Samolubny dwulatek-sfrustrowana mama

[barbin]

Cześć
Jak to jest (było) z Waszymi dwulatkami?
Moja Basia, fajna dziewczynka,staje się nie do zniesienia, w sytuacjach,
kiedy jej zabawka zostaje chociażby dotknięta przez inne dziecko. W przypadku
obcych dzieci zazwyczaj można ją przekonać: z ciężkim sercem, ale w końcu
pożycza. Natomiast w stosunku do swojego kuzyna- równolatka jest absolutnie
samolubna . Lubi go, chętnie się z nim bawi, ale jego zabawkami (które Krzyś
chętnie pożycza). W sytuacji kiedy sama ma się podzielić wpdada w histerię.
Nie bardzo wiem jak reagować, zwłaszcza, że ciocia -mama Krzysia- robi
wtedy "zniesmaczoną" minę i opuszcza nasze mieszkanie.

[noie]

Poprosilabym mame Krzysia by zadnych zabawek nie przynosila. Bralabym do innych
od basi zabawki i poprosilabym tez inne matki by zabawek nie dawaly.(
oczywisicie szczerze wytlumaczyc co i jak) Pierwsze godziny na pewno beda
meczace, pelne placzu i krzyku. za kazdym razem mowilabym ze jesli chce sie z
innymi bawic powinna dac tez swoje zabawki. Mozliwe ze z czasem jej to
minie...ale wydaje mi sie ze bedzie to juz na stale pytanie mam male...jest
Basia jedynaczka ? Wiesz co to moze znaczyc?
Pozdrawiam
noie

[barbin]

Cześć.
Pomysł z zabieraniem własnych zabawek do Krzysia jest dobry (Krzys nie przynosi
do nas swoich, chodziło mi o zabawę w jego domu).Będziemy zabierać całe pudło i
albo Krzyś może w nim grzebać, albo Basia nie dotyka zabawek Krzysia.
Piszesz,że takie zachowanie moze się nie zmienić.
Musi się zmienić, bo ja "stanę na uszach", żeby moje dziecko nie było
samolubem. Na razie zastanawiam się jak tego dokonać.
Basia NIESTETY jest jedynaczką.

[coppola1]

tu nie chodzi o to czy dziecko ma rodzeństwo czy nie - Basia przechodzi teraz
NATURALNY ETAP rozwoju - "TO MOJE!"

[barbin]

Od początku tak to właśnie traktowałam: naturalny, przejściowy etap rozwoju. w
tej chwili jednak instynkt podpowiada mi ,ze coś z tym należy robić- bez
nerwów, spokojnie, ale jednak naprowadzać malucha na właściwą drogę.
Co do "jedynactwa"- myślę, że rodzeństwo jednak trochę pomaga w nabywaniu
odpowiednich zachowań. Z własnego doświadczenia wiem, że rodzeństwo to szkoła
życia.

[noie]

Przepraszam jesli kogos obrazilam, jesli chodzi o jedynakow. Nie mialam tego na
celu. Wcale nie twierdze ze sa gorsi albo inni...chodzilo mi tylko o to ze
jedynakowi troche wiecej trzeba tlumaczyc(czesciej) poniewaz on od malego
mial "swoje" zabawki...A spytalam sie czy to jedynaczka poniewaz chcialam sie
dowiedziec czy z rodzenstwem tez sie nie bawi swoimi zabawkami
napisalam tez ze zachowanie moze sie nie zmienic i dalej tak twierdze
poniewaz...sa rodzice ktorym to absolutnie nie przeszkadza i dzieci wchodza w
zycie myslac ze tak powinno byc ( co moje to moje i nie rusz) Ty juz teraz
starasz sie temu zaradzic . I wcale nie musialas pisac te-niestety -duza
litera bo nie wszyscy jedynacy sa-....jedynakami ( ja jestem
najwazniejszy/sza).no a z chodzeniem na uszach...ladnie to ujelas...hhih ale
musze sie przyznac ze ja na uszach czesto juz chodzilam...wiec nie mysl ze
pojdzie ci tak latwo Pmimo tego zycze ci szybkiego rozwiklania problemu...i
napisz jak bedzeisz po 1 wizycie ze swoimi zabawkami...
Pozdrawiam
noie z...
panna -14 lat
dziewczynka-11 lat
chlopczykiem - 5 lat
do tego pies
i najwieksze dziecko to maz.. hihi

[barbin]

Moje NIESTETY, wynika wyłącznie z faktu, że marzy mi się trójeczka,a tu nawet
na dwójkę nie ma widoków, przynajmniej na razie.

