Kidnaperzy (art)

[mrs.t]

www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53663,8244843,Kidnaperzy.html
czytac to sie tego za bardzo nie da, no ale skupmy sie na t resci.
Jak reklama wode z mozgu robi

'Dzieci to target'. Znudzeni materialiści. Ich życie w szkole to 'bezwzględna
walka'. Starsze są pyskate, malują się, stosują używki, 'chodzą ze sobą', a
rodziców mają za 'nic niekumające' skamieliny, którymi manipulują podczas
zakupów. Reklamy dla dzieci muszą skupiać ich uwagę. Są więc krótkie, proste,
intensywne, barwne, w lekkim nastroju, wykorzystują modnych bohaterów oraz gry
i animacje. Czasem konfrontują świat dziecięcy z dorosłym, pokazują, jak
przeciwstawić się rygorom i nakazom rodziców, uczą robić to, na co się ma
ochotę. Czasem wykorzystują głupie dowcipy i maltretowanie animowanych
bohaterów, których można 'bezkarnie zrzucić ze schodów, zmiażdżyć kilkutonowym
klockiem lub przynajmniej ?bezkrwawo? wystrzelić armatą w kosmos' - tak piszą
w piśmie 'One Way Mirror' wydawanym przez firmę badającą konsumentów. Czyta to
reporterka, mama trzyletniej Tosi. Spogląda na swój 'target', który na
podłodze obok układa klocki. I robi się jej smutno.

2

[mrs.t]

SCENA DRUGA: DZIECKO OGLĄDA PIĘĆ TYSIĘCY REKLAM ROCZNIE

Duży pokój, godzina 19. Na sofie siedzi Reporterka z Tosią. Codziennie o tej
porze dziecko przez godzinę ogląda dobranocki w telewizji. Trzykrotnie, między
bajkami, wyświetlane są bloki reklamowe. Mama oblicza, że jej dziecko ogląda
około 15 reklam dziennie, czyli ponad 5 tysięcy rocznie. Pociesza się, że
amerykańskie dzieci oglądają średnio sto reklam dziennie (wg organizacji New
American Dream).

TOSIA (na widok reklam): Mamusiu! Kupisz mi tę lalkę? Mamusiu! Chcę mieć tego
konika. Mamusiu! Zjadłabym ten deserek.

REPORTERKA: Dziecko, te reklamy kłamią. Te zabawki tak naprawdę nie ruszają się
same. Tym piratom z reklamy jogurtu zależy tylko na moich pieniądzach.

SCENA TRZECIA: UCZYMY DZIECKO MÓWIĆ REKLAMIE 'NIE'

PSYCHOLOG Monika Burchart : Trzylatek nie zrozumie zdania, że reklamy kłamią. W
tym wieku dziecko nie rozdziela świata realnego od nierealnego. Dla niego
jogurtowi piraci istnieją tak samo jak mama.

REPORTERKA: To może powinnam w czasie reklam przełączać telewizję na inny kanał?

PSYCHOLOG: To fikcja. Reklamy są wszędzie. W telewizji, internecie, na
billboardach, na koszulkach kolegów, na ich plecakach.

REPORTERKA (trochę już załamana): To co robić?

PSYCHOLOG: Nauczyć dziecko mówić reklamom 'nie'. Widzi Barbie w reklamie? Bardzo
ją chce? To nie znaczy, że ją dostanie. Można kupić, ale trzeba umieć postawić
granicę. Jedna Barbie i koniec, niezależnie od tego, ile jeszcze lalek będzie
występowało w telewizji. Tak uczymy przyszłego dorosłego, że nie trzeba ulegać
każdej potrzebie.

REPORTERKA: A jak rozmawiać ze starszym dzieckiem?

PSYCHOLOG Renata Maksymiuk (współautorka książki 'Dorośli reklamują, dzieci
kupują.', która ukaże się w maju): Można je zabrać do sklepu. Jest teraz, dość
przerażająca, reklama zabawek Cars - mały samochód ucieka przed wściekłym
kombajnem. W sklepie można dziecku zademonstrować, że zabawki same nie potrafią
jeździć. A jeśli reklamę skierowaną do dziecka uznamy za nieetyczną, można to
zgłosić Radzie Reklamy.

