Różnica wieku między rodzeństwem

[diuszesa]

Zewsząd słyszę pogląd, że najlepiej jest, gdy pomiędzy dziećmi jest mała różnica wieku. Już sporo mam z rocznymi, dwuletnimi dziećmi mówi: "No, musimy się brać za następne, żeby nie było za późno...". Nas (rodziców roczniaka) też nieraz pytają: kiedy następne? Bo wiesz, żeby nie było za dużej różnicy wieku...
Oczywiście jestem w stanie zrozumieć osoby, którym z powodów zdrowotnych lub z powodu wieku matki się spieszy. Ale np. moja 23-letnia szwagierka, która ma 3-letnią córkę, narzeka, że już dawno miałaby nastepne dziecko, gdyby nie sytuacja mieszkaniowa. Bo "im mniejsza róźnica wieku, tym lepiej".
A ja się zastanawiam: dla kogo lepiej? Dla dziecka? Prawdę mówiąc, nie chciałabym, aby róznica wieku między moimi dziećmi wynosiła mniej niż 3 lata. Bo przecież takie dziecko 1,5-2 letnie potrzebuje jeszcze sporo uwagi. I ciężej mu wytłumaczyć, niż takiemu choćby 3-latkowi, że przychodzi ktos nowy, z którym trzeba sie podzielić mamą. Ciężej jest (chyba?) poradzić sobie z niemowlęciem oraz z dzieckiem, które nie jest jeszcze w stanie skupic się np. na rysowaniu, lub nie jest w stanie uczestniczyc w czynnościach domowych, tak jak zrobi to np. 4-5 latek. Starszemu dziecku można wiele rzeczy tłumaczyć, i wiecej zrozumie niż 2 latek. Większe dziecko ma czas na to, by powoli samo rezygnować z wyłacznego zainteresowania matki (dorastac do rozstania z piersią np.). Młodsze dziecko tego czasu ma mniej, jesli jest on podzielony dla niego i dla nowego rodzeństwa. (zaznaczam, że nie mam doświadczenia z dwójka dzieci, więc to są moje domysły...)

Przyznam, że nie rozumiem tego parcia na "małą różnicę wieku". Jak dla mnie, to jest wiecej plusów w sytuacji, gdy róznica wynosi co najmniej 3 lata.
Czy mogłyby się podzielić swoim doświadczeniem zwłaszcza mamy, które mają więcej niz jedno dziecko?

[broceliande]

Pewnie, że ciężej mieć dzieci w zbliżonym wieku.
Wydaje mi się, że takie decyzje podyktowane są przekonaniem, że dzieci z mniejszą różnica wieku są bardziej ze sobą związane, więcej je łączy, ewentualnie ma się dwójkę raz za razem, żeby się przemęczyć sie i potem już mieć spokój.
Ta druga sprawa do mnie nie trafia, bo człowiek czeka az wreszcie wyjdzie z pieluch i słoiczków, zamiast się cieszyć... pieluchowym i słoiczkowym okresem.
Oba te argumenty słyszałam często, jako, że mam tylko siedmiolatka.

Mam nadzieję, że jeszcze mi sie uda i będzie tak, jakbym miała dwóch jedynaków.

Między mną a bratem jst 4 lata różnicy. Dogadaliśmy się jako dorośli, mój mąż ma siostrę 3 lata młodszą i zero kontaktu, aż przerażające. Ktoś mówi imię, a on się zastanawia, o którą chodzi

[pinkdot]

> Ta druga sprawa do mnie nie trafia, bo człowiek czeka az wreszcie wyjdzie z pie
> luch i słoiczków, zamiast się cieszyć... pieluchowym i słoiczkowym okresem.

A do mnie trafia - ja, mimo iż cieszyłam się tym okresem totalnej zależności gdy trwał, to teraz gdy maluch podrósł i trochę siebie odzyskałam (nie jestem matką "totalną" dla higieny psychicznej potrzebuję czasem momentu tylko dla siebie, czy nocy bez dziecka) to nie uśmiechałoby mi się od nowa do tego wracać. Chyba przegapiłam moment na drugie dziecko.

