Gdy dziecko grymasi przy jedzeniu

[dossia17]

Jak poradzić sobie, gdy dziecko grymasi przy jedzeniu? Nadchodzi pora
jedzenia a ono nie chce jeść i robi masę innych rzeczy aby tylko nie
jeść? Jak go przekonać, że powinno zjeść?

Czekam na Wasze rady

[joanka-r]

zapytaj czy zje posilek. Jak nie zabierz i poczekaj do kolacji. W między czasie nie ma podjadania. Reczę, ze następny posiłek zje ze smakiem.

[joa66]

Zaprosić go do lodówki/szafki, żeby sam wybrał co chce zjeśc?
Zakładając, że zawartośc lodówki nie kłoci się z podstawowymi
zasadami zdrowego żywienia?

[koza_w_rajtuzach]

Nie przekonywać, bo można jeszcze bardziej zniechęcić do jedzenia.

[camel_3d]

powiedziec, ze nic innego do nastepnego posilku nie dostanie..i dotrzymac slowa.

[verdana]

1. Nie podawać dzieku rzeczy, których nie znosi, chocby były
najzdrowsze na świecie
2. Dawać bardzo małe porcje - większość rodziców uważa, ze dwie
parówki czy pięć pierogów to w sam raz porcja dla dziecka i jak zje
pół parowki, czy półtora pieroga, to godzinami namawiają na
zjedzenie reszty obiadku. Niech sami spróbują - proporcjonalnie do
wzrostu - zjeść 15 parówek i porozmawiamy
3. jak dziecko nie chce jeść - to najwyraźniej nie jest glodne.
Czyli jeść nie powinno.

[nchyb]

> 3. jak dziecko nie chce jeść - to najwyraźniej nie jest glodne.
> Czyli jeść nie powinno.

AMEN!

[camel_3d]

niby tak..gorzej jak 20 minut po obiedzie dziecko domaga si ekanpki..albo ciastka

moje jest zlobkowe... i tam maja stale pory posilkow...i jak dziecko nie zje..to
koniec.czeka do nastepnego posilku.

[jola_ep]

> niby tak..gorzej jak 20 minut po obiedzie dziecko domaga si ekanpki..albo ciastka

Żaden problem, jak głodne to dostanie obiad

[joa66]

Mimo, że się zgadzam, nie potrafię się powstrzymać od opowiedzenia
historyjki - ciekawej ze względu na profesję bohatera.

Otóż 4letni syn znajomego kucharza zawodowego trafił do szpitala z
powodu niedożywienia - tata wychodził z założenia, że jak nie je to
znaczy nie głodny

p.s. tak naprawdę to trafił do szpitala z powodu odwodnienia - tata
miał takie samo podejście do picia w czasie choroby. Brak różnych
składników, witamin wyszedł w czasie badań. BTW to było dziecko
raczej otyłe.

[kocianna]

Moja córka ma etapy: je wszystko pod rząd i kanapki/serki/jogurty/owoce między
posiłkami, albo nie je prawie nic. Nie zmuszam. Ale nigdy nie miałam typowego
niejadka-uparciucha w domu...

Na niejadka-uparciucha podobno nieźle działa poszerzenie możliwości podejmowania
decyzji o sobie, pewnej "wolności osobistej" we wszystkich sprawach, nie tylko
dotyczących jedzenia (na zasadzie "założysz czerwoną czy zieloną bluzkę" u
dwulatka i odpowiednio trudniejszych wyborów i decyzji w starszym wieku). Bo
spanie, sikanie i jedzenie to jedyne czynności, w przypadku których rodzic nie
ma tak naprawdę żadnych możliwości wpływu na dziecko.

[camel_3d]

cos w tym jest, bo moj maluch nigdy nei chcial pomidorow.. po prostu od reki wywala.
wczoraj chcial sprobowac znow i mu dale..nagle zjadl kilka plasterkow.

[lolinka2]

kocianna napisała:

Bo
> spanie, sikanie i jedzenie to jedyne czynności, w przypadku których
rodzic nie
> ma tak naprawdę żadnych możliwości wpływu na dziecko.

milion razy to na forum pisałam w ciągu ostatnich 9 lat - i proszę,
nauka w las nie poszła
pozdro.

[mika_p]

Może to nie ejst pora jedzenia dziecka? Moze zwyczajnie nie zdązyło zgłodniec od
poprzedniego posiłku?

