia w poczuciu własnej wartości
niechęć do kontaktów seksualnych

Depresje tego rodzaju rzadko kiedy występują bezpośrednio po porodzie. Zwykle
pojawiają się kilka tygodni później i niekiedy lekarze nie są w stanie dokonać
właściwego rozpoznania, tzn. powiązać depresji z przebytym przed tygodniami lub
miesiącami porodem. Kobiety w tym stanie potrzebują szczerych rozmów,
zrozumienia, a niekiedy również poddania się terapii. Natomiast na pewno nie
potrzebują powierzchownych rad, współczucia i leków przeciwdepresyjnych czy
innych farmaceutyków.

Przełamać kryzys – zachowując spokój!

[mika_p]

Przełamać kryzys – zachowując spokój!


Kobiety popadające po urodzeniu pierwszego dziecka w kryzys psychiczny
potrzebują pomocy. Z jednej strony chodzi o możliwość zrzucenia psychicznego
balastu, z drugiej zaś o całkiem prozaiczne wsparcie w opiece nad dzieckiem.
Dla większości kryzys zaczyna się w chwili, gdy są same w domu i nie mogą
liczyć na żadną pomoc w opiece nad nim. Pierwszym środkiem zaradczym jest
świadome wypracowanie odrobiny czasu dla siebie. Czasu i przestrzeni, gdyż
chodzi nie tylko o chwilę spokoju, ale i o możliwość pewnego zdystansowania się
od stałej obecności dziecka. Młody ojciec zyskuje to dzięki pracy zawodowej –
młoda matka powinna również mieć prawo do chwili oddechu.
Niektórzy eksperci porównują urodzenie dziecka z traumatycznymi przeżyciami
mężczyzn, którzy byli na wojnie. W obu przypadkach występuje potrzeba uporania
się z przeżytym, przez stałe mówienie o swych doświadczeniach. Jest jednak
pewna różnica: kobiety rzadko kiedy odważają się mówić o swych doświadczeniach,
gdyż najczęściej są one odmienne od mitologizowanych przeżyć, jakie powinny
występować u „matki jak z obrazka”.
Tymczasem właśnie szczere wygadanie się jest najlepszą możliwością wyzwolenia
się od poporodowej depresji. Uporządkowanie własnej psychiki wymaga czasu.
Niełatwo ten czas znaleźć, jednak jeśli chce się wyłamać z diabelskiego koła
negatywnych uczuć, trzeba to koniecznie zrobić!

[sylwiaban]

Super że to napisałaś. Jeśli możesz proszę o więcej. Pomogło mi to że chociaż
sobie poczytam. Dziękuję bardzo. Pozdrawiam

[agusiaa1_mama_ignasia]

Jestem już 3 miesiące po porodzie i teraz z perspektywy mogę powiedzieć, że
wszystko wygląda dokładnie tak jak piszą w tej książce.
Dziękuję za te fragmenty.

[bluebebe]

pierwsze dni po porodzie i słowa koleżanek: "i co, jak się czujesz? a dzidziuś?
ogromna miłość prawda?". A ja..? czułam, że życie mi się skończyło.
Przepraszam, ale tak właśnie czułam. Babyblues trwał u mnie nie 2-3 dni, ale
ciężka depresja z wielogodzinnym płaczem codziennie. Trwa do dzisiaj, ale już
co raz żadziej.
dzięki za te fragmenty.

[keti3]

mam to samo...nie potrafie pozegnac sie ze starym zycie, o
beznadzieje obecnego obwiniam coreczke, nei mam pomocy, wlasciwie
zostalam z mala sama...jedyna odskocznia jest moja praca, ale
neichetnei wracam do domu..przestalam sie kochac z mezem, czuje
wstret do wszelkich kontaktow. z osoby pelnej zainteresowan,
rozesmianej, towarzyskiej i pelnej energii temperamentej dziewczyny
stalam sie oziebla i zgorzkniala stara baba z dzieckiem...Tak sie
czuje. Wszelkei proby zmiany tej sytuacji palily an panewce, byly
chwilowe i nei przynosily dlugotrwalego efektu wpostaci poczucia
spokoju i szczescia. Zazdroszcze kolezankom, ktore sa "wolne" i maja
czas dla siebie...nie doroslam do tej roli, wktorej powinnam sie juz
chyba dawno odnalezc. Nie mam znikad pomocy. Dziecko moje wszystkich
zachwyca..ale widza je przez moment. dziwia mi sie ciocie, babcie i
kolezanki ze narzekam...Ciagle slysze: trudno sobei teraz wyobrazic,
gdyby neui bylo malutkiej?Prawda?
Przuytakuje, ale wglebi duszy pamietam jak bylo zanim amla sie
pojawila...pamietam az za dobrze. Za chwile karce sie za takie
mysli, boje sie, ze przyznaneim sie do tego, ze tesknei za swoim
zyciem sprzed dziecka wyrzadzam jej jakas krzywde, ze sprowadze na
nia jakies nieszczescie, ze zycie mnei ukara za takie myslenie i
wpadam w panike. Na to najkladaja sie wyrzuty sumeinia gdy na nia
krzycze, bo nei mam sil po calym dniu pracy nosic jej non stop na
rekach, i gdy mala kaprysi a nic jej sie nei dzieje to krzycze na
nia... Błedne koło. Zycie odczuwam jako kompletna tragicznie
beznadziejna monotonna i nudna pustynie. Bez sensu i bez pomocy...Z
drugiej strony zazdroszcze tym mamom, ktore spelniaja sie w swojej
roli, potrafia czerpac radosc z dni, tygodni i miesiecy ktore
spedzaja ze swoimi dziecmi. ja tego nei potrafie... wiem, ze gdyby
TO przyszlo, to poprostu bedzie mi dobrze...Nudza mnei zabawy, ktore
czuje, ze musze malej wymyslac, irytuja mnei klamoty porozrzucane po
calym domu, perspektywa wakacji z dzieckiem...Moje marzenai oddalaja
sie ode mnie, nie umei ich zmienic..nei umei zmienic nastawienia do
swojego zycia, nei umie zrobic tego sama, nei umei znalezc wnim
tego, co daloby mi szczescie..wiem, ze mała Natalia jest tym
szczesciem, ale dlaczego ja tego nie czuje?...czy tak jzu bedzie
zawsze?