[noie]

A to co innego
Mnie sie udalo. "walczylam " z mezem , bo wedlog niego zawsze bylo za wczesnie.
Az mi sie udalo.Ciesze sie ze juz sa takie duze.Teraz przychodzi czas,kiedy
zaczynam przeklinac sama siebie (jak bylam w twoim wieku hihihhi)Staram sie to
jak najzadziej mowic ( prawie mi sie udaje) ale juz nieraz przeprosilam moja
mame za moje zachowanie jak bylam nastolatka ...hihihi
Pozdrawiam
noie

[lola211]

Tiaa, bo niejedynacy wspanialomyslnie pozwalają innym dzieciom bawic sie swoimi
zabawkami, nawet dwulatki.Smieszne jest to laczenie normalnych zachowan dzieci
z jedynactwem, stereotypy.

[verdana]

Dopiero bys zobaczyła, jak dwulatek w wielodzietnej rodzinie pilnuje, by nie
rszać "co jego"! Nie ma to nic wspólnego z tym, czy dziecko jest jedynakiem czy
nie. Natomiast wydaje mi się słuszne wychowywanie dziecka, zeby pozyczało
swoje - moze np. kupić dzieciom identyczne zabawki, którymi najlepiej bawić się
wspólnie (np. dwa pudełka klocków drewnianych, tak by zbudować cokolwiek -
pociąg, węża, potrzebne były wszystkie klocki? Ale "samolubność" dwulatka na
ogół nie przekłada się na to, jaki będzie - mnie zaniepokoiłoby raczej, gdyby
dwulatek bez słowa oddawał wszystkie swoje rzeczy - moze to oznaczać, ze jest
zastraszony.

[barbin]

Wcale nie uważam, że jedynactwo jest przyczyną złych zachowań. Myślę jednak, że
u dziecka stale przebywającego w towarzystwie rodzeństwa łatwiej zaobserwowac i
skorygować pewne zachowania.
Verdana, napisałas coś co podświadomie chciałam usłyszeć.
Oceniając postępowanie Basi zasugerowałam się zachowaniem Krzysia i brakiem
akceptacji ze strony jego mamy w stosunku do mojej córki. Cicia-pedagog, więc
jej uwagi na temat dzieci nie przechodzą mi mimo uszu.
Dochodzę jednak do wniosku, że Krzyś jest dzieckiem wychowywanym trochę jak
mały szczeniak:za dobre zachowanie nagrody, za złe bezlitosny krzyk. Być może
jego grzeczność rzeczywiście wynika ze strachu. Basia jest na tle Krzysia
strasznym łobuzem, ale może nie powinnam się tak sprawą przejmować?

Jezeli możecie, napiszcie, czy Wy kwestię "TO MOJE" pozostawiłyście czsowi, czy
usilowałyście w jakikolwiek sposób to zmienić (poprowadzić ku dobremu)?.

[fiszerowa]

barbin napisała:

> Jezeli możecie, napiszcie, czy Wy kwestię "TO MOJE" pozostawiłyście czsowi,
czy usilowałyście w jakikolwiek sposób to zmienić (poprowadzić ku dobremu)?.

Ja zostawilam. Moj synek ma 23 miesiace i od ok. miesiaca jego poczucie
wlasnosci znacznie sie rozwinelo . Na poczatku gdy jakies dziecko bralo jego
zabawke jedynie stwierdzal fakt: Tunia lopatka! i bawil sie dalej. Teraz czasem
biegnie i zabiera. Oczywiscie staram sie tlumaczyc ze tak nie mozna, probujemy
sie wymieniac na cos innego, proponuje mu inna zabawe, w ostatecznosci
przepraszam dziecko i tlumacze w imieniu syna ze to jest jego zabawka i bardzo
mu na niej zalezy. Jest jedna zabawka, ktorej syn nikomu nie daje - to jego
auto (jezdzik). Gdziekolwiek by nie byl gdy uslyszy ze ktos na nim jezdzi
natychmiast pedzi z wielkim krzykiem. Na szczescie wszystkie dzieci juz wiedza
ze to "Tunia auto" i mu je oddaja . Czasami problem "to moje" dotyka rowniez
nas rodzicow . Np.: Tunia reka! Tunia noga! Tunia widelec! itd. I ja to
szanuje. Nie dotykam go, oddaje jego przedmiot, odkladam na polke itd.
Uczymy go, ze czegos ma nie ruszac bo nalezy do taty lub mamy wiec musimy tak
samo uszanowac jego wlasnosc. Nie widze w tym nic dziwnego.

pozdrawiam wszystkie niepokorne dwulatki
Fiszerowa

[grzalka]

