uparte dziecko

[darden1]

Mialam zaplanowany dzien z moim 8-letnim synkiem. Rozmawialismy o tym dosyc
dlugo wczoraj wieczorem. Mielismy jechac do miasta do kilku ciekawych miejsc,
isc do fajnego parku, do ktorego rzadko chodzimy, kupic zabawke w domu
towarowym. Wstaje rano, slonce swieci robie sniadanie dla siebie i synka
wolam go do kuchni zeby je zjadl. Na co moje dziecko, ze on chce jesc w
salonie. Ja na to, ze chce, zeby jadl w kuchni, bo nakruszy a ja wczoraj
zrobilam wielkie porzadki a poza tym to jedzenie zajmie mu dwie minuty bo
zaraz wychodzimy. Dziecko na to, ze nie ma mowy, ze jak jesc to tylko w
salonie inaczej to on wcale nie bedzie jadl i koniec. No to ja na to albo
jesz albo zostajemy w domu i nie bedzie dzisiaj zadnego wyjscia. Na to on, ze
on nie ustapi i w takim razie nigdzie nie idzie. No i nigdzie nie poszlismy,
dziecko siedzi za kare w domu (ja tez zreszta). Dzien zmarnowany. Placze po
katach z nerwow, ze mam takie uparte dziecko bo to nie pierwszy raz mi sie
zdarza, ze zaplanuje cos fajnego a kochany synek mnie wnerwi i po prostu dla
zasady musze go jakos ukarac, zreszta po tym wszystkim nie moglabym z nim
pojechac do miasta tak jak gdyby nigdy nic sie nie wydarzylo.
Wczoraj zrobil taki sam cyrk z ojcem, ktory prosil, zeby umyl sobie rece
przed kolacja. Zepsul nam caly wieczor, ale nie umyl rak. Przed snem
namowilam go jednak, zeby przeprosil ojca i przeprosil o dziwo. Myslalam, ze
cos zrozumial a tu niestety nie. On ma zawsze racje i tylko wylacznie on.
Dziecko niby inteligente ale brak mu tzw. inteligencji serca, nie potrafi sie
dostosowac do ludzi, nie potrafi i nie chce przepraszac, nie potrafi
wspolczuc. Taki maly egoista. Czy mozna z nim cos jeszcze zrobic, poki maly,
bo zaczynam miec powazne obawy co do przyszlosci tego chlopca.

[ania970]

Moja córka też ma 8 lat. Czasami jest tak uparta, że brakuje sposobów na przekonanie jej do czegokolwiek. Szczególnie przekorna jest w kwestii mycia zębów, kąpieli, ubrania się i tym podobnych spraw codziennych. Ze stoickim spokojem, patrząc w oczy i uśmiechając się pod nosem mówi "Nie". Masz ochotę palnąc w ucho! Doszłam do wniosku, że ona celowo prowokuje i bada granice swojej swobody. Krzykiem pogarszam sytuację. Najważniejszy jest spokój (o jakie to trudne!), stanowczy ton i konsekwencja. Jak każe to tak będzie. Gdy mam czas, stosuje zasadę NUR-a (Nieustępliwie Upierdliwy Rodzic). Staję blisko niej i powtarzam mantrę w stylu:"Idź umyc zęby". Ona swoje, ja swoje. Zaczyna się denerwowac, ale też chce się mnie pozbyc, więc w końcu woli zrobic, o co proszę. A ja mam poczucie drobnej wygranej. Poza tym to kochane dziecko. Jak to w życiu, raz lepiej raz gorzej.
Pozdrawiam i życzę sukcesów na niwie dnia codziennego.

[roman.gawron]

ania970 napisała:

> Ze stoickim spokojem, _patrząc_w_oczy_ i _uśmiechając_się_ pod nosem,
> mówi "Nie".

To kolejna klasyczna sytuacja, gdy dziecko samo prosi się o lanie. Kto nie
słucha ojca, matki, ten słucha psiej skóry.

[ania970]

Zgadzam się, że prosi się o lanie, ale wierz mi, to nie przynosi rezultatu. Nieraz nie wytrzymam i wleję, ale potem jest jeszcze gorzej. Ona płacze, a ja mam świadomośc, że uderzyłam słabszego i tym samym okazałam swoją bezsilnośc. Bo dzieci naprawdę nie wolno bic. To my rodzice musimy wykombinowac, jakimi sposobami wychowywac nasze dzieci, żeby zachowywały się właściwie, ale nie przy użyciu siły.

[roman.gawron]

darden1 napisała:

> Wczoraj zrobil taki sam cyrk z ojcem, ktory prosil, zeby umyl sobie rece
> przed kolacja. Zepsul nam caly wieczor, ale nie umyl rak.