Reporterka na stronie Rady Reklamy znajduje skargę na reklamę Actimela. Że
dzieko pijące jogurt jest kolorowe, a jego koledzy szarzy, bo nie piją. Są też
skargi na napoje Kubuś Water i Jupi, które w reklamach zostały nazwane wodą. We
wszystkich przypadkach Rada uznała, że producenci powinni wprowadzić zmiany w
reklamówkach. Z Kodeksu Etyki Reklamy: reklama skierowana do dzieci i młodzieży
nie może wykorzystywać ich naiwności i braku doświadczenia. Nie może dawać do
zrozumienia, że reklamowany produkt zapewni dzieciom przewagę społeczną lub
psychologiczną nad innymi. Nie może podważać autorytetu rodziców, wprowadzać w
błąd co do wielkości, natury, trwałości i wyglądu produktu. Nie może instruować
dzieci, jak nakłaniać dorosłych do zakupu prezentowanej rzeczy.

3

[mrs.t]

SCENA CZWARTA: FAJNE SĄ TYLKO ZABAWKI Z REKLAM

Reporterka robi badania terenowe.


GRZEGORZ (ma 11-miesięczną córkę): Moje dziecko na widok reklamy w telewizji
zamiera. Mam wtedy niemiłe wrażenie, jakby do mojego domu wchodził ktoś obcy i
przejmował władzę nad dzieckiem.

DOROTA (mama dziewięcioletniego Mateusza): Musisz mieć zabawki z telewizji,
jeśli chcesz się liczyć na szkolnym korytarzu. Mój syn ma kłopoty w kontaktach z
innymi dziećmi. Jeśli ktoś ma do niego podejść, bo ma najnowszego bakugana, to
warto go kupić.

BARTŁOMIEJ (ojciec czteroletniej Poli i dziewięcioletniego Maksa): Jeśli Pola
pyta, czy kupię jej zabawkę z reklamy, mówię, że pogadamy później. I zapomina.
Kiedyś powiedziałem Maksowi, że nie może oglądać kanału Jetix, bo prezydent
Warszawy kazał go wyłączyć. To strasznie agresywny kanał.

KINGA (mama ośmioletniej Oli): Telewizja wyżera dziecku mózg. Ola ogląda ją
godzinę dziennie, nie więcej. Ale nikt mi nie wmówi, że dziecko mające Barbie
stoczy się w przyszłości.

W warszawskim przedszkolu Bajkowa Kraina, wśród 14 sześciolatków.

REPORTERKA: Skąd wiecie, jakie zabawki są najfajniejsze?

CHÓR PRZEDSZKOLAKÓW: Z reklamy!

DZIEWCZYNKA Z KITKĄ: Lecą w Cartoon Network i Mini Mini!

CHŁOPIEC: Mamusia mówiła, że reklama jednak może kłamać.

DZIEWCZYNKA Z KITKĄ: Dlatego ja się nie przekonuję reklamą. Idę do sklepu i sama
sprawdzam, czy zabawka jest nakłamana, czy nie.

Reporterka sporządza z dziećmi listę ich marzeń zabawkowych.

Dziewczynki: pet shopy; lalki Polly Pocket; Barbie Arielka; koniki Pony.

Chłopcy: gormity; bakugany; Lego Atlantis; Lego Star Wars.

Wszystkie te zabawki są reklamowane w telewizji.

SCENA PIĄTA: DZIECI KOCHAJĄ KONIKI PONY

Reporterka obraca w rękach różowego konika Pony swojej córki i zastanawia się,
dlaczego dzieciom podobają się akurat takie zabawki: Czytałam gdzieś, że zabawki
mają wielkie głowy i ogromne oczy, bo podświadomie wywołują w nas odruchy
opiekuńcze, jak niemowlęta albo małe zwierzęta. Ale klocki, choć nie mają tych
cech, dzieci też lubią. Stawia na stole drugiego konika Pony i doznaje
oświecenia, że być może chodzi o kolekcję. Wszystkie zabawki z listy marzeń
stworzonej przez przedszkolaki, można kolekcjonować niemal bez końca.

PSYCHOLOG Witold Siekierzyński, psycholog ekonomiczny i specjalista PR: Dobrze
pani kombinuje. Kolekcjonowanie leży w naturze dziecka. I wytwórcy zabawek
wykorzystują to bezwzględnie. Kilkulatki mogą zbierać wszystko. Potrafią
kolekcjonować ulotki agencji towarzyskich czy etykiety z pudełek papierosów
przestrzegające przed skutkami palenia ze zdjęciami nowotworów. Słyszałem o
takim przypadku w Szwecji. Wyobrażam sobie, że jednego raka krtani można
wymienić na dwa raki płuc. Dodawanie do produktu zabawek, naklejek, gier to
właśnie wykorzystywanie zamiłowania dzieci do kolekcjonerstwa. Podstawą
komunikacji jednego z jogurtów jest dołączony do niego alfabet ze zwierzątkami,
a producent witamin reklamuje głównie dołączony do nich 'zmieniacz głosu'.