[pimpek_sadelko]

to ksiazka o mnie...
mozna ja gdzies kupic?

[mika_p]

Przedwczoraj byla na allegro i poszła za 3 złote, nawet mniej. Ja ją kupiłam w
1997 w ksiegarni typu tania ksiazka, a wiesz, ze tam trafiaja niesprzedane
odrzuty.

[saskiaplus1]

Kurczę, to ja jednak szczęściara jestem...

[asia06]

Hmm... To ja nie mialam zadnych z tych objawow. I zycie tez w zasadzie mi sie
nie zmienilo. Wiecej obowiazkow, ale i te dzielimy z mezem, wiec nie za bardzo
odczuwam jakis dyskomfort. Jezdzilam z dzidzia wszedzie, zycie towarzyskie
dalej prowadze, a dziecko, jak chce spac, spi wtedy w pokoju obok na
czymkolwiek, co sie do tego nadaje. Tylko przez pierwszy tydzien bylam nie do
zycia, ale to nie przez dzidzie, ale przez szwy, ktore ciagnely.
Pozdrawiam wszystkie dziewczyny i zycze duzo sil.

[ezrapound]

No cóż, zawsze trafią się bohaterki, które ze zdumieniem będą spoglądać na te
nieudacznice, które nie pasują stuprocentowo do modelu szczęśliwej matki
polki... ciekawe dlaczego niektóre kobiety za wszelką cenę pragną czuć się
lepsze od innych kobiet?
Dzięki za fragmenty książki, która podważa niebezpieczną mitologię - ja jestem
za wznowieniem i zaraz wypełnię ten formularz, który podlinkowałaś.

[bemm1]

Hej
Zapewne masz to szczescie, ze dzidzia spi spokojnie, mozna ja ze
soba zabrac...Obecnie mam dwoch synow - pierwszy - tak mi sie
ukladalo jak tobie - towarzysko, podroze, przespane noce od samego
poczatku... dlugie drzemki w dzien... Zapragnelam drugiego -
przeciez to nic trudnego! jest super! drugi synek okazal sie byc
kompletnie inny - pobudki w nocy, niecierpliwy - nie mozna nigdzie
pojsc bo nie chce spokojnie sobie siedziec... itd itd.. Jestem
zmeczona - siedze w domu z bablami - teraz mnie juz wkurza ze nawet
spokojnie filmu nie moge obejrzec... A probuje sie tak organizowac,
zebym miala tez chwile dla siebie... Maz jak najbardziej
pomaga...Ale nie rozumie ile tez mnie kosztuje to cierpliwosci i
sily... bo jestem matka - nie moge byc zla bo placze i daje w
kosc..itd itd Ale nie chce tu narzekac - wspolczuje tym co nie moga
doswiadczyc tych uczuc - choc negatywne - ale zostana wkrotce
wynagrodzone - slowem amma, przytuleniem.. a ile kobiet tak chce a
nie moze... co do ksiazki - super - powinno sie skupic tez na matce -
odrobina egoizmu nie zaszkodzi....

Mika

[vibe-b]

mika_p napisała:

> "Pierwsze dziecko zmienia wszystko" - taki tytuł nosi ksiązka Gertrud Teusen,
> która moim zdaniem powinna stac na półce każdej młodej matki, obok świętej
> ksiazki o pielęgnacji niemowlęcia. Jest to jedyna, z jaką się zetknełam,
> traktująca dziecko marginesowo i skupiajaca się na matce. Wydana została raz,
> ale gdyby było na nią zapotrzebowanie, to moze by ją wydano ponownie,
> dlatego - jesli komuś spodobają sie fragmenty które zamierzam wkleic ponizej,
> niech wypełni metryczkę na stronie www.wyczerpane.pl w taki sposób:
> tytuł: Pierwsze dziecko zmienia wszystko
> wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza „SPAR”
> autor: Gertrud Teusen
> miejsce wydania: Warszawa
> rok wydania: 1995

Mika p:
Wielkie zapytanie z prosba: czy orientujesz sie, czy masz jakakolwiek wiedze ,
czy ta pozycja zostala wydana np.w jezyku angielskim? Jesli tak, to jak brzmi
tytul oryginalu? Albo w jakich ewentualnie innych jezykach zostala wydana?
Widze, ze moglabym zrobic wielki uzytek z tej ksiazki, ale niestety nie w
jezyku polskim...
Napisz prosze, co wiesz.