[mama_leonka]

Ja mam na razie jednego malucha, ale z kolei jestem w grupie tych co by chcieli małą różnicę wieku. Ja myślę, ze dla każdej z nas jest to indywidualna decyzja do podjęcia po rozważeniu wszystkich za i przeciw. Moje doświadczenie jest takie, ze mam starszego ode mnie o 1,5 roku brata i zawsze świetnie się dogadywaliśmy, mieliśmy wspólnych znajomych i wspólne wakacje. A to bardzo zbliża. Z siostrą starszą o 9 lat mam bardzo słaby kontakt, bo ona zawsze była "na innym etapie". I bardziej się czuła jak jedynaczka. Mi się wydaje, że układ 2 na dwa jest bardziej "sprawiedliwy" większa równowaga między rodzicami a dziećmi - przy jakimkolwiek konflikcie w domu jest się komu wypłakać w ramię
No i dla mnie ważny jest też czas - mam 30 lat i wiem, że gdybym poczekała 5 lat, to już bym się na dziecko chyba nie zdecydowała. Łatwiej też zrobić jedną dłuższą przerwę w pracy... To są moje za. Oczywiście jestem też świadoma przeciw... I mam tylko wielką nadzieję, ze dam radę z dwójką maluchów.

[kate.2]

My planujemy różnicę ok 4 lat, myślę, że starszemu dziecku należy się trochę czasu tylko dla niego. Starszak pójdzie do przedszkola pewnie w wieku ok 4 lat a wtedy do południa maluszek będzie miał mamę tylko dla siebie. tak my to widzimy

[jul-kaa]

Ja chcę dzieci z większą różnicą wieku. Przede wszystkim dlatego, że mając malucha w domu, trudno mi będzie dać dużo czasu noworodkowi. Chciałabym, żeby starsze dziecko chodziło juz wtedy do przedszkola.
Przyznam, że egoistycznie rozpatruję sytuację głównie z punktu widzenia rodziców - myślę o tym, co dla nas (rodziców) będzie łatwiejsze. Znam mnóstwo rodzeństw, które mimo małej różnicy wieku są sobie całkowicie obce, znam też sporo takich, które mimo dużej różnicy, są bardzo blisko. Nie ma reguły.

Moja koleżanka zaszła w ciążę, kiedy jej starsze dziecko miało 9 m-cy. Od początku mi powtarza, żebym nie powtórzyła jej błędu Dzieci dogadują się bardzo fajnie (młodszy ma prawie rok, starszy 2,5), ale ona pada na ryj (choć jej dzieci są raczej spokojne, wolę nie myśleć, co by było przy trudniejszych).

[broceliande]

No właśnie, to padanie na ryj mi się nie podoba...
Bo co Twoja koleżanka będzie pamiętać ze skądinąd fajnego okresu? Że nie mogła się wyspać i spokojnie poczytać.
No, ale może tak się tylko pocieszam, bo mała różnica wieku u mnie nie wchodzi w grę

[jul-kaa]

broceliande napisała:
> No właśnie, to padanie na ryj mi się nie podoba...

A ona jeszcze jest w luksusowej w sumie sytuacji - mąż jest dużo w domu, niedaleko są teściowie... Biedaczka ma spore wyrzuty sumienia, że zaniedbuje obydwoje dzieci

[diuszesa]

My z mężem planujemy dziecko za ok. 2 lata. Chcielibyśmy, żeby nasz pierwszy syn spokojnie dorósł do odstawienia się od piersi. Wolałabym tak zaplanować nastepne dziecko, aby już nie karmić dwójki. Byc może mały odstawi sie ok. 3 roku zycia - jeśli zostanie nam tylko jedno karmienie dziennie, to pomyślę o zajściu w ciążę.
Planujemy z mężem, aby różnica wieku to było nie mniej niż 3 i nie więcej niż 6 lat.
A jak się życie ułoży, to zobaczymy

PS A jeszcze na temat tego "przemęczenia się" z pieluchami, słoiczkami itp., aby miec to już z głowy. Ja tak w ogóle nie podchodzę do sprawy; nie traktuję tego okresu jako męki. Raczej próbuję wydobyć z niego rzeczy fajne, cieszyć się tym, co niedługo już minie.

