Skad wzięły się Wasze Pędraki?

[lila1974]

Oczywiście nie pytam o technikę uprawiania seksu

Zastanawiam się w wyniku jakich splotów wydarzeń poczeły się Wasze
dzieciaczki - czy były owocem spontanicznej miłości, czy może
sukcesem, który uwieńczył długie starania, a może klasyczną wpadką.

Czy powoływaniu ich na świat towarzyszyły jakieś dylematy i
rozterki, czy wecz przeciwnie - dzika euforia?

[ibulka]

u nas była wpadka. dwa razy )

owszem, planowaliśmy dzieci. pięcioro nawet
wychodziliśmy z założenia, że jeśli będziemy mieli dziecko teraz, to nic się nie
stanie, ale jeśli będziemy je mieli za rok, dwa lata, to też dobrze.
no i poszedł pewnego razu małżonek po UNIMILA...
i baaardzo przyjemnie było, dopóki ten cudowny lateksik nie wziął i nie pękł

a kilka miesięcy później urodziła się Julia )))


postanowiliśmy, że chcemy mieć małą różnicę wieku między dziećmi, więc postaramy
się o drugie, kiedy tylko będę mogła.
no, i tak się postaraliśmy, że różnica wieku jest MINIMALNA, i w dodatku
małżonek strzelił w dwójeczkę
również na UNIMILU, polecam wszystkim, którzy chcą mieć dzieci



absolutnie nie żałujemy.
cieszymy się, że to właśnie wtedy zaciążyłam z Julką, i potem z bliźniakami... )

[anna_sla]

moje pierwsze było dłuugo wyczekiwane. O dziecku marzyłam od 16-go roku życia,
więc chyba wpadka mi nie groziła ;P Moja trzylatka jest wynikiem dwuletniej
walki z niepłodnością i moimi hormonalnymi problemami zdrowotnymi ją powodującą.
Ale w zasadzie, po tych dwóch latach poddałam się i zaczęłam szukać zapomnienia
kupując sobie działkę pod uprawę i uprawiałam ją.. całe 4 m-ce ;P Niestety mimo
iż była pierwszym wyczekiwanym przeze mnie aniołkiem jej pojawieniu się
towarzyszyła depresja poporodowa przez kolejne 9 m-cy. Nie byłam przygotowana na
to co nastąpiło, na sposób w jaki urodziłam, na OIOM niemowlęcy itp.

Kolejne dzieci również nie były dziełem przypadku. Pragnęliśmy małą różnicę
wieku, ale gdy po kilku miesiącach nie udawało się a różnica wciąż wzrastała
poszliśmy znów po leki (przy okazji dowiadując się, że bez nich mogłabym nigdy
nie zajść ani razu) i udało się, również podwójnie jak mojej przedmówczyni .
Tymczasem pojawili się w chwili powstałego największego zamieszania rodzinnego,
operacje, choroby, rehabilitacja i opieka nad najbliższymi członkami mojej
rodziny, więc znów przez chwilę zapomnieliśmy o podjętych środkach (leki brałam
wtedy odruchowo). Musiałam zrezygnować z opieki nad swoim chorym dziadkiem,
który z resztą umarł na 2 m-ce przed pojawieniem się swoich pierwszych prawnuków
- chłopców.

Kiedy dowiedziałam się, że to bliźniaki to był szok, płacz i szloch a cała ciąża
nie była zbyt kolorowa przez problemy z mężem (prawie się rozstaliśmy) i sama
byłam chwiejna emocjonalnie choć sam fakt podwójnej ciąży zaakceptowałam dość
szybko.. mimo to bałam się tego jak sobie poradzę. Kiedy urodzili się, ja przez
kolejne miesiące stąpałam dumnie po chmurach ))

[lila1974]

Pierwsza córa była dzieckiem ze wszech miar planowanym. Myślę, że
traktowaliśmy zajście w ciąże jako naturalną konsekwencję faktu, ze
bardzo się kochamy. Poczęła się w czwartym miesiącu starań

