Mamy w jakim wieku jesteście,że tak panikujecie??

[nika_2006]

Witam wszystkie Mamy.Czytam bardzo dokładnie Wasze pytania,wypowiedzi i
dochodzę do wniosku,że jesteście bardzo przeczulone na punkcie
wszystkiego...Sama jestem młodą mamą(23 lata),mam 4 miesięcznego synka,jednak
do wszystkiego podchodzę z dystansem.Przecież lekki stan
podgorączkowy,biegunka,spalone ziemniaki (haha) w papce to nie powód do
paniki!!!To właśnie my-matki musimy trzeżwo myśleć i nie popadać w paranoje
przy byle głupstwie...Mam wrazenie,że im kobieta rodzi póżniej swoje pierwsze
dziecko,tym jest bardziej spanikowana...Kochane-spokojnie!Bierzmy przykład z
naszych babć-nie miały internetu,gazet,niczego a mimo to mam wrażenie,że
dawały sobie radę lepiej niż całe nasze pokolenie....

[kayah73]

nika_2006 napisała:

> Mam wrazenie,że im kobieta rodzi póżniej swoje pierwsze
> dziecko,tym jest bardziej spanikowana...

Na podstawe czego odnosisz takie wrazenie? Tak z ciekawosci. Ja nie mam pojecia
w jakim wieku jest ktora mama.

> Bierzmy przykład z
> naszych babć-nie miały internetu,gazet,niczego a mimo to mam wrażenie,że
> dawały sobie radę lepiej niż całe nasze pokolenie....

Jesli juz o wrazeniach, to moje jest takie, ze nasze babcie (1) zyly w czasach,
gdzie rodzina, i generalnie ludzie, zyli blizej siebie, a stad (1a) od
najmlodszych lat obserwowaly lub braly udzial w wychowaniu mlodszych dzieci i
(1b) jak przyszlo do ich wlasnych dzieci mialy silniejsze wsparcie rodziny,
oraz (2) z dystansu wszystko wyglada latwiej.

Bardzo tu niebezpiecznie uogolnilas. Moge Ci powiedziec, ze np w mojej rodzinie
najbardziej panikujaca jest najpierw moja babcia (do tego stopnia ze nie mowie
jej o polowie rzeczy zwiazanych z moja corka, bo wiem, ze nie bedzie mogla spac
po nocach) potem moja mama, ktora dzwoni do mnie kilka razy dziennie pytac czy
mloda zyje.
A ja jestem z tych wiekowych mam, cale 32 lata, ho ho ho...

Panikarstwo nie wynika z wieku tylko z temperamentu. Byc moze Ty male
panikowanie masz w genach - Twoja babacia nie panikuje, przeszlo na Ciebie,
stad takie wnioski wyciagasz...

[b.bujak]

Bardzo tu niebezpiecznie uogolnilas. Moge Ci powiedziec, ze np w mojej rodzinie
>
> najbardziej panikujaca jest najpierw moja babcia (do tego stopnia ze nie
mowie
> jej o polowie rzeczy zwiazanych z moja corka, bo wiem, ze nie bedzie mogla
spac
>
> po nocach) potem moja mama, ktora dzwoni do mnie kilka razy dziennie pytac
czy
> mloda zyje.

u nas jest podobnie w kwestii babci, autorce watku chodzilo jednak o
panikowanie wobec wlasnych dzieci, bo w kwestii wnukow, to wiekszosc babc
panikuje
ja mam 29 lat, czy panikuje? raczej nie... ale ktora z nas sie przyzna do
panikowania... wiem jedno - zbyt dlugo czekalam na moje dziecko, czerpie to
szczescie pelnymi garsciami a im wieksze czlowieka ogarnia szczescie, tym
wiekszy temu towarzyszy strach przed utrata tego szczescia; staram sie zachowac
zdrowy rozsadek i trzezwe spojrzenie na to, co sie dzieje wokol mnie - czy mi
sie to udaje ? nie mnie to oceniac... mam nadzieje, ze nie jestem postrzegana
jako panikara

[kayah73]

b.bujak napisała:

> u nas jest podobnie w kwestii babci, autorce watku chodzilo jednak o
> panikowanie wobec wlasnych dzieci, bo w kwestii wnukow, to wiekszosc babc
> panikuje

Na prawde o to chodzilo autorce watku? WIE jak to bylo kiedy jej babcia byla
mloda i miala swoje dzieci? Czy troszeczke wnioskuje z tego jak sie (jej?)
babcie zachowuja teraz?