[mruwa9]

zaprosic do stolu, oznajmic, ze jedzenie gotowe i jesli nie zje, to
talerz zostanie sprzatniety i nie bedzie nic do nastepnego posilku.
DOTRZYMAC SLOWA!!
Jesli mimo wszystko nie jest glodne, zastanowuic sie, co dziecko
jadlo/pilo przed posilkiem. Schowac soki,napoje gazowane, ciastka
chrupki i inne tego typu przekaski. Podejrzewam, ze czesta przyczyna
grymaszenia przy jedzeniu jest codzienne jedzenie, picie slodkosci w
ciagu dnia (niby nic nie je, ale tu 3 paluszki, tu jedna guma
rozpuszczalna, litr soku Kubus czy herbatki instant czy kompotu
swoje robi).

[epreis]

poinformować,że albo siada i je albo zabierasz talerz a następny posiłek to....

zależy od apetytu ale podejrzewam,że jak zmarudzi śniadanie i obiad to na kolację będzie czekał już grzecznie godzinę wcześniej ';p

[yula]

verdana ma racje. Nie zmuszać dziecka do jedzenia, jak czegoś wybitnie nie lubi
nie dawać. Pozwolić zgłodnieć między posiłkami, wykluczyć z jadłospisu przekąski
między posiłkami typu czypsy, ciastka, słodkie napoje. Ja mam 2 różne
egzemplarze : 1 wciąga wszystko z talerza, praktycznie zawsze w porcji
dorosłego, nieraz z dokładką (7-lat) i druga co wybrzydza i potrafi nad talerzem
siedzieć godzinę czasu (i to jeść a nie grzebać w talerzu). Jak nie chce jeść to
nie je, talerz jest zabierany a ona czeka na następny posiłek. Zachęcać można
podając to co lubi, ładnie podane i małe porcje

[mmk9]

dossia17 napisała:

> Nadchodzi pora
> jedzenia a ono nie chce jeść

Też kiedyś myślałam, że jest coś takiego jak "pora jedzenia". Dzieci
mnie oduczyły. Teraz też jem kiedy chcę, a nie kiedy trzeba.

[iwoniaw]

Że nie dawać czegoś, czego nie lubi wybitnie, to racja. Podobnie z
wielkością porcji: 5-latek nie zje tyle, ile dorosły facet, to
oczywiste.
Poza tym zgadzam się z tym, iż należy dziecku podać posiłek na stół,
ma siąść z rodziną i zjeść tyle, ile chce. Po posiłku sprzątamy
wszystko ze stołu, dziecię idzie myć zęby i nie ma przegryzek aż do
następnego posiłku.

[jola_ep]

> i nie ma przegryzek aż do
> następnego posiłku.

Dlaczego? To dom, można jeść co się chce i ile się chce (oczywiście z tego, co akurat zostało kupione )

Nigdy nie broniłam jedzenia owoców, jogurtu itp. Jedzenie kanapek (jak już się nauczyły je robić) było limitowane w godzinach "około-obiadowych": przed obiadem głodniały (dzięki czemu przyjmowały posiłek z entuzjazmem ), a po obiedzie były resztki z obiadu

Stałe godziny może są dobre w placówkach zbiorowego żywienia, ale w domu u nas panuje luz. Z jednej strony poleca się jeść często, ale mało. Z drugiej: w zależności od tego, co zjemy czasem głodniejemy wcześniej.

Pozrawiam
Jola

[joa66]

Ale w takim systemie rodzina ma małe szanse spotkać się przy stole.

[jola_ep]

> Ale w takim systemie rodzina ma małe szanse spotkać się przy stole.

Spotykamy się przy obiedzie
Na spotkania przy pozostałych posiłkach szanse bywają małe, choć jak dzieci były małe, dostawały jedzenie razem. Ale nikt ich nie zmuszał, aby jadły właśnie wtedy, albo nie jadły potem.

Pozdrawiam
Jola

[iwoniaw]

Pięć posiłków (śniadanie, drugie śniadanie, obiad, podwieczorek,
kolacja) to wystarczająco często, pomiędzy posiłkami powinny być też
przerwy. A z takiego "pogryzania" biorą się fatalne nawyki żywieniowe
i higieniczne (zęby). Dziecko powinno jeść przy stole, z rodziną,
ilości, jakie samo uzna za stosowne. Ale powinno mieć możliwość
między tymi posiłkami choć trochę nabrać apetytu (nie mówię
"zgłodnieć", bo przy wymienionych 5 posiłkach przerwy pomiędzy nimi
to ok. 3 godzin).

