zakazane słodycze, telewizor, klapsy, krzyki,itd.

[juka20]

Przeczytałam trochę postów na tym forum i muszę przyznać, że nie zgadzam się
z większością piszących tutaj mam. Kiedy czytam, że dziecko nie powinno w
ogóle jeść słodyczy, oglądać telewizji, dostawać klapsów, że powinnyśmy być
cierpliwe i idealne ..... no cóż, nie zgadzam się!
Może słodycze nie są zdrowe, ale w rozsądnych ilościach chyba aż tak bardzo
nie szkodzą...To samo z oglądaniem telewizji...
Uważam, że jeśli moje dziecko w swoim życiu dostało parę klapsów, ale nie
jest bite, zaniedbane, ograniczane i wie, że mama kocha je ponad wszystko na
świecie, to nie mam powodów czuć się winna i nie wyrządziłam mu tym żadnej
krzywdy.
Przykro mi, ale wydaje mi się, że w większości przesadzacie.
Jesteśmy tylko ludźmi, każdy może stracić cierpliwość i krzyknąć na dziecko i
nie zawsze musi to oznaczać, że je skrzywdził.
Lansujecie tutaj pewien model wychowania (najpewniej wyczytany w
poradnikach), który nijak ma się do prawdziwego życia.
Załużmy sytuację, że nigdy nie krzyknęłaś na dziecko, aż tu nagle dziecko po
kilku latach domowej sielanki idzie do szkoły, a tam pani na nie krzyknęła.
Co się dzieje dalej? Dla dziecka to koniec świata, mama idzie do szkoły i
udziela upomnienia nauczycielce/względnie przenosi dziecko do innej
klasy/szkoły. Ale za 20 lat dziecko poszło do pracy i tam krzyknął na nie
szef/współpracownik. Co wtedy?
Czy nie lepiej jest po prostu kochać to dziecko, pokazywać mu życie, ale nie
chronić aż do tego stopnia, żeby nie wyrosło na człowieka, który nie umie
sobie w życiu poradzić ( mimo świadectwa na którym ma same szóstki)...
I jeszcze przykład z życia wzięty:
Małżeństwo (dwóch lekarzy, w tym jeden pediatra) zabraniało dziecku m.in.
jeść jakichkolwiek słodyczy, oglądać telewizji. Kiedy mały miał 3 lata poszli
z nim do sklepu i pozwolili mu wybrać sobie trzy rzeczy. Wybrał chipsy, colę
i lizaka....
Mamy wyluzujcie trochę!

[tataali]

Słuszna, uwaga. Od dziś w ramach przystosowywania dziecka do życia, 2
krzyknięcia i 1 klaps dziennie. Później dawkę można zwiększać.

[juka20]

Naucz się czytać ze zrozumieniem, a jad od rana oszczędzaj, później Ci się
jeszcze przyda...

[tataali]

To nie jad, to sarkazm

[wieczna-gosia]

A ty nie przesadzasz?

> Załużmy sytuację, że nigdy nie krzyknęłaś na dziecko, aż tu nagle dziecko po
> kilku latach domowej sielanki idzie do szkoły, a tam pani na nie krzyknęła.
> Co się dzieje dalej? Dla dziecka to koniec świata, mama idzie do szkoły i
> udziela upomnienia nauczycielce/względnie przenosi dziecko do innej
> klasy/szkoły.

A moze mama przytula, utula i pomaga przjsc przez taka sytuacje? Moze uczy ze
kiedy pani krzyknie mozna ja poprosic- niech pani na mnie nie krzyczy?

Na mnie rodzice krzyczeli. I dawali mi klapsy. A jednak przez wiele lat moja
jedyna reakcja na krzyk bylo rozplakanie sie- nie wytrzymywalam napiecia. Teraz
jestem dorosla, wiec juz szefowi w mankiet nie placze, tylko potrzfie sprowadzic
rozmowe do braku krzyku, ale nadal tego nienawidze i kiedy ktos na mnie krzyczy-
przestaje go sluchac.