[annia-m]

To chyba też kwestia charakteru. Ja pierwsze dzieko miłam zaraz po 20-stce.
Panikowałam i nadal panikuję... widzę, że syn już ma mnie dość jak poprawiam mu
szaliczek czy coś w tym rodzaju. Teraz, tuż po 30-stce urodziłam córeczkę.
Panikuje nadal i chyba nic nie jest w stanie mnie zmienić. Nieraz sama się z
tym męcze ale taka już jestem panikara (nota bene z rodzinki panikarzy hi hi hi)
Pocieszam sie tym, że kilka moich koleżanek (może ze dwie zdecydowanie
przebija mnie w panikarstwie hi hi hi. Pozdrawiam wszystkie przewrażliwione
mamusie

[maretina]

nie panikuje

[monika9990]

Jak urodziła się nasz pierworodny to można powiedzieć, że panikowałam. Wynikało
to raczej z braku wiedzy na temat wychowania dzieci. Miałam wtedy 28 lat. Teraz
w panikowaniu przebija mnie mama. Oj przebija.

[marijka]

35 lat pierwsz dziecko -10 miesięcy, spanikowałam i natychmiast zabrałam
dziecko z małym katarkiem i lekką temperaturą (prawie 37, ale za to w
doskonałym nastroju do lekarza. Lekarz mnie nie wyśmiał, ale uspokoił. teraz mi
lepiej

[saskiaplus1]

Myślę, że masz dużo racji. Dlatego ludzie powinni mieć dzieci, kiedy są jednak
młodsi - dla własnego dobra. Mają wtedy mniej wyobraźni (sama pamiętam, kiedy w
wieku dwudziestu lat prowadziłam duże kolonie i zimowiska dla dzieci, dziś bym
umarła ze stresu!) i dlatego pewnie mniej panikują. Starsi za dużo czytają i
głupoty im do głowy przychodzą.

[emilka82]

Jestem dokładnie w Twoim wieku i dlatego nie uzależniałabym panikowania do
wieku. Mogę się przyznać, że panikuje, ale złożyło się na to wiele czynników.
Synek urodził się z zapaleniem płuc, przeżyłam koszmarną noc w szpitalu kiedy
nie było wiadomo co mu jest. Od urodzenia ciągle płakał, pierwsze tygodnie były
koszmarem, dlatego że był taki niespokojny prawie nie zauważyłam kolejnego
zapalenia płuc w wieku 6 tygodni. Położna powiedział idź z nim do lekarza co
Ci szkodzi, jak lekarz dał skierowanie do szpitala byłam w szoku. Na izbie
przyjęć nie mogliśmy go dobudzić, był wyziębiony, nie chciałabym nikomu życzyć
żeby poczół to co my wtedy. W szpitalu byliśmy 2 tygodnie, widziałam, że
lekarze mieli mnie za panikare, dlatego nie panikowałam kiedy w końcu wypisali
mnie do domu, w dniu kiedy on znowu miał kaszel. Czekałam 4 dni aż mu przejdzie
dopiero wezwałam lekarza. Skończyło się na kolejnym antybiotyku.
Ciągle jest bardzo niespokojny ma bakterie i grzybice przewodu pokarmowego.
Jakby Twoje dziecko miało takie czy inne przejścia, czego oczywiście Ci nie
życze to pewnie nie byłabyś taka spokojna.
Ja myślałam, że dziecko będzie jadło spało przewinie się pójdzie na spacer,
niestaty życie okazało się inne.

[nika_2006]

Oczywiście Twoja ''panika''jest uzasadniona.Jednak mi nie chodzi o tak
ekstremalne sytuacje!Nie mogę słuchać przeczulonych mamusiek,które z byle
błachostki robią ogromny problem.I to jest podstawowa różnica-mieć faktycznie
problem-a szukać go z powodu zbyt wybujałej fantazii......

[vibe-b]

Masz absolutna racje, co do tego, ze im starsza jest mama (bedaca po raz
pierwszy mama dodajmy, bo wielodzieciate tez sa na luzie)tym bardziej panikuje.
Mysle jednak, iz jest tego naturalne i dosc proste wytlumaczenie: im jestesmy
starsi, im mamy wieksza wiedze, tym bardziej uswiadamiamy sobie pewne
zagrozenia. Jakby to wytlumaczyc...o moze tak: jak mialam 15-20 lat to
jezdzilam stopem i po 200 i po 300 km nie zwazajac na to, kim byl kierowca.
Teraz, kiedy jestem dorosla, nie wsiadlabym do przygodnie napotkanego
samochodu, bo jestem swiadoma zagrozen. No, mniej -wiecej to tak chyba jest.