[jola_ep]

> Dziecko powinno jeść przy stole, z rodziną,

Wiem.
Do momentu, gdy miałam mojego drugiego "niejadka", który w dodatku miał niedowagę. Wtedy zamiast ideału: jemy przy stole, z całą rodziną, zmieniłam system na: jesz, gdy jesteś głodny.

Owszem, stałe godziny są bardzo dobre, gdy ktoś te posiłki przygotowuje. Ale naprawdę nie wiem, co złego w tym, że jedno moje dziecko zje jogurt o 14-tej, a drugie o 20-tej. Jedno wstaje wcześnie, drugie dwie godziny później: to drugie ma czekać na pierwsze, czy oboje mam budzić?
Jeśli coś ja gotuję, to staram się, aby miały szansę nieco zgłodnieć. Jeśli tak się nie stanie, to dlaczego nie ma zjeść mniej ("dla towarzystwa" ), a w godzinę później dojeść?

> choć trochę nabrać apetytu (nie mówię
> "zgłodnieć", bo przy wymienionych 5 posiłkach przerwy pomiędzy nimi to ok. 3 godzin).

Mój synek w wieku przedszkolnym najlepiej tolerował przerwy 2-godzinne. W jego przedszkolu był właśnie taki system: śniadanie (8.00), drugie śniadanie (10.00), zupa (12.00), drugie danie (14.00). W domu jadł obiad z całą rodziną (16-17) i kolację. Dzieci w przedszkolu podobno zjadały więcej niż wtedy, gdy ta zupa i drugie nie były rozbite.

Oczywiście, jeśli myje się zęby po każdym posiłku, to lepiej te posiłki ograniczyć. Przyznam jednak, że dla mnie ważniejsze jest to, co dziecko je. Bo można rozstawić w domu chipsy, ciastka, chrupki i cukierki (znam takie), albo reglamentować słodycze (także słodkie serki, soczki, paluszki itp. - kupujemy, zjadamy i zapasów nie ma ). Termin: podjadanie można więc różnie rozumieć.

Pozdrawiam
Jola

[yula]

Gdybym pozwoliła swojej do woli jeść jogurty to nic innego by po prostu nie
jadła wszystko zależy od dziecka, jedne mogą jeść między posiłkami i tak
zmiotą wszystko z talerza, ( mój starszak) inni jak pozwolisz coś zjeść przed
obiadem to możesz zapomnieć o chociaż by tknięciu obiadu ( moja młoda). U nas
jogurt jest na drugie śniadanie i podwieczorek, przed obiadem nic słodkiego.
Owoce różnie, np. jabłka mogą jeść do woli, banany nie przed obiadem.

[jola_ep]

> inni jak pozwolisz coś zjeść przed
> obiadem to możesz zapomnieć o chociaż by tknięciu obiadu

Dlatego napisałam, że przed obiadem jest zakaz podgryzania.

Pozdrawiam
Jola

jola_ep

[epreis]

myślę,że sporo zależy od dziecka.
są takie dla których przekąska w postaci jabłka to "nic"

dla moich jabłko czy kilka malin mogłoby robić za normalny posiłek,a nawet nie mogło- bywały dni,że jabłko było jedynym posiłkiem w ciągu dnia.szklanka kubusia syci jak zupa.
w związku z czym,z dla nasz nie słodycze itp są złymi przekąskami ale wszystko nawet sok czy kilka malin.
i jeśli wchodzą w etap "niejedzenia"
to ja robię 3 posiłki.śniadanie,obiad i kolację- między nimi nie ma nic- TOTALNIE nic

[jola_ep]

> myślę,że sporo zależy od dziecka.

Oczywiście, że tak. Choć są pewne wspólne elementy.

> dla moich jabłko czy kilka malin mogłoby robić za normalny posiłek

A co jeśli z jakiegoś powodu organizm dziecka bardziej w danym momencie potrzebuje tych malin (mikroelementy, witaminy) niż talerza zupy? Dietę dziecka nie należy rozpatrywać w rytmie dobowym. Jednego dnia będą maliny, innego coś "treściwszego"

Kubusie i inne słodzone soczki zaliczyłam swego czasu do kategorii "słodycze", o czym zresztą pisałam. Gdyby nie ten cukier, to mogłyby robić za zupę

Nie widzę też powodów, dla których apetytu dziecka (głodu) nie miałaby zaspokajać np. zupa (w ramach "podgryzaka").

