Pożyteczne odmawianie

[willie]

Dobry artykuł. Myślę że dziecku należy też ustępować, ale mądrze czyli
tłumacząc dlaczego. Najgorsze (jak zwykle)są obie skrajności: NIE BO NIE,
albo ZGADZAM SIĘ BO CHCĘ MIEĆ ŚWIĘTY SPOKÓJ.
Wychowanie to najcięższa znana mi praca.
pozdrawiam wszystkich rodziców

nie, bo nie

[mbmb1]

Tlumaczenie dwulatkowi "dlaczego" to pomylka. To nie zaszkodzi ale nie na tym
polega istota mowienia "nie". Wszelkie tlumaczenia sa odwolywaniem sie do sfer
intelektu i wartosci, czy raczej moralnosci, ktorych dziecko jeszcze nie ma w
pelni wyksztalconych. Dziecko nie potrzebuje jakis abstrakcyjnych uzasadnien,
tylko jasnych i praktycznych wskazowek, co wolno, a co nie, co jest dobre, a co
zle. Dlatego stwierdzenie "nie, bo nie" wcale nie jest takie zle. Dziecko to
zaakceptuje. O glebsze uzasadnienia dziecko bedzie pytalo jeszcze raz pozniej,
w okresie dojrzewania i buntu mlodzienczego. Wtedy sa potrzebne glebokie
wyjasnienia i niestety, wielu rodzicow nie ma wtedy wiele do powiedzenia. A to
jest dopiero wlasciwy czas na dyskusje i wyjasnienia, dopiero wtedy dziecko
dojrzalo, by byc naszym partnerem w dyskusji i sobie mozemy pomowic o
tym "dlaczego".

[verdana]

W życiu nie zdarzyło mi sie powiedzieć "nie bo nie". Nie wiem też, czy przez
przypadek, ale chyba raczej nie, moje dzieci nie przechodziły przez fazę buntu
dwulatka, buntu czterolatka, a najsympatyczniejsze były (i są) jako nastolatki.
Też śladu buntu. Bo są traktowane od wieku niemowlęcego jako istoty rozumne.
A wcale na wszystko nie pozwalam. Tylko - po pierwsze uwzgledniam fakt, ze
dwulatek może cos wiedzieć lepiej ode mnie (np - czy jest mu zimno, czy jest
głodny itd), a po drugie rozmawiam, a nie wydaję polecenia.
A wychowywanie jest zazwyczaj super - pod warunkiem, że się nie "wychowuje"
planowo, tylko po prostu z dziećmi jest i rozmawia.

[rkucharzak]

zdecydowanie się z tobą zgadzam. nie rozumiem też poprzedniej wypowiedzi że nie
warto dziecku 2 letniemu tlumaczyć dlaczego nie. uwazam, ze my nawet nie
jesteśmy do końca swiadomi ile rozumieją nasze dzieci, a potem się dziwimy

[rkucharzak]

dokończę może mało przyjemnie ale realistycznie, dziwimy się np. że oddają nas
do domu starców.

[mbmb1]

Nie popadajmy w skrajnosci. Wcale nie twierdzilem, ze nie nalezy z dzieckiem
rozmawiac czy odpowiadac na jego pytania. Chcialem tylko podkreslic, ze w
przypadku konfliktu czasami trzeba postawic twardo na swoim, i madre wychowanie
wcale nie polega na pertraktacjach ze smarkaczem i negocjowaniu od niego
laskawej zgody na nasze propozycje. Oczywiscie jesli wszystko da sie
osiagnac "sila spokoju", jak w przypadku verdany, to super ale czasami sie nie
da. Wydaje mi sie ze wiele matek ma wrazenie, ze jak dziecku wtedy odmowia i
nie zapaplaja sie przy tym tlumaczeniami to mu robia krzywde.

