Tragiczne wiadomości

[maral97]

Widzę, że i na naszym forum zaczęły się "pożegnania". Mam w związku z tym
pytanie do wszystkich czerwcowych MAM:
czy jesteście za tym, żeby pisać informację o poronieniu na tym forum????
Powszechnie, panuje zasada, że przy oczekujących dziecka mamusiach, nie mówi
się na ten temat, bo po co stersować przyszłą Mamę??! (Podobnie jak w domu
wisielca nie mówi się o sznurze).
Wiadomo, że to jest najsmutniejsza wiadomosć jaką kobieta ciężarna może
usłyszeć, więc wydaje mi się żeby lepiej na ten temat przemilczeć na naszym
forum - ale mogę się mylić, może macie odmienne zdanie na ten temat? Może
chcecie czytać o takich przypadkach i co temu towarzyszy?
Boję się również tego, że w czerwcu mogą zaistnieć wątki typu urodziłam
martwe dziecko, czego ani sobie ani pozostałym forumowiczkom nie życzę. W
każdym bądź razie moim zdaniem nie należy o tym pisać w tym miejscu. A jeżeli
Wy macie inne zdanie, to ja się dostosuję
W każdym bądź razie ja przyjęlam zasadę, że poprostu nie otwieram takiego
wątku.
Proszę o Wasze wypowiedzi na ten temat!

[lolo09]

hej

ja myślę ze każda z nas powinna ocenić czy chce to cZytać czy nie

z drugiej jednak strony trochę się na tym forum zżywamy i myslę ze jeśli ktoś
ma kłopoty to po to tu jesteśmy żeby go wesprzeć, ciąża to najcudowniejszy
okres w życiu, ale jednocześnie stajemy się wtedy zbytnio wyczulone i mamy
tendencję do paniki

wiem że takie wieści powodują że każda z nas zaczyna się martwić

dlatego myślę ze jeśli ktoś ma potrzebę pisania o tym to niech pisze
a jeśli ktoś ni9e chce czytać to niech nie czyta

pozdrawiam )))) i mam nadzieję że nie będzie takich wątków i w czerwcu
wszystkie będziemy miały zdrowe i cudowne dzidzie

[gepart_czester]

Maral97 nie zgadzam sie z Toba zupelnie.
Wiem, ze wszystkie boimy sie stracic Fasolki, jednak z drugiej strony kazda z
nas moze cos takiego przezyc. Takie sztuczne milczenie o tym powoduje tylko
niezdrowe relacje np w szpitalu, gdzie kolo zdrowych kobiet karmiacych swoje
upragnione dzieci lezy kobieta, ktora nie karmi poniewaz...
Wowczas nikt nie wie jak sie zachowac przy mamie, ktora stracila dziecko.
Gdybysmy sie mniej baly mowic o tym problemie nasza swiadomosc odpowiednio
uodparnialaby sie na takie przykre/tragiczne zdarzenia. Zreszta samo mowienie i
wspolczucie cierpiacej mamie nie przeszkadza nam w dbaniu o siebie i nasze
Fasolki. Takie jest moje zdanie.

[strzala04]

Ja nie czytam. Boję się po prostu.

[maral97]

gepart_czester ... ale ja NIE prosiłam Was żebyście się ze mną zgadzały w tej
sprawie, tylko prosiłam wszystkie czerwcówki 2005 o wypowiedzi na ten temat!

Ja mimo wszystko wolę nie czytać i nie słuchać relacji od kobiet które
poroniły, bo już dość się naczytałam o tym w pierwszej ciąży i nic dobrego mi
to nie przyniosło. Niepotrzenie tylko (siebie i dziecko) denerwowałam jeśli
wystąpiły u mnie "czynniki", podobne do tych, które wyczytałam w przypadkach
poronienia.


Ala

Wojtek -10 m-cy

[agablues]

na moim forum jest dziewczyna, która spędziła na takim forum jak to prawie osiem
miesięcy. Niestety, zamiast przejśc do rówieśników - dzieciaczki sierpień 2004,
trafiła do nas. jej koleżanki z forum sierpień 2004 często zaglądajado nas i
dają dowody, że pamiętają, że te kilka miesięcy razem jest tez dla nich wazne.
z doświadczeń powiem - nic tak nie boli, jak poczucie osamotnienia, tej
"wyjątkowości", kiedy nagle robi się pusto wokół. Póżniej człowiek boi się
wrócić do ludzi, tak jak ja bałam się wrócić do Was - "normalnych" matek ( przy
czym ja nie dokońca normalna, bo po przejściach).
Na forum Trudna ciąża jest wątek Forumowe Aniołki. Tam wpisuje się te dzieci,
które miały się urodzić, a stało się inaczej. Myślę, ze w ten sposób możemy
uczcić pamięć tych dzieci, a ich mamom w ten sposób okazać serdeczne współczucie.