To jest klasyczna sytuacja, kiedy dziecko zasługuje na lanie. Świadomy bunt
przeciw rodzicielskiemu przewodnictwu.
Dziwne jest dla mnie, że dziecko swoim oślim uporem potrafi zepsuć wieczór
rodzicom. W dzisiejszych rodzinach rządzą dzieci i jest to tragiczne.

Dzieci trzeba rozpieszczać, ale nie wolno ich rozpuszczać.

[jakw]

I w końcu zjadł to śniadanie?
A tę kolację, przed którą nie umył rąk?
I zauważ, że to ty płaczesz po kątach i masz dzień zmarnowany, a on? Co robił
przez cały dzień "za karę"?

[roman.gawron]

jakw napisała:

> I zauważ, że to ty płaczesz po kątach i masz dzień zmarnowany, a on? Co robił
> przez cały dzień "za karę"?

O właśnie!

[nangaparbat3]

Mam bardzo upartą corkę. Od kiedy pamiętam niczego nie dawało się wymusić -
siłą szantażem przekupstwem. Szybko zresztą wszystkie te metody zarzuciłam
okazało sie że logiczna rzeczowa argumentacja czy pójscie na kompromis są o
wiele skuteczniejsze. W drobniejszych sprawach często ustępuję jeśli to niczemu
nie szkodzi jednak w bardzo poważnych mowię spokojnie: Na ten temat nie
bedziemy dyskutować, musisz zrobić to, o co cie proszę - i ona wtedy słucha na
ogół od razu. Ale tej formuły uzywam bardzo rzadko. Tak było od kiedy ona zyje
właściwie,teraz ma juz prawie 14 lat, jest bardzo odpowiedzialna i rozsądna i
nie daje manipulować sobą rowiesnikom, mimo że jest bardzo łagodna i raczej nie
smiała to ona ma wpływ (z reguły pozytywny, bo jest rozsądna i ostrożna) na
koleżanki i nie boi sie im odmowić zrobienia czegoś co uważa za złe.
Na Twoim miejscu zgodziłabym sie na jedzenie w salonie, jednak pod warunkiem ze
syn posprząta, usunie te wszystkie nieszczęsne okruszki. Zwróć uwagę, że wtedy
wziąłby tez odpowiedzialność za tę decyzję, a to dzieciom zawsze dobrze robi.
na pewno lepiej niż kary.

[migotka2000]

Nie powinnaś pokazywać dziecku, że to Ty masz zepsuty dzień, denerwować sie i
płakac po kątach. To syn powinien odczuć, że to on ma karę i jest pozbawiony
przyjemności.

A tak poza tym dziecko musi wiedzieć, że są pewne reguły, których się
przestrzega BEZ DYSKUSJI.Wy je ustalacie, sami przestrzegacie i dziecko też. W
kwestiach higieniczno - zdrowotnych proponuję wprowadzić bezwzględną dyktaturę,
a upór łamać choćby własnoręcznym zaniesieniem, nawet starszego dziecka do
łazienki. Poczuje się głupio i sam zrozumie, że jego upór jest bez sensu.

Uparta matka!

[nchyb]

Jak dla mnie - problem jest złożony. Dziecko bierze doskonały przykład z
niewątpliwie upartej i bezkompromisowej mamuki. Ona zaplanowała sobie i już
świat choćby miał stanąć - mabyć tak, a ie inaczej, bo jak nie, to mamuśka
zabiera swoje zabawki i idzie do innej piaskownicy lub salonu. Z dziećmi nie
tędy droga.

A już teksty - nie zjesz w salonie - bo posprzątałam. To może nie siusiać po
umyciu kibelka, nie kąpać się w świeżo umytej wannie, a na mebelki proponuję
pokrowce )

Kobieto, wyluzuj trochę, bo dziecko ci wejdzie na głowę, widząc że to taka
fajna zabawu w...nie matki.
A przy okazji, czy coś by się stało, gdyby dziecko zjadło w salonie,
nakruszyło, a potem dostało miotełkę w łapkę i przed wyjściem zmiotło okruszki?

Albo ten tata, który prosi o umycie rąk. A ruszyć cztery litery i z dzieckiem
wspólnie umyć łapki, czyniąc z tego świetną zabawę? No chyba, że umywalka była
świeżo umyta inowe mydełko w umytej mydelniczce - i szkoda było tego zabrudzić?

Moim zdaniem - tonie dziecko psuje radość życie, ale rodzice stają się
upierdliwi,nie umiejąc przekonać dziecka do konieczności wykonania czegoś. Ale
nie szantażem, przecież można inaczej.