[mika_p]

Vibe, moge ci tylko napisac, co jest na ksiażce.

Tytuł oryginału: "Das erste Kind verändert alles" i jeszcze info o prawach
autorskich: © Falken Verlag GmbH
Wygląda to na niemiecki, a to jest język absolutnie mi obcy więc
niemieckojęzyczne google nic mi nie powie. W polskim prawie jej nie ma.

[vibe-b]

mika_p napisała:

> Vibe, moge ci tylko napisac, co jest na ksiażce.
>
> Tytuł oryginału: "Das erste Kind verändert alles" i jeszcze info o prawach
> autorskich: © Falken Verlag GmbH
> Wygląda to na niemiecki, a to jest język absolutnie mi obcy więc
> niemieckojęzyczne google nic mi nie powie. W polskim prawie jej nie ma.


Klops
dla mnie niemiecki tez chinszczyzna, mialam nadzieje na angielski jednak
dzieki jednak za "lukniecie"

Pierwsze dziecko zmienia wszystko gwiazdom

[mika_p]

Na eMamie trafiłam na link do tego wywiadu:
gala.onet.pl/0,1256293,1,wywiady.html
Joanna Dark i Marek Dutkiewicz rozmawiają z redaktorką o pierwszych miesiacach
z synem i o tym, jak różne to bylo od ich wyobrażeń.

Z dłonią na kołysce

[mika_p]

Wszystkie kobiety mające dzieci doświadczyły tego: w którymś momencie pojawia
się uczucie, że nie są w stanie sprostać olbrzymim wymaganiom, oraz lęk, że
zawiodą jako matki bądź okażą się niedostatecznie dobre. Wiele młodych matek
poszukuje przyczyn owego chaosu uczuciowego w sobie samych. Jednak to
społeczeństwo obdarza nas tymi ambiwalentnymi uczuciami. Z jednej strony
gloryfikuje się rolę matki (symbolicznie uwypukla to zdanie amerykańskiego
psychologa G.S.Halla: „W dłoni na krawędzi kołyski spoczywa więcej
odpowiedzialności niż w dłoni prezydenta”, z drugiej strony matki nie mogą
uzyskać nawet ułamka społecznego uznania za swe dokonania. Wręcz przeciwnie:to,
że jest się dobrą matką jest oczywistym założeniem.
Właściwie nie ma w tym nic oczywistego, gdyż stanie się matką jest wynikiem
procesu przemiany, wspieranego wprawdzie rozmaitymi hormonami, jednak to
wyłącznie kobieta jest siłą napędową tego procesu. Jest to proces bolesny, ale
nieunikniony. Pocieszające, że właściwie każdej kobiecie się to udaje,
przemilcza się jednak ile każdą z osobna to kosztuje. Dla społeczeństwa liczy
się najczęściej tylko efekt końcowy.

Walka z mitem matki

[mika_p]