[m_laczynska]

Egoizm rodzica różne ma oblicza
Ja chciałam mieć jedno potem drugie, odchować i wrócić do pracy. Przyznam, że lekko nie jest. Na pysk zdarza mi się padać (w tym sensie, że jak się młody obudzi na karmienie zanim się najem i umyję to zasypiam przy nim brudna i głodna - i tak ze 2 razy w tygodniu - nie ma to jak mycie zębów o 4 nad ranem)
Ale też mam jakąś satysfakcję, że w sumie to daję radę. I te moje dzieci takie ogarnięte i starszak po pierwszym szoku wraca do normy. I nawet momentami oni się razem bawią, nie mówiąc o tym, że młodszy to się zaśmiewa na widok starszaka. Nawet ktoś ostatnio powiedział (i to nie osobiście więc może to nie ściema), że mi zazdrości i że te moje dzieci takie fajne i ja mam tyle spokoju (to akurat bzdura, ale tak mnie ucieszyło, że ktoś tak to odebrał!)

[aniaimax]

To ja sie wypowiem jako matka dwojki.
Z zalozenia mialo u nas byc tak, zeby roznica miedzy dzieciakami nie byla wieksza niz 2-3 lata. Wydawalo mi sie, ze jak bedzie mala roznica wieku, to beda sie chlopaki lepiej dogadywac, razem bawic, caly ten okres pielagnacyjno-pieluchowy szybciej sie skonczy itd.
Zycie ulozylo nam sie inaczej niz zaplanowalismy. Roznica miedzy chlopakami jest 5,5 roku.
I wiecie co, jest super. Chopaki sie razem bawia, widac, ze sie kochaja, oczywiscie nie jest zawsze kolorowo, ale to sa drobnostki. Maks do 15:30 jest w szkole, wiec mam czas 1-1 z Jaskiem, choc on raczej jest niezalznym dzieckiem, w kazdym razie mam duzo czasu dla malego. Jak maks odrabia lekcje, to Jasiek siedzi z nami przy stole, ze swoja kartka i "odrabia" swoje, Jak maks czyta, to Jasiek slucha (choc jak ja chce mu poczytac, to J. wyrywa mi ksiazki z reki i sam "czyta"). Generalnie uwialbiam na nich patrzec, kiedy sa razem.
Maks z drugiej strony jest juz duzy i jak sie urodzil J, to tez byl juz na tyle kumaty, ze nie mielismy zadnych porlemow (choc to moze byc tez wynik wychowania w AP). Co wiecej, Maks duzo mi pomagal i nadal pomaga w domu i przy jasku. Teoretycznie powinnam byc zmeczona posiadaniem dwojki dzieci, a dzieki temu, ze Maks jest duzy i duzo potrafi zrobic, mam o wiele wiecej czasu niz przy jednym dziecku.
Najfajniej bylo na poczatku, kiedy J. byl malutki i do wszystkiego mnie potrzebowal, mialam czas zeby sie nacieszyc tym malym stworzonkiem, zeby dac mu cala siebie. A jak Maks wracal ze szkoly, to moglam wiecej czasu poswiecic Maksowi.
Z perspektywy czasu, ciesze sie, ze Jasiek pojawil sie w naszej rodzinie tak pozno, pamietam jaki byl maks kiedy mial 2-3lata i wiem, ze rodzenstwo w tamtym okresie, byloby dla niego ciezkim stresem.
Miedzy mna a moim bratem, jest 16 miesiecy roznicy, przestalismy sie klocic i tluc, pod koniec mojej podstawowki, a naprawde dobry kontakt zalapalismy jak bylismy juz dorosli (22/23 lata) i wyprowadzilismy sie z domu.
Wiem, ze troche chaotycznie, ale juz pozna godzina

[lapwing123]

Ostatnio się nad tym samym problemem zastanawiałam. Bo jakieś ogromne parcie jest właśnie "na małą różnicę wieku". Bo niby będą się łatwiej dogadywać itp.
Ale to co piszecie przemawia do mnie bardziej. ja również chcę karmić piersią długo, chcę nacieszyć się pierwszym dzieckiem, a nie od razu właśnie "padać na ryj". Tym bardziej, że często jestem sama przez np. tydzień. Więc na chwile obecną nie wyobrażam sobie np. wieczornego usypiania, kąpieli itp. Być może patrzyłabym na to inaczej gdyby mój mąż miał inny system pracy to wtedy można pomyśleć o małej różnicy.