Pozdrawiam
Jola

[epreis]

> A co jeśli z jakiegoś powodu organizm dziecka bardziej w danym momencie potrzeb
> uje tych malin (mikroelementy, witaminy) niż talerza zupy? Dietę dziecka nie na
> leży rozpatrywać w rytmie dobowym. Jednego dnia będą maliny, innego coś "treści
> wszego"

a co jeśli moje dziecko na znak protestu,że jej ulubiony śliniak jest brudny,a później schnie wyprany nie je NIC 1,5 dnia? a wstała w tym dniu i jak prawie nigdy zapytała "kiedy będzie śniadanie?" (w mojej ocenie,znając ją-oznaczało to że jest głodna)

a co jeśli starszy syn gdy nie je na widok nawet czekolady potrafi się drzeć bo to też jedzenie.

nie zmuszam swoich dzieci do jedzenia,staram się nie dawać im rzeczy których ewidentnie nie lubią. ale apetyt moich dzieci nie jest zależny od głodu i czegokolwiek innego jak od humoru.
pozatym każde z nich lubi co innego, i o ile nie mam problemu żeby na kolację/śniadanie zrobić jednemu parówkę a drugiemy płatki - bo to małoskomplikowane,czasochłonne itp itd.
to gotowanie dwóch obiadów gdy jestem z nimi praktycznie ciągle sama mogłoby sprawić,że i persen nie dałby rady ;p
wyznaję zasadę "jedzenie nie jest obowiązkowe" i nie stresuję się ich głodówkami- aczkolwiek ten luz wynika z praktyki....

[truscaveczka]

Co? Nic. Moja potrafi nie jeść 3-4 dni, ograniczając się do kubka
mleka/kakao dziennie. Żyje, dobrze się ma i sama ocenia, czego
potrzebuje. Słodyczy nie dostaje z wyjątkiem słodkiej godziny (17).
Prosta sprawa. Póki dorosły nie zepsuje organizmu dziecka, dziecko
samo wie, co jeść Naprawdę.

[stypkaa]

A w ten dzień kiedy ogranicza się tylko do kubka mleka dostaje
słodycze?

[marionaud_1]

jakoś nie podoba mi się pytanie wyjściowe, w którym pada
stwierdzenie że "powinno" zjeść. MOże raczej zapytaj, co zrobić,
aby chciało, miało ochotę zjeść.

[truscaveczka]

No coś ty - słodycze to bonus do posiłku. Ale Młoda nie jest jakoś
szczególnie przywiązana do słodyczy - np gdy jest zaziębiona, sama
je odstawia, bo mówi, ze jej gardło drażnią.

truskaveczka

[epreis]

ale ja nie mam problemu z tym,że moje dzieci nie lubią jeść....
starszak potrafił 3 dni żyć na samej wodzie potem zjeść małego danonka i przeżyć jeszcze jeden dzień.

mała jest cwaniara i nie je tego co nie lubi,a lubi np sodycze więc czasem naciąga swoim niejedzeniem.
ale starszak jak "przechodzi na dietę" to nawet czekolady nie ruszy bo to też jedzenie.....

[truscaveczka]

Alez moja córka kocha jeść. Czasem jej muszę zabierać, bo by pękła
A jak przyjdzie chuda faza to nie je nic bo tak i już.

[kol.3]

Znam mamy, które biegają za dzieckiem z łyżeczką, bo dziecko jest ponoć
programowym niejadkiem, a w gruncie rzeczy nie zostało nauczone, że
posiłki jada się przy stole, przy swoim nakryciu. Dziecko rządzi
rodzicami, robi z posiłków cyrk, tyranizuje otoczenie, bo doskonale wie
że wszystkim zależy żeby ono zjadło. To jest chyba najgorszy wariant,
ale zdarza się.

podpinam się pod pytanie

[anna_sla]

po przeczytaniu wszystkich Waszych podpowiedzi wciąż nie odnajduję odpowiedzi na
własny problem. Nie jest to może jakiś wielki problem, ale fakt, męczący.