[mania3]

Popieram.Brak świadomości bywa niekiedy błogosławieństwem.

panika nie zalezy od wieku

[maretina]

tylko od naszego charakteru.

[tulippan]

o boze ! mam 27 lat to pewnie wg twojej teorii to jestem stara panikara a
wcale tak nie jest, nigdy niczego sie nie balam przy moim bobasie a glupie
gadanie bardziej doswiadczonych babc, ciotek i sasiadek malo mnie interesuje,
robie tak jak uwazam za stosowne

[monika701]

Bierzmy przykład z
> naszych babć-nie miały internetu,gazet,niczego a mimo to mam wrażenie,że
> dawały sobie radę lepiej niż całe nasze pokolenie....
Pomijajac wieksza niz obecna smiertelnosc niemowlat to rzecyzwiscie calkiem im
niezle szlo.
Ale panikujemy czesto i to bez wzgledu na wiek to fakt.

[agnesza]

Tak zadko sie mowi, ze umieralnosc dzieci jeszcze nie dawno byla dosc wysoka.
Zyje w dobie informacji, wymieniam sie nimi i mam tendencje do bycia Matka
Idealna, a ze czasem spanikuje...Coz, emocje sa duze, gdy z ziarna wykluwa sie
czlowiek.
Matka 30letnia,

[mama_kotula]

A co ma śmiertelność niemowląt do radzenia sobie przez nasze babcie, bo nie
widzę związku? Z tego co się orientuję, większa śmiertelność w tamtych czasach
była zwiazana z mniejszym zaawansowaniem medycyny i farmakologii, a nie z
obojętnością czy panikowaniem matek, ale może do tej pory się myliłam?

[monika701]

Uzyj wyobrazni to bedziesz wiedziala, a poza tym faktycznie sie mylisz.
Smiertelnosc niemowlat zmalala najbardziej po odkryciu dobroczynnosci higieny
malych dzieci a wlasciwie uswiadomieniu sobie istnienia bakterii i wirusow i
tego jak mozna sie przed nimi uchronic tylko przy pomocy higieny...

śmiertelność niemowląt

[ezrapound]

była także związana z fundamentalnym brakiem higieny, z niewłaściwym
odżywianiem (lub niedożywieniem). A więc mogła mieć JAKIŚ związek z tym jak
nasze babcie (lub prababcie) sobie radziły (zwłaszcza jeśli chodzi o ich stan
wiedzy, na co nie mogły przecież mieć żadnego wpływu). A rzekome wyluzowanie
naszych babć - cóż, kiedyś śmierć dziecka nie była niczym nadzwyczajnym. Sto
lat temu praktycznie każda rodzina musiała się z tym zmierzyć. Rodziny bywały
wielodzietne, więc ból związany ze stratą niemowlęcia nie był aż tak dojmujący.
A my mamy teraz najczęściej po jednym dzieciaczku, pogodzenie się z tak ogromną
stratą jest niezwykle trudne. "Stare" matki - takie jak ja - są często bardzo
mocno świadome rozmaitych zagrożeń. Stąd pewnie panikowanie. Ale nie
idealizowałabym naszych babć, ani tego, jak sobie radziły, ani tego ich
rzekomego wyluzowania.

;)

[mama_helenki]

1. Nie ma nic złego w tym, co określasz jako "panikowanie". To wyraz troski
oraz zmiany modelu rodziny - w wielopokoleniowej (w jakiej wychowywały się i
swoje dzieci nasze babcie) było kogo spytać, teraz najłatwiej wejść na forum -
tym bardziej, że standardy (np. żywieniowe czy pielęgnacyjne) tak bardzo się
zmieniły, że nasze mamy oraz babcie, nawet jeśli są gdzieś obok, nie mają wiele
do powiedzenia na temat np. alergii, dysplazjii, problemów neurologicznych
itp. A skoro już o babciach - mojej z sześciorga dzieci zmarło dwoje. Być może
gdyby umiała szybciej zareagować, udałoby się je uratować? wyleczyć? Ale wtedy
nie było okazji do internetowego "panikowania" i uzyskania porady na forum. Co
nie znaczy że twierdzę, że to forum ratuje komuś życie - przypominam tylko, że
nieprawdą jest, że nasze babcie lepiej dawały sobie radę. Z drugiej strony to
może rzeczywiście niedobrze, bo nie działa już tak sprawnie mechanizm selekcji
naturalnej.