Warto uświadomić sobie, ze takie osoby jak ja czy agamroz tylko przypominają o
smutnych zdarzeniach, które mogą dosięgnąć każdego. Wszystkie nosimy strach w
sobie, od nas zależy czy staniemy przed nim z uniesionym czołem czy bedziemy
udawały, że takie rzeczy się zdarzają innym, tylko nie nam.
Pozdrawiam Aga

[jancze]

Tak nowe życie jak i jego koniec jest normalną sprawą. Oczywiście odejście
dziecka zdaża się dużo rzadziej i bardziej boli niż osoby dorosłej czy
starszej, ale udawanie, że tak nie ma do niczego nie prowadzi. Dziwię się, że w
ogóle pojawił się ten problem (nie tylko w tym wątku). Ja go nie mam. Przecież
nikt nikogo nie zmusza do czytania wszystkiego na tym forum.
Każda z nas stara się robić tak, aby dzieco było zdrowe i prawidłowo się
rozwijało. Czytanie postów o wyjątkowych sytuacjach nie jest jednak zaraźliwe.
Samochody powodują wypadki, a czy z tego powodu któraś przestała wychodzić z
domu?
Życzę wszystkim mamom dużo radości i zdrówka oraz mało stresó (ale jedno i
drugie jest nieodzowne)
Pozdrawiam

[ewucha28]

Jancze,ładnie to powiedziałaś,to troche jak wiara w zabobony,my czasami nie
mamy wpływu na to co sie dzieje,forum i temat dzieci nas łączy,ale nie dla
kazdego kończy sie to szczęśliwie,dobrze jak sie zegna i mowi o swoim
bolu,lepiej przezywać go z kimś niz dusić w sobie,takie jest zycie i nie widze
w tym nic złego,ze ktos pisze o tym ze sie nie udało.To smutne,ale przeciez nie
zakaźne.Powinnyśmy sie wspierać,ale nie tylko z tymi ktore są w ciąży ale też z
tymi co juz w niej nie są.

[mariolcia77]

U majowek zdarzyły sie przypadki pożegnań, zawsze wszystkie czytalam i
staraliśmy sie wspolnie z dziewczynami dodać otuchy jednej z nas ktorej sie to
zle przytrafiło. Nie czuje jednak z tego powodu wiekszego strachu, nawet szukam
tych dziewczyn na forach np poronienie i pozdrawiam, bo jak sie codziennie
razem pisze to sie zżywa z takimi osobami i potem ich brakuje. Myśle że one też
sie czuja lepiej jak wiedzą że nie są same. Co do zlych wiadomości to odpisujac
pare cieplych słow na ich pożegnanie dajemy do zrozumienia że coś znaczyły na
forum i w ten sposób im dziekujemy za wspólnie spedzony czas na pisaniu Mi
by bylo wsdyd nic nie napisać osobie, ktora szuka wsparcia duchowego w
cierpieniu, a była z nami jakiś kawał czasu. To chyba kwestia wrażliwości.

[pocahontas_kw]

a ja czytam, nie uważam aby to mogłao mojej fasolce zaszkodzić albo pomóc, ja
wierze jak każda z nas,że moje dziecko będzie całe i zdrowe i wszytsko dobrze
pójdzie, nie mam jednak nic przeciwko pożegnaniom, warto w takiej sytuacji
udzielić innym kobietom wsparcia, warto miec swiadomośc,że samemu można na nie
liczyć. Poza tym jak ktos nagle znika, to wolę wiedziec dlaczego. Kiedy fasolka
się rozmyśli to jest starszne, ale jest możliwe i nie widze ani jednego powodu,
aby udawac, że jest inaczej. To takie magiczne myslenie jak nie będziemy o tym
mówić to się nie stanie. Bzdura. Niestety, może się stać i musimy byc na to
przygotowane.
pozdrawiam was wszystkie i wasze fasolki

pocahontas

[guleranda]

Zgadzam się z większością-jak któras się boi- niech po prostu nie czyta.Ja raz
przecztytałam i owszem-przestraszyłam się,ale wiem,że gdyby mnie to
dotyczyło,też chciałabym się komus wypłakać,nie tylko rodzinie,ale właśnie
komuś kto najlepiej może wiedzieć jak bardzo chciałam tego sziecka,co do tej
pory czułam jak było w brzuszku.To moja opinia.pozdrawiam

[elagodzi]

Moim zdaniem - Kto nie chce niech nie czyta.
Unikanie takich wiadomości nie ma wpłwu na to czy doświadczymy tego czy nie.
Uwierzcie mi ... obojetność, udawanie, że takie sytuacje nie mają miejsca
okrutnie boli. Takie rzeczy poprostu się dzieją a ludzki strach bierze się z
niewiedzy jak zareagować.
Ela

[rugatek]

A mnie się wydaje ze jesli ktoś ma potrzebe podzielenia sie, wygadania to
powinien znależć zrozumienie i słowa otuchy. Po to jest forum. PRzeciez każda
ma swoje strachy i lęki oprócz wielkich radości i nadziei.
Na świecie jest wiele rzeczy z którymi sie nie zgadzamy ale chyba najgorsza
mozliwość to udawac ze ich nie ma bo one nie znikną w ten sposób.

[trygrys]

Witajcie
Wiadomo, że nie są to miłe wiadomości, że trudno pogodzić się ze stratą i że
lepiej udawać, że nie ma tematu, ale on jest ! Mówienie o tym może przynieść
ulgę Tej której to dotyczy, a wszystkie inne nauczyć jak powinny dbać o siebie
i Fasolki by uniknąć nieszczęścia. Mnie się to zdarzyło 4 lata temu, byłam po
zabiegu in Vitro i pełna szczęścia że się udało, co jak wiecie jest bardzo
trudne, a po 8 tygodniach wszystko się skończyło. Świat mi się zawalił i nie
miałam z kim o tym porozmawiać, mąż unikał tematu, bo jemu też serce się kroiło
a może właśnie rozmowa z kimś emocjonalnie niezwiązanym mogła by pomóc.
Dziś jestem w 11 tygodniu ciąży (znowu in vitro) uważam na siebie do przesady,
ale też ciągle się uczę nowych rzeczy i prawd o ciąży, o których do tej pory
nie miałam pojęcia. Mam nadzieję że tym razem się uda czego sobie i Wam z
całego serca życzymy.
trygrys & Fasolka