Mówicie niech sobie dziecko samo zadecyduje co chce zjeść. Ja mam trójkę dzieci,
każde ma inny gust "jedzeniowy", jeśli mam każdego pytać przed zrobieniem obiadu
co ugotować to co najmniej jedno będzie grymasić. Rzadko kiedy cała trójka
zgadza się co do jednego konkretnego posiłku. O ile nie problemem jest dla mnie
zrobienie 3-ch różnych śniadań czy kolacji, o tyle zrobienie 3-ch obiadów
ewidentnie odpada!! Poza tym no proszę, ale też nie codziennie mam siłę i chęć
robienia po 3 dania na jeden posiłek, bywa, że co najmniej jedno musi
zrezygnować z własnego pomysłu i podpiąć się pod to samo co któreś z rodzeństwa.
Dlatego zagonić ich do obiadu to masakra. Nie wspomnę już o tym, że dla nich ten
obiad zawsze wypada w nieodpowiednim momencie (czyli zawsze), bo akurat w
najlepsze się bawią, wstrzelić się w lukę między jedną zabawą a drugą jest
ciężko No całe szczęście w nieszczęściu, że nigdy się nie nudzą.

Druga rzecz.. nie chcą niech nie jedzą. Do niedawna dwójka z trójki po
opuszczeniu jednego posiłku potem wymiotowała z osłabienia. Tak reagowali i
basta. Musieli choć trochę zjeść i koniec. Druga sprawa to dobija mnie to, że
jak nie zjedzą, bo rzekomo nie są głodni po 20-40 minutach na dworze oni są
głodni, a ja mieszkam na 3-cim piętrze i wychodzę na dwór nie tylko ze swoją
trójką dzieci! Już muszę targać albo tobół z jedzeniem na dwór, a i tak targam
wielką torbę, bo dla każdego coś na awarię typu kupa, obsikane gatki i inne
akcesoria niezbędne, na minimum czwórkę dzieci + jedzenie? Nie chce mi się.
Wracać z całą bandą, bo któryś delikwent głodny? No błagam

Kiedyś ktoś mówił o opowiadaniu "bajek" przy jedzeniu i tak raz dostali
królewski makaron, który zrobił sam król Piotr. Zjedli, ale stwierdziłam, że
jednak nie jest to moim powołaniem

Dekorowanie potraw? Czasami to działa, jak np. dinozaur z ogórka, ale zupę
niczym nie przystroisz, kalafior razi ich w oczy a wszystko koloru
pomarańczowego płynnego to feee.

Czasami czuję się w beznadziejnej sytuacji.. Niedoceniona straciłam kompletnie
ochotę do gotowania, dlatego w weekendy bojkotuję..

[jola_ep]

> Mówicie niech sobie dziecko samo zadecyduje co chce zjeść.

Napisałam: To dom, można jeść co się chce i ile się chce (oczywiście z tego, co akurat zostało kupione) - dodam: z tego co akurat zostało ugotowane.

Wiem, co mniej więcej lubi moja rodzina i choć starałam się choć trochę trafić w gust rodziny, to obiad był jeden. Dzieci zaś mogły sobie z niego wybrać to, co lubią. Czyli np. ziemniaki z sosem, albo córa wymieniała kotlet na surówkę brata, dość długo precyzyjnie wydłubywała z gulaszu kawałki mięsa albo boczku. Syn oddaje brukselkę siostrze itd. itp. Nie zmuszam, co najwyżej zachęcam do spróbowania (bo czasem trzeba z 10 razy spróbować nowego smaku zanim się do niego przekona).
Dzieci, mąż, ja, mamy jakieś swoje ulubione dania, propozycje, ale realizuję je oddzielnie - czyli jednego dnia jest jeden obiad.


> Dlatego zagonić ich do obiadu to masakra.

Nie zaganiam. Lecą na brzęk talerzy. No dobrze, wołam, jak nie usłyszą Jak nie przyjdą, to najwyżej zjedzą później - zimne. Obiad jest wtedy, gdy ugotuję i jest cała rodzina (czyli np. mąż wraca z pracy), chyba, że wyjątkowo ktoś z nas wraca dużo później, wtedy nie czekamy.

> Druga rzecz.. nie chcą niech nie jedzą. Do niedawna dwójka z trójki po
> opuszczeniu jednego posiłku potem wymiotowała z osłabienia.

