Po powrocie z pracy

[aneczkakaka]

Wróciłam do pracy gdy mój synek miała 6 miesięcy, obecnie ma 3,5 roczku.
Codziennie z sercem na dłoni pędzę z pracy do domu, żeby być z synkiem.
Jednak on po moim wejściu do domu przybiegnie, przywita się i zmyka spowrotem
do babci. Czasami siedzi u niej do samej koalcji. Wspomnę, że w czsie, w
którym jestem w pracy mały jest z babcią.
Jest mi bardzo przykro, bo wracają z pracy chciałabym spędzić jak najwięcej
czasu z synkiem, a on zwyczajnie woli pobyć z babcią.
Może któraś z Was miała podobną sytuację, podzielcie się za mną swoimi
doświadczeniami, jak zaradziłyście jakiej sytuacji?

[allija]

Już kiedyś był wątek o pracujcących mamach. Zostałam wtedy "potępiona" za
opinię, że matka powinna zostać na urlopie wychowawczym. Nadal to podtrzymuję.
Twoje dziecko w swoim najważniejszym niemal okresie życia zostało pod opieką
babci i to ona ma z nim najsilniejszą więź emocjonalną. Babcia jest z nim w
każdej, ważnej i mniej ważnej dla niego, chwili. Ona go przytula, pociesza i
bawi się z nim, nie spieszy się i ma dla niego czas. Czemu się więc dziwisz?
Dziecko nie rozróżnia przecież, że babcia powinna być mniej ważna od matki,
kieruje się swoimi uczuciami.
W moim życiu było tak samo, przy czym ja nie miałam babci tylko żłobek. Jeszcze
gorzej. Moja więź z wiecznie zapracowana matką była i jest żadna.
Co można ci poradzić? Może spróbuj za wszelką cenę zbierać dziecko po przyjściu
z pracy. Wymyśl jakiś atrakcyjny dla niego sposób, wspólna zabawa, którą
szczególnie lubi czy czytanie książeczek. Porozmawiaj z babcią, jeśli to
rozsądna osoba to zrozumie problem i pomoże "przetransportowac" synka do ciebie
po południu. Tylko wtedy poświęć ten czas już tylko jemu. Wówczas dziecko
będzie wiedziało, że fajnie jest jak mama wraca z pracy. I będzie niecierpliwie
czekało na tę chwilę.