Reporterka znajduje w internecie blog Kingi Zwierzchowskiej
www.marketingdzieciecy.wordpress.com, która zamieściła tam własny dekalog
marketingu dziecięcego - 'Przepis na idealną reklamę'. Siódme: 'Pamiętasz swój
klaser ze znaczkami ? Daj dziecku możliwość zdobywania i kolekcjonowania
gadżetów, a możesz być pewien, że sięgnie po Twój produkt, choćby po to, aby
uzupełnić swój zbiór'.

3

[mrs.t]

SCENA SZÓSTA:

NA DZIECKO CZYHAJĄ KIDNAPERZY

Ze strony organizacji New American Dream Reporterka dowiaduje się, że dzieci
stosują wobec rodziców Strategię Nękania. Przeciętny dzieciak potrafi prosić o
rzecz z reklamy dziewięć razy. Dziesięć procent z nich to mistrzowie - dochodzą
do 50 próśb. Ponad połowa nękanych rodziców poddaje się i kupuje. James McNeal,
amerykański badacz marketingu, cztery lata temu obliczył, że niemal połowa
domowych zakupów w USA zależy od wyboru dzieci poniżej 15. roku życia. A ich
wpływ wycenił na 680 mld dol. Jest o co walczyć, więc marketerzy chcą przejąć
władzę nad dziećmi jak najwcześniej. Wyścig do umysłów dziecięcych, a co za tym
idzie, do portfeli ich rodziców, nazywają po prostu kidnapingiem.

Kinga Zwierzchowska opisuje w swoim blogu badania Szwajcarów, którzy
nienarodzonym dzieciom puszczali dzwonki, melodyjki i hasła, które odnosiły się
do konkretnych marek. Prawie 80 proc. noworodków rozpoznawało potem dźwięki z
okresu płodowego. Już przedszkolaki rozróżniają marki i mają wpływ na to, jakie
słodycze będą w domu. Dzieci decydują o wyborze samochodu, o wakacjach (stąd
popularne ostatnio w Polsce reklamy biur turystycznych, w których występują
dzieci), a nawet mieszkania (w USA deweloperzy starannie wykańczają place zabaw
i urządzają luksusowo pokoje dziecięce w apartamentach pokazowych).

Toyota stworzyła auto Scion, które dzieci mogą same zaprojektować. A swojego
minivana reklamowała jako 'zaprojektowanego z myślą o dzieciach'. Skoda w
Niemczech założyła klub dla dzieci i wysyłała im kartki urodzinowe. A producent
aut marki Dodge w 2006 r. 'żaangażował' do reklamy modelu Caravan postaci z
filmu animowanego 'Potwory i spółka'. Firma zanotowała znaczny wzrost sprzedaży
tego samochodu wśród rodzin z dziećmi. Postaci z bajek potrafią 'sprzedać'
wszystko. Wystarczy umieścić je na pudełku z żelazkiem, żeby dziecko wśród
kilkudziesięciu innych wskazało rodzicom ten produkt. Reporterka idzie do sklepu
zabawkowego w centrum handlowym. Znajduje na półkach małe pralki, żelazka i
wiertarki identyczne z 'dorosłymi'. Na boku każdej z nich wytłoczone są nazwy
oryginalnych marek - Bosch, Philips, Miele.

PSYCHOLOG Renata Maksymiuk: Te zabawki mają przywiązać do marki. Starsze dzieci
doradzą rodzicom zakup sprzętu właśnie z taką nazwą. A same w przyszłości kupią
pralkę lub lodówkę firmy, do której czują sentyment z dzieciństwa.


SCENA SIÓDMA: JESZCZE WIĘCEJ SKLEPÓW

Piętrowy dom towarowy w stolicy Polski. Wielka przestrzeń poziomu pierwszego
podzielona na strefę damską, męską i unisex. Lewa strona sklepu różowa, prawa
naszpikowana bronią i potworami. Reporterka jest w Smyku, sklepie największej
sieci zabawkowej w kraju. Sunie wzdłuż regałów. Za nią Marek Łebek, rzecznik
prasowy Smyka. Hity z listy marzeń przedszkolaków na wprost wejścia. Tabliczki z
napisem: 'Reklama w TV'.