2. Wiele mam zabiera pewnie głos na tym forum z nudów, czy może lepiej to
ujmując - z braku towarzystwa. Tutaj omawia się nie tylko poważne problemy,
czasami są to głupoty, czasami bezsensowne z pozoru spory. Ich sens polega na
tym, że w sytuacji, gdy jest się wyrwanym z dotychczasowego środowiska (praca,
nieposiadający dzieci znajomi) można chociaż tak "pogadać", "pobyć wśród ludzi"

3. Czasami to, co jednej mamie wydaje się banalne, innej spędza sen z oczu. I
to nie jest kwestia przewrażliwienia leżącego w naturze danej mamy, ale
niewiedzy i nieumiejętności radzenia sobie z dzieckiem (co jest dosyć naturalne
przy pierwszym dziecku), zmęczenia (a wtedy łatwo zrobić widły z igły) czy
wyżej wspomnianej troski. Nie kpiłabym z tego! Nawet najbłachszy problem, jeśli
nie jest prowokacją, zasługuje na szacunek. Dla jakiejś mamy jest to przecież
problem. I chwała bogu że jest to forum, bo jestem przekonana, że wielu mamom
pomogło.

4. Jeśli już łączysz "panikowanie" z wiekiem, to zgadzam się z koleżankami,
które wskazują, że beztroska młodości wynika z braku wyobraźni i doświadczenia,
chociaż nie jest to takie proste - jeśli chodzi o wyobraźnię, niektórym jej
wcale nie przybywa z wiekiem, z wyciąganiem wniosków podobnie.

5. Ponoć "kto pyta nie błądzi"

6. Zgadzam się, że dobrze jest dążyć do opanowania, spokoju, harmonii i innych
cnót. Czego wszystkim serdecznie życzę

[pati775]

ale jaka panika to ze sie mamy pytaja o rozne rzeczy na forum nie musi wynikac
z histerii tylko z checi zdobycia wiedzy, podzieleniem sie doswiadczeniem,
doinformowaniem sie, wymienieniem pogladow itd

chyba przesadzilas

...23 lata, a to dlatego takie głupie wątki!

[bomba001]

wiesz, twój post poważnie trąci dyskryminacją i stereotypowym myśleniem (w
negatywnym słowa tego znaczeniu). myślę, że wiele naprawde niemądrych wątków
jest zakladanych po prostu przez osoby o pewnych cechach charakteru i sa one
zupełnie niezależne od wieku. powiedziałabym, że sa one (te wątki)po prostu
dziecinne/infantylne, a dystans jest czymś co przychodzi z doswiadczeniem, no
może i z wiekiem). równie dobrze ja mogłabym założyć wątek "23 lata i dzieci-
nie szkoda wam młodości"- byłby głupi i nic by nie wnosił tak jak twój. no
chyba, że chcesz przeprowadzić dyskusje o wpływie natłoku informacji, ale wtedy
nie masz jasności wyrażania)) pzdr,

[nika_2006]

ojojojojoj !!!!Straszne!!Powodzenia

A jaki jest wiek graniczny, od którego zakłada się

[mama_kotula]

mądre wątki???? DDDDD
24 już się łapie???

[kicia031]

Pierwszego synka urodzilam w wieku 21 lat - przez pierwszy rok zycia wstawalam
po kilka razy w nocy by sprawdzic czy na pewno oddycha. Tak, panikowalam.
Groszek -drugi synek, urodzil sie kiedy mialam lat 35 - i tez panikuje. Kocham
swoje dzieci, sa dla mnie najwazniejsze. To chyba nic dziwnego, ze troszcze sie
o nie. Dodam jeszcze ze u malego niemowlaka biegunka jest niestety powodem do
niepokoju - moze sie skonczyc odwodnieniem i hospitalizacja, podobnie jak stan
podgoraczkowy - wiele chorob, ktore u doroslych wiaza sie z wysoka goraczka, u
dzieci przebiega bez podwyzszonej temperatury - moj starszy synek pokaslywal 3
dni bez goraczki, kiedy obejrzal go lekarz okazalo sie, ze zaczyna sie
zapalenie pluc. Przeswietlenia, dywagacje, czy szpital, czy jednak w domu. Moze
nie byloby tak, gdybym od razu spanikowal i poszla do lekarza.
To fajnie ze jestes wyluzowana, ale pozostane przy swoim podejsciu - moze
dlatego starsze mamy bardziej panikuja bo wiecej wiedza o swiecie i maja wiecej
wyobrazni?

[mama_kotula]

Myślę, że panikowanie związane jest z korzystania z nadmiaru informacji, i prób
dopasowania dziecka do idiotycznych schematów serwowanych matkom przez fachowe
pisemka i poradniki ("moja dzidzia ma pół roku i nie siedzi, ratunku!", "jak
kładę małego na przewijaku pręży się i wygina, czy to wzmożone napięcie
mięśniowe?"), a zapomina się o zwykłej intuicji matczynej i kierowaniu się po
prostu sercem.