[asbu]

Między mną a siostrą jest 5 lat różnicy. Ja miałam 15 (taka dorosła, pierwsi koledzy w domu), ona 10 (smarkata jedna) - koszmar . Wtedy powiedziałam sobie że moje dzieci będą miały mniejszą różnicę wieku (max 3 lata).
Dzisiaj różnica między mną a siostrą nie ma żadnego znaczenia, a ja nie wyobrażam sobie za pół roku być znowu w ciąży, przecież mój 18-miesięczniak jest jeszcze taki mały i zależny od nas. Myślę że o kolejnym dziecku pomyślimy jak Synek się ostawi od piersi i zdobędzie umiejętność poczekania chwilę na mamę. Bo na dzień dzisiejszy myślę że zrobiłabym mu przykrość zajmując się maluszkiem.
A kupki i zupki dla mnie są wytchnieniem od codziennej pracy. Jak mam dzień wolny to napawam się domowym życiem.

[aniczka.r]

i ja sie wypowiem.mam jednego dziecia i nie planuje wiecej,wiec jako tako doswiadczenia nie mam.mam za to siostre o 10 lat starsza i dogadujemy sie swietnie.zawsze bylysmy blisko i zawsze moja siostra znalazla dla mnie czas na jakies wspolne zajecia.przez to jakos nie martwilaby mnie ewentualna roznica wieku,bo to wszystko zalezy od tego,jakie dzieci sa,jak starsze jest zaangazowane w zycie mlodszego.

[niebioska]

My dość późno zdecydowaliśmy się na dziecię, więc myślałam, że trzeba będzie szybko postarać się też o drugie, bo lata lecą i czasem słychać cichutkie "tik tak", na które za młodu człowiek uwagi nie zwraca.
Młody ma teraz prawie 2 lata, ja trochę ponad 33. Chciałabym urodzić drugie zanim skończę 35. Ale coś mi się widzi, że chyba nic z tego. Chciałabym jeszcze trochę pokarmić, a w ciąży raczej musiałabym odstawić, bo już pierwsza była lekko zagrożona (tylko lekko, bo prowadziłam kanapowy tryb życia). Czekam na koniec karmienia, żeby usunąć pieprzyk, który może kiedyś być zagrożeniem, czekam na implant... W ciąży znów się tym nie zajmę. Jak i przez parę kolejnych lat karmienia. Inna bajka, że dopiero niedawno zaczęłam miesiączkować. Poza tym, jakoś boję się, że musiałabym młodemu odebrać trochę tego czasu, który spędzamy razem.
Patrzę na moich przyjaciół, u których różnica wieku między dziećmi to 5 lat i jestem pod wrażeniem. To jest chyba różnica optymalna. Starsze jest już na tyle duże, ma tyle swoich spraw, że nie wymaga ciągłej opieki, sporo rozumie, na początku z dumą stara się opiekować młodszym, później niewykluczona wspólna zabawa. Młodsze wpatrzone w starsze niczym w obrazek.
Sama mam siostrę młodszą o ponad 11 lat. I uważam, że taka różnica jest zdecydowanie zbyt duża. Ja zawsze patrzę na nią trochę jak na dziecko, pochodzimy z dwóch różnych pokoleń, dwóch różnych światów. Mimo to fajnie, że jest .
Zazdroszczę trochę mężowi jego kontaktu z bratem starszym o 2 lata. Żyć bez siebie nie mogą .