[moofka]

juka20 napisała:

> Załużmy sytuację, że nigdy nie krzyknęłaś na dziecko, aż tu nagle dziecko po
> kilku latach domowej sielanki idzie do szkoły, a tam pani na nie krzyknęła.
_____________________________
rozumiem, że mam drzeć się na dziecko, bo polskich szkołach pracują wariatki,
których narzedziem pracy jest wrzask?
dziwna argumentacja
pracowałam w szkole, w ktorej nauczycielka wybiła oko uczniowi, a inna
naderwała ucho
moze podpowiesz, jak przygotowac dziecko na takie niebezpieczne idiotki?

[blamblam]

A ja sie zgadzam z większością wypowiedzi juki20. Jestem zwolenniczką umiaru i
nie lubię skrajności. Myśle jednak ze większośc sporów na tym forum wynika z
uogulnień. Co znaczy nie dawac slodyczy wogóle? cz to znaczy ze Wasz 3 latek
nigdy nie zjadł nawet jednej łyzeczki np domowej szarlotki? Mam synka 20
miesiecznego, ktory nie ma alergii i uważam ze pozwolenie mu na zjedzenie kilku
łyzeczek domowej szarlotki u babci na imieninach (a więc nie codzienie) nie
jest złe. Problem telewizji u nas akurat nie istnieje bo synek sam nie chce jej
ogladac (wyłącza telewizor i w dodatku nam nie pozwala) ale myślę że gdyby
chcial obejrzeć raz na jakiś czas jakąś sensowną bajeczkę pewnie bym mu
pozwoliła. A jesli chodzi o krzyk, uwazam ze choć z gruntu zły ma czasem swoje
uzasadnienie. no moze nie krzyk ale podniesiony głos. Co robicie w sytuacji jak
dzieciak właśnie siega do gorącego piekarnika a Wy jesteście na tyle daleko że
nie zdążycie złapać go za ręke, czy spokojny głos zadziała czy zdążcie
powstrzymać dziecko? Ja wtedy podnoszę głos - na chwile. Potem jednak tlumaczę
dlaczego. kilka razy zdarzyło mi sie podnieśc glos ze zwykłaj ludzkiej zlości.
staram się nad tym panowac bo wiem że to niczego dobrego nie przynosi, zawsze
też przytulam dziecko i mowie mu że bardzo je kocham, niemniej jednak potrafię
sie przyznać że kilka razy starciłam cierpliwość. dodam tylko ze mam synka o
sporym temperamencie. Z jednym sie nie zgadzam tylko - z klapsem. Jestem
impulsywna osobą i łatwo mnie wyprowadzić z równowagi mimo to przez 20 miesięcy
odkąd jestem szczęśliwą mamą nie dałam dziecku nawet klapsa. mam nadzieję że
tak pozostanie ale wiem tez że przede mną jeszcze niejedno wyzwanie
wychowawcze. Niemniej jednak jak juz wspomniałam z większosćią wypowiedzi juki
zgadzam sie całkowicie. ciekawe czy ktos jeszcze?

[antonina_74]

Też się zgadzam, może nie z tym przygotowaniem do życia przez krzyki i klapsy,
ale klapsy mi się co jakiś czas zdarzają i krzyki też (tylko bez podbudowy
teoretycznej że oto przygotowuję dziecko do życia w brutalnym świecie
Natomiast TV, słodycze, komputer - tak, z umiarem ale tak, tzn. słodycze, TV i
komputer są w moim domu częścią codzienności a nie zakazanym owocem czy
wydzielaną przyjemnością. Tylko kontroluję co mój 6-latek je, ogląda i w co
gra, i jak dużo - ale on i tak woli kotleta od czekolady

[migotka2000]

Tak to już jest,że każdy rodzic ma swoje niezłomne przekonania, jedynie słuszne
poglądy w kwestiach telewizji, klapsów, czy słodyczy. I założę się,że każdy
popełnia błędy przeginając w jedna lub drugą stronę.

Specyfika tego forum jest taka,że "każda pliszka swój ogonek chwali", czyli
siłą rzeczy każdy w jakiś tam sposób próbuje przekonywać innych co do
słuszności swoich poglądów. I wszystko jest w najlepszym porządku, do momentu
aż ktoś kogoś uważa za głupszego od siebie, bo np. pozwala dziecku jeść
słodycze. Szczególnie pikantne bywają duskusje pod hasłem "dawać czy nie dawać
klapsy" i odnoszę wrażenie,że w tym temacie zazwyczaj następuje pat - nikt
nikogo nie jest w stanie przekonać.