[nika_2006]

O!Dokładnie tak,zgadzam się w 100%

[agao_72]

Mam 33 lata i nie mam nawyku panikowania. Po prostu wierzę sobie i staram się
za bardzo nie kombinować przy dziecku. I Zocha żyje i ma się całkiem dobrze ;-
). A butelek nie wyparzam, tylko myję w gorącej wodzie i NIE WYCIERAM .

[nika_2006]

Sliczna dziewczynka!!A swoją drogą jak można dołączyć zdjęcia??Ja też bym się
chciała pochwalić swoim maleństwem

[lizbetka]

Mam znajomą , która urodziła dziecko w wieku 30 lat . Całą ciążę dmuchała na
siebie i chuchała / woreczek z drożdżówką nosił za nią mąż - bo nic nie mogła
nosić - przecież była w CIĄŻY / leżała , stękała i jęczała . Ciąża zdrowa , bez
komplikacji i zagrozeń . Dziecko urodziło się zdrowe i donoszoszone .
Do czwartego misiąca życia nosiło dzień i noc czapkę na głowie / w domu ! / bo
się przeziębi , w pokoju były 3 termometry , w tym jeden w łożeczku . Do każdego
kaszlnięcia jest wzywany l;ekarz , mały poźno zaczął chodzić bo ciągle był
trzymany w kojcu / bo może się przewrócić / , gdy stuknie się w głowę rodzice
zachowują się jakby miał ranę otwartą czaszki .
Nie wychodzi na dwór od września do maja / albo sporadycznie / bo : zimno ,pada
, wieje wiatr . Gdy wyjdzie na dwór trudno zliczyć warstwy ubrań , które ma na
sobie , w każdym razie z trudnością się porusza .
Do tej pory / ma p-onad 4 lata / mama ogląda , wręcz rozdrabnia jego kupy , czy
aby są w porządku , karmi go , ubiera .
Nie myją mu zębów / bo połknie pastę /
Nie kąpią go za często / bo się przeziębi / . Gdy zachoruje do lekarza matka
wydzwania kilkanaście razy na dobę .
Teraz urodziło im się kolejne dziecko / ciąża przebiegała tak samo jak przy
pierwszym dziecku - mama leżała non-stop / , rodzice zachowują się jeszcze
gorzej niż przy tym pierwszym .
Obiecałam sobie obserwując ich że nigdy nie będe zbyt przewrażliwiona
nadopiekuńcza w stosunku do dziecka .
I mam nadzieję że słowa dotrzymuję

...

[mama_helenki]

Brzmi to dosyć nieprawdopodobnie i pewnie bym nie uwierzyła, gdybym nie znała
takiego oto przypadku: matka karmiła syna piersią przez kilkanaście lat, i
nosiła na plecach ("na barana") jeszcze wtedy, kiedy on już chodził do
szkoły... tzn. kiedy nie chciało mu się chodzić.

[vibe-b]

mama_helenki napisała:

> Brzmi to dosyć nieprawdopodobnie i pewnie bym nie uwierzyła, gdybym nie znała
> takiego oto przypadku: matka karmiła syna piersią przez kilkanaście lat, i
> nosiła na plecach ("na barana") jeszcze wtedy, kiedy on już chodził do
> szkoły... tzn. kiedy nie chciało mu się chodzić.



Mamo Helenki ubawilam sie setnie )) ale Ty ZARTUJESZ oczywiscie?

Mamo Kotula

[vibe-b]

Kotula, mysle ze linki do postow Lizbetki I Mamy Helenki znakomicie komponowaly
by sie z wstepem do KMW, hehe

Latajacy cyrk Monty Pythona..

Vibe-b...

[mama_kotula]

...zgadzam się w 100%, z pewnością je wykorzystamy )) rzecz jasna bez żadnej
autoryzacji;

[nika_2006]

Jezu!!To przecież z tego dziecka robia istną kalekę !!!Lekarz by się
przydał,tylko komu.....

