z dala od rodziny

[unia78]

Wątek kieruję przede wszystkim do mam nie jedynaków - opinie pojedynczych mam
także chętnie poznam - z dala od rodziny. Mati urodził się w lipcu 2005 po
długaśnym leżeniu, szpitalu, ogólnie ciąży z przebojami. Nigdy nie mówiłam,
że będzie jedynakiem, ale... Synek przepada za dziećmi, lubi i potrafi się z
nimi bawić, a ja zaczynam myśleć o rodzeństwie do towarzystwa. Im mniejsza
róznica, lepiej dla dzieci. Ale czy na pewno dla nas rodziców? Możemy liczyć
tylko na siebie - ewentualnie naszą nianię. Czy któraś z Was zdecydowała się
na drugą pociechę rok, dwa po urodzeniu pierwszej, bez pomocy rodziny, no i
po pierwszej ciąży z atrakcjami? Da się jakoś przetrwać bez chodznia na
rzęsach? Ewentualnie po ilu latach pojawiła się druga pociecha?
Paulina

[benignusia]

no ja mam ten sam problem.chcielismy drugie dziecko jaknajszybciej ale...po
przemysleniu tego wszystkiego doszłam do wniosku ze to jest trudniejsze niz sie
wydaje.nie moge liczyc na niczyją pomoc-od czasu do czasu tesciowa,i to
wszystko.niby lepiej jak mała różnica wieku,bo dzieci swietny kontakt mają
ale...jak ja dam rade???mąż w pracy,a ja z dziecmi nie wyjde na dwór bo dwóch
wózków nie zniose

[mka16]

wlasnie niedawno rozmawialiy o tym z mezem. Mamy 5- miesieczego Mateusza.
Mieszkamy w USA, zupelnie sami. Teraz juz jest duzo latwiej, wszystko
zorganizowane, on coraz fajniejszy, ale kiedy przypomnielismy sobie koszmarne
pierwsze tygodnie to stwierdzilismy, ze jednak sie nie zdecydujemy

[madziaz]

Trudno powiedzieć, jaka różnica wieku jest lepsza, bo dzieci też inaczej to
odbierają a społeczna część charakteru rozwija się w wieku ok. 2,5 r. Dziecko
roczne czy półtoraroczne (np. siostrzeniec męża czy córcia koleżanki) mają
podejście do naszej małej jak do dużej lalki, tyle że nieporadne, czyli chcą się
NIĄ bawić. Nasz syn ma prawie 10 lat, córcia prawie 5 mies. Odpadną mi bójki o
zabawki, kłótnie rodzeństwa, zazdrość o małą dzidzię. Skorzystałam, bo syn
potrafi mi pomóc, odgrzać sobie obiad, sam pojechać na trening, zrobić mi kawę
czy herbatę oraz zakupy, nawet usmażyć jajecznicę. Jak bawi się na podwórku na
drabinkach, to stawiałam obok wózek ze śpiącym dzieckiem i leciałam odkurzać.
Teraz to już niemożliwe, bo dzidzia chce siedzieć, ale ogólnie był dla mnie dużą
pomocą. Pamiętaj, że jakiej decyzji byś nie podjęła, każda będzie dobra. Nigdy
nie można powiedzieć, że tak czy inaczej byłoby lepiej. Wiadomo, że wszędzie
dobrze, gdzie nas nie ma, ale z każdej sytuacji trzeba wyciągnąć maksimum
dobrego. Wyobraź sobie swoje dzieci za dwa lata lub jedynaka za dwa lata i po
prostu podejmij decyzję. Ja uważam, że dobrze zrobiłam, bo urodziłam drugie
dziecko wtedy, kiedy na prawdę tego chciałam i moje macierzyństwo po
trzydziestce ma jakąś inną wartość - cieszę się, nawet jak mi dziecko nafajda na
dywan i wręcz delektuję się każdą sytuacją, bo wiem, że jest niepowtarzalna.
Owszem, były naciski w rodzinie, ale powiedziałam, że nie urodzę drugiego
dziecka po to, żeby pierwsze nie miało syndromu jedynaka (teraz mam dwójkę
jedynakóe, ha ha...). Pamiętaj, że to rodzice muszą być przekonani, że dziecko
ma przyjść na świat a reszta jakoś się da dopasować.
Życzę pociechy ze wszystkich dzieci, ile by ich miało nie być.