U nas pomogla troszke ksiazeczka o Kamyczku "To moje". Ale faktem jest, ze Ania
nie ma tej fazy mocno nasilonej. Wg mnie to zalezy od dziecka po prostu- jedne
sa bardziej zaborcze, inne pozyczaja chetniej, a jeszcze inne swoich zabawek
nie dadza za zadne skarby, a jeszcze cudze zabiora. Po prostu rozne charaktery-
i chyba nawet ciocia pedagog niewiele tu moze zdzialac. A skoro jest
pedagogiem, to raczej powinna ci podsunac rozwiazania, a nie wychodzic
zniesmaczona.
A co do fazy- wydaje mi sie, ze u trzylatkow jest jeszcze gorzej.
pozdrawiam

[verdana]

Jak ciocia jest pedagog - to wszystko jasne! Wiecie (nie obrazajac pedagogów),
ze bardzo wiele dzieci wychowywanych przez specjalistów od wychowania ma
poważne klopoty psychiczne albo sprawia kłopoty wychowawcze. Po pierwsze
rodzice usiłują wychowadć dziecko zgodnie z najnowszymi zdobyczami nauki - a to
się nie udaje. Po drugie, kazde zachowanie dziecka niezgodne z ich oczekwaniami
traktują jako swoją porazkę zawodową. No i na skutki długo nie trzeba czekać..

[judytak]

wiecie co?
moja Duża (która, będąc dwulatką, była jeszcze sama), kompletnie nie
przywiązywała wagi do "dóbr doczesnych",
Średni też nie,
ale za to Mały...
jak wychodzi z piaskownicy, żeby o coś mnie zapytać, to najpierw skrupulatnie
pakuje łopatki, foremki, i przychodzi z pełnym wiaderkiem ;o)

pozdrawiam
Judyta

[monika.zdz]

To Krzyś jest jakiś dziwny. Dziecko w tym wieku raczej nie dzieli się
zabawkami swoimi czy obcymi. Jak się uspołeczni w normalnym toku rozwoju to
będzie dzielić się zabawkami bo zauważy płynące z tego korzyści. Może lepiej
nie zapraszać mamy Krzysia i mieć z głowy jej "zniesmaczone" miny?

[grzalka]

I znowu stereotyp!!
Dzieci sa rozne, jedne sie dziela, inne nie- znam takie, co w wieku dwoch lat
sie dzielily i nie sa one "jakies dziwne" !!!! Po prostu maja mniej nasilone
poczucie wlasnosci i tyle.
A te, co nie maja "buntu dwulatka" tez sa wg ciebie "jakies dziwne"? Bo sa i
takie dzieci i wcale nie wynika to z wychowania....

Dziękuję

[barbin]

Dziękuję.
Po przeczytaniu wszystkich wypowiedzi jestem pokrzepiona, rozumiem ,ze Basia
nie odstaje od normy.
Teraz mamy nowa zabawę: w pożyczanie i sprawianie przyjemności.
Np. opowiadam Basi o tym ,że Kzyś jets dzieckiem tak samo jak Basia i tak samo
lubi się bawić różnymi zabawkami; i byłby bardzo szczęśliwy, gdyby Basia
zechciała pożyczyć mu na jakiś czas książkę o ślimaku. Proponuję, żebyśmy
poszły zaraz do Krzysia i zaniosly mu tę książkę. O dziwo, zaskoczyło. Basia
była tak chwalona przeze mnie, męża i dziadków, że następnego dnia zobaczywszy
Krzysia przez okno wystartowała do niego z klockami , o które była zawsze
walka.
Oczywiście nie mam złudzen, wiem,że kiedy Krzyś przyjdzie i sam wybierze
zabawkę, Basia nie pozwoli, ale to jet wszystko, co na razie mogę zrobić.

[mamma2]

Zgadzam się, że dzieci są różne: mam ich troje i każde jest inne.
Każde uczyłam dzielenia się z innymi - z różnym skutkiem.
Jedno, co mnie dziwi to ciocia-pedagog, która jest zniesmaczona zachowaniem
dwulatka ))

[aosiecka2]

Nie denerwuj sie, to klasyczna sytuacja i jakis czas musi potrwac. Po pierwsze
dotyczy to glownie rownolatkow, traktowanych przez Basie jak konkurencja.
Starsze dzieci sa autorytetem, mlodszymi trzeba sie opiekowac.Rozmawiaj duzo z
Basia, lagodnie, tlumacz jej to, czasem razem kupujcie zabawki dla innych
dzieci, pozwol Basi wybierac, daj jej czas, zeby nauczyla sie dzielic.Czasem
uprzedz konflikt rozmawiajac o tym z dzieckiem. Nie przejmuj sie mama Krzysia.

powodzenia,

mama samolubnego trzylatka