Jestem zakochana w swoim maleństwie do szaleństwa

[pszczolka2]

i zastanawiam się czy nie zgłupieje....?
Tak bardzo mocno je kocham, tak dużo z nim rozmawiam, tyle chciałabym mu już
przekazać, móc cieszyć się jego widokiem i wycałować za te 3-lata czekania na
nie Chyba naprawde głupieje hihi. To co czuje jest NIESAMOWITE, wcześniej
dla mnie takie bardzo nieosiągalne, nienamacalne a teraz gdy już je mam,
szaleje ze szczęścia - czy ze mną jest wszystko dobrze??

Pozdrawiam,Ola

[o_tuska]

no jasne!!!!!!!!!!!
ja tez tak mam i to chyba cud kochać kogoś kogo się nie zna
tylko nie mam za dużó czasu aby z nim pogadać - jak wracam z pracy to już
zmęczenie daje sie we znaki
buziaki

[asw3]

Pszczółko pewnie że tak Tak bardzo Ci zazdroszczę. Ja też bardzo bardzo
długo czekałam na nasze maleństwo, ale cały czas nie potrafię się aż tak bardzo
cieszyć. Dokonał się cud, stało się to co niewyobrażalne a ja cała w lęku. Żyję
od usg do usg cały czas się obawiam, że to na co tak bardzo czekałam, o co tak
długo i mocno walczyłam mogę stracić. To tkwi głęboko we mnie. Po prostu boję
się cieszyć. Choć przyznam się że z dnia na dzień jest co raz lepiej. To nie
jest też tak że się stresuję i nie ma usmiechu na mojej twarzy - po prostu
noszę w sobie tą obawę. Ma nadzieję że maleństwo tego nie odczuję. Pracuję nad
sobą. Czasami mocno zaczynam się cieszyć ale za chwilę karcę się w myslach za
tą radość. Rozmawiamłam ze znajomym psychologiem podobno to po takich
doświadczeniach jak nasze normalne. Jednak wolałabym się radować w każdej
minucie oczekiwania na dziecko - bardzo dobrze że się cieszysz i mam nadzieję
że mnie też wkrótce ogarnie ten szał radości. Sorrki ale musiałam się wygadać
(wypisać) Aga

[pszczolka2]

Rozumiem Ciebie doskonale
Moje obawy o maleństwo były największe do 16-go tygodnia i jeszcze troszke do
soboty, kiedy nic nie czułam. Teraz kiedy rano się budze i piję herbatke za
chwileczke moje cudo daje znak, że jest we mnie. Brzuszek się rusza (pulsuje) i
wtedy wiem, że jest wszystko dobrze.
A obawy - oczywiście, że są! ale myślę, że przeszłam długą droge i moja
cierpliwość została wkońcu wynagrodzona, a ten Pan na górze stwierdził, że już
czas najwyższy abyśmy zostali rodzicami. Czasmi myślę, że to była dla Nas jakaś
lekacja, która nauczyła nas pokory, cierpliwości i zrozumienia wielu rzeczy
które wcześniej nie miały dla Nas znaczenia. A teraz jest zupełnie inaczej.
Jesteśmy mądrzejsi, dojrzalsi, spokojniejsi i SZCZĘŚLIWSI

Życzę Tobie, abyś i Ty w tym pięknym stanie czuła taką radość jaką Ja czuje

Pozdrawiam,Ola

[pszczolka2]

A już myślałam, że coś złego się ze mną dzieje
Dziękuje.

Pozdrawiam,Ola

[nitka111]

Świetnie Cię rozumiem, a przeżywam to drugi raz. Teraz po długim oczekiwaniu, a
pierwszy raz bo ......po prostu marzyłąm o maleństwie od dawna.
Ja czytałam synkowi wierszyki Brzechwy codziennie wieczorem, do tej pory należą
do jego ulubionych, a więc coś w tym jest. Poza tym zauważyłam, że jak kładłam
się wieczorem do łóżka, to mały kopał jak szalony dopóki mu nie poczytałam,
wtedy się uspokajał.
Po urodzeniu, kiedy na niego patrzyłam czułam że jestem przepełniona miłością
do tej maleńkiej istotki ( i tak jest nadal ) ), a z sąsiedniego łóżka
usłyszałam, to nie miłość tylko obowiązek. No cóż współczuję matce , któr a
tylko tak myśli o swoim dziecku.

[zebra51]

Ok, ja to rozumiem, ale jeszcze tego nie czuję. Czekam i kocham, ale ...
Narazie jestem zakochana do szaleństwa w moim Mężu. I tak zostanie na wieki,
tak myslę.

[1979ju]

He, he; normalne, też to przerabiam. I od wczoraj mam więcej optymizmu, bo
jestem po wizycie u gina. A ostatnio same smutki mnie dopadały bo większość
moich koleżanek w ciąży straciła maleństwa ((
Ja już nie moge doczekac się kiedy nasze maleństwo będe mogła przytulić... i
zakocham chyba je do granic niemożliwości ))) No i gadam do mego brzuszka, hihi.

Pozdr, Asia - 17 t.c.