REPORTERKA: Jesteście sprzężeni z telewizją. Nakręcacie się wzajemnie.

RZECZNIK: To dla ułatwienia poszukiwań. Większość rodziców przychodzi do sklepu
sama. Wiedzą, co mają kupić, bo dzieci im pokazały w telewizji. Dzięki tym
tabliczkom łatwiej znajdują to, czego szukają. Trafiają do regału z zabawkowym
sprzętem AGD. Różowe pralki, zestaw dla małej sprzątaczki korporacyjnej - mop,
wiadro, miska, płyny i proszki czyszczące na wózku. Ani jednego samochodu (prócz
wozów kempingowych dla długonogich lalek), nawet pół różowego karabinu, zero
brokatowych potworów. Kierują się w stronę regałów wojennych. Zieleń, czerń i
czerwień. Setki potworów, samochodów, interaktywne gryzonie. Ani jednej
miotełki, nawet pół garnuszka.

REPORTERKA (denerwuje się, bo także jej dziecko od niedawna nie uznaje żadnych
kolorów poza różowym i nie chce słyszeć o zabawkach dla chłopców): Na chłopięcej
stronie nie ma nawet zestawów dla małych lekarzy. Czy w świecie producentów i
sprzedawców zabawek nie ma mężczyzn kucharzy, lekarzy, sprzątaczy czy choćby
troskliwych ojców? Nie słyszeli o kobietach żołnierkach czy zawodowych kierowcach?

RZECZNIK: My nie narzucamy modelu wychowania, tylko dostosowujemy się do tego,
czego chcą klienci. Może jest tak, że dziewczynki szybciej dojrzewają i częściej
chcą się bawić w lekarza? Przyznam, że coraz częściej chłopcy kupują lalki, a
dziewczynki samochody.

REPORTERKA: To może wymieszajcie zabawki na półkach?

RZECZNIK: Wtedy powstałby chaos. Wyraźny rozdział na zabawki chłopięce i
dziewczęce ułatwia klientom poszukiwania.

Po drodze do kolejnego sklepu Reporterka myśli, że bardziej podoba jej się w
Hiszpanii, gdzie przepisy nie pozwalają umieszczać w reklamach dla dziewczynek
koloru różowego, a dla chłopców niebieskiego, żeby nie utrwalać stereotypów.

Wchodzi do Kalimby Kofifi, sklepu zabawkowego połączonego z kawiarnią na
warszawskim Żoliborzu. Jest tu drewnianie, tekturowo i szmacianie. Założyła go
kilka lat temu Natka Luniak, kiedy urodziła córkę Helę i odkryła, że zabawki
dostępne na rynku się jej nie podobają.

- Zrobiłam alternatywę dla Barbie, czyli szmaciane lalki, a dla nich ubranka.
Uważałam, że pięcioletnie dziewczynki niekoniecznie muszą się utożsamiać z
cycatymi blondynami w miniówach. Ale fala plastikowej Barbie nas nie ominęła.
Córka tak długo nade mną pracowała, mówiła, że to nie w porządku, że tylko ona
nie ma tej lalki, że uległam. Powiedziałam: "OK, możesz mieć Barbie, ale musisz
teraz popracować nad babcią. U niej na pianinie siedzi taka lalka z jej
dzieciństwa". Hela ją dostała i była zachwycona.

SCENA ÓSMA: DOBRE SŁOWO O REKLAMIE

REPORTERKA: Zaraz zwariuję. To mam pozwolić na oglądanie reklam czy nie? Kupić
Barbie czy nie? Kazać nosić czarne ubrania czy pozwolić na różowe?

PSYCHOLOG Monika Burchart: Nie jest ważne czym, ale jak się dzieci bawią. Nóż
może służyć do krojenia chleba i do zabijania. Barbie może służyć do tego, żeby
wyprodukować stereotyp kobiety, i do tego, żeby się nauczyć, czym jest taki
stereotyp.

PSYCHOLOG Renata Maksymiuk: Moja córka marzyła o Barbie księżniczce, więc
dostała pod choinkę. Teraz uczę dziecko, że księżniczka, z którą się
identyfikuje, ma dobre maniery, dobrze zachowuje się przy stole, nie tupie i nie
krzyczy.

