3mies. -ryk poza domem

[georginka]

Czy ktoś też tak miał???? Moja 3 mies. córeczka jest bardzo pogodna i
spokojna. Niestety wydaje mie sie ze bardzo łatwo ja przestraszyć. Wydaje mi
sie ze o to chodzi bo z niczym innym raczej taki ryk bez żadnych zapowiedzi mi
sie nie kojarzy. Np. ostnio w przychodni było sporo ludzi. Siedziałyśmy w
kąciku. Cały czas mnie widziała. I nagle usta w podkówke i okropny ryk. I tak
kilka razy. Wróciłyśmy do domu i dziecko spokojne. Od razu uśmiech na buzi i
cała zadowolona. Dla mnie to wygląda na płacz z przestraszenia i niepweności.
Wydaje mie sie po prostu mam bardzo wrazliwe dziecko. Tylko niepokoi mnie fakt
ze mimo tego że np. jest u mnie na rękach i tak potrafi sie rozpłakac na widok
kogoś obcego. No a przecież u mamy powinna czuć sie bezpiecznie.... I już sama
nie wiem. Troszke mnie to martwi. Czy któraś z Was też tak miała???? Czy
oswajałyście jakoś specjalnie dzieci???? Zabierałyście je częściej w obce
miejsca? Ja do tej pory uwazałam ze taki maluszek przede wszystkim potrzebuje
spokoju i nie ma co go na siłe męczyć i stresować. Ale teraz zwątpiłam.... Nie
wiem już jak lepiej. Może za mało z nią wychodze???? Boje sie ze wyrośnie na
małego dzikuska.....

[lilyn]

no to ja mam na odwrot - z moja wychodzilam gdzie sie dalo i do dwoch razy
dziennie - ja uwielbiam kawiarenki COSTA w uk i so dla niepalacych i teraz mala
domaga sie w deszcz czy w slonce na dwor i kocha ludzi smieje sie do nich a
najgorsze jest to, ze jak narazie to kazdy by ja mogl chyba wziac i by sie nie
bala no i tak teraz ja chyba przykuje do siebie ) pzdr

[run_away83]

a mnie się wydaje, że tak reagują dzieci chowane pod kloszem, w izolacji od
świata - boją się wszystkiego co obce, bo tak rzadko mają okazję coś nowego
widzieć. mój synek (prawie 7m) od początku miał okazję oswajać się z wyprawami
w różne dziwne miejsca i obecnością innych ludzi (miał niespełna miesiąc, kiedy
musiałam pozałatwiać kilka pilnych spraw na uczelni, w urzędzie miasta i
urzędzie wojewódzkim, musiałam to zrobić osobiście, a karmiłam go piersią,
bardzo często i zostawienie go z kimkolwiek nie wchodziło w grę) zniósł to
bardzo dobrze, tzn. chwilę się rozglądał, a potem totalnie wszystko olewał i
zasypiał sobie w wózku czy w chuście; a ja przestałam się patyczkować i jak
chcę się gdzieś wybrać, to nie kombinuję z kim zostawić dziecko, tylko zabieram
go ze sobą i idę. mały jak jest głodny to je, jak śpiący to śpi, nie boi się
ludzi ani obcych miejsc, uwielbia sklepy, bibliotekę, restauracje i kawiarnie,
podrywa panie w dziekanacie, przypadkowych pasażerów w autobusach i tramwajach,
stewardessy w samolocie, a jak jest zmęczony nadmiarem wrażeń, to wtula się we
mnie, i po chwili uspokaja się i wycisza. ahha - na spacery do parku też
chodzimy

