drugie dziecko

[amoszyn]

Czy myslicie już o drugim dziecku? A moze już macie? Mój syn ma skończone 18
m-cy i coraz częściej o tym myślę, choć z drugiej strony przeraża mnie na nowo
ten kierat z pieluchami, butelkami, nocnym wstawaniem itp. Ale jednak, ta
silan matka natura mnie kusi. co Wy myślicie na ten temat?

[monikaa13]

a iwec tak

mialam ciezki porod, rodzilam 7 godzin a straszliwych bolach a i tak wszytsko
skonczylo sie cc
poczatki byly okropne, przez pierwsze 3 miesiace koszmar, ja ciagle w placzu,
dziecko tez, masakra, nie wyrabialam psychicznie i fizycznie tez

teraz, mala ma 4 miesiace, musialam przejsc na butle, bo ni edawalam sobie rady
i jest lepiej

ale na razie jestem przekonana ze nie chce przez to przechodzic jeszcze raz i
ciagle powtarzam ze drugiego dziecka nie bedzie, maz ciagle powtarza ze z
czasem mi minie, zobaczymy wole nie, jedno tez fajnie

[sabko]

Ja też moałą ogromne problemy przy porodzie - odkejenie łożyska. Mała kilka dni
spędziła w stanie bardzo ciężkim na OIOM-ie, a my przechodziliśmy straszne
chwile niepewności.
Potem jeszcze przez wiele miesięcy nie umiałam zapomnieć tego początku i mówiłam
sobie i wszystkim którzy pytali, ze Oliwka będzie jedynaczką
Gdy mała miała rok zaczęła kiełkować we mnie myśl że może jednak ....
Teraz mała ma 2 lata a ja jestem w 8 miesiącu ciąży. O dziwo jestem zupełnie
spokojne, nie boję się porodu i myślę bardzo pozytywnie

[misiaczek85]

podpisuję się pod słowami poprzedniczki. źle znosiłam ciąże, która zakończyła
się w 36 tc cięciem, początki z maluchem były dla mnie dramatyczne, przeszłam
depresję poporodową, karmienie było dla mnie i dla synka koszmarne...
na razie nie dopuszczam do siebie myśli o kolejnym dziecku.
gdybym zaszła w ciążę, podejrzewam, że mogłabym wpaść w depresję.

[amoszyn]

Hmm, prawdę mówiąc ja też nie miałam łatwego porodu (w sumie 15 godzin, dziecko
ważyło 4,5 kg -rodziła (glupia) siłami natury). Ale dla mnie znacznie gorsze
były pierwsze miesiące. Podobnie jak Ty mialam dość - i fizycznie i psychicznie.
Czułam, ze macieżyństwo to nie jest jednak moje powołanie. Też zaklinałam się -
jedno wystarczy.

Ale na pocieszenie powiem, ze z wiekiem dzieckos taje się coraz fajniejsze,
samodzielniejsze, przesypia noce, je "normalne" jedzenie, staje się coraz
mądrzejsze - zaczyna być malym czlowiekiem, a nie dzidziusiem. Na poczatku
cieszyłam się że troche już "odchowłam" dziecko i "wydostałam" sie z tej matni,
myslac, ze najgorsze mam juz za sobą. A teraz sobie myślę - teraz albo nigdy.
Ech, to wszystko jest takie skomplikowane...

[benignusia]

ja myśle że lepiej teraz niż później.bo jak bede miała dziecko chodzące do
przedszkola to wtedy było by mi ciężko się zdecydować....teraz jestem"na topie"z
wszystkimi szczepieniami,informacjami,pieluchami,słoiczkami....lepiej sie z tym
nie rozstawać niż do tego wracać za pare lat....oczywiście to moje zdanie...