[juka20]

Chciałabym coś uściślić: nie jestem zwolenniczką bicia dzieci, kocham dzieci,
nie pochwalam wybijania oczu przez nauczycielki i krzycząc na swoje dziecko nie
dorabiam sobie ideologii, że to w ramach przygotowania do życia. Możecie być
spokojne o moje dziecko, bo jest szczęśliwe, nie jest katowane, dręczone i
zastraszone. W swoim 3,5 letnim życiu dostała ode mnie kilka klapsów, którymi
ani Ona ani ja się nie przejmujemy i mogę zaręczyć, że nie zostawi to żadnych
śladów na Jej psychice.
Widzicie,napisałam post, którego głónym przekazem miało być to, że każdy jest
tylko człowiekiem, że nie warto tak bardzo dążyć do doskonałości, że ta
doskonałość nie zawsze jest dobra. Nie pochwalam i nie stosuję codziennych
krzyków na dziecko, ale jeśli mi się zdarzy nie robię z tego tragedii...
Uważam, że oglądanie telewizji, jedzenie słodyczy - jeżeli są kontrolowane i
dozowane z umiarem nie szkodzą. Możecie mnie za to zlinczować...ale tak właśnie
myślę.
Ogólnie zalecam miłość bez umiaru i żeby dziecko spróbowało wszystkiego co może
(nie przekraczając pewnych norm), ale to już z umiarem.
No cóż, tak łatwo i tak negatywnie oceniacie, życzę abyście nauczyły swoje
dzieci tolerancji i otwartości na innego człowieka.
I nie posiadam jedynego właściwego patentu na wychowanie dziecka, ale takie mam
poglądy, jakie wyraziłam. Poza tym nie uważam, że wszyscy inni wszystko robią
żle.
Wyluzujcie.... tylko tyle i aż tyle.

[wieczna-gosia]

Juko, ale sama piszac pierwszy post uczynilas daleko posuniete uogolnienie,
jakoby ludzie, ktorzy nie krzycza na dziecko i ich nie bija chowali dzieci w
szkalnej bance i na konfrontacje ze swiatem zewnetrznym (czyli krzykniecie pani)
zareaguja uciaczka (zabranie dzioecka ze szkoly).

wyluzuj

[lara33]

Ja też przeczytałam kilka postów i jestem załamana. Poprostu taka przesada z tym
"bezstresowym wychowaniem", że głowa boli! W ostatnich latach psychologowie
"robią wodę z mózgu", a tym samym szykują miejsca pracy dla siebie i pracowników
resocjalizacji. Dzieci nie wolno krzywdzić, także w tą drugą stronę.

[moofka]

lara33 napisała:

> Ja też przeczytałam kilka postów i jestem załamana. Poprostu taka przesada z
ty
> m
> "bezstresowym wychowaniem", że głowa boli! W ostatnich latach psychologowie
> "robią wodę z mózgu",
______________________________________
mozesz napisac cos wiecej na ten temat?
co konkretnie Cie załamuje
i w jaki sposób szkodza dzieciom podstepni psychologowie?



a tym samym szykują miejsca pracy dla siebie i pracownikó
> w
> resocjalizacji. Dzieci nie wolno krzywdzić, także w tą drugą stronę.

[ewapiotr6]

moofka napisała:

> lara33 napisała:
>
> > Ja też przeczytałam kilka postów i jestem załamana. Poprostu taka przesad
> a z
> ty
> > m
> > "bezstresowym wychowaniem", że głowa boli! W ostatnich latach psychologo
> wie
> > "robią wodę z mózgu",
> ______________________________________
> mozesz napisac cos wiecej na ten temat?
> co konkretnie Cie załamuje
> i w jaki sposób szkodza dzieciom podstepni psychologowie?
>
>
>
> a tym samym szykują miejsca pracy dla siebie i pracownikó
> > w
> > resocjalizacji. Dzieci nie wolno krzywdzić, także w tą drugą stronę.

[moofka]

[nangaparbat3]

wychowuję dziecko od 14 lat raczej bezstresowo, a respekt ma i dla dorosłych, i
dla rówieśników.
Jeśli dziecku okazuje sie szacunek, bedzie nim darzyc innych.