[magdalas]

moja Mała też tak miała, 3-4 miesiące, to był koszmar, wcale jej nie izolowaliśmy od świata, a ryczała i
się wściekała cały czas i na wszystko, na spacerze było źle, u lugdzi w obcych mieszkaniach też, jak do
nas przychodzili goście to też histeria, byłam załamana. postanowiliśmy iść po całości i jak skończyła 4
miesiące zabraliśmy ją nad morze, pierwsze 2 dni koszmar, nic jej nie pasowało, a potem jak ręką odjął.
jakby dziecko ktoś podmienił i tak do dzisiaj, ma 6 mcy i cały czas jest zadowolona, cololwiek byśmy nie
robili, dziecko uśmiechnięte. czego i tobie życzę

[ikabg]

Hmmm... a mnie wydaje się, że są dzieci, które bardziej niż inne boją się obcych
ludzi i miejsc ale i to jest cecha bardzo zmienna w czasie. Poza tym nie zgadzam
się z Twoją teorią wychowywania pod kloszem. Ja z natury jestem domatorką i
lubię spokój, nie bywam zbyt często w centrach handlowych, praktycznie nie mam
tzw "spraw na mieście", nie zapraszam gości co weekend ani nie wpadam do nikogo
na kawę co rusz, a co za tym idzie moja mała również nie "bywa" ale czy to
znaczy, że trzymam ją pod kloszem? Po prostu wiedzie póki co i siłą rzeczy
podobny styl życia do mojego, podobnie jak Twoje dzieciątko wiedzie styl życia
podobny do Twojego. Nie sądzę, aby któryś z nich był lepszy, czy gorszy dla
dziecka, są po prostu różne..

[tiuia]

To prawda co piszesz, ale naturalną konsekwencją tego, że dziecko nie było nigdy
np. w otoczeniu większej ilości ludzi, jest to, że prawdopodobnie będzie
zdezorientowane i przestraszone, jak się kiedyś w takim tłumie znajdzie. To dla
niego nowość, i ma prawo się bać.

[run_away83]

> Hmmm... a mnie wydaje się, że są dzieci, które bardziej niż inne boją się
obcych
> ludzi i miejsc ale i to jest cecha bardzo zmienna w czasie

z moich obserwacji (a dotyczą one dzieci w mojej rodzinie i kilkorga maluchów,
którymi się opiekowałam, no i mojego synka, więc sa ograniczone do kilkunastu
przypadków, ale za to bardzo różnorodnych) wynika że paniczny strach wobec
obcych ludzi i nowych miejsc (nie chodzi mi o taki zwykły lęk, który ukoi
przytulenie przez mamę, tylko o takie właśnie ataki płaczu i histerii nie do
opanowania) - dotyczy głównie dzieci, które mają przesadnie troskliwych
rodziców i chowają maluszka przed światem najdłużej jak się da, bo a nuż stanie
mu się krzywda jak babcia je weżmie na kolana na minutę? kuzyn za mocno
pogłaska? nawdycha się bakterii? dostanie uczulenia? a potem okazuje się że
półroczne dziecko wpada w histerię i przez dwie godziny nie można go uspokoić,
bo w windzie POPATRZYŁA na nie sąsiadka (autentyczny przykład - mój bratanek)

>Ja z natury jestem domatorką i lubię spokój, nie bywam zbyt często w centrach
handlowych, praktycznie nie mam
> tzw "spraw na mieście", nie zapraszam gości co weekend ani nie wpadam do
nikogo
> na kawę co rusz, a co za tym idzie moja mała również nie "bywa" ale czy to
> znaczy, że trzymam ją pod kloszem? Po prostu wiedzie póki co i siłą rzeczy
> podobny styl życia do mojego, podobnie jak Twoje dzieciątko wiedzie styl życia
> podobny do Twojego. Nie sądzę, aby któryś z nich był lepszy, czy gorszy dla
> dziecka, są po prostu różne...