To informujesz, że jak nie zjedzą, to będzie im niedobrze. Jak nie chcą, niech nie jedzą.

> jak nie zjedzą, bo rzekomo nie są głodni po 20-40 minutach na dworze oni są
> głodni,

Z jednej strony aż kusi się stwierdzenie: niech będzie głodny. Z drugiej - przypomina mi się historia mojej teściowej: jak jechali na pole, to zawsze najpierw karmili dzieci, potem zabierali wielką torbę z prowiantem. I co robili chłopcy po przyjedzie na łąkę? Od razu byli głodni i zabierali się za jedzenie. Niezależnie od tego, ile wcześniej zjedli. Z jednej strony przyzwyczajenie, z drugiej ruch i świeże powietrze.

Albo zabierasz plecak (dużo wygodniejszy od dużej torby), albo będziesz wredna...

> Czasami czuję się w beznadziejnej sytuacji.. Niedoceniona straciłam kompletnie
> ochotę do gotowania,

Moje co prawda duże, ale jak miały kilka lat uczyłam już, że mogą nie jeść, ale mają nie marudzić na obiad i reagować na niego z entuzjazmem
I nie oczekuje doceniania. Sama się musisz docenić

Pozdrawiam
Jola

[anna_sla]

> Albo zabierasz plecak (dużo wygodniejszy od dużej torby), albo będziesz wredna.

nooo taki turystyczny chyba Wiesz ile zajmuje miejsca 6 butelek z piciem??
Torbę noszę, bo często mam dziecko na rękach a drugie w nosidle na
plecach... tak, że pozostanę wredna nie no czasami coś biorę, jak mam
gdzie, albo zachodzimy do sklepu w sąsiedztwie i kupujemy na miejscu, ale nie
zawsze się da..

> I nie oczekuje doceniania. Sama się musisz docenić

no wiesz, wieczne grymaszenie zniechęca a grymaszą zależnie od humoru, bo jak
mają kiepski to i najlepsza potrawa ich dobija Będę walczyć dalej kiedyś z
tego wyrosną

[lolinka2]

a ja pytam: CZYM wymiotowali? jeśli mieli czym, to nie giną z głodu.

2 - osobiście nie miałabym ochoty każdemu z dzieci robić osobnego
śniadania czy kolacji (a Bóg broni obiadu!). Nie chce mi się męczyć.
Jest programowe żarcie, chcesz coś innego - ok, zgłoś w trakcie
przygotowywania posiłku że jesz co innego i możesz to sobie SAMA
zrobić. Nie zgłosisz, jest porcja dla wszystkich i wyjątków nie ma.
Obiad - jedna je tylko buraki, druga tylko ziemniaki. Pół godziny
później obie zgodnie lecą do kuchni po: jedna - mięso, druga -
surówkę. Warunek: informują, że nie chcą teraz zjeść i proszą o
odłożenie "na później" - i to jedzenie funkcjonuje jako podwieczorek
zasadniczo. Jeśli nie zgłoszą, ktoś może wziąć ich porcję na
dokładkę...

Na codzień karmi je stołówka (odpowiednio przedszkolna i szkolna), co
nie zmienia faktu, że po powrocie do domu pada hasło: jest jeszcze
jakiś obiad? - Dziecko, zjadłaś już jeden! - Jeden i z dokładką, ale
jeszcze bym zjadła.... Czasem (weekendy głównie) dla odmiany jest
wersja "nic mi nie smakuje" "tatun źle gotuje" "bleeeeh" - ok, nie
chcesz, nie jesz... tylko nie obrzydzaj posiłku innym. I pół dnia
wielkie nic, a po pół dnia: serek możnaaaaa? możnaaa (albo: nie
możnaaaa bo zupa się kończy gotować właśnie).

Kluczem jest rodzicielski luz w temacie i wiara w to, że organizm
dziecka sam obczaja co mu potrzeba, o ile się go nie "zboczy"
dziwnymi praktykami rodzicielsko-babcinymi.

[lila1974]

Gotuję, to co gotuję i umawiam się przy pomocy "ruskiego targu"
ile "łyżek" zjedzą. I tak od 1 przez nich zaproponowanej dochodzimy
przeważnie do peciu (ja zaczynam od 10). Przy czym to nie mogą
być "oszukane" porcje, bo wówczas liczenie zacznę od nowa.