Wiadomość o ciąży była dla mnie tak elektryzująca i radosna, że
obdzwoniłam calusieńką rodzinę, babcie, wszystkie ciotki, kuzynki,
przyjaciół i znajomych, a nie tylko rodziców i teściów, czy
rodzeństwo

Z Nelą sprawa przedstawiała się nieco inaczej. Niby zawsze marzyłam
o dwójce dzieci, ale jakoś ciężko mi było zdecydowac o momencie
poczęcia. Wciąż wydawało mi się za wcześnie, przecież Konstancja
była jeszcze taka mała i potrzebowała mamy tylko dla siebie ...
mieszkanko za małe, wypłaty takie sobie, rozpoczęta własna
działalność ... rodzice może będą źli ... same dylematy.

Moje, bo mąż wydawał się ich być pozbawiony, wciąż proponował, by
postarać się o drugie dziecko. Przyczym nie wynikało to z faktu, że
jako ojciec córki miał parcie na syna. Mąz wydaje się być pozbawiony
tego typu ambicji - dla niego dziecko samo w sobie jest radością a
nie jego płeć.

Tu anegdotka:
W czasie mojej pierwszej ciąży było dla nas sprawą jasną, że nie
chcemy znać płci dziecka. Nawet nas nie kusiło, by sprawdzić. Każda
wizyta na USG zaczynała się przypomnieniem lekarzowi, żeby nie
zdradził się słowem lub gestem, z kim ma do czynienia po drugiej
stronie ekranu.

I prosze sobie wyobrazić, że pierwsze słowa mojego męża na widok
Konstancji wyciągniętej z mojego brzucha brzmiały:
"Przy drugim też nie chcę wiedzieć"

Nie ukrywam, że zaimponował mi taką postawą. Iluż ja kolegom się
natłumaczyłam, że syn jest bardziej związany z matką i własciwie
powinni błagać los o córki


No i ten pozbawiony dylematów mąz nie ustawał w namowach. Pewnego
listopadowego dnia udało mu się mnie namówić do aktu tworzenia PP
W efekcie czego już 6. grudnia podzieliłam się z mężem dobrą
nowiną

Jego radość była widoczna, mnie nadal szarpały wątpliwości. Zdarzało
mi się nawet zalewac łzami. Trwało jakiś czas zanim pogodziłam się z
myslą, ze Konstancja w wieku lat 3 zostanie starszą siostrą.

Żałuję tylko jednego - ciąża z Konstancją była dla mnie czymś
wyjątkowym, dużo z niej pamiętam, pamiętam co czułam, kiedy i w jaki
sposób Konstancja dała mi o sobie znać ... nawet mój mąż był dla
mnie czulszy i bardziej kochany, choć wydawało mi się, ze już
bardziej nie mozna. A ciąża z Nelą? Jakoś tak przeleciała

Na szczęście Kornelka nic sobie nie robiła z mamusinych smutków i
rosła zdrowo. Raz tylko musiałam wylądowac na patologii ciązy, ale
to nie z małą było coś nie tak tylko z moimi nerkami i musiałam
przyjmowac antybiotyki dostępne jedynie w szpitalu.

Teraz, jak to piszę, to mam pełną świadomość, że dopuściłam się
karygodnego zaniedbania wobec młodszej córki. Muszę sięgnąc po swoje
stare notesy i odtworzyć dla niej ten czas.

A moje obawy? Jak się okazało były bezpodstawne. Konstancja fakt, że
zostanie starszą siostrą przyjęła bardzo łatwo i cieszyła się
ogromnie. Wszystkim wkoło rozpowiadała, ze mamusia urodzi jej
siostrzyczkę (tylko ona tak twierdziła, cała rodzina stawiała na
brata). Rodzice i tesciowie równiez ogromnie się ucieszyli. Mąż
dostawał awanse i wciąż lepsze pensje ... tylko mieszkanko nadal tak
samo ciasne

[maw3]