ja też lubię spokój i przebywanie w domku ale nie tylko - lubię też gdzieś
wyjść, pobyć z ludźmi i uważam że jest potrzebna równowaga między jednym a
drugim. nie chodzi mi o przewagę aktywnego stylu życia nad spokojnym (ani vice
versa), tylko o to, żenie można przesadzać w żadną stronę i warto od początku,
powoli i stopniowo, oswajać dziecko z różnymi sytuacjami. dla własnej wygody i
dla jego dobra - mogłabym chronić synka przed tym strasznym, okrutnym,
niebezpiecznym światem, tylko pytanie - do kiedy? lepiej chyba pokazać że świat
potrafi też być piękny, i nauczyć jak w nim żyć

[ikabg]

> ja też lubię spokój i przebywanie w domku ale nie tylko - lubię też gdzieś
> wyjść, pobyć z ludźmi i uważam że jest potrzebna równowaga między jednym a
> drugim. nie chodzi mi o przewagę aktywnego stylu życia nad spokojnym (ani vice
> versa), tylko o to, żenie można przesadzać w żadną stronę i warto od początku,
> powoli i stopniowo, oswajać dziecko z różnymi sytuacjami. dla własnej wygody i
> dla jego dobra - mogłabym chronić synka przed tym strasznym, okrutnym,
> niebezpiecznym światem, tylko pytanie - do kiedy? lepiej chyba pokazać że świat

Ależ ja nie przesadzam, po prostu odpowiada mi takie życie jakie prowadzę i dla
zasady równowagi nie będę tego zmieniała
Nie jestem nadopiekuńczą mamą, pozwalam innym zajmować się córką (choć
nieczęsto, ale miewamy gości i bywamy goszczeni)i kiedy nadarza sie okazja
pokazuję jej świat.
A czy będzie bardziej strachliwa z powodu nielicznych kontaktów z zatłoczonymi
centrami handlowymi, wypraw na miasto itp.?? Tego nie wiem, czas pokaże.
Wiem natomiast, także z autopsji,że rodzeństwa bywają różne pod względem
śmiałości w stosunku do ludzi i świata, mimo, że są wychowywane w tych samych
warunkach,uważam, że główna część naszej osobowości, to sprawa genów a nie
środowiska. Grunt żeby dziecko miało zaufanie do rodziców i wychowywało się w
poczuciu bezpieczeństwa (nie ma nic wspólnego z nadopiekuńczością).

[tiuia]

Kazde dziecko jest inne. Moj syn jest strasznie ciekawy swiata, i nikogo sie nie
boi - śmieje się do do obcych ludzi, zaczepia ich... A juz jak siedzi u mnie na
kolanach, to zadne strachy mu nie straszne Od pierwszych dni zabieralismy go
ze soba wszedzie, do knajp, sklepow, na wycieczki, itd... Ale jeśli by się
okazało, że synek jest trochę bardziej bojaźliwy czy płaczliwy, to myślę że
miałabym do niego po prostu więcej cierpliwości.

Poza tym jeśli Tymon się czegoś przestraszy, albo coś mu nie pasuje, to w żadnym
wypadku nie przekonuję go do tego na siłę. Uważam, że później przyjdzie na to
czas. Teraz chcę go nauczyć pewności, że może na nas, rodziców, liczyć w każdej
sytuacji, że zawsze go wysłuchamy, ukołyszemy, obronimy... No i nie ukrywam, że
zdarzyło się parę razy, że z powodu złego nastroju Tymona zrezygnowaliśmy z
wycieczki, skróciliśmy wypad na zakupy, a nawet musiałam się wyrwać z imprezy,
na którą czekałam parę miesięcy (Tymon został z moimi rodzicami, i niestety
bardzo żądał mamy... no i mama przyszła Co prawda jak już uśpiła syna, to
wróciła na imprezę...