[yadrall]

Ja mam puki co tylko jednego smyka-15 miesieczny chlopak. I powiem Wam,ze ja bym chetnie odczekala jeszcze ze 2 lata,ale podjelismy decyzje o kolejnym dziecku juz, tylko i wylacznie ze wzgledu na to,ze mam juz 36 lat i choc wiem,ze sa mamy 40 letnie to przy moich klopotach zdrowotno/ciazowych nie widze mozliwosci czekania... Co wiecej od sierpnia sie staramy i jak narazie ciazy nie widac na horyzoncie,wiec trudno powiedziec co bedzie dalej

[mrs.t]

a ja mysle i mysle i nijak mi sie nie widzi ze mala roznica wieku jest dobra jak sie w AP dzieci wychowuje.
no na pewno, to troche z pktu widzenia mamy - no bo latwo mowic, ale noszenie dwojki,spanie z dwojka, karmienie dwojki latwe nie jest . Nie mowie ze sie nie da (zreszta sama bede musiala dac rade za 4mce ) ale obciazajace to jest - zreszta samo zajscie w ciaze gdy wciaz sie karmi pierwsze dziecko i ciaza sa jeszcze trudniejsze gdy wkolo biega potrzebujacy wciaz uwagi 1,5roczniak-dwulatek.

miedzy mna a moim bratem roznica jest 6 lat; nie wmoie ze to idealna roznica, ale nigdy mi to nei przeszkadzalo, nie odzuwalam ze przez to mam gorszy kontakt z bratem. a w wieku nastoletnim i tak sie klocilisy, jak wierze ze nastolatki z mala roznica wieku tez sie moga klocic.

no i tyle

szkoda, chcialabym wierzyc ze mala roznica wieku miedzy dziecmi jest fajna; ale nijak mi sie to nei widzi.

[asjula1]

Ej, no - z pieprzykiem nie musisz raczej czekac na zakonczenie karmienia. Ja kiedys mialam faze wycinania wszystkich wkurzajacych pieprzykow i innych "zaczepiaczy". To jest 10 minut roboty, znieczulenie miejscowe, dwa szwy i tyle.

[baszi]

mysle ze to sprawa indywidualna, kazdy ma swoje powody na mniejsza czy wieksza roznice wieku i kazdy z tych powodow jest jednakowo wazny, tak jak mala czy duza roznica wieku niesie ze soba plusy i minusy, wszystko zalezy od naszego podejscia i nastawienia
u nas bedzie niecale 3 lata,
mysle ze przy dobrej organizacji i zaangazowaniu obojga rodzicow w wychowanie dzieci mozna dac rade bez wiekszych problemow i zadne z dzieci nie bedzie mialo za malo milosci czy zainteresowania czy czasu poswiecanego mu przez ktorekolwiek z rodzicow

[niebioska]

asjula1 napisała:
> Ej, no - z pieprzykiem nie musisz raczej czekac na zakonczenie karmienia.

Ej, no - muszę . Pieprzyk jest na piersi blisko brodawki. I to na tej bardziej mlecznej, ulubionej piersi...

asjula1

[makahopsa]

asjula1 napisała:

> Ej, no - z pieprzykiem nie musisz raczej czekac na zakonczenie karmienia. Ja ki
> edys mialam faze wycinania wszystkich wkurzajacych pieprzykow i innych "zaczep
> iaczy". To jest 10 minut roboty, znieczulenie miejscowe, dwa szwy i tyle.

aj, jak bym tak chciała!!!
wiesz, ja mam pieprzyków przysłowiowe sto tysięcy, też kiedyś miałam fazę wycinania. na szczęście skupiłam się na 3 największych - w tym jeden był na piersi. dzięki Bogu, nie karmiłam, nawet mamą nie byłam jeszcze - to było pół godziny roboty, 10 szwów (na piersi) i 3 miesiące bólu. nawet autem nie jeździłam - za bardzo bolało.
błagam - mój pieprzyk to nie jest Twój pieprzyk - nie wolno tak porównywac.

[niebioska]

niebioska napisała:
>Chciałabym urodzić drugie zan
> im skończę 35. Ale coś mi się widzi, że chyba nic z tego. Chciałabym jeszcze tr
> ochę pokarmić, a w ciąży raczej musiałabym odstawić, bo już pierwsza była lekko
> zagrożona (tylko lekko, bo prowadziłam kanapowy tryb życia). Czekam na koniec
> karmienia, żeby usunąć pieprzyk, który może kiedyś być zagrożeniem, czekam na i
> mplant...
Jak to czasem człowiek nie wie, że bredzi... Niecałe 4 miesiące później zupełnie świadomie zaszłam w ciążę (owulacja pierwszy raz w życiu dała sygnał tak wyraźny, że żal było nie skorzystać ). Pomimo plamień syna nie odstawiłam, w 9 tyg. sam odpuścił z braku mleka. Pieprzyk mam, implantu nie. Ech .
I teraz będę trzymać się wersji, że optymalna różnica wieku to 3 lata .