[badalala]

mój przypadek to akurat jest taki, że myślałam o drugim dziecku jeszcze będąc w
ciąży z pierwszym im bardziej ciąża była zaawansowana, tym intensywniej
myślałam o drugim dzieciątku (żeby było jasne, o pierwszym myślałam
bezwzględnie najintensywniej ) aż się sama z siebie śmiałam, bo coraz
częściej łapałam się na obliczaniu ile potrwałaby ewentualna przerwa między
jednym a drugim, brałam pod uwagę różniste warianty, liczyłam miesiące i takie
tam..
teraz mam wspaniałego cudownego synunia i, o ile się uda, chciałabym jak
najszybciej mieć drugie dziecię. w maju kończy mi się urlop macierzyński; toteż
ostatnio wymyśliłam sobie, że muszę (= chcę) trochę popracować, tzn.
przynajmniej z pół roku, zanim zajdę ponownie w ciążę. w ten sposób udałoby mi
się spędzić w pracy co najmniej rok (pod warunkiem, że po drodze nie byłoby
wskazań do zwolnienia lekarskiego), więc może by mnie nie wywalili
bardzo chcę, żeby mój jacunio miał rodzeństwo. nie przestaję o tym myśleć od
wielu, wielu miesięcy. marzę o gromadce dzieci tak naprawdę. i chociaż te
nieprzespane noce i to permanentne zmęczenie i ta dieta wychodząca bokiem i ten
totalny brak czasu dla siebie i, generalnie, to uziemienie przez jakiś (=
relatywnie długi) czas i cała ta reszta niedogodności naprawdę dają się we
znaki, jakoś zupełnie mnie to nie zraża. aż się trochę sobie dziwię..
(poza tym, w marcu skończyłam 32 lata, więc w moim przypadku chyba warto się
pospieszyć
pozdrawiam mamusie jedynaków i niejedynaków

[amoszyn]

Rany, własnie jak czytam (czy slyszę) takie wypowiedzi to łapie mnie depresja.
Szczęśliwa Matka Polka. kurcze tyle mam znajomych co ciesza się dziećmi, nie
narzekają i marza o calej gromadce. A ja wtedy mysle, ze jestem wyrodna matką,
złą kobietą i w ogóle - do dupy. mnie to maciezynstwo wcale tak nie kreci.
kocham swoje dzicko, ale w kość mi dało (i daje nadal)i żal mi tego co mi
"zabrało". Ech
Jak dobrze, że jesteś

[delfina77]

Rozumiem cię i na razie czuję się podobnie, ale myślę, że ten trudny okres się
kiedyś skończy i być może zdecyduję się przechodzić przez to wszystko jeszcze
raz, bo wydaje mi się, że dobrze dla dziecka gdy ma rodzeństwo

[salezja]

Bardzo, bardzo chciałabym miec przynajmniej trójkę dzieci, ale chyba nie mogę.
Mam dośc dużą endometriozę i lekarze przy cc stwierdzili, żebym się cieszyła, że
mam choc jedno. Więc cieszę się z tego co mam i o czym marzyłam, ale i tak będę
się starac o więcej. Pozdrowienia.

[mala283]

Ja mam dwojke (dwa i pol roku roznicy).Musze przyznac ,ze dla mnie bardzo ciezki
byl pierwszy miesiac.Teraz mlodsza ma 6 miesiecy i jest super .(choc bywaja
czasem ciezkie dni)

[wioleta.mg]

ja przez pierwszy miesiąc jak pomyślałam o drugim dziecku to dostawałam
dreszczy, wydawało mi się, że jestem straszną matką , nie daję rady, jestem do
niczego, ogólnie dopadła mnie mała depresja poporodowa. dziś moja córa ma 6
miesięcy i wiem, że pragnę drugiego dziecka. Bardzo bym chciała jeszcze mieć
dzieci.

[komyszka]

nie myślałam, nie myśle i nie zamierzam myśleć o następnym. zawsze chciałam w
porywach jedno. i mam. za wiecej serdecznie dziekuje

[papetka1]

Witam!!
Jestem szczęśliwą matką dwójki maluchów. W kwietniu synek skończy 2 lata, a
córcia 5 m-cy. Był to nasz świadomy wybór, gdyż nie chcieliśmy dużej róznicy
wieku, a poza tym ciężko byłoby mi w przyszłości wrócić do pieluch i tego
wszystkiego co wiąże się z odchowaniem maleństwa. Są już nawet całe przespane
noce, ten czas przy dwójce małych dzieciaczków naprawdę szybko mija. Pozdrawiam!!