> Dziecko niby inteligente ale brak mu tzw. inteligencji serca, nie potrafi sie
> dostosowac do ludzi, nie potrafi i nie chce przepraszac, nie potrafi
> wspolczuc. Taki maly egoista.
Z tekstu postu wynika - że nieodrotny syn egoistycznej, patrtej matki,
pozbawionej inteligencji serca. Ale może jeszcze nie wszystko stracone dla
dziecka? Może matkaprzemyśli swoje zachowanie, a niebędzie wmagać tego
wyłącznie od dziecka?

[lila1974]

Zlosliwosci zupelnie nie potrzebne
Nie dalo sie tego samego napisac w bardziej oswojonej wersji?
Moze i masz nieco slusznosci, ale ton ...

[nchyb]

Może by i się dało, ale moim zdaniem - taki ton prędzej trafi. Zdenerwuje,
zirytuje i być może trafi do umysłu i skłoni do przemyśleń. A o to chodzi. I
jeszcze o dobro dziecka, któremu inaczej całe życie będzie zaplanowane, a jak
dziecko będzie chciało zrobić coś w inny sposób, to mamusia pójdzie do drugiego
salonu...

[ania970]

nchyb, ty chyba nie masz dzieci i teoretyzyjesz.

[nchyb]

Mam dwoje, czasami jadają w kuchni, czasami w innym pomieszczenu, młodszemu
zdarzało się nawet w wannie. Mam po prostu inne priorytety niż autorka postu.

Owszem, bywam wściekła, gdy dziecko nie chce postępować tak, jakbym ja sobie
tego życzyła, co zdarza się wcale nie tak rzadko. Trafia mnie jasna cholera,
gdy na świeżo odkurzonym dywanie pojawią się połamane chrupki i płatki
kukurydziane. Ale nie twierdzę, że mam z tego powodu źle wychowane dzieci, czy
też że rosną z nich mali egoiści. Posprzątane mieszkanie na błysk nie jest dla
mnie najważniejszą sprawą na świecie. Szukam innych rozwiązań, niż doszukiwanie
się winy w dzieciach. I mam wrażenie, że strategia marchewki przynosi lepsze
rezultaty niż kij i szantaż. Ale to może tylko moje dzieci są takie wyjątkowe :-
)

To ostatnie zdanie to oczywiście żart (chociaż w głębi matczynego serc a - tak
całkiem subiektywnie sądzę,że może to i prawda ).
Nie wierzą w czerń i biel, doszukuję się pomiędzy nimi setek odcieni szarości.
Nie ma wyłącznie zasługi i winy wyłącznie po jednej lub drugiej stronie. Uparte
dziecko nie jest uparte wyłącznie samo z siebie. W tym konkretnym przypadku,
moim zdaniem (podkreślam - moim całkiem subiektywnym zdaniem - nie popartym
żadnymi badaniami psychologicznymi tych konkretnych osób), postępowanie dziecka
wynika z takiego, a nie innego postępowania matki, która jest przekonana o
własnej nieomylności ( a przynajmniej takie sprawia wrażenia), i której się
wydaje, że jak się coś z dzieckiem uzgodni to tak ma być i koniec i nic nie ma
prawa tego zmieniać.

Owszem, reguły i zasady bywają w życiu i wychowaniu przydatne, ale nie zawsze,
nie za wszelką ceną i nie w każdym przypadku.
No, ale piękna teoria mi wychodzi. Idę ją zaraz w życie wprowadzać, bo mój
jedenastolatek już po raz trzeci na polecenie umycia twarzy odpowiedział:
ZARAZ. Muszę go przekonać, że z czystą buzią nie będzie wcale gorzej wyglądał
niż z brudną. I postaram się przy tym nie popsuć sobie i reszcie rodziny humoru
na pozostałą część dnia, jak to jedna matka czyni...

[judytak]

darden1 napisała:

> Dziecko na to, ze nie ma mowy, ze jak jesc to tylko w
> salonie inaczej to on wcale nie bedzie jadl i koniec.

na tym etapie ja mówię: nie jesteś głodny? no to zbieraj się, ja tylko zjem i
za 5 minut wychodzimy

po drodze, za ok. godzinę pojawi się problem, że "jestem głodny", ja na to "mam
kanapkę, którą nie zjadłeś rano, chcesz?" czasami chce, czasami nie, dla mnie
to bez znaczenia ;o)

co do rady nchyb: tak, matka jest uparta, tak samo, jak dziecko, i przydałoby
jej się więcej luzu
ale: ma prawo ustalać takie reguły, że "jada się w kuchni, a w salonie się nie
jada", i jest to całkiem logiczne i normalne, powiem więcej, w ogóle nie
powinna tłumaczyć, że "bo sprzątałam wczoraj itp. itd.", tylko przypomnieć
regułę...
a "zabawa we wspólne mycie rączek" dobra jest dla trzylatka, a nie dla dziecka
w wieku szkolnym...