Gdy już dziecko się urodzi, nic nie pozostanie takie jak dawniej. I rzadko
kiedy będzie tak, jak to sobie wymarzyłyśmy. Dzieci otwierają nowy etap życia i
zmieniają nasz sposób postrzegania rzeczywistości tak, jakby trzymały przed
nami wielkie lustro. Widzimy w nim siebie samych, nasze dotychczasowe życie,
nasze dzieciństwo, nasze marzenia i złudzenia. Jednak czas igrania z własnymi
myślami minął, trzeba działać, przy okazji wdrażając zmianę głębszą niż
wszystkie dotychczasowe. Zaczyna się bardzo prosto: z dnia na dzień pojawia się
troje całkowicie nowych ludzi: dziecko, matka i ojciec. Tych troje najpierw
musi się ze sobą zapoznać. I jak to z nowymi znajomościami bywa, na początku
zawsze pojawiają się tarcia. Dziecko – wbrew uporczywym pogłoskom – nie jest
stałym źródłem radości i szczęścia. W o wiele większym stopniu jest to mała
istota o wielkich wymaganiach. Dużo płacze i mało śpi, wymaga od nas stałego
dawania i (na razie) w niewielkim jedynie stopniu się odwzajemnia.
Nic nie odpowiada naszym wyobrażeniom, pomimo to byłoby dużo łatwiej, gdyby nie
własne udręki psychiczne. Kobiety ciężko przeżywają tę przemianę, gdyż muszą
być nie tylko matkami, ale w dodatku dobrymi matkami. Wprawdzie nikt nie wie
dokładnie co to oznacza, jednak kobieta znajdująca się akurat w takiej sytuacji
sądzi na ogół, że takową nie jest. Każdy z nas nosi w sobie wyidealizowany
obrazek przedstawiający „dobrą matkę” i „dobrego ojca”. Jest to w wysokim
stopniu zindywidualizowana mieszanina składająca się ze wspomnień z
dzieciństwa, tęsknot i wyobrażeń. Gdy pojawia się dziecko stwierdza się, że
wymarzony obraz rozmija się z rzeczywistością aż gwiżdże. Ojcowie dzięki
uwarunkowanej pracą zawodową nieobecności mogą – przynajmniej na jakiś czas –
uchylić się od tego konfliktu. Matki jednak konfrontowane są ze
swą „niedostatecznością” dzień w dzień, godzina po godzinie. Czują się winne,
gdy dziecko za dużo płacze, gdy pielucha za często jest mokra i gdy wzdęcia są
bardzo bolesne. I pojawia się trwożne pytanie: Czy w ogóle potrafię być dobrą
matką, skoro nie tryskam cały czas zachwytem, a coraz częściej jestem nerwowa,
a nawet agresywna?
A więc i tu, w ścisły związek pomiędzy matką a dzieckiem, wkrada się
wszechobecny, dyktowany przez społeczeństwo mit matki. Wymaga od nas, byśmy
radośnie brały na siebie wszystkie trudy. Stwierdza, że naszą rolą jest
wyłącznie uszczęśliwianie dziecka. Stwierdza, że to my, matki, ponosimy winę,
jeśli z dzieckiem coś jest nie w porządku. Do duchowych rozterek młodych matek
dochodzi całkowicie nowe poczucie odpowiedzialności. Słowo to nigdy nie było
tak brzemienne w znaczenie, jak w początkowym okresie z dzieckiem. Wiąże
silniej niż się tego oczekiwało i obciąża bardziej niż by się chciało. Dawniej
wszystko trzymało się w garści, a dziś wszystko się zmieniło. Odpowiedzialność
ciąży tak bardzo, ponieważ stale ma się też uczucie, że się jej nie podoła.
Dziecko dyktuje przebieg dnia: nie rozróżnia jeszcze dnia od nocy i nie ma
żadnych względów ani litości, gdy pielucha jest pełna albo gdy odczuje głód.
Nie można uspokoić go żadnymi rozsądnymi argumentami, gdyż jeszcze nie rozumie
naszego języka. W jaki sposób porozumieć się z tą obcą istotą? Jak zrobić, by
wszystko było dobrze, skoro nie ma żadnej jasnej „instrukcji obsługi”?
Czarodziejskie słowo brzmi: instynkt, ale szczerze mówiąc niewiele to pomaga,
gdy zawala się otaczający nas świat. Czynnikiem, który wszystko rozwiąże, jest
czas, jednak czekanie przychodzi tak trudno. Przemęczonym, załamującym się pod
ciężarem macierzyństwa matkom może pomóc następujące podejście: trzeba na
chwilę usiąść i wyklarować sobie samej: nie ty wyłącznie odpowiadasz za
szczęście swego dziecka. Błądzisz, sądząc, że jesteś w stanie przez 24 godziny
na dobę odpowiadać na wszystkie sygnały wysyłane przez dziecko. Nikt nie jest w
stanie samotnie sprostać wszystkim wymaganiom małego dziecka. Dążenie do tego
rodzi niepotrzebną frustrację. Wyczuwając to, dziecko staje się jeszcze
bardziej niespokojne, co potęguje frustrację matki i koło się zamyka. Jedynym
wyjściem jest stan, w którym matka jest zadowolona z siebie i ze swoich
dokonań, nawet jeśli są one odległe od wypieszczonego i wychuchanego ideału.

Rewolucja zaczyna się od głowy

[mika_p]

Jak właściwie wyobrażałaś sobie życie z dzieckiem? Czy było to bardziej
pławienie się w szczęśliwym macierzyństwie, czy jęczące uginanie się pod
brzemieniem obowiązków? Czy zrezygnowanie z osobistej swobody i możliwości
rozwojowych było bardzo trudne? Czy może teraz bycie matką sprawia ci
przyjemność?
Odpowiadając szczerze na te pytania stwierdzamy: jest w tym po trochu
wszystkiego, a mimo to jest całkiem inaczej. Oczywiście – dziecko dużo wymaga,
aż do wyczerpania, a czasami nawet jeszcze więcej. Karmienie piersią czy
podawanie buteleczki, czuwanie nad trawieniem, masowanie brzuszka, zmienianie
pieluch, pranie, prasowanie, gotowanie, uspokajanie dziecka, czuwanie w nocy i
przysypianie w dzień – wszystko naraz załamuje i głęboko wyczerpuje. Człowiek
czuje się wyssany do szpiku kości. Jednak dużo ważniejsze są zmiany zachodzące
w duszy i umyśle. Dziecko przede wszystkim obejmuje w posiadanie. Niszczy to,
co kiedyś było świętością. Wszystkie dotychczasowe doświadczenia możemy
wyrzucić za burtę – to zbędny balast. Dziecko zmienia nasz sposób myślenia i
działania. Dziecko rekwiruje uczucia tak, że nie jesteśmy w stanie się
kontrolować. Umożliwia nam przeżywanie niewiarygodnego wręcz ogromu miłości i
nieprzytomnej furii.
Mieć dziecko oznacza też: nigdy więcej samotnej chwili. Przynależy ono do matki
fizycznie – tak jak ręka czy noga. Gdy matka się oddala, zabiera ze sobą
dziecko w myślach.
A propos myśli: również one przestają być wyłączną własnością matki. Przed
chwilą jeszcze spokojnie śpiące dziecko bez pudła wyczuwa, kiedy matka z
rozkoszą zamierza zanurzyć się w wannie. Specjalnym zmysłem postrzega, gdy
matka podając butelkę oddala się od niego zatapiając się we własnych myślach i
głośnym wrzaskiem przywraca ją do rzeczywistości. Na skutek tego matka w coraz
większym stopniu wyzbywa się włąsnego życia, podporządkowując je woli dziecka.
Efektem tego są przerwane rozmowy telefoniczne, nie dokończone listy, zlew
pełen brudnych garów, zimny obiad i złe sumienie.
Podręczniki managerów definiują stres jako batalię różnych wymagań w tym samym
czasie. Dla wszystkich młodych matek czas jest artykułem deficytowym. Wprawdzie
zmieniają one swe życie pod kątem nowych priorytetów, mimo to potrzebowałyby
sześciu rąk i co najmniej dwu głów, by się ze wszystkim uporać. Właściwie
powinno to wypełniać ich życie, jednak paradoksalnie pojawia się poczucie, że w
czasie spędzonym z dzieckiem zbyt mało się dzieje. Nagle brakuje miary dla
wykonanej pracy, nie mówiąc już o jakiejś zapłacie czy rekompensacie za
wszystkie starania.
Czy to ma być szczęście macierzyństwa? Tak, gdyż jeśli zaczniemy obcować z
naszym dzieckiem nie traktując go jak intruza, odczujemy nagle miłość, czułość
i dobroczynne poczucie odpowiedzialności. I zanim to sobie dobrze uświadomimy,
nowy, wspaniały świat już nas chwycił i wciągnął.