[agao_72]

1) wchodzisz w "Moje forum"
2) w sygnaturce umieszczasz takie coś:
<a href="dokładny adres">Napis</a>
tylko musisz zdjęcie dziecka wrzucić na jakiś serwer

[gramalanna]

Kochana Młoda Mamo!
Zastanów się co napisałaś. dyskryminujesz inne kobiety, które swoje 23 lata
wspomninają z łezką w oku zastanawiając się jak to dawno było.
Ciesz się, że nie panikujesz. Dla mnie to o czym piszesz to nie panikowanie , a
martwienie się o zdrowie swojego dziecka. Mam 30 lat. Dwa lata temu po 30
tygodniach leżenia plackiem urodziłam upragnioną córeczkę. Wszystko miało być
piękne i kolorowe. Byłam pewna, że problemy uciekną gdy mała będzie już z nami
na świecie. Ale nie poszło aż tak łatwo. Najpierw strasznie ciężki poród-16
godzin po odejściu wód, potem zatkane kanaliki łzowe, bioderka, zapalenie
oskrzeli itd. Nie chce mi się wyliczać co jeszcze. Martwiłam się, denerwowałam,
może nawet panikowałam. Tłumaczę to jednak troską o maleństwo. I proszę Cię nie
nazywaj nas panikarami- my sie tylko troszczymy i opiekujemy swoimi dziećmi
najlepiej jak potrafimy. A to że mamy troszkę więcej lat daje nam większą
wiedzę i doświadczenie.Wiele z nas wie jak trudno donosić szkraba. Pamiętaj, że
jeżeli pragnęłyśmy dziecka ponad życie to będziemy się o nie martwić- tutaj nie
ważny będzie wiek. Pozdrawiam Cię i zmień tok myślenia bo doprowadzi Cię do
niewłaściwych ugólnień.

[nika_2006]

Już pisałam wcześniej,że to są poważne problemy i bardzo współczuję.Mi
natomiast chodzi o np ''rozgrzebywanie kupek''czy aby napewno jest wszystko w
porządku...A to jest wielka różnica!Czy tak trudno to zrozumieć?
PS.Ja też łatwego porodu nie miałam...

[lizbetka]

Nika zgadzam się z Tobą całkowicie !
Drażni mnie i przeraża gdy maam zdrowych dzieci zaczyna panikować bo :
1 zrobił się na policzku liszaj / niestety nie byłam go w stanie zobaczyć tak
jest mały /
2dzieck0o zrobiło dziś 2 kupy a normalnie robi jedną
3 w dodatku była ZIELONA
4dziecko chce się napić wody ale nie dostanie bo dziadkowie nie mają wody Zywiec
a inna mu na pewno zaszkodzi
5 czteromiesięczne dziecko nie jest w stanie trzymać prosto głowy bo od
urodzenia jest trzymane w pozycji idealnie poziomej - inna pozycja / półleżąca /
może mu osłabić kręgosłup
To tylko wyniki dzisiejszej Wigilii i spotkania z mamą panikarą .
Martwić się i troszczyć o swoje dziecko to jedno a przesadzać to drugie . Każda
przesada jest szkodliwa . Nikt tu nikogo nie namawia do przesadnej bezstroski a
jedynie do odrobiny zdrowego rozsądku .
Nie każde kaszlnięcie oznacza chorobę , nie każde ulanie refluks , a brzydka
kupa robaki czy każda krosta to alergia
. Że nie wspomnę o nagminnym stwierdzaniu podwyższonego i obniżonego napięcia
mięśniowego , nieszczęsnej alergii / moje dziecko ma 2 krosty - co robić ? /, no
i modnych ostatnio pasożytów , czy grzybicy przewodu pokarmowego .
Ja również miałam ciężki poród / 24 h + krwotok i pęknięta szyjka macicy / ,
moje dziecko jest wyczekane / / Asia urodziła się po 6 latach związku / , Asia
często choruje , słabo rośnie i nie przybiera na wadze , ale staram się
podchodzić do tego wszystkiego z lekkim dystansem . I odrobiną zdrowego rozsądku .
Pozdrawiam . Lizbetka

[nika_2006]

nic się nie martw.Napewno Twoja malutka wyrośnie na kawał babeczki
Wesołych Świąt,Szczęśliwego Nowego Roku!

[figrut]

A co tu ma wiek do rzeczy ? Moja Mama jest straszna panikara, moj Ojciec
natomiast zwykle zachowuje zimna krew. Mam dwoch braci - jeden 4 lata mlodszy
ode mnie, drogi 3 lata starszy - mamy dzieci w podobnym wieku [roznica 2miesiace
w dol, cztery miesiace w gore miedzy dziecmi moich braci i moim
3,5latkiem].Bracia maja charakter mojej Mamy i za przeproszeniem s..... sie ze
wszystkim jesli chodzi o ich dzieci. Dzieciom nie wolno biegac boso - bo beda
chore, wpadaja w panike jak dziecko napije sie z czyjejs szklanki czegos z
dwutlenkiem wegla -chore gardelko, kilka razy kichnie -do lekarza niech
antybiotyk przepisze, nozyczki do reki TAKIEMU MALUCHOWI ??? zeby sobie w oczko
wbil ??? Na szczescie odziedziczylam charakter po moim Ojcu i to ja sie dziwie
mlodym mamom ze czesto z byle drobiazgu robia katastrofe. Mam 34 lata i co
miesiac kupuje i czytam 5 miesiecznikow [poradnikow] o tematyce dzieciecej, ale
nie daje sie zwariowac. Slucham przede wszystkim swojej intuicji. Pozdrawiam.