[wiktorria]

Telewizor, słodycze w rozsądnych ilościach -ok, czemu nie. Ale klapsy, krzyki,
żeby dziecko zahartować na spotkanie ze światem - z tym się nie zgadzam. Rodzic
po to jest, żeby dawać wsparcie dziecku, a nie dodatkowo jeszcze je umniejszać.
Myslenie, że trzeba pokrzyczeć na dziecko, żeby po tem w szkole nie było
przerażone, gdy krzyknie na nie nauczyciel jest poronione. Właśnie trzeba uczyć
dziecka szacunku do samego siebie, a nie tego, że normalne jest to, że ktoś na
niego krzyczy - obojętnie, czy ma rację czy nie. Na mnie też krzyczano i byłam
czasem bita, i co mi to dało? - nic, oprócz braku pewności siebie. Oczywiście,
że zdarza mi się krzyknąć na dziecko, bo już tracę cierpliwość, ale zawsze
myślę potem - Boże, nie mogłam powiedzieć tego inaczej?. Jeśli chodzi o klapsy -
nie uderzyłam jeszcze nigdy mojego dziecka i nie pozwalam ojcu, bo ręka go
czasem świerzbi. Wspierajmy nasze dzieci póki możemy, świat im jeszcze da
popalić.

[juka20]

ale się czepiacie! w pierwszym poście napisałam : załóżmy, że nigdy nie
krzyknęłaś na dziecko. Słowo załóżmy jest kluczem do zrozumienia tego tekstu.
Przypuszczam, że nie istnieje mama, która nigdy na dziecko nie krzyknęła...więc
nie róbcie z siebie takich świętych. No i napisałam również, że nie uważam, iż
krzyczenie na dzieci ma je zahartować, a rodzice nie powinni dawać wsparcia. To
bzdury!Napisałam, że zdarza mi się krzyknąć i nie czuję się z tego powodu
winna.

[moofka]

juka20 napisała:

> bzdury!Napisałam, że zdarza mi się krzyknąć i nie czuję się z tego powodu
> winna.
____________________
i to wlasnie napisz, ze cie czasem poniesie
a nie dorabiaj ideologii, ze to ma je nauczyc zycia i przygotowac do szkoly
oraz pan furiatek

[moofka]

moofka napisała:

> a nie dorabiaj ideologii, ze to ma je nauczyc zycia i przygotowac do szkoly
> oraz pan furiatek
____________________
idac tym tropem najlepiej do szkoly powinny byc przygotowane dzieci z rodzin
dysfunkcyjnych
wrzaski wyzwiska i bijatyki to dla nich normalka

[ewapiotr6]

Popieram w 100 % twoją wypowiedź. Za dużo tu idealnych mam (ktoś napisał, że w
internecie to łatwo idealizować bo wszystko takie anonimowe). Jakoś takich mam
nie spotyka się tak często " na żywo". A np. wypowiedź moofki jest najlepszym
tego przykładem. Aż ciężko to czytać.

[dorotafx]

> idac tym tropem najlepiej do szkoly powinny byc przygotowane dzieci z rodzin
> dysfunkcyjnych
> wrzaski wyzwiska i bijatyki to dla nich normalka

A ja mam wrażenie że Wy poprostu jesteście tak naładowane złością a że nigdy nie
krzyczycie na swoje dzieci to musicie wyżyć sie na tym forum. I z igieł robicie
widły. Każdy post jest pisany od skrajności do skrajności.
ja nie jestem zwolenniczka bicia i krzyków , ale nie powiem żebym tego nigdy nie
zrobiła. Moje 14 miesięczne wyjątkowo żywe bezbronne dzieciątko też już dostało
klapsa w pampersa. Nie przyniosło to żadnych rezultatów wychowawczych ale
poniosła mnie energia. Jeśli nie użyłabym podniesionego tonu głosu w pewnych
sytuacjach to moje dziecko zrobiłoby wysypisko śmieci z mojego domu i weszło by
nam na głowę. A co do tego hartowania na przyszłość to przecież nie bijemy
dzieci żeby je zahartować przed pójście do szkoły ale jeśli byśmy na wszystko
pozwolili i nigdy nie krzyknęli bądź nie dali kary to nauczyciele w szkole nigdy
by sobie z 30 uczniami w klasie nie poradzili. Wiem że w szkołach jest coraz
gorzej że nauczyciele biją i znęcają się na dziećmi, ale jak czytam wasze posty
to sądzę że większość matek tak jak Wy robi z igieł widły i dlatego nauczycieli
zawieszają w wykonywaniu zawodu. Z całą pewnością niejednokrotnie nie słusznie.
I jeszcze słówko na temat słodyczy. Kobiety wszystko jest dla ludzi.Tak jak
alkohol dla dorosłych tak słodycze dla dzieci. A czym więcej będziemy im
zabraniac tym bardziej będą je kusiły. Mój synek jak pokazuje na barek to wiem
że chce czekoladkę wtedy mu ją daję obojętnie jaka jest pora dnia. Ale niestety
(albo stety) nie jest łasuchem i tak jak u mojej poprzedniczki woli kotlecik.
Ale jak poprosi o czekoladke to ją dostanie a potem razem idziemy myć ząbki.
dziewczyny wyluzujcie idźcie sie wyładowac na siłownię albo na aerobik a nie na
forum gdzie nie musicie patrzeć nikomu w oczy tylko możecie sie bezkarnie na
wszystkich wyżywać.