[limonka_a]

ja przed porodem byłam zdecydowana na małą różnicę wieku - 1,5-2 lata
obecnie nie planuję dzieci tak szybko, poświęcam małej maximum czasu i nie wyobrażam sobie dzielić go na dwójkę myślę, że pomyślę o następnym za jakieś 5 lat, jak mała będzie w miarę samodzielna. byłoby super, gdyby to były bliźniaki, marzy mi się trójeczka dzieci

PS Co to jest AP???

[dagis.1]

mam troje dzieci
wiek w sygnatrze
ale portorze

9,5
2,5
i pol roku

wiec i duza i mala roznica

obie opcje rownie swietne

dzieci (kazde z osobna i wszystkie razem) maja jak na razie swietny kontakt

[dagis.1]

aha
na ryj nie padam
chcialabym nawet czwarte

mysle ze duzo zlaey od podejscia rodzicow
i indywidualnych cech dzieci

[e-dziunia]

u mnie dwójeczka
Córcia w lipcu skończy 7 lat, a synuś ma 2 lata.
Też chcieliśmy kiedyś by ta różnica wynosiła max 2 lata, ale życie zweryfikowało nasze zachcianki i w efekcie wyszło nam to tylko na dobre
Dziś widzę same zalety takiej różnicy

--
Alutka i Oskaro
oraz Aniołeczki: +02.2001; +09.2005; +01.2007; +05.2007
Forum PROMYCZEK
GG 4623970

[kaeira]

Na pewno bardzo dużo zależy od charakteru dzieci, sytuacji życiowej, zawodowej, itd.
U nas jest 3 lata i 9m. Młodsza ma 8,5m. W zasadzie jest sielanka. Mogłoby być może kilka miesięcy mniej, ale na pewno nie mniej niż 3 lata.

PS. Badania (amerykańskich naukowców... ) ponoć wskazują, że dla dobra kolejnej ciąży/dziecka najlepszy jest odstęp ok. 18-24m po porodzie (oczywiście chodzi o SN). Czyli odstęp między dziećmi ok. 2l 3m - 2l 9m.

[kar.ola123]

moje dzieciaczki mają:
6 lat i 3 m-ce
3 lata i 10 m-cy
2 miesiące
Starszaki mają super kontakt, bardzo dużo czasu razem spędzają, bawią się, starsza pomaga młodszej, choć oczywiście też się kłócą czasem. Powiem tak: chciałam jeszcze miejszą różnicę wieku, ale na szczęście się nie udało
Ogólnie nie narzekam, ale bywało ciężko na początku jak się młodsza urodziła, a i tak starsza była bardzo rozsądna i samodzielna jak na swój wiek, a młodsza dużo mniej wymagająca jako bobas niż starsza siostra w jej wieku. Biorąc pod uwagę charaktery dziewczynek róznica wieku wydaje mi się idealna. Ale gdyby zamienić je miejscami to już byłby sajgon, tak więc wszystko zależy od dzieci.
W stosunku do najmłodszego dziewczyny są starsze o prawie 4 lata (znacznie łatwiej niż przy różnicy 2,5 mimo, że mały jest kolkowy, czyli małośpiący i praktycznie nieodkładalny) i o 6 lat (duża pomoc, żadnych większych problemów z zazdrością jak na razie, duża wyrozumiałość, a zatem bardzo łatwo). To tak jeśli chodzi o spojrzenie z punktu widzenia rodzica.
A z punktu widzenia dzieci to pewnie mały będzie tak trochę jak jedynak, ale to też pewnie będzie kwestia różnicy płci, ale to na razie moje domysły. Jak będzie - zobaczymy.
Na pewno wszystko rzeczywiście zależy od dzieci i nastawienia oraz trybu życia rodziców.