[bomba001]

najlepsze zyczenia świateczne dla mam 23 letnich, a przede wszystkim dla
starszych). przypominam, że przecietna polka rodzi już dzieci jak jej
zachodnioeuropejskie odpowiedniczki w wieku ok 30 lat- po stabilizacji,
uzyskaniu odpowiedniej sytuacji finansowej, znalezieniu odpowiedniego partnera,
wprawieniu w ruch kariery zawodowej etc. i chwal Panie Boże że nie sa to juz
niedojrzałe siksy bez wyobraźni i na utrzymaniu rodziców))
obstaje przy tym, że panikowanie nie ma nic do wieku)

[nika_2006]

Sugerujesz,że my młodziutkie mamy jesteśmy mniej dojrzałe....Oj nawet nie wiesz
jak bardzo się mylisz...A z tym ''na utrzymaniu mamy''to już lekka przesada!!!
Badania dowodzą,że zanim zrobicie tą przysłowiową karierę,zanim znajdziecie
tego odpowiedniego partnera to niestety,ale przeważnie macie ogromne problemy z
zajściem w ciążę...
Jestem przykładem na to,że nie utrzymuje mnie mamusia.Mam pracę,dom i nie
musiałam czekać żeby urodzić dziecko aż do 30!

[bomba001]

uderz w stół, a nożyce sie odezwą) nie pisałam o Tobie, to była ogólna uwaga.
bo przecież żeby skończyć studia i rozpocząc pracę potrzeba czasu, prawda? no
chyba, że zaczynasz w wieku lat 15)znakomita większość tak młodych mam
gloryfikujących swoje bycie mamami to siksy które wpadły isą na utrzymaniu
rodziców. słonko, studia też skończyłaś troszke wcześniej, nie? no chyba, że
latasz na zajecia))wyobraźnia na temat tego, co sie może stac przychodzi z
doświadczeniem życiowym i wiedzą nabytą. to, że ją masz, nie oznacza, że musisz
panikować, to zależy tylko od typu osobowości. zajście w ciąże po trzydziestce
nie stanowi takiego znów problemu, oczywiście statystycznie jest trudniej niz w
wieku lat 20. ale twój post trąci agismem, jezeli wiesz co to jest.

[nika_2006]

bomba001 napisała:
> niedojrzałe siksy bez wyobraźni i na utrzymaniu rodziców))

Moja Droga!Przynajmniej nie będę mylona na wywiadówkach z babcią swojego
dziecka DD

[figrut]

nika_2006 co Ty piszesz o babciach. Jak bedziesz miala tyle lat co ja, to
bedziesz mowila o kobietach po 30 - mloda babka. Punkt widzenia zalezy od punktu
siedzenia. A co do mam po 30 - nie mialam zadnego problemu z zajsciem w ciaze
[mam dwojke maluchow i 15 letnia corke]. Moje prywatne odczucia sa takie, ze
bardziej cierpliwa i mniej rozchisteryzowana matka jest sie w pozniejszym wieku.
Moja corke urodzilam w wieku 19 lat i z racji mojego wieku wlasnie, moja Matka i
inne wszechwiedzace odbieraly mi radosc bycia prawdziwa matka. Dzieki tym
wszystkim "dobrym radom" ktorymi wciaz mnie zasypywano, nie moglam wychowywac
corki w pelni tak jak JA chcialam, gdyz wciaz mialam watpliwosci czy aby na
pewno dobrze wszystko robie. Teraz takich watpliwosci nie mam, slucham wlasnej,
matczynej intuicji i jestem przekonana o slusznosci swoich decyzji.

Popieram

[jagodasoft2]

Nika popieram cię i mam te same spostrzeżenia. Czasami pokazuję forym siostrze
(24lata- 2 letni synek)i ona dziwi się i czasami nawet nie wierzy że kobity
mają takie czy owe poblemy.