[nangaparbat3]

dorotafax napisala:
Moje 14 miesięczne wyjątkowo żywe bezbronne dzieciątko też już dostało
klapsa w pampersa. Nie przyniosło to żadnych rezultatów wychowawczych ale
poniosła mnie energia.

Nie energia, tylko złość.

[kuba-and-twins]

Brawo! Bardzo rozsądnie piszesz ))
Niestety, specyfiką internetu jest pełna anonimowość, więc można w zasadzie
pisać, co się chce. Większość z nas - jeśli nie wszyscy - uważa siebie za super-
rodziców, jeśli nie za super-ludzi I niby wszyscy wychowują dzieci zgodnie
z ustalonymi przez specjalistów kanonami. I za chiny ludowe się nie przyznają,
że coś robią nie tak. Nie udowodnisz im niczego. Ale swoje wiesz.

Polecam program TVN Style, zwłaszcza Klub Młodej Mamy i Dzieciństwo - prawda i
mity. Tam to ostatnio usłyszałam zdanie, które stało się moją mantrą: mama
powinna być wystarczająco dobra, nie dobra, nie super, ale właśnie
wystarczająco dobra. A przecież i tak dla naszych - póki co bardzo małych -
dzieci jesteśmy super mamami (tatuśami). W okresie dorastania to się na pewno
zmieni ;-(

[migotka2000]

He he, to mamy podobna mantrę. Ja zapamiętałam też, że dziecko to wbrew
pozorom "twardy materiał".

[izia30]

ja wogole nie wiem o czym mowa.
kocham swoje dziecko, czasem krzykne,
zadne klapsy nie wchodza w gre, nie uznaje przemocy bo ona uczy przemocy,
moja corka (2 latka) nie jada slodyczy, poniewaz ich jeszcze nigdy nie dostala,
nie interesuje sie nimi.
telewizor w domu wlaczony, tez brak zainteresowania, czasem poskacze przy
muzyce, popatrzy jakies 2 minuty na dobranocke.

[blum5]

daje swojemu dziecku slodycze, daje jej klapsa jak jest nie do zniesienia, bo
tlumaczenie w takich momentach histerii malo daje, krzykne od czasu do czasu
i....uwazam ze czlowiek jako rodzic ma ograniczona cierpliwosc, i nie zawsze
chce mu sie byc idealna mama, (mi sie nie chce bo np czasami jestem zmeczona
etc).
i jak czytam wypowiedzi takich mam idealnych to mi sie niedobrze robi. bo ja
takich rodzicow nie spotykam, czy wy wszystkie jestescie takie idealne? to
gdzie wy mieszkacie np moofka,(jej wypowiedz jest naprawde glupia, od razu
atakuje) i ciekawe ze ma tyle cierpliwosci do dzieci ?????

