mały wymuszacz!

[nmama]

Witam, mój synek skończył niedawno 9 miesięcy i sielanka też sie
skończyła. Zaczeło sie wymuszanie. Polega to na tym, że w momencie,
gdy synuś nie otrzyma danej rzeczy, którą sobie upatrzył zaczyna
płakać (ryk na zawołanie!), szczypać, bić rączką co popadnie,
ciągnąć za włosy (oczywiście mame) i odpychać sie do tyłu. Po chwili
cała ta "scena" i złość mu przechodzi. Nie wiem jak sobie z tym
poradzić za każdym razem tłumacze, że tak nie wolno, ale wydaje
mi sie, że na marne. Czy macie takie problemy z dzieciaczkami? Jak z
tym walczycie? Prosze pomóżcie.

[tijgertje]

Moj tez potrafil sie wydzierac, jak chyba kazde dziecko Maja
etapy sprawdzania granic rodzicow a taki maluch nie potrafi
powiedziec co mu nie pasuje, wiec sie drze. Ja sobie na wymuszanie
nigdy nie pozwalalam. Moze sie nawet w sklepie rzucac na podloge,
wrzeszczec i tluc glowa o ziemie, ze stoickim spokojem czekam az sie
uspokoi, dopiero wtedy z nim rozmawiam. szybko zalapal, ze takie
myki na mame nie dzialaja. Nie zawsze mzoe dostac to co chce i musi
sie tego nauczyc, a im szybciej, tym lepiej dla wszystkich. Nie
pozwalaj na tai sposob wymuszania. Mozesz go wlozyc do kojca jak cie
bije albo mocno przytrzymac i spokojnie tlumaczyc, ze nie nie
rozumiesz tych jego wrzaskow. Zachowanie spokoju jest baaaardzo
trudne, ale mozna sie tego nauczyc.

[asia8537]

Powinnaś przede wszystkim zachować spokój, nie okazywać złości i
tłumaczyć, że tak nie wolno (bić/ciągnąć za włosy/szczypać). Sama
zobaczysz, że niedługo sam zrozumie, że nie tędy droga.

[camel_3d]

moj koncz yjutro 9 miesiecy..na razie nie bylo jakigos wymuszania, ale mial
okres, ze snul si eza mna caly czas i jeczal, stekal, poplakiwal.. ael nei bylo
na szczesci ebicia, szarpaniai szczypania..
kurde..moze to jeszcze przede mna...
w kazdym badz razie z zalozelnia nie ulegam dzieciowi

[beliska]

U nas bicie, szczypanie itp. bez powodu i bez wymuszania zaczeło się mniej więcej po 9mscu, a od niedwna niespelna 11msczna pannica wymusza równiez w ten sposób i wyrazą swoja złośc. Na nic zdały się tłumaczenia, przytrzymywania ręki itd. i było jeszcze gorzej. W końcu zrozumiałam, że moja czy innych tego typu reakcja tylko ja zagrzewa do dalszych niemiłych działań i zmienilismy front. Zero reakcji, odkładam lub zajmuje czyms innym. Spokojnie raz mówimy nie wolno, przestań itp. i spokojnie unikamy ciosów czy szczypań, a na ryk tez równie spokojna reakcja. Pomogło, młoda widząc, że nas nie rusza jej zachowanie, rezygnuje szybko i z dnia na dzień jest coraz mniej razów i szczypań. z rykiem trudniej, bo to mwrzaskun z natury i lubi krzyczec ot tak nawet dla zabawy i w zabawie, a poza tym wkurza ja coraz bardziej niemoznośc wyrażenia mową tego co czuje. Mam nadzieje, że nasz spokój, nie uleganie wymuszaniu+ stopniowy rozwój jej słownika zaowocują, ale znając swoje dziecko licze sie z trudnościami

[nmama]

dzięki wielkie za rady, chyba zaczne nie zwracać na te wybuchy
uwagi. Będę odstawiać małego do momentu aż przejdą mu złości. Mam
nadzieje, że zrozumie, że takimi scenami nic nie wskóra.

przeczekanie

[ciociacesia]

odwaracanie uwagi, mówie - kochanie wiem ze chcesz dotkac zelazka ale jest
gorace i nie mozesz. widze jak cie to wkurza, przytulam, pokazuje drzewa za
oknem, podtykam ksiazeczke

[falka32]