U mnie banalnie do bólu. Muszę przyznać, że jakby ktoś z boku
ocenił, to powiedziałby, ze u nas dziecko stanowiło element
planu.Tak też poniekąd było, choć oczywiście jako rodzice tego tak
nie nazwiemy.Studia,zdobycie pracy, budowa domu, jego
wykończenie,dziecko.Dokładnie w takeij kolejności. A pędrak
pojawił się tak szybko,ze aż trudno mi było w to uwierzyć.Pod koniec
lutego pomyśleliśmy na poważnie o dziecku a już 1 kwietnia lekarz mi
pogratulował - i nie był to Prima Aprilis.Mimo, iż przeceiz
wiedziałam,ze staram się o dziecko to sam fakt ciązy mnie
przeraził.Przez pierwszy okres czasu nie potrafiłam się tym
cieszyc.Raczej był strach.O wiele rzeczy.Głównie o zdrowie dziecka
(ujawniła się groźba konfliktu serologicznego), o to jak to będzie,
czy poradzę sobie.Miałam wrażenie, ze to koniec czegoś dla mnie.Ale
nie wiedziałam dokładnie czego.Radosc budziła się powoli, w tle
działy sie jakies zawirowania rodzinne, lekarz straszył mnie na
kontrolach, dwa razy patologia...Chyba nie lubiłam byc w ciąży,
bardzo chciałam już urodzić.Kiedy wreszcie urodziła się Ola swiat
stał się piękny, duma rozpierała mnie i wszystko było super.Ale
spokój trwał krótko, bo Ola jak miała miesiac strasznie zachłysnęła
sie mlekiem i CUDEM udało się ją odratować.Była reanimacja, był
szpital, było pozachłystowe zapalenie płuc, było podejrzenie
niedotlenienie i powikłań neurologicznych, badania, podejrzenia,
diagnozy....Wszystko skończyło się dobrze ale moja psychika tego nie
wytrzymała i przypłaciłam to wielomiesięczną depresją i nerwicą.
Teraz jest już ok, chciałabym mieć drugie dziecko ale prawdopodobnie
sie na nie nie zdecyduję.Za wiele mi/dziecku groziło w czasie ciązy,
za dużo widziałam w szpitalu dziecięcym,wciaz mam sny jak trzymam
swoje prawie martwe dziecko na rekach (po zachłyśnieciu).To wszystko
to już mam nadzieję przeszłosć.Nie miałabym chyba siły na nowe
stresy i nerwy z maluchem... Ola jest już duża i jest naszym oczkiem
w głowie. Coś mi mówi,ze bedzie jedynaczką
Aha. W ogóle nie miałam matczynej intuicji w ciazy.Uparcie
twierdziła,ze to bedzie chłopak.A jeszcze jak moja mama zobaczyła ,
ze wszystko co jem jest czarne od pieprzu to już w ogóle- chłopak i
koniec. No i zgodnie z przeczuciami - mam corke!))).

maw3

[lila1974]

O cholrobcia
Nie dziwię się, ze masz traumę.
Najważniejsze, ze udało Ci się przejść zwycięsko przez ten koszmar.

Ola na razie jest jeszcze małą dziewczynką, a więc stresy związane z
ciążą i jej zdrowiem są świeżę. Nigdy jednak nie wiemy, co nam
przyjdzie do głowy za jakiś czas

Z rodzeństwem czy bez życzę Oli całkowitego powrotu do zdrowia a
Tobie już tylko radości z macierzyństwa

[maw3]

Dziekuję
Mam nadzieję, ze tamto zdarzenie nie pozostawiło skutkow, choć przez
jakiś czas Ola była obserwowana w kierunku padaczki.póki co
podejrzenia się nie potwierdziły.Ale człowiek to skomplikowana
maszyna i czasem nieprzewidywalna....
Narazie z Olą jest ok, (oprócz pieniążka połknietego i wciaż nie
wydalonego, pisałam o tym jakiś czas temu) a w poniedziałek staje
sie przedszkolakiem))).Bożesz, jakie ja mam już duże dziecko....

[lila1974]

Pozwolę sobie na drobną uwagę.
Maw Ola jest jedynaczką więc nie masz tego porównania, które mam ja
i mamy innych pędraków ze starszym rodzeństwem.
Nie popełniaj naszego błędu i nie odbieraj Oli jako dużej
dziewczynki.

Ja tak miałam z Konstancją, dopiero teraz przy Neli widzę, że
trzylatek to jeszcze na prawdę malutki i głupiutki szkrabik.

Tak, wiem, że pisałas ostatnie zdanie z przymrużeniem oka, ale
prosze weź sobie moje słowa do serca

Michał

[marioladabr]

Lila,a le Ty dociekliwa jesteś... pytasz o drugie połowy, prosisz o
opisanie siebie samych i o pojawienie się Pędraków...
No dobra... Michał jest zaplanowanym dzieckiem prawie co do dnia.
Począł się mniej więcej w okolicach urodzin taty a urodził się
prawie w moje urodziny - spóźnił się niecałe 4 godziny. Rok
wcześniej odstawiłam tabletki i stosowałąm metodę termiczną, to
pozwoliło mi dokładnie określiś kiedy może począć się dziecię.
Pofolgowaliśmy sobie miesiąc wcześniej ale Michałek urodził się tak
jak chciałam. Więcej dzieci nie planuję. Michał ma przyrodnich braci.

[lila1974]

Lubię poznawać ludzi
Lubię wiedzieć co im w duszy gra

[anawa99]

U mnie też zero spontaniczności. Wyszłam za mąż w wieku 26 lat i
postanowiłam, że pierwsze dziecko urodzę przed 30-tką. Do tego czasu
chciałam trochę pobyć tylko z mężem, bo nie "chodziliśmy" długo
przed ślubem. W okolicach 29 urodzin zrobiłam sobie różne badania,
ginekologiczne, moczu, krwi, w kierunku rożyczki i toksoplazmozy,
zaszczepiłam się na żółtaczkę. Pędrak Tomek począł się w pierwszym
miesiącu starań (z pomiarów temperatury wyznaczyłam owulację). Ciąża
była bezproblemowa. Jednak 6 tygodni po porodzie okazalo się, że
maly ma asymetrię ułożeniową, kręcz karku i wzmożone napięcie
mięsniowe, rehabilitowany był pół roku. Zawsze chciałam mieć dwoje
dzieci w odstępie max 3 lat, więc przed 2 urodzinami Tomka
zrobiliśmy mu siostrzyczkę, również w pierwszym cyklu starań.
Urodziła się Daria, na szczęście spokojna i zdrowiutka jak ryba.
Więcej dzieci nie planujemy, a UNIMIL jeszcze nigdy nas nie
zawiódł

[2razy_mama]

Nasz pierwszy syn był zupełnie nieplanowany. Jacuś spowodował nasz szybki ślub,
znaliśmy się 9 m-cy gdy okazało się, że jestem w ciąży(zawiodły pigułki). Drugi
syn (Patryś) poczęty został na skutek spontanicznego, nieskrępowanego seksu (w
niezupełnie bezpieczne dni). I tu przyznam się do lekkiej prowokacji z mojej
strony - tak to jakoś chcący-niechcący wycyrklowałam, bo tak szczerze mówiąc
bardzo chciałam mieć drugie dziecko, a mąż nie chciał...
A teraz to właśnie Patryś jest ukochanym syneczkiem męża

[siasiuszek]

co mogę powiedzieć - pękła nam gumka i bardzo wraz z mężem się z
tego cieszymy ;-P
To musiało być przeznaczenie ;-D

[aniazm]

u nas spontanicznie w jednym i drugim przypadku.
w lipcu się pobraliśmy, a w październiku byliśmy już w ciąży (to z Antosiem).
ciąża była ok, oprócz tego, ze przytyłam 25 kg... i urodziłam w 36 tygodniu.
Antoś chował się zdrowo, więc jak miał półtora roku zdecydowaliśmy się na drugie
i tak sobie próbowaliśmy (ze 3-4 miesiące), aż się udało Stacho tez się
wcześniej urodził (w 37), ciąża byłą ok i przybrałam tylko 12 kg, których już
nie ma, za to są jeszcze kilogramy z poprzedniej ciąży...

myślimy o trzecim dziecku...