No, to mi wyszedł elaborat
Co do Twojej córeczki, to nie martwiłabym się tym tak bardzo. Pewnie, tak jak
myślisz, po prostu jest bardziej wrażliwa i potrzebuje więcej czasu na oswajanie
ze światem. Daj jej tego czasu tyle ile potrzebuje. Będzie dobrze
Co do wychodzenia z domu, to myślę, że jeśli sprzyja pogoda, to warto wychodzić
z dzieckiem z domu jak najczęściej. Nie koniecznie do zatłoczonych miejsc.
Spacer po parku też dostarcza dużo wrażeń, i nie powoduje stresu u maluszków.
Myślę też, że w gondoli dzidziuś czuje się lepiej niż w odkrytym nosidełku. Leży
sobie na płasko, można go osłonić przed światem jak się zaczyna stresować. Ma
tam spokój, ciepełko... Jak w domu

[r1234567]

Mój maluszek skończył dziś 3 miesiące. Wczoraj wybrałam się z nim na spotkanie
ze znajomymi. Było kilka dorosłych osób i kilkoro dzieci - niby niewiele, ale
harmider niesamowity. Już od początku było widać, że małemu nie podoba się
atmosfera. Dużo marudził, często płakał, nie chciał jeść. Gdy część osób
wychodziła z domu, wyraźnie się uspokajał. Gdy większość osób opuściła
spotkanie, był jeszcze lepiej. A po powrocie do domu zupełnie odzyskał humor -
zaczął się śmiać, rozmawiać ze mną jak zwykle. Faktem jest, że większość czasu
spędzamy w domu, a tu jest spokojnie. Karmię go na ogół w ciszy i skutek jest
taki, że bardzo się rozprasza i denerwuje, gdy rozmawiam z kimś głośno w czasie
karmienia. Chodzę z nim do parku, czasem na zakupy. W parku spokojnie śpi, nawet
gdy inne dzieci krzyczą. W sklepach albo śpi, albo się rozgląda z
zaciekawieniem. Moim zdaniem nie boi się obcych ludzi. Może nie jest tak, że na
widok każdego od razu się śmieje, ale jeśli ktoś się do niego uśmiecha,
spokojnie, łagodnie z nim rozmawia, to on nieśmiało odwzajemnia uśmiech.
Wczoraj było mi trochę głupio, gdy tak płakał, a jednocześnie było mi go szkoda.
I podobnie jak ty, zaczęłam się wczoraj zastanawiać, czy powinnam go częściej
zabierać w takie miejsca (uznając, że to kwestia przyzwyczajenia), czy
oszczędzić mu tego na razie (uznając, że to kwestia temperamentu, wrodzonej
wrażliwości). Ja też nie przepadam za tłumem, może więc jednak ma to w genach .

[georginka]

No a my właśnie wróciliśmy z imienin u prababci. Było tłoczno i głośno.
Oczywiście na dzień dobry na widok tylu ludzi usta w podkówkę i ryk. Oczywiście
nasłuchałam sie ze powinna z nią częściej do ludzi wychodzić. Że to przez to że
tylko mnie widzi. A przecież tak nie jest. Troszkę popłakała. Pochodziłam z nią
po mieszkaniu. Potem pobujałam w foteliku i zasnęła w tym hałasie. Po ok 30 min
sie obudziła i już była spokojna. Co prawda nie była tak roześmiana jak w domku
ale siedziała sobie pogodnie i wszystkim sie przyglądała. Tak więc doszłam do
wniosku że wszystko po kolei i nic na siłę.I jak będzie okazja to z nią wyjdę a
jak nie będzie to nie. Jesteśmy z mężem raczej domatorami. Gabrysi nie było i
nie "lataliśmy" nigdzie to teraz przecież też nie będziemy "latać". A dziś też
poczułam tak naprawdę że jestem dla kogoś najważniejsza na świecie. Gabrysia
płakała i nic ją nie uspokajała. Trzymała ją babcia ale płakała bo za dużo ludzi
( babcię zna-nie boi sie jej) i jak ja ją wzięłam do siebie płacz jak ręką
odjął. Coś wspaniałego. Uczucie lepsze niż położenie dziecka na brzuchu matki
zaraz po porodzie.