W ten sposób wiem, że "coś" zjadły i przez chwilę na żoładku polezy.

Jeśli po obiedzie wybierałam się na długi spacer z dzieciakami, to
przeważnie w torbie miałam jakieś 'resztki" z obiadu: mięso,
kopytka, nalesniki itp. Zabierasz w pojemnik i luzik. Nie musisz się
wracać do domu.

[mama303]

anna_sla napisała:

> Mówicie niech sobie dziecko samo zadecyduje co chce zjeść. Ja mam
trójkę dzieci,
> każde ma inny gust "jedzeniowy", jeśli mam każdego pytać przed
zrobieniem obiaduu
> co ugotować to co najmniej jedno będzie grymasić. Rzadko kiedy
cała trójka
> zgadza się co do jednego konkretnego posiłku.

Wcale nie pytaj. Zawsze znajdzie sie coś z posiłku, co akurat
podpasuje. Jedno zje ziemniaki z surówką, drugie mięso z surówką a
trzecie same ziemniaki. Dla mnie ważne żeby moja córka cokolwiek
zjadła z tego co podaję. Chyba że jest chora. Oczywiście nigdy nie
zmuszam do jedzenia tego, czego ewidentnie wiem że nie lubi /chociaż
gusty się też zmieniają, trzeba co jakiś czas zaproponować
spróbawanie tego czego mówi że nie lubi/.

Poza tym posiłki są o w miarę stałych porach. Między posiłkami
powinna być przerwa. Szczerze mówiąc nigdy nie zabierałam niczego na
spacery /jedynie picie/i wtedy dziecko troche się przegłodzi i samo
chce jeść. Jakbym brała jedzenie na spacer to pewnie "byłaby głodna"
bo to pewna atrakcja.

> Czasami czuję się w beznadziejnej sytuacji.. Niedoceniona
straciłam kompletnie
> ochotę do gotowania, dlatego w weekendy bojkotuję..

Ja np nie toleruję jakiegoś ostentacyjnego wybrzydzania, krzywienia
się. "Nie smakuje cos to nie jedz a nie wybrzydzaj! bo to
niegrzeczne i odbiera innym ochote na jedzenie" - tak mniej wiecej
mówię i moja córka nigdy nie wybrzydza.
A może naprawdę nie masz talentu kulinarnego i może trzeba nad tym
popracować

[anna_sla]

> A może naprawdę nie masz talentu kulinarnego i może trzeba nad tym
> popracować

a jak najbardziej Im bardziej oni wybrzydzają, tym bardziej ja tracę talent
Jestem po szkole gastronomicznej

[marghe_72]

dossia17 napisała:

> Jak poradzić sobie, gdy dziecko grymasi przy jedzeniu? Nadchodzi
pora
> jedzenia a ono nie chce jeść i robi masę innych rzeczy aby tylko
nie
> jeść? Jak go przekonać, że powinno zjeść?
>

czyja pora jedzienia?
Dziecka czy Wasza, rodziców?
Może akurato o tej konkretnej porze dziecko nie jest głodne. Przesuń
ją trochę w czasie, tę porę

[mama303]

marghe_72 napisała:

> czyja pora jedzienia?
> Dziecka czy Wasza, rodziców?
> Może akurato o tej konkretnej porze dziecko nie jest głodne.
Przesuń
> ją trochę w czasie, tę porę

Ale przecież posiłki się jada mniej więcej własnie o stałych porach
dla całej rodziny. Wtedy rodzinka głodnieje i wcina az miło.
U mnie jak z jakichś powodów pora posiłku sie przesuwa to wszyscy
się dopytują bo głodnieją.

[marghe_72]

mama303 napisała:

> Ale przecież posiłki się jada mniej więcej własnie o stałych
porach
> dla całej rodziny.

Dla tekiego dziecka owo "mniej więcej" może całkiem sporo znaczyć.

[mama303]

marghe_72 napisała:


> Dla tekiego dziecka owo "mniej więcej" może całkiem sporo znaczyć.

No tak, dlatego pora powinna być jak najbardziej stała

[kanna]

Nie pozwalam na grymaszenie. Moja Mała jest w tym mistrzynią, a mnie
jej jęczenie doprowadza do szału.

Mówię: żabko, nie chcesz, to nie jedż, ale prosze nie jęczeć.