[pchliczek]

No i zrobił się następny tasiemiec )) to i ja dodam trzy groszę

Myślę, że nie tyle problem jest w wieku matki co dziecka i to pierwszego
dziecka.
Gdy mój synek był noworodkiem wydawał mi się strasznie kruchy (choć do
najmniejszych nie należał) a mi bardzo brakowało doświadczenia z małymi dziećmi.
Myślę, że te pierwsze dwa, trzy miesiące byłam mocno przewrażliwiona na temat
każdego kichnięcia, katarku itp. Ale z każdym tygodniem czułam się pewniej,
lepiej rozumiałam swoje dziecko i byłam coraz spokojniejsza.
Myślę, że nie tylko ja tak miałam, pierwsze tygodnie małego człowieka jeszcze
gdy to jest pierwsze dziecko to czas nowych doświadczeń i czasem nieporadności
(ach te pierwsze przebierania i nakładania pieluchy ileż to trwało ) i wtedy
łatwo o panikowanie, z czasem, gdy człowiek rozpoznaje komunikaty swego dziecka
i uczy się sprawnie pielęgnacji czuje się pewniej i nie panikuje.

A tak bardziej a propos odpowiedzi. Czemu niektóre mamy tak strasznie biorą
sobie do serca i od razu odpowiadają z oburzeniem?
Myślę, że o wiele sympatyczniej byłoby gdyby wszyscy patrzyli na posty z
większym dystansem i poczuciem humoru wtedy nawet nie zgadzając się mogliby
napisać swoje zdanie bez złości czy oburzenia. Uśmiechajmy się częściej i nie
dajmy się ponosić emocjom )) Przy okazji choć nie lubię składać życzeń
życzę wszystkim forumowiczom (nie piszę mamom bo i tata się niedawno
odzywał ) dużo radości i pogody w Nowym Roku
p.

[bomba001]

a może trzeba sie zastanowic zanim sie napisze cos tak głupiego??

[pchliczek]

Przepraszam Bomba001 czy to był komentarz do mojego postu bo nie bardzo
rozumiem?
p.

[bomba001]

no nie, pomyliłam się)

[dorcia_70]

moje trzy grosze - jestem chyba jedną z najstarszych tutaj mam (mam skończone
35 lat)
1. nie panikuję i podchodzę do wychowania mojego dziecka zdroworozsądkowo, nie
kupuję fury czasopism i nie zadręczam się roztrząsaniem kwestii, że moja
córeczka odbiega czasem nieco od przyjętych tam szablonów (znam naprawdę młode
mamy, które "tak mają")
2. nie uważam się za jakąś szczególnie starą matkę, w środowisku w jakim żyję
świadome rodzicielstwo po trzydziestce jest normą, dzięki takiemu podejściu do
życia skończyłam studia, znalazłam dobrą pracę i dojrzałego partnera
3. nie miałam problemu z zajściem w ciążę żadnego, tak więc opinia, że "w tym
wieku to już tylko problemy" jest ogromnym uogólnieniem

i to właściwie tyle, dołączam jeszcze życzenia miłego spędzania ostatniego dnia
tegorocznych Świąt - oraz szampańskiej zabawy sylwestrowej dla wszystkich
forumowiczek!

Dorota

[bomba001]

choc ja osobiście uważam, że temat tego wątku odbiega od sprawy wieku, musze
powoiedzieć,że kwestia wieku jest dla mnie ważna. i bynajmniej nie dlatego, że
jestem "taka stara", bo nie jestem)w związku ze swoja praca zajmowałam sie
ostatnio dwoma dokumentami, o których oczywiście nie mogepisać. poruszały za
pieniądze europejskie kwestie trywialne: jeden traktował o przedwczesnych
porodach wskaźniku śmiertelności niemowląt, a drugi o tym, dlaczego młodzież
wpada w patologię. w obu z nich czynnikiem decydującym był wiek matek: im
niższy (wcale nie 16 lat), tym wyższa koorelacja. i taki jest fakt))

[nika_2006]

Przepraszam,a to tylko po studiach można mieć dobrą pracę?? Buuhahahah!Po nich
to niestety o nią ciężko!Z resztą nie to jest tematem mojego wątku,który
wywołał tyle kontrowersji Jeszcze nie jeden raz to,co napiszę będzie szeroko
komentowane...

[bomba001]

nie, nie tylko. ale czy ja to napisałam??? oczywiście że nie jest to tematem
tego wątku, ale ty wyciągnęłaś tylko słowo "studia" z mojego postu. pisz wątki
kontrowersyjne (byle koherentne..), fajnie włączyć kompa i zobaczyć że ludzie
żyją i myślą na jakies tematy) pozdrawiam