Link do Allegro

[kosolka1]

aukcja.onet.pl/show_item.php?item=582381002

Pewna siebie matka - zadowolone dzieci

[mika_p]

Wszyscy chą widzieć wokół zadowolone i szczęśliwe młode matki, jednak wydaje
się jednocześnie, że nikogo nie interesuje, jakie jest naprawdę życie z małym
dzieckiem – mianowicie żmudne, wyczerpujące i pełne wyrzeczeń. Czemu jednak
nikt nie odważa się powiedzieć jak jest naprawdę? Dawne, pewne siebie kobiety
robiące karierę, po cichutku zamieniają się w milczące kury domowe. Czy polega
to na braku poczucia własnej wartości? W rzeczy samej, większość kobiet w
początkowym okresie spędzonym z dzieckiem znajduje się w swego rodzaju próżni.
Życie zawodowe, dające dawniej wiele satysfakcji i poczucia własnej wartości,
umknęło gdzieś w siną dal, a możliwość czerpania sił z poczucia bycia dobrą
matką jeszcze nie została odnaleziona. Trzeba też przyznać, że trudno jest
budować nową świadomość jedynie na fakcie funkcjonowania w charakterze osoby
żywiącej i opiekującej się dzieckiem. Być może byłoby nam łatwiej, gdyby w
paradę nie wchodził wciąż przypominany mit matki. A jednak miast się bronić,
staramy się dostosować.
Nowa świadomość mogłaby się na przykład narodzić, gdybyśmy my, kobiety,
nareszcie powiedziały, jak się czujemy. Że odrzucamy wszelki perfekcjonizm,
decydując się na proces stawania się matkami i bycia matkami. Musimy też uznać,
że nie jest to proces, którym można sterować. Nie można go też przyspieszyć.
Musimy odrzucić przeszłość z jej znanymi i pięknymi aspektami, by bez obciążeń
rozpocząć nowe życie. I musimy wreszcie zaprzestać czepiania się naszych
wczorajszych marzeń i wyobrażeń, gdyż jedynie wtedy doświadczymy, jaką
pewnością siebie natchnąć nas może mała istotka.

[andzia1390]

Ja jestem w 8 mc. Jest dzień, że się cieszę, jest dzień, że myślę "po co mi to
było". Ale te drugie na szczęście zdarzają się bardzo żadko, bo to dziecko było
największym marzeniem mojego życia. WQydaje mi się, że musisz być bardzo
nieszczęśliwą matką.

[mniemanologia]

andzia1390 napisała:

> WQydaje mi się, że musisz być bardzo
> nieszczęśliwą matką.

Czy Ty w ogóle wiesz, o czym jest ten wątek?

[mama_piotrka07]

Zgadzam się z Mniemanologią. Oto właśnie chodzi, że dopóki nie urodzisz NIE
WIESZ o co w tym wątlku chodzi. Bo nie masz szans. I szczerze życzę żeby Twoja
nauka przebiegała tak szybko jak możliwe i z jak najmniejszą ilością łez. Bo że
każdej z nas zdażyło się płakać bo nie jest matką idealną to jestem właściwie pewna.

[asia_i_p]

Andzia, poszperaj po forum, zobaczysz, że Mika jest szczęśliwą matką
dwójki dzieci.
Cytuje książkę o zmianach po urodzeniu dziecka i o depresji
poporodowej - bardzo przydatną dla wielu kobiet. Nie wiem, czy tobie
ona się przyda, ale nie mów z góry nie.