[sabka22]

witam ja do niedawna myslałam o drugim maluszku a teraz juz nie musze bo klamka
zapadła...jestem w ciąży a mam rocznego synka,wprawdzie mnie to troche przeraza
ale odchowam teraz i potem spokoj.Jeszcze sie z tą sytuacją musze oswojic ale
nie jest zle.Wyliczyłam ze jak urodze to synek bedzie miał 20mies.Pozdrawiam!

[madalena555]

a ja mam sześcioletnią córkę i 8 miesiecznego chłopczyka.Córa w tyym roku
maszeruje do zerówki ,a ja zostaję z synkiem w domku.Czy to dobrze ,jak jest
taka róznica wieku?Dla mnie nie przeszkadza to.Córka już jest na tyle duża ,że
zajmie się sama sobą,a ja spokojnie mogę zając się maluchem.

[indiunia]

wiem ze chce miec drugie dziecko, ale odstep wiekowy 2-3 lata )

[indiunia]

a ciaze znosilam dobrze, byly mdlosci duze ale idzie sie przyzwyczaic-od rana
rzyganko i do przodu...
porod-bole 26 godzin- a samo rodzenie 5 minut)

[intuicja77]

wiesz , to bardzo trudny temat. Doskonale cię rozumiem , bo podobnie jak Ty ,
mimo ,że kocham mojego bąbla nad życie mam świadomosc co po jego narodzinach
straciłam. Może jestem egoistką , ale jego usmiech nie jest w stanie zastąpic
mi spotkan ze znajomymi , kina , spontaniczych wypadów za miasto , leniwej
niedzieli przed telewizorem. I od razu zaznaczam ,że jak ktoś napiszę ,że"
przecież to wszystko mozna robic z dzieckiem "to chyba pogryzę!
Miałam spokojną ciążę , szybki i lekki poród , ale pierwsze miesiące z
dzieckiem to był koszmar.....
Odżyłam dopiero gdy wróciłam do pracy / jak mały miał 7 miesięcy/, teraz jest
już zdecydowanie lepiej , ale nadal nie wyzbyłam się swojego egoizmu i zdaża mi
się czekac z utęsknieniem ,aż zaśnie , bo chce miec w końcu chwile dla siebie.
Argument ,że lepiej żeby była mniejsza różnica wieku , że jestem na bieżąco z
pieluchami i zupkami i że potem to dopiero mi sie nie będzie chciało , to moim
zdaniem najgorsze z mozliwych argumentów żeby dziecko mieć.
Poczekam na te porywy które pchneły mnie do starania się o małego , na ten
silny zew natury , na ten instynkt , na moment w którym poczuje ,że chce ,
muszę....
A jeżeli będzie już wtedy dla mnie za późno lub nie poczuje tego nigdy? cóż ,
będę mamą jedynaka.
Pozdrawiam Cię i życzę przemyslanych , mądrych decyzji!

[ula27121]

Ja miałam lekki poród, lekka ciaze ale tak jak każda miałam dosyc tego co się
zaczeło po. Dlatego stwierdziłam, ze jak chce miec więcej dzieci to musze to
załatwic od razu i.......załatwiamSyn 2lata3 m-ce, córa 5 m-cy.
Nie polecam tak małej różnicy bo nie łatwo jest i taką decyzję trzeba podejmowac
indywidualnie ale z drugim dzieckiem jest inaczej. Cieszę się, ze się
zdecydowałam bo w miarę jak mój syn potrzebuje co raz mniej uwagi, jest co raz
bardziej samodzielny.......nie wiem czy by mi sie jeszcze zechciało.
A jest tak fajnie tłoczno w domu i strasznie to miłe jak się do siebie uśmiechają.

[anusia1979]