pozdrawiam
Judyta

[roman.gawron]

judytak napisała:

> na tym etapie ja mówię: nie jesteś głodny? no to zbieraj się, ja tylko zjem i
> za 5 minut wychodzimy
> po drodze, za ok. godzinę pojawi się problem, że "jestem głodny", ja na
> to "mam kanapkę, którą nie zjadłeś rano, chcesz?" czasami chce, czasami nie,
> dla mnie to bez znaczenia ;o)
(...)
> ale: ma prawo ustalać takie reguły, że "jada się w kuchni, a w salonie się
> nie jada", i jest to całkiem logiczne i normalne, powiem więcej, w ogóle nie
> powinna tłumaczyć, że "bo sprzątałam wczoraj itp. itd.", tylko przypomnieć
> regułę...
> a "zabawa we wspólne mycie rączek" dobra jest dla trzylatka, a nie dla
> dziecka w wieku szkolnym...

Dzięki za kolejny głos rozsądku na forum.

[jola_ep]

Będę trochę teoretyzować, bo mój synek ma dopiero 5 lat, a starsza córa nie jest
uparta O synku nie mówię, że jest uparty, tylko konsekwentny. Ma to po
tatusiu , który wyrósł na wspaniałego człowieka ))

> Dziecko na to, ze nie ma mowy, ze jak jesc to tylko w
> salonie inaczej to on wcale nie bedzie jadl i koniec.

Nie chce jeść, to nie W przypadku mojej córki (prawie 10lat) kazałabym jej
zrobić sobie kanapkę i zapakować ją. Synek też sam robi sobie kanapki.

> No to ja na to albo
> jesz albo zostajemy w domu i nie bedzie dzisiaj zadnego wyjscia.

Życie nauczyło mnie, aby nie stawiać spraw na ostrzu noża i nie wymyślać
konsekwencji, które trafią też we mnie.

Moja reguła, której _staram się_ trzymać: "zanim podejmę decyzję, wysłucham
najpierw ciebie". Moje decyzje i reguły dzielą się na te nieodwołalne (jest ich
niewiele, dzieci je znają) i te do negocjacji. Byle spokojnej. Podniesiony ton,
krzyk itp. denerwują mnie i wtedy nie rozmawiam Dzieci szybko się tego uczą.
Czasem jest to taka "furtka", szansa "wyjście z twarzą" dla dziecka - zrobię to,
ale po swojemu. Proszę bardzo, mnie interesuje wynik i umiem iść na ustępstwa.
Bardzo ważne jest też, aby dziecko rozumiało, dlaczego ma zrobić to, czy tamto.
Ale rozumiało w znaczeniu dziecka, a nie naszym dorosłym (bo czasem się wydaje -
przecież tłumaczyliśmy). Czasem się zdarza, że to dziecko mnie przekonuje - tak
jak synek nauczył mnie, że właściwie co się stanie, jak wdepnie w tę kałużę?
Ustaliliśmy tylko, kiedy może to zrobić, kiedy nie. Jak dobrze przekonamy, to
nawet uda nam się doprowadzić do sytuacji, gdy dziecko _samo_ podejmie decyzję,
aby coś tam zrobić. To jedna z technik manipulacji ludźmi

> zdarza, ze zaplanuje cos fajnego a kochany synek mnie wnerwi i po prostu dla
> zasady musze go jakos ukarac,

Jak mnie dzieci wnerwią, to one to doskonale wiedzą i nie muszę ich dodatkowo
karać
Ale osiągam lepsze rezultaty, gdy jestem spokojna.

> Wczoraj zrobil taki sam cyrk z ojcem, ktory prosil, zeby umyl sobie rece
> przed kolacja.

Na przykład, dlaczego chcecie, aby mył ręce przed kolacją? Jeśli nie
akceptujecie jedzenia brudnymi (bo zarazki itp.) to niech nie je. Zostawcie tę
decyzję synowi Powiem w sekrecie, że każdy mężczyzna lubi sam podejmować
decyzje ))

> Dziecko niby inteligente ale brak mu tzw. inteligencji serca, nie potrafi sie
> dostosowac do ludzi, nie potrafi i nie chce przepraszac, nie potrafi
> wspolczuc. Taki maly egoista.

Mocne słowa. Masz jakieś przykłady? Jeśli nie czuje i nie rozumie, co jest złego
w jego postępowaniu, to po co ma przepraszać?
I nie nadawaj dziecku etykiet - szczególnie tych negatywnych. Kiedyś może sobie
pomyśleć, "skoro jestem egoistą, co mi szkodzi ... " - tu wstaw dowolne
egoistyczne zachowanie.

Pozdrawiam
Jola