[zosia_1]

Natura dała nam czas - 9 miesięcy,żeby pomysleć nad tym, ze nie będziemu juz
same ale odpowiedzialne za kogoś jeszcze - za dziecko
U mnie było tak: świadoma tego,ze po porodzie może mnie dopaść baby blues,
uświadamiałam mojego męża, zeby miał na mnie wtedy oko, zebyrozumiał dlaczego
tak isę dzieje,zeby był obok przytulił, mówiłam mu o tym po to żeby nie
tłumaczyć juz jak fakt ten isę wydarzy bo wtedy juz cierpliwości się nie ma
tylko zal że nikt nie rozumie, mąż słuchał i zakodowywał. kiedy pojechaliśmy do
szpitala z bólami cieszyłam sie ze niedługo sie zobaczymy z naszym maleństwem
i zlaowałam troche ze to już koniec cudownego "ciążowania" . kiedy zaczeły
się bolesne skurcze złapałam się na tym, ze nie czekam na dziecko, że mam juz
dość chce zey się skończył ten okropny ból, na nic wiecej nie było miejsca, na
zadne inne uczucie - o miłości macierzyńskiej matczynej tez nie było.
Kiedy Osi złapał pierwszy oddech i rzucili mi go na brzuch, poczułam ulgę... i
tyle, nie miłość, nie rozczuliłam się... odetchnełam z ulgą, ucieszyłam sie ,ze
już po wszytskim, za chwilkę zapytałam czy z niuniem w porzadku, ale ta miłosć
macierzyńska nie uderzała mnie. Cieszyłam się, nawet bardzo, i nie miałam
wyrzutow sumienia że miłość mna ni etąpneła, bo świadoma byłam że hormony
buzuja, przez 3 dni w szpitaliu czułam że jestem odpowiedzialna za dziecko,
którego pragnęłam, napawalam sie jego pieknym widokiem, jego maleńkoscią,
minami, a miłość....nie nadchodziła ta taka szaleńcza, w dodatku płakałam sama
nie wiem czemu, a wtedy juz maż wiedział czemu ,wiedział ze to baby blues,
przytulał, rozumiał. A miłość rodziła sie powoli, teraz jestem oszalała na
punkcie mojego synka, z pracy wracam prędziutko do niego,rano całuję go mocno,
mocno kiedy wychodze zarobić na chleb, wracam na skrzydłach do domu i czekam na
jego uśmiech. kocham , kocham i kocham mojego synula, a najwazniejsze że
hciałabym jeszzce raz pzreżyc to wszytko ten cudowny okres ciązy, potem ten
niesamowity ból porodu, ale jest to też prawdziwy cud zycia, który dzieje sie
an naszych oczach, tęsknię za tym, tym bardziej, jak sobie przypominam, patrzac
na moje śpiące dziecko to byłam pzrez cały 1-wszy miesiąć taka zmęczoan porodem
i słaba ze nei pamietam wiele. Baby bluesa po wyjściu ze szpitala już nie
miałam, z prostej przyczyny, nie miałąm kiedy płakać. Mąz musiał do [racy ja
sama, zmęczona porodem bez sił zajmowałam sie dzieckiem, i domem, prałam
sprzatałam, gotowałam obiadki, nie miałam czasu nad zastanawianiem się nad tym
co isę dzieje, kiedy maż wracał z pracy cieszyłam się wspólnymszczęściem, ze
mam rodzinę nasza, moją, okupiona bólem duzym (poród jednak boli ).

chcę zeby było raz jeszcze tak !!!!

[zuzaleczka]

książka o mnie,
o mojej kilkumiesięcznej depresji, zagubieniu, braku instynktu macierzyńskiego -
tego ostatniego chyba mam zanik do tej pory, choc kocham córcią strasznie

[mj77]

Miko, bardzo cenne są teksty, myślę, że niejedna mamusia dopisałaby jeszcze coś od siebie.
Wiem po sobie, że niektóre sprawy rozumie się dużo później, niż powinno

[ciapek7]

a ja myślałam patrząc na bliskie mi mamy dzieci w moim wieku , że to ja tylko
jestem dotknięta tą przypadłością... te inne mamy zawsze promieniały
szczęściem , a ja nawet potrafiłam poryczeć się przy obcych ... i te ciągłe
wyrzuty sumienia : no tak , jestem gorsza od nich, a nawet beznadziejna.
Miłość we mnie dojrzewa z dnia na dzień, ale na początku była strasznie
maluteńka, bardzo maluteńka.

[m_laczynska]

ciapek7 napisała:

> a ja myślałam patrząc na bliskie mi mamy dzieci w moim wieku , że to ja tylko
> jestem dotknięta tą przypadłością... te inne mamy zawsze promieniały
> szczęściem , a ja nawet potrafiłam poryczeć się przy obcych ... beznadziejna.
No właśnie bo to nasza fasada, że przy obcych się uśmiechamy i z dumą
prezentujemy nasze maleństwo, a w środku aż kipi, żeby komuś powiedzieć...
Dla mnie to też ogromna ambiwalencja uczuć...raz szczęście bez granic, za minutę
najgłębsze dno...Do tego mój mąż w ogóle nie stanął na wysokości zadania, żeby
mnie zrozumieć, tylko się dziwił i złościł, że takie piękne zdrowe dziecko a ja
beczę dzień w dzień. To było jeszcze gorsze. Ja sobie poradziłam bo mam wielu
znajomych psychologów i codziennie ktoś mnie odwiedzał i w końcu dałam radę
powiedzieć i wypłakać przy nich swoje.

>

Hop!

[bathilda]

[swietlik111]

właśnie odkąd urodziłam zastanawiałam się, oboje z mężem o tym myśleliśmy,
czemu tak mało się mówi o tym jak jest naprawdę, o tym co się czuje przy
porodzie i tuż po nim, a także o pierwszych miesiącach życia... Dlaczego tak
mało?

