"dół" - poszłam do pracy

[mania7980]

Hej,
czy miałyście podobne odczucia. Byłam dziś po raz pierwszy w robocie i
musiałam mojego maluszka zostawić na 7 godzin ( długich godzin) w domu z mamą.
To straszne, ale chwilami miałam ochotę podziękować za pracę i być z nim.
Zdziwaczałam przez ten cały czas siedzenia w domowych pieleszach, to fakt, ale
tak właśnie się czułam. Czy wy też przeżywacie podobne rozterki?

[adzia18]

Dokładnie tak. Nawet przez dobre pół roku miałam wrażenie, że zaraz wstanę od
biurka, podziękuję i pójdę na wychowawczy. Zostawiłam małą jak miała 5 miesięcy-
z moją mamą , a dziś córcia ma 13 miesięcy, a ja w pracy rozwinęłam skrzydła i
nie wyobrażam sobie siedzieć w domu. Jak mam kilka wolnych dni to jestem
zupełnie niezorganizowana,a tak to po pracy wiem, że muszę szybciutko zrobić
pranie, odkurzanie, spacer z dzieckiem itp.I na pewno jestem bardziej pewna
siebie. Będzie dobrze, choć mi naprawdę zajęło to dużo czasu, aby móc myśleć o
tej sytuacji , tak jak teraz myślę.

[baaasiiia]

Też, też!
Ja od dwóch tygodni pracuję, synek ma skończony roczek. Nie mam luksusu w
postaci mamy, więc synek w żłobko - przedszkolu. Już tydzień przed przeżywałam
to strasznie i na samą myśl, że muszę gdzieś u obcych ludzi zostawić mojego
maluszka, zbierało mi sie na płacz. Gdy pierwszy dzień nadszedł, bardzo się
starałam, żeby nie rozkleić się na dobre. Ale wszystko poszło gładko i sprawnie.
Maluch ma wspaniałą opiekę, jest bardzo zadbany, dopieszczony i w ogóle, ja mam
satysfakcjonująca pracę i wreszcie nie musze się liczyć z każdą złotówką.
Nie martw się - zły nastrój minie a Ty dostrzeżesz dobre strony sytuacji!

[mata811]

Pocieszające jest co piszesz Czytam, bo za miesiąc też wracam i już mi
smutno Tym bardziej, ze moja praca nie jest dla mnie satysfakcjonującaą,
więc bede pewno czuła, ze trace tam czas, zamiast spędzać go z moim synkiem.
Ale mam nadzieje, ze nie bedzie tak źle, ułoży się jakoś. Pozdrawiam pracujące
mamusie.

[tatko1]

Mam dół od miesiąca, za tydzień do roboty /ciężkiejumysłowej na 7 godz/,
dziecko w domu z obcą opiekunką którą znalazłam przed 3 dniami, jestem
przerażona i wyobraźnia podpowiada co ta pani mogłaby złego zrobić mojemu
dziecku. Jest trochę dziwna, poza tym, że widać, że bardzo się stara i chce
pracować, ale na mojego małego powiedziala 2x Dawidku! a okazało się, że to
jakieś dziecko którym się opiekowała przed 19 laty /bo "dziecko" jest teraz w
woljsku!!!/, poza tym mówi trochę dziwnym cichym głosem i po prostu się zaczęłam
bać , czy normalna? Jestem domatorką, uwielbiam być w domu, chciałabym być z
małym w domu, pracować na 1/2 etatu, mam gdzieś karierę, ale mąż się nie zgadza!
co za facet, dziecko potrzebuje matki w tym wieku najbardziej, a finansowych
problemów nie mamy. Nie daję rady z tymi dylematami.

[kajak75]

tatko1 napisał:
Jestem domatorką, uwielbiam być w domu, chciałabym być z
> małym w domu, pracować na 1/2 etatu, mam gdzieś karierę, ale mąż się nie
zgadza
> !
> co za facet, dziecko potrzebuje matki w tym wieku najbardziej, a finansowych
> problemów nie mamy. Nie daję rady z tymi dylematami.

Czy jak chcesz pojsc do lazienki, to tez musisz zapytac meza o zdanie? Co to
znaczy, ze maz sie nie zgadza? To jest Twoje/Wasze zycie, a nie wylacznie jego.
NIe daj sie rozstawiac po katach.