[mama_kaspra]

Moja siostra jest mlodsza o siedem lat ode mnie - o ile teraz nie wyobrazam sobie, ze mogloby jej nie byc, to zaczelysmy sie przyjaznic dopiero jako prawie dorosle kobiety. Jako dziecko nie bardzo rozumialam, dlaczego rodzice oczekuja ze bede sie nia zajmowac - dzieci mnie nie interesowaly zupelnie.
Chcialam wiec, zeby roznica wieku miedzy moimi dziecmi byla minimalna- jedyne pytanie, ktore zadawalam w kolko w szpitalu po zupelnie nieplanowanym cesarskim cieciu bylo: czy naprawde musze czekac dwa lata z nasztepna ciaza? Jako ze tu o czekaniu dwa lata nikt nie slyszal, dowiadywalam sie niezmiennie ze 6-9 miesiecy powinnam odczekac, ale to wszystko. Wyszlam ze szpitala szczesliwa, planujac ciaze zaraz, jak tylko Kasp skonczy 6 miesiecy . Bylo to poltora roku temu....
Teraz nie tylko nie moge zajsc w ciaze, bo karmienie piersia wstrzymuje mi powrot plodnosci skutecznie, ale i nie wyobrazam sobie opieki nad dwojka malutkich dzieci. Kasp jest dzieckiem ponadprzecietnie absorbujacym - od malenkosci wymagajacym nieustannego chustowania, a i ciagle spiacym z nami i domagajacym sie dobitnie mleka. O ile wyobrazam sobie karmienie niemowlaka i przedszkolaka, jesli ten mleko pije sporadycznie, o tyle wizja dwojki placzacej o mleko w tym samym czasie wydaje mi sie makabryczna. Wiec czekam spokojnie, uznajac, ze samo sie to powinno ulozyc - moj organizm sam musi uznac, ze karmienie nie jest juz az takim obciazeniem, i moze sobie pozwolic na kolejna ciaze. Fakt, ze mam 37 lat oczywiscie troszke mnie niepokoi, no ale coz - nie bardzo widze wybor, przeciez nie zabiore Kaspowi mleka, ktore mu sie slusznie nalezy, w imie swoich wyobrazen o tym, jak rodzina wygladac powinna.
Przy okazji, obserwujac Kaspra interaktujacego z innymi dziecmi, wyglada mi na to ze roznica 3-4 lata mzoe rzeczywiscie byc optymalna. O ile z rownolatkami bawi sie ok, o tyle dopiero w dziecmi w wieku okolo 5 lat potrafi spedzic duzo czasu, i zabawy sprawiaja przyjemnosc obu stronom - te "duze" dzieci zdaja sie naprawde lubic pokazywanie maluchom swiata .

[espionka]

właśnie te 2, 3 lata odstepów między kolejnymi ciążami pozwalają dzieciom na wspólne dorastanie, 10 latek (który w zasadzie spędził wczesne dzieciństwo jak jedynak) pobawi się z 1,5 roczniakiem ale rodzeństwo 10 lat i 7 lat nadaje praktycznie na tych samych falach.
Przykład koleżanki:
Inaczej sprawa wyglądała u niej przy trzecim dziecku (zaszła w ciążę kiedy jedno dziecko miało 9 miesięcy a drugie 5 lat).
Młodsze dziecko 18 miesięczne już przed pojawieniem sie trzeciego odkleiło sie od mamy bo miało starszego brata z którym trzymało sztamę i łączyło ich mnóstwo wspólnych zajęć, zaakceptowało noworodka i okazywało mu dużo czułości. Dodatkowo w domu była babcia, która miała pomagać ale nie było takiej potrzeby babcia niczego nie musiała rekompensować półtoraroczniakowi, jak tylko potrzebował bliskośći przybiegał do mamy i noworodka, przytulił się i zmykał do brata.

[katriel]

Ja kiedyś na studiach na zajęcia z pedagogiki musiałam przeczytać jakiś
artykuł naukowy, którego autor zrobił badania i wyszło mu, że jeśli różnica
wieku między rodzeństwem jest mniejsza niż 2,5 roku, to ma to negatywny
wpływ na iloraz inteligencji młodszego.