Będąc w ciąży tak bardzo się cieszyłam, że czekam na dziecko, że życie się
zmieni. Czułam się odważna, silna. Sam poród wspominam dobrze, jako wielki ból,
ale taki który ma wielki sens, dlatego można go znieść. W trakcie porodu
myślałam tylko że muszę poprawnie oddychać, żeby radzić sobie z bólem, to było
jak zadanie do wykonania. I spisałam się dobrze. Do końca nie wierzyłam, że za
chwilę zobaczę swoje dziecko, mąż też tak czuł. Gdy je ujrzałam, byłam
zaskoczona bardzo, oszołomiona. Powiedziałam tylko: "o Boże" Potem po szyciu
kiedy leżałam jeszcze na porodówce mówiłam do męża ze łzami w oczach, mamy
córeczkę, naprawdę i nie mogłam uwierzyć i byłam szczęśliwa. Potem nie mogłam
się doczekać, żeby mi ja przywieźli na salę.... Niestety w szpitalu czułam się
źle, miałam jakąś infekcję i myślałam więcej o sobie niż o zdrowym dziecku...
Byłam na nie zła, że nie mogę dojść przez nią do siebie, odpocząć... W domu
było to samo... Nawet nie bałam się nieą zajmować, bo sie wcale nie
przejmowałam, że cos jej zrobię. Czułam niechęć, negowałam jej istnienie. Sama
czułam się jak dziecko którym trzeba się zająć... To był koszmar. Ale mąż był
przy mnie i moja mama, która tłumaczyła, że to normalne. Cały pierwszy miesiąc
tak miałam, płakałam, chciałam uciec, oddać ją komuś...

Na szczęście to minęło. A teraz po 3 miesiącach już przywykłam że Gabi jest z
nami i bez niej nie wyobrażam sobie życia. Kocham ją ponad wszystko.

[smellson]

wspaniały watek, wart 'podbijania'

mogę jedynie dopisac się do Was, przezyłam to samo-najpierw trudna ciąża, nie mogłam doczekac się córeczki, później dobry poród, kilka dni radosnego oszołomienia i długi okres płaczów, załaman i ciągłych wyrzutów sumienia (ok 8 tyg). Technicznie radziłam sobie bardzo dobrze, psychicznie fatalnie- bałam sie córeczki, bałam się jej płaczu, wyrzucałam sobie od złych matek, przerażała mnie nieuchronnośc zmian w moim zyciu. Teraz Mała ma 4 mce, jest cudownym dzieciaczkiem, jest dobrze ale musze przyznać, że nadal nie czuje się całkowicie odnaleziona w nowej roli i nadal żegnam sie z dawnym życiem...w koncu to rewolucja, prawda? trzymajmy się ))

[intuicja77]

podbijam watek , bo myślę ,ze jest wiele mam które przeżywają podobne
rozterki.Zbyt mało mówi się o tym ,że nie koniecnie musi być różowo.....

[lis888]

Podbijam ten wątek, bo wydaje mi sie, że jest arcyważny. Mieszkam na
tarchominie w wawie, który jest miastem mlodych matek z niemowlętami i
malyutkimi dziecmi, i kobiet ciężarnych. Wychodząc z domu widuje w zasadzie
tylko one, dzielnie idące ze swoimi pociechami, pchające wózki, ciągnące za
rękę niesforne starszaki, obwieszone zakupami. Ile jest jeszcze takich miast
kobiet i dzieci w Polsce? Ponoć mamy obecnie boom demograficzny, dzieci rodzi
sie najwięcej w ostatnim dziesięcioleciu. A gdzie ich mamy, ich problemy
uczuciowe, zmagania z trudem macierzyństwo, którego nikt ich nie nauczył (tak
jak mnie, bo jest jedynaczką). Bardzo często sa one barszo samotne: babcie
daleko, bo pozostały w tych małych miasteczkach, które opuściłysmy w
poszukiwaniu pracy i lepszego życia, męzowie cały boży dzień w pracy, bo trzeba
utrzymać nalgle trzy osoby z jednej pensji (a przed tem były dwie pensje na
dwie osoby - róznica olbrzymia , a do tego najczęsciej dochodzi spłacanie
kredytu mieszkaniowego). Jesteś sama, bijesz sie z myslami, nie ma go kogo sie
odezwac, inne mamy najczęścije popisują sie swoimi pociechami (Ty oczywiście
też), przez co miewasz doły, że gorzej wychowujesz i dbasz o dziecko.
Próbusjsze zbywac swoje problemy - przy wydatnej pomocy męża - jakos tam
będzie, nie ja pierwsza, moja teściowa miała troje, pracowała na dwa etaty i
wszytko bylo cacy itp. Ale one nigdzie nie znikają. Sa zawsze tuz obok nas,
czają sie i wyłażą w najmniej odpowiednich momentach, jak dziecko przez trzy
godxiny nie może przestac wreszcie płakać, jak w sklepie baba przy ładzie
burczy na Ciebie za to, że mały ściąga wszystko z pólki itp. Co masz ochote
pwtedy zrobic - nawrzeszczec na nich żeby poszli sobie do diabła, prawda? Ale
najczęsciej wrzeszczysz do dziecka lub dławisz w sobie - ani jedno ani drugie
nie jest wyjściem. Uważam, że czytanie tez ksiązki przydałoby się juz
nalekcjach "wychowania do życia w rodzinie", czy jak to sie tam nazywa
(swądroga, co za absurd, przeciez żyjemy w rodzinie od urodzenia,
dlaczego "uczymy się" tego dopiero w szkole?). W obecnym społeczeństwie niejako
odruchowo "narzuca się" kobiecie rolę matki, absolutnie jej do tego nie
przygotowując, ani jej nie pomagając. I tutaj apel do młodych matek: nic nie
jest tak frustrujące, kiedy inna młoda matka zamiast opowiedzieć, jak naprawde
sobie radzi, popisuje się tylko, jaka to ona jest wspaniała, jakie wspaniałe i
genialne ma dziecko. Inne mamusie (autopsja) właśnie wtedy dołują: Dlaczego ja
nie jestem taka wspaniała, zogranizowana, dlaczego moje dziecko nie roziwja sie
tak koncertowo, jest niegrzeczne. To wszystko moja wina... Przestańmy wreszcie
oszukiwac w ten sposób innych i podbudowywac tak nieładnie własne dobre
samopoczucie.
Ależ się rozpisałam Ta książka powinna byc wznowiona i to w olbrzymim
nakładzie, bo niejdenj mamie by pomogła, a pomgać mamom - to budowac szczęście
ich dzieci, w końcu całego społeczeństwa za te 20 iles lat...