A ja Wam powiem, ze nie wiem sama. I chcialabym i sie boje Mam śliczną 3-
miesieczną córcię, którą kocham ponad życie. Całą ciąże przeszłam super, zero
jakichkolwiek dolegliwości, no w II połowie troche mi się brzuszek napinał, ale
na szczęście nic poza tym, no-spa ratowała sytuację. No i o ile w ciąży bylo
ok, sam poród tez przebiebiegł błyskawicznie, to jednak niestety nie bez
sytuacji stresujących: Mała urodziła się owinięta pępowiną bez oddechu ((
Chyba nie muszę Wam mówić co przeżyłam jak dowiedziałam się ,że jest w
inkubatorze i że nie wiadomo co z Nią. Nikomu tego nie życzę, NIKOMU
Patrzyłam na dziewczyny i ich pociechy - te, które leżaly ze mną w pokoju i
serce mi się kroiło. Nawet nie potrafię opisać co czułam, bo brak mi słów żeby
opisać moje ówczesne odczucia. Do dzisiejszego dnia pamiętam to, co się tam
wydarzyło. Siedzi to we mnie bardzo głęboko, patrzę na moje Cudo i jak sobie
pomyślę... Pierwszy raz o tym piszę. Nikt poza mężem oczywiście i rodzicami
(dziadkami) o tym nie wie, bo nie należy do przyjemności opowiadanie o takich
doświadczeniach. A że z natury jestem jestem raczej skryta, to trzymam/trzymamy
to dla siebie. ALe wiecie jak jest, czasem jest potrzeba wygadania się i chyba
właśnie to zrobiłam. Dziewczyny, kochajmy nasze Skarby i dziękujmy Bogu, losowi
(i w co tam jeszcze wierzymy), że te nasze Cudeńka są z nami. Naprawdę, dzień
po dniu patrzę i nie mogę uwierzyć, że moje malutkie Kochanie jest MOJE. Tak
więc z decyzją o drugim dziecku chyba jeszcze się wstrzymamy, o ile
kiedykolwiek będzie taka decyzja. Boję się po prostu. Nie wiem, czy ktokolwiek
to rozumie. A wszystkim mamom jednaków i liczniejszego potomstwa życzę samych
pięknych dni i pozdrawiam!

[madzia8310]

Oj...ja też przeszłam swoje po porodzie(sam poród i ciąża były rewelacyjne )
Mój synek (10 miesięcy) urodził się z ciężką wadą serca (nie wiedzieliśmy że
tak będzie). Zabrali mi go po 2 godzinach a ja zalana łzami zastanawiałam się
czy jeszcze go zobaczę...koszmar!! W drugiej dobie życia skarbek miał operację
na otwartym sercu...potem intensywna terapia, respirator, dreny wychodzące z
serduszka i ogólnie okropny widok dla rodziców!!! Na szczęście jest z
nami...jeszcze czeka go leczenie...mam nadzieję ze obędzie się bez operacji.
Jednak mimo tego przez co przeszliśmy chcemy kolejnego dziecka (jeśli wynik
badań genetycznych powie że to nie wada genetyczna) bo widzę jak Filip reaguje
na dzieci i jaki jest radosny w ich towarzystwie...a wsztawanie w nocy i inne
niedogodności...miną a dzieci...pozostaną!!! Oby były tylko zdrowe
Powiem wam tylko że mam 23 lata...nigdy nie myślałam ze w tym wieku będę miała
takie doświadczenia Kurs dorastania miałam bardzo przyspieszony!!
Pozdrawiam
Magda mama Filipka (TGA,PS)

[olutek_m]

Madziu, bardzo sie cieszę, że z twoim synkiem już wszystko dobrze. Jestem rok od
Ciebie młodsza. Mam podobne doświadczenia, tylko, że ja stałam po drugiej
stronie. Mam wadę serca. Jestem po trzech operacjach. Pierwszych dwóch nie
pamiętam, bo miałam w wieku 4 miesięcy i roku i 3 miesięcy. Ostatnią w
październiku 2004. Dzięki ostatniej operacji moge mieć dzieci Korzystam z
sytuacji, że czuję się dobrze i staram sie o drugiego bobaska. Moja córcia ma 10
miesięcy i na szczęście nie odziedziczyła po mnie wady.
Życzę twojemu Maleństwu dużo zdrówka
Pozdrawiam i ściskam Was mocno!!!
Ola

[magdulichaa]

Różnica wieku pomiędzy moimi dziećmi wynosi dokładnie 18 miesięcy i jeden
dzień. No, powiem szczerze, że nie jest łatwo bywają dni kiedy miałabym ochotę
wyjść zamknąć za sobą drzwi i nie wracać, ale jak słyszę jak córka mówi do
mnie "mamusiu kocham cię i Szymusia też" to właśnie dla takich chwil warto żyć
mała ma 22 miesiące a mały 4 jest w domu delikatnie mówiąc haos, ale nie żałuję
kocham ich oboje bardzo mocno.