REPORTERKA: Można znaleźć coś pozytywnego w reklamach dla dzieci?

PSYCHOLOG Witold Siekierzyński: Uważam, że reklamy skierowane do dzieci powinny
być w ogóle zakazane lub mocno ograniczone.

Dlaczego prawo ogranicza dzieciom możliwość decydowania o sobie? Bo dopiero uczą
się świata. Mają kłopoty z rozdzielaniem świata wyobrażonego (pokazanego w
reklamach i bajkach) od rzeczywistości. W świetle prawa nie mogą same dokonywać
zakupów, ale reklamy oferujące kupno produktu skierowane są do nich. Rozdwojenie
jaźni czy próba wykorzystywania dzieci do wymuszania zakupów?

PSYCHOLOG Renata Maksymiuk: W reklamie dobre jest to, że stanowi trening
konsumencki. Uczy stosunku do pieniądza. Bywają dobre, estetyczne reklamy, które
kształtują gust dziecka. Są takie, które wspierają rodziców, czasem dziecko
szybciej zacznie myć zęby, bo tak robi bohater w reklamie pasty. To zadaniem
rodziców jest później powiedzieć, że są różne rodzaje past. Inne pokazują zdrowy
styl życia, sport, pozytywne zachowania społeczne. Jeśli dziecko w reklamie
dzieli się czymś z innymi, warto zwrócić na to uwagę.

[green_naranja]

serdecznie nienawidze telewizji i gdyby nie M, ktory bez niej zyc
nie moze, wywalilabym pudlo na smietnik. no dobra, nie wywalilabym,
bom kinomanka i filmy jednak wole na duzym ekranie ogladac, czy to z
Blue raya czy dvd, wiec by zostal, ale tylko do tego. antene bym
wywalila;/

[irima2]

Tylko reklama to nie tylko TV. Billboardy, ulotki, promocje w
sklepach, samo ułozenie towarów na półce, skandaliczne "prezenty" w
żłobkach i przedszkolach - np. mój synek dostawał w żłobku danonki.
A najbardziej to presja rówieśników. Nie wiem jak mój syn na razie
się przed tym broni i jego ulubioną bajką nie jest Ben 10 tylko
Zaczarowany Ołówek i nie błaga mnie o zakup bakuganów. Może to tylko
kwestia czasu, ale z drugiej strony widzę, że on jest strasznym
indywidualistą. No i mam nadzieję, że nie bez znaczenia jest jednak
nasze wychowanie.
Jedyne co na nim robi wrażenie to duzo i duże. Jak się go pyta co by
chciał to "dużo pamperków", "dużą straż pożarną".
Ale największa odpowiedzialność spoczywa na rodzicach:
GRZEGORZ (ma 11-miesięczną córkę): Moje dziecko na widok reklamy
w telewizji zamiera. Mam wtedy niemiłe wrażenie, jakby do mojego
domu wchodził ktoś obcy i przejmował władzę nad dzieckiem.
Nawet mi się tego komentować nie chce...

[mrs.t]

> GRZEGORZ (ma 11-miesięczną córkę): Moje dziecko na widok reklamy
> w telewizji zamiera. Mam wtedy niemiłe wrażenie, jakby do mojego
> domu wchodził ktoś obcy i przejmował władzę nad dzieckiem.
> Nawet mi się tego komentować nie chce...


dokladnie
pod artykulem tylko to skomentowalam.
co 11miesieczniak robi przed TV.


barb,
jasne, TV to nic zlego, jesli wiesz ze jestes w stanie kontrolowac swoje
dziecko. zwlaszcza ze nie wiem ile dziecie Twe ma

[barb.d]

A ja mojemu dziecku pozwalam czasami na oglądanie bajek. Uważam, że
niektóre są rewelacyjne! Np. Dobranocny ogród, Charlie i Lola, Boogie
Beebies czy Waybaloo... moje dziecko je uwielbia. Lubię obserwować
sposób w jaki na nie reaguje. W Waybaloo jest bardzo przyjemna,
relaksacyjna muzyka. Charlie i Lola jest fajnie zrobiona. Do niedawna
nie było tam w ogóle reklam, teraz chyba tylko w weekendy pojawiają
się reklamy innych programów z grupy BBC.

[barb.d]

W ostatnim zdaniu chodziło mi o kablówkowy program Ceebeebies...
oczywiście