[gosika78]

Baby blues mnie nie dopadł. Dopadają mnie nastroje depresyjne falami... Głównie wtedy, gdy nie mam poczucia kontroli nad sytuacją, co przy mojej córci jest dosyć częste Dobra pozycja Miłość jest, czekam na większą...
Naprawdę dobry post MIKA

[azzure1]

Ja mogę tylko dodać, że te wszystkie odczucia, emocje, nastroje, nie dotyczą
bynajmniej sytuacji z pierwszym dzieckiem.

[sabko]

Nie chcę tu krytykowac mam kt orym takie ksiązki są potrzebne, ani dzielić mamy
na te lepsze i gorsze wydaje mi się jednak, że dzisiejszy świat ,pełen takich
właśnie książek i poradnikó na każdy temat, sprawia, że to co od wieków jest
rzeczą najnormalniejszą na całym świacie staje się czymś wymagających
specjalnego przygotowania i porad.
Przecież bycie mamą nie jest jakąś nowością wynalezioną w XXI w. . Kobiety
rodziły i zajmowały się dziecmi w czasach o wiele trudniejszych niż nasze i
radziły sobie z tym śwaitnie. Niestety my chyba utraciłyśmy swój naturalny
instynkt a za świętość uważmy to co ktoś inny napisał bądź powiedział.
To przykre.
Ja osobiście też przeżywałałam różne okresy, czasem jest wspaniale a czasem, mam
wszystkiego dość ale aby wiedzieć, że to rzecz normalna nie potrzebuję przecież
książek. Wiadomo,że zmęczenie i stres robi swoje.
Wiem tez że będąc mamą nie robię nic czego nie robiły miliony kobiet przede mną
i nie zrobi jeszcze więcej po mnie.

[itwrobel]

jasne, że macierzyństwa nie wymyślono w XX wieku, ale ostatnie dziesięciolecia
są wyjątkowo trudne dla matek ze względu na pozrywane więzi społeczne. Kiedyś
rodziny, domy były wielopokoleniowe - w jednym domu mieszkały matki, babcie,
ciotki, siostry itd., a i stosunki sąsiedzkie były dużo bliższe - było to
ogromne wsparcie dla kobiety. W tej chwili najczęściej jest tak, że matka
kobiety jest 300 km dalej, mąż w pracy a Ty siedzisz z tą nowonarodzoną istotą i
wszystkimi swoimi myślami, bólem i rozterkami SAMA. Ja miałam to szczęście, że
mąż 5 tygodni po porodzie był ze mną non-stop (nie pracował), a potem jak wrócił
do pracy to wyprowadziłam się do rodziców i dzięki temu przeżyłam w dobrym
stanie psychicznym pierwsze 6-7 tygodni. Panicznie bałam się zostać sama z
dzieckiem w domu.
A co do miłości to rzeczywiście tuż po porodzie jest ulga i niedowierzanie
raczej niż kochanie, ale ja pokochałam moje maleństwo już pierwszej nocy po
porodzie, kiedy mój synek leżał obok mnie na szpitalnym łóżku i ssał pierś. Nie
spałam w ogóle 2 doby po porodzie bo nie mogłam oderwać od niego wzroku. Dlatego
uważam że wielkim błędem jest oddzielanie dziecka od matki tuż po porodzie i
"przechowywanie" go na oddziale noworodkowym.

[jdylag75]

Dawniej kobiety nie potrzebowały takich książek bo nie musiały się martwić 16
-tygodniowym urlopem macierzyńskim, problemami ze znalezieniem i utrzymaniem
pracy ani ubezpieczeniem emerytalnym. Nie potrzebowały takich poradników bo nie
umiały czytać, a te które umiały to miały mamki i służbę do dzieci. Z nikim się
nie musiały licytować kto jest lepszą matką bo nie daje Danonków. A teraz jak
ktoś potrzebuje może sobie poczytać Pierwsze dziecko zmienia wszystko, żeby sie
upewnić, że zmienne nastroje i zmęczenie to rzecz normalna.

[bemm1]

racja!!!!!!!!!

[kasia79a]

up
oj prawda...