Nie moge zapomniec sceny u znajomych: ojciec rodziny wlasnie wychodzil do
popoludniowej pracy, a dziecko (wyrosniety 4 latek) w ryk. Trzeba bylo widziec
co za cyrk odstawila mamusia: najpierw seria tlumaczen, ze tatus, ze praca, ze
wroci, ze pieniazki na jedzenie, itd., co szczeniak mial gdzies, bo on chcial
miec tatusia w domu, a nie poszerzac swoje rozumienie swiata kolejnymi
tlumaczeniami. Potem mamusia odstawiala kroliczka, potem druga seria tlumaczen,
potem zaciagnela ryczace dziecko do lazienki, pokazac mu kaczuszke (oczywiscie
przy wtorze tlumaczen) i wtedy zrezygnowany ojciec wzial buty w reke, zeby go
dzieciak nie slyszal i szybko na palcach wyszedl na klatke schodowa. Dzieciak
oczywiscie jak opuscil lazienke rozryczal sie jeszcze bardziej, co mamusia
okrasila kolejna porcja tlumaczen i przytulan. Oczywiscie zignorowanych przez
dziecko.

Tak to czesto wyglada w praktyce. Efektem takiego podejscia jest rozrost
egoizmu u dzieciaka i wyksztalcenie w nim przekonania, ze wszystko podlega
negocjacjom, ze wazniejsze jest znalezienie odpowiedniego tlumaczenia niz
wlasciwe postepowanie. I ze mozna postepowac niewlasciwie, jak sie znajdzie
odpowiedni wykret.

[verdana]

Aaa, nieporozumienie!
Ja NIGDY nie twierdziłam, ze zawsze trzeba z dzieckiem negocjować, tylko ze
trzeba mu wytłumaczyć decyzję. Np. wracamy ze spaceru. Mówię "Trzeba iść do
domu" dziecko protestuje, nie odpowiadam "Idziemy do domu i już" tylko np "
zbliża się pora obiadu, muszę wrócić i podgrzać nam i tacie zupę". I tu koniec
pertaktacji. Powiedziałam, ze wracamy, wytłumaczyłam dlaczego i to oznacza, że
wracamy. Nawet jeśli dziecko wyje, tupie , dąsa się i miota.
Jestem ostatnią osoba od "siły spokoju". Jestem gotowa dać klapsa, by
wyegzekwować polecenie. Ale tłumaczę, dlaczego je wydałam. I jeśli dziecko, co
się zdarza, ma rozsadny argument, to go wysłucham i może się zgodzę na zmianę.

[gusiak_mama_kacperka]

Przytoczę przykład podobny do Twojego - wujek kończy odwiedziny. Tata woła
trzylatka, żeby sie pożegnał. One w ryk, że nie, że wujek nie ma iść. Ojciec
twardo stawia sprawę - wujek idzie i jak nie przyjdziesz się pożegnać, to Twoja
strata. Mały w ryk straszliwy, histeria. Wujek wyszedł. Mama po wszystkim
zapytała trzylatka, dlaczego nie chciał się pożegnać. Jak głupio było rodzicom,
gdy trzylatek z płaczem pokazał rysunek, który kończył malowac dla wujka.
Więc może matka z Twojego przykładu zamiast tłumaczen i zagadywań powinna
zapytać dziecko dlaczego nie chce, żeby tata wyszedł? Nigdy nie wiemy co siedzi
w głowie dziecka, a ono często myśli bardziej intensywnie niż my.
Owszem nie podlega negocjacjom ubranie kurtki w zimie, czy przechodzenie przez
ulicę za rękę, ale większość rzeczy na tym świecie podlega negocjacjom i trzeba
dziecka nauczyc nie bezwzględnego posłuszeństwa, ale umiejętności pokojowego
rozwiązywania konfliktów, nawet takich domowych na linii rodzic-dziecko.
Mój dwuipół letni syn rozumie słowo umowa. Czasem gdy proponuję mu jakiś układ
on mówi: "Nie, tak się nie umawiamy". Wtedy pytam: "A jak?" Na pewne jego
propozycję mogę się zgodzić, na inne nie. Dyskutujemy o tym. I nigdy nie uważam
tego za czas stracony.

[grrrrw]

Podobna historia.
Dziecko protestuje, nie chce załozyc ciepłych bucików na spacer. Babcia
nalega, tworzy sie zamieszania.
Przychodzi mama i wyjasnia, ze babcia usiłuje wnuczce załozyc kozaczki, które
naleza do brata !