[moofka]

blum5 napisała:

> i jak czytam wypowiedzi takich mam idealnych to mi sie niedobrze robi. bo ja
> takich rodzicow nie spotykam, czy wy wszystkie jestescie takie idealne? to
> gdzie wy mieszkacie np moofka,(jej wypowiedz jest naprawde glupia, od razu
> atakuje) i ciekawe ze ma tyle cierpliwosci do dzieci ?????
_________________________________
prosze mi pokazac, w ktorym miejscu kogokolwiek zaatakowałam?
konkretnie
bo rownie dobrze ja moge napisac ze wypowiedz blum jest glupia i napastliwa
ale to chyba za malo do normalnej dyskusji

[ewapiotr6]

Naprawdę nie wiesz w którym miesjcu zaatakowałaś. Dziewczyna pisze, że się
czasem denerwuje (jak każddy normalny człowiek) i zdarza jej się krzyknąć na
dziecko a ty piszesz o dorabianiu ideologii i już całkowite przegięcie - o
jakichś rodzinach dysfunkcyjnych (to jest dla mnie naciąganiem i dorabianiem
ideologii). Normalni ludzi też się denerwują i miewają słabości a nie tylko ci
z rodzin dysfunkcyjnych czy patalogicznych.

[moofka]

ewapiotr6 napisał:

>
> Naprawdę nie wiesz w którym miesjcu zaatakowałaś. Dziewczyna pisze, że się
> czasem denerwuje (jak każddy normalny człowiek) i zdarza jej się krzyknąć na
> dziecko a ty piszesz o dorabianiu ideologii i już całkowite przegięcie - o
> jakichś rodzinach dysfunkcyjnych (to jest dla mnie naciąganiem i dorabianiem
> ideologii). Normalni ludzi też się denerwują i miewają słabości a nie tylko
ci
>
> z rodzin dysfunkcyjnych czy patalogicznych.
________________________
nie zrozumiałyśmy sie
trudno
to nie ja sugerowałam, ze dziecko na ktore sie nie krzyczy nie odnajdzie sie w
rzeczywistosci szkolnej
ja tylko ten fakt zakwestionowałam
ale ataków w dalszym ciagu nie widze
tym bardziej personalnych
a Ty mawiasz mi cos, czego w moim poscie nie bylo
chcecie krzyczec na swoje dzieci - krzyczcie
ale nie na mnie

[ewapiotr6]

Nikt na ciebie nie krzyczy, ale sorry twój post był nie tylko dla mnie
irytujący.

[moofka]

ewapiotr6 napisał:

>
> Nikt na ciebie nie krzyczy, ale sorry twój post był nie tylko dla mnie
> irytujący.
___________________________
dlaczego?

[ewapiotr6]

moofka napisała:

> ewapiotr6 napisał:
>
> >
> > Nikt na ciebie nie krzyczy, ale sorry twój post był nie tylko dla mnie
> > irytujący.
> ___________________________
> dlaczego


Twój pierwszy post zawiera same uogólnienia i piszesz o skrajnych przypadkach
(z tym okiem). Tak jakbyś chwytała się deski ratunkowej i za wszelką cenę
chciała obronić swoje racje (wtedy sięga się po argumenty poniżej pasa, jak
nasi niektórzy politycy) serwując takie skrajności. A poza tym jego ton
odbieram jako agresywny. Pozostałe posty utrzymane w podobnym tonie.

[dorotafx]

ewapiotr6 napisał:

> moofka napisała:
>
> > ewapiotr6 napisał:
> >
> > >
> > > Nikt na ciebie nie krzyczy, ale sorry twój post był nie tylko dla m
> nie
> > > irytujący.
> > ___________________________
> > dlaczego
>
>
> Twój pierwszy post zawiera same uogólnienia i piszesz o skrajnych przypadkach
> (z tym okiem). Tak jakbyś chwytała się deski ratunkowej i za wszelką cenę
> chciała obronić swoje racje (wtedy sięga się po argumenty poniżej pasa, jak
> nasi niektórzy politycy) serwując takie skrajności. A poza tym jego ton
> odbieram jako agresywny. Pozostałe posty utrzymane w podobnym tonie.

Popieram przedmówce ewapiotr6 i polecam moofce (tak jak w moim poście napisałam)
iść sie wyżyć na siłownie, bo takie przegadywanki internetowe nic nie dają. A
zbulwersowałaś (łeś) swoimi wypowiedziami niejedną osobę. Daruj sobie.

[moofka]

ewapiotr6 napisał:

> Twój pierwszy post zawiera same uogólnienia i piszesz o skrajnych przypadkach
> (z tym okiem). Tak jakbyś chwytała się deski ratunkowej i za wszelką cenę
> chciała obronić swoje racje (wtedy sięga się po argumenty poniżej pasa, jak
> nasi niektórzy politycