Strach w kinie

[pawlinka]

Witam!
Z reguły jestem przewidująca i troskliwa. Staram się moje dzieci wychować
mądrze. A tu dzisiaj kompletnie mnie zaćmiło. Poszłam za namową przyjaciółki
z moim czterolatkiem do kina na film: "Mój brat niedźwiedź". Synek był już
dwa razy w kinie na filmach dla dzieci, w domu ogląda raczej mądre
bajki,wybrane programy. Nie doczytałam o czym to film, dałam się zwieść
reklamie, koleżance ("to dla dzieci bajka").Efekt był taki, że dziecko
bardzo sie przestraszyło, szczególnie scen z groźnym niedźwiedziem. Wiem, że
b.emocjonalnie odbiera bajki i książki, ale to go dość mocno wstraszyło.
Kilka razy wychodziliśmy z sali kinowej, za każdym razem, kiedy ochłonął
wracaliśmy, bo chciał się przekonać, czy to straszne już sę skończyło, czy
bajka dobrze się zakończy. Obejrzał film do końca, czasem sie pośmiał.
Mam jednak wrażenie, a nawet jestem pewna, że to nie był film dla niego.
Żałuję, że to zobaczył. Zrobiłam błąd.
Nie chce mówić nic na temat filmu, a ja chciałambym, żeby to z siebie
wyrzucił. Może poradzicie, co mam zrobić, jak rozmawiać, żeby go nie
skrzywdzić?
Nota bene, w kinie maluchów poniżej 5 lat było całe mnóstwo.
Proszę o radę, drogie emamy.
Agnieszka

[lola211]

Stało sie, ale moze nie draz juz tematu, po co robic seans psychoterapeutyczny
na temat strachu?
Snia mu sie koszmary, zaczał sie moczyc? Jesli nie, to po prostu przejdz nad
tym do porzadku dziennego i juz.Jestes bogatsza o 1 doawiadczenie, to tez
wazne.Nic dziecku nie bedzie.

[joannab-o]

Jeżeli wychodziłaś za każdym razem i nie dziwiłaś sie temu, że sie boi, to
okazałaś szacunek dla tego, co czuje i nie ma co do tego wracać. Ja myślę tak
samo jak Lola - nie wychodzic z inicjatywą, a nawet jeżeli dziecko będzie samo
chciało rozmawiac, to wysłuchac go ze zrozumieniem i tyle. Tak jak terapeuta
wysłuchuje dorosłego pacjenta.
Ja też kiedyś poszłam z czterolatkiem do teatru. Bylismy 4-5 minut))
joanna

[pawlinka]

Dziękuję!
Przemyślałam całą tę sytuację raz jeszcze i doszłam do takich samych wniosków
jak Wy. Myślę, że wczoraj jeszcze traktowałam wszystko zbyt emocjonalnie, co
nie zawsze jest właściwe. Wydaję mi się, że w tej sytuacji dobre było to, że
pokazałam szacunek do uczucia malucha. Nie ma tego złego...
Dziękuję! i pozdrawiam!
Aga