No i nie je, jak nie chce

I już. Nie karmię (raz karmiłam, jak długo chorowała i mi zalezało,
zeby zupy troche zjadła), nie mnamawiam, nie nakłaniam. I nie
pozwalam jeśc chleba w międzyczasie (to jej ulubione pozywienie). ma
5 lat.

[verdana]

Uwazam, ze nic nie da "niepodjadanie", "stałe pory posiłków", "wybór
co chce zjeść" - gdy przy okazji widać, jak bardzo liczy się dla
rodziców, czy dziecko zje, czy nie. Już samo powiedzenie "Nie bierz
jabłka, bo zaraz będzie obiad" oznacza, ze obiad jest wazny,
powinien być zjedzony i mamie na tym zalezy. Przy dobrze jedzacym
dziecku - bez znaczenia. Przy "niejadku" mamy jak w banku - nie zje
ani jabłka, ani obiadu. Albo będzie grymasilo. Bo wie, ze mamie
zalezy.
Czym mniej szumu, wyznaczania co i kiedy wolno, tym lepiej. Jedyna
rzeczą, jakiej bym przestrzegała w wypadku dzieci, to konieczność
zapytania "Czy moge zjeść", jesli dziecko bierze cos samodzielnie.
No i kompletnie nie rozumiem, jak dzieci, rzekomo marudzace, mogą
osłabnąć po niezjedzeniu jednego posiłku. Oznacza to bowiem, ze sa
to dzieci, ktore zawsze i bez wyjątków jedzą posiłki o wyznaczonych
porach, a tylko raz zdarzyło im się nie zjeść i od razu się
rozchorowały. Wiec są to dzieci jedzace wprost idealnie...
No i podejrzewam, ze nie można zasłabnąć po niezjedzeniu raz
obiadku.

[jola_ep]

> Już samo powiedzenie "Nie bierz
> jabłka, bo zaraz będzie obiad" oznacza, ze obiad jest wazny,
> powinien być zjedzony i mamie na tym zalezy.

Oczywiście, że jest ważny, bo się przy nim ktoś napracował. Choć akurat jabłka
jeść pozwalałam.
Nie oznacza w żadnym razie, że obiad powinien być zjedzony: albo jesteś głodny i
lepiej poczekać na obiad, albo nie jesteś, więc co to za problem?

> Jedyna
> rzeczą, jakiej bym przestrzegała w wypadku dzieci, to konieczność
> zapytania "Czy moge zjeść", jesli dziecko bierze cos samodzielnie.

Dlaczego?
Ja stawiałam w zasięgu dzieci, to co mogły jeść. Jak trochę podrosły, to jadały
już wszystko. Jeśli czegoś nie mogły zjeść, to były informowane (np. ciasto na
jakąś okazję). Nigdy też nie odkręcają samodzielnie zamkniętych opakowań. Słoik
majonezu może stać i miesiąc, ale po odkręceniu zostaje zredukowany do warstewki
na dnie w ciągu kilkunastu godzin (bo zawsze zostawiają resztki rodzicom )

Oczywiście mam na myśli nasz dom, a nie znajomych czy rodziny

Pozdrawiam
Jola

[verdana]

Dlaczego?
Z dwóch przyczyn - po pierwsze wiem wtedy mniej-wiecej co dziecko
je. Mogę kontrolować, czy nie je za dużo (a to wazne np. przy
sklonnosci do tycia). Poza tym - i to chyba istotne - chodzi o to,
aby dziecię nie wyżarło reszcie domowników wszystkiego, aby
wiedziało, ze jak jest 5 jogurtów, to nie moze zjeść wszystkich,
tylko upewnić się, czy inni nie mają też na nie ochoty.

[jola_ep]

> Poza tym - i to chyba istotne - chodzi o to,
> aby dziecię nie wyżarło reszcie domowników wszystkiego,

Napisałam, że zawsze zostawiają resztki rodzicom
A na poważnie - rzeczy "limitowane", dostępne w sposób ograniczony, są dzielone
i rozgłaszane: np. każdy ma jeden jogurt, ten pojemnik lodów jest dla rodziców itp.

Zazwyczaj jednak wszystko to, co zostało wystawione "do użytku publicznego" jest
przeznaczone do jedzenia, bez konieczności pytania. Tak mimo wszystko wydaje mi
się wygodniej. Choć może to kwestia wychowania i rodzinnych przyzwyczajeń.

Pozdrawiam
Jola