Wygląda na to, że jest po prostu zdecydowanym człowiekiem o żelaznej woli, który
wie, czego chce, uważa, że ma prawo to otrzymać a twoje zakazy są po prostu
nieuzasadnione - też mam takiego w domu. Oduczyć kogoś cechy charakteru się
nie da - mozna tylko wskazywać cywilizowane sposoby zachowania i wprowadzać
powoli w realia, że niestety nie zawsze można dostać to, co się chce. Ale bez
oczekiwania cudów, że powiesz mu kilka razy "nie wolno" i on potulnie przyjmie
to do wiadomości i przestanie sie wściekać i dążyć do celu, to jest raczej praca
na całe lata. Odwracanie uwagi (jeżeli w ogóle daje sobie odwrócić uwagę, u
mojego byle co nie działa, jak jest zaślepiony żądzą posiadania/zrobienia
czegoś) jest techniką survivalową, a nie wychowawczą, ale bardzo przydatną, żeby
oszczędzić sobie karczemnych, żenujących scen mocowania się ze zdeterminowanym
maluchem, któremu jeszcze potrzeba dużo czasu, aby jego łepek mógł pojąć, że
życie nie jest takie proste, jak mu się na razie wydaje

[asiula1987]

u mnie jest to samo tylko zemoj maly skonczyl 8 m (wlasciwie 7 bo to wczesniak)
i juz w sumie od jakiegos czasu ma manie dotykania wszystkiego, jakis czasmnie
to cieszylo ze tak go wszystko interesuje i popelnilam blad przez pare dni
pokazujac mu caly dom na rekach, upatrzul sobie czajnik telewizor pewna sciane i
szafe i od tej pory jesli przejde z nim na rekach nie zatrzymujac sie przy tych
rzeczach sztywnieje zaczyna sie trzasc ze zlosci i wrzeszczy az uszy puchna, to
jest nie do zniesienia bo ilez mozna z nim stac przy czajniku? powoli oduczam go
wycieczek po domu na rekach (sie sam nauczy chodzic niech sobie lata) jezeli
np trzyma jaks zabawke i cos tam sobie umysli ze chcialby z nia zrobic a sie nie
da to trzymajac ja w łapkach trzesie go calego ze zlosci wrzeszczy i pozniej
rzuca zabawka;/ straaaaszne to jest, ja zazwyczaj odwracam uwage albo zaczynam
spiewac i maly od razu nasluchuje, ale wiem ze na starszego takie cos nie bedzie
dzialalo;/

[elzbieta_1983]

nie wiem co piszą mamy wyżej ale ja przeczekuję, młodej mija dość szybko
(sporadycznie dłużej) a i zauważam tendencję spadkową- no bo po co urządzać
histerię jak to zupełnie nic nie daje

[nmama]

ciesze sie, że te złości mijają i mam nadzieje, że u mnie też to z
wiekiem przejdzie. "Ćwiczymy sie" z małym nawzajem Trafnie
falka32 napisała, że "cech charakteru nie da sie oduczyć. Mozna
tylko wskazywać cywilizowane sposoby zachowania i wprowadzać
powoli w realia"- na tym polega wychowanie! Asiula1987 moge tylko
pocieszyć, że też popełniłam ten błąd i pokazałam małemu cały dom.
Zaczełam niestety od drzwi i teraz za każdym razem jak mine z nim
drzwi, a on sobie je upatrzył to jest awantura. On musi je dotknąć,
postukać i chwycić klamke. Wszystko OK, ale takie trzymanie klamki i
machanie drzwiami trwa nawet do 10 min, i nie ma mowy o dobrowolnym
puszczeniu klamki. Musze sie nieźle nagimnastykować, żeby w końcu
odejść z nim od drzwi. No cóż może to mu przejdzie. W każdym razie
drzwi robią na nim cały czas ogromne wrażenie

[leneczkaz]

Też mam terrorystę w domu, ale ostatnio się dogadaliśmy.
Ja mu pozwalam na wszytko a on nie robi sobie krzywdy i nie wyrywa już kontaktów
oraz nie wykazuje innych działań, które mogą narazić jego życie.
Za to pozwoliłam bawić się drzwiami, szufladami, szafkami i owszem szaleje przy
tym ale nie rozrabia, krzywdy sobie nie robi, a jak chce coś wyjąć to 'woła'
(eeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee) i ja mu pozwalam, albo zabraniam.
Nie sądzę, żeby to była jakaś rewelacyjna metoda wychowawcza ale u nas się
narazie sprawdza