[makbyt]

U koleżanki na weselu. Ale żeśmy z eksem szaleli! Wesele bylo w
malym hotelu , bylo trochę nudnawo i żeśmy ciągle wyskakiwali do
kibelka. To byly czasy!!! Ech...
Mój związek się rozpadl- ale jesteśmy w dobrych stosunkach;
małżeństwo mojej koleżanki też nie ptzetrwało. Ciekawe

[lila1974]

No to się usmiałam

[de_profundis]

Cześć
Pierwsze dziecko - wpadka z dodatkowej owulacji (zaszłam w ciążę w
termnie @) - euforia bo mówiono mi że raczej nic z marzeń o dziecku
nie będzie, ciaża bez problemów, pomijając wymioty na początku,
rozwiązanie w 39 t.c. - zdrowy piękny chudy syn Teraaz jestem w
ciązy po raz drugi po 1,5 walce z niepłodnościa wtórną.

Oleńka

[ania.silenter]

zaplanowana, bardzo oczekiwana, poczęta rok po ślubie (miałam już 29 lat, a mąż
- 34).
Adunia - wpadka na całej linii (Ola miała 7 miesięcy), ale serce matki jest
dziwne - po początkowym szoku czekałam na moją kruszynkę z niecierpliwością.
Hmmm...tak sobie myślę, że Ada po prostu postanowiła do nas przyjść w tym
właśnie momencie. Jak postanowiła tak zrobiła.

Aniu

[lila1974]

Niby wiem, że to bzdura, a jednak podświadomie wierzę, że dzieci
siedzą gdzies w obłokach i schodzą tam gdzie chcą ...

[ania.silenter]

lila1974 napisała:

> Niby wiem, że to bzdura, a jednak podświadomie wierzę, że dzieci
> siedzą gdzies w obłokach i schodzą tam gdzie chcą ...

Właśnie. Jeśli chodzi o Duśkę to z naciskiem na słowo CHCĄ. To bardzo
stanowcza młoda dama.

[de_profundis]

Tez gdzies tam po cichu wierzę w takie rzeczy. Miesiąc przed
poczęciem się Wiktora wymyśliliśmy dla niego imię i w następnym
cyklu wpadłam jak juz pisałam w terminie spodziewanej @, a o Fasolkę
staraliśmy się 1,5 roku i nic dopóki nie wymyśliliśmy imienia tak
juz na 100% i tez w następnym cyklu zaszłam (jak już miałam zamiar
sie poddać) i tak po cichu wierze ze dzieci przychodzą na "wołanie".
Że spodobało się imię i postanowiają się pojawić.Sprawdzę tę teorię
gdy okaże się ze Fasolka jest dziewczynką, bo tym razem nie mamy
imienia dla chłopca.

[patyk.od.zosi]

witam panie

ja pierwszy raz tutaj

trafilam dzieki linkowi lily1974 o forum "pedraki 2004", ktory
znalazlam na forum "gwiadki 2001"

tak wiec mamy - lila - i pedraka i gwiazdke

jesli chodzi o temat watku to: i jedno i drugie bylo wyczekane,
zaplanowane, zeby nie powiedziec "wymeczone"
w obu przypadkach lekarze nie dawali mi szans na samoistne zajscie w
ciaze, ale na szczescie - poza ogromna iloscia hormonow i zastrzykow
- obylo sie bez in vitro

ale lekko nie bylo...
_______
pozdr.,
patyk+2

[melba76]

Ja już kiedyś tu zaglądałam, przyszłam zerknąć, co słychać

Nasza córeczka była planowana i udało się nam od razu ją stworzyć
wielkie szczęście