[monikajacka]

ja też mam "objawy" miłości do mojego maleństwa np.potrafię oglądać ubranka
całymi godzinami i marzyć o dziecku.Ciągle chodzę z miarką i mierzę
kąty,ustawiam w myślach łóżeczko i zaglądam do małego.Mój J mówi,że wkrótce
mały na dobre zagości w naszym domku juz nie tylko w sercu...
Tez myślałam,że ja tylko tak mam ale dobrze ,że jest nas więcej.
Monika i Pimpuś

[pszczolka2]

Pozdrawiam,Ola

[olutek_m]

Rówież mam fisia na punkcie mojego Maleństwa. Oglądam Jego zdjecie i nie mogę
uwierzyć, że ten Mały Skrzat siedzi we mnie Kilka razy dziennie mówię mu, że
bardzo go kocham. Napewno to będą jego pierwsze słowa, bo najczesciej je słyszy
Pierwsze słowo mojego męża to "ściescie"

[aniak-i]

ja tez wariuje na Jego punkcie
normalnie matka wariatka.
juz sobie nie wyobrazam zyciaa inaczej-i juz sie nie moge doczekac tego maja

Hm, zakochana, ale z umiarem... :-(

[mysza_33]

Teraz to ja Wam zazdroszczę. Ja kocham swoje maleństwo, żyję od wizyty do
wizyty, nie mogę doczekać się na kolejne usg, kiedy to mogę się na niego gapić
dowoli. Ale mówić, (choć to czasem robię, tylko jednak wydaje mi się, że brzmi
to w moich ustach sztucznie), jakoś nie potrafię... Po prostu żyję obawami, że
sobie nie poradzę. Z jednej strony już nie mogę doczekać się maja, uwielbiam
głaskać się po brzuszku..., a z drugiej... nie umiem wyobrazić sobie
przeorganizowania życia, pogodzenia pracy zawodowej z domem i dzieckiem. To coś
okropnego. Bo to jakoś przyćmiewa tą moją miłość (wydaje mi się, że mąż bardziej
będzie kochał i będzie lepszy) do malca, a ja mam wyrzuty sumienia i wam
zazdroszczę , że czujecie to warciactwo i nieskrępowaną radość! I co ja mogę
począć z takimi skrajnymi odczuciami???! Czy jeszcze któraś coś takiego przeżywa?

Po prostu gorsza, czasem tak czuję :(

[mysza_33]

Mam nadzieję, że się to zmieni, bo poczułam się taką bardzo gorszą matką...
Jejku, ale mnie wzięło, przepraszam. Dobranoc.

[pszczolka2]

Masz prawo mieć obawy, pewnie jak większość z Nas. Czy damy sobie rade czy też
nie. Jest z Tobą wszystko ok. A to, że męż będzie dawał więcej "miłości" niż Ty
nieszkodzi. Ty dajesz inną miłość jako mama a On jako tata inną - każda z tych
MIŁOŚCI jest dziecku bardzo potrzebna. Dasz rade musisz jeszcze troszke
poczekać, a zobaczysz, że będziesz NAJWSPANIALSZĄ mamą na świecie))

Pozdrawiam,Ola

[dawida25]

pszczolka ja mam to samo. Trzy lata u mnie czekania robi swoje. Cieszę się
ogromnie, rozmawiam, puszczam mzykę i drżę zeby wszystko było dobrze

[pszczolka2]

Pozdrawiam,Ola

[dawida25]

dzięki, ja wpadam niestety z obsesji w obsesję. Ale to chyba wynik moich trzech
poronień. Ale myślę że skoro juz przekroczyłam półmetek to będzie dobrze.
Pozdrawiam serdecznie, Gabrysia

[pszczolka2]

Jestem bardzo szczęśliwa Właśnie słuchamy muzyczki, jedna słuchawka na uchu a
druga w bieliźnie hihi - chyba to lubi moje małe "s"))
Te 3 lata czekania na maleństwo było warte tego co teraz czuje.
Jestem najszczęśliwsza na świecie choć czasem pełna obaw o jutro...

Pozdrawiam,Ola

[karolcia86]

Ja kocham moje dzieci (to na zewnątrz i to w brzuchu), aż mnie czasem zatyka od
tej miłości. Ale nie cierpię macierzyństwa. Nie wiem jak Wam wyjaśnić tą
różnicę. Kocham ich jako ludzi, którzy żyją ze mną pod jednym dachem, którzy są
dla mnie najważniejsi na świecie.
Ale nie lubię tego obciążenia, zmęczenia, tego ciągłego myślenia o dziecku: czy
nie jest chore, czy za bardzo nie tęskni, kiedy zostaje z babcią. NIe cięrpię
dziecięcego braku samodzielności. Nie lubię tego, że nie można spokojnie
pojechać na wakacje, bo wakacje z małym dzieckiem to udręka itd.
Powiem szczerze, że chciałbym żeby były już dorosłe.

[mysza_33]

Wiesz co, to niesamowite co napisałaś!? Tak skrótowe, i jednocześnie bardzo
rzeczowe. Mam wrażenie, że podobnie czuję i podobnie myślę. Pełna miłości i obaw
o to wkurzanie się... Dzięki, uff! nie jestem sama

[karolcia86]

To dobrze, że nie jestem sama, bo czasem mam wrażenie, że jestem jakimś
potworem, że nie lubię bycia matką. Moich synków bardzo kocham, ale wolałabym
pogadać z już nimi jak równy z równym, a nie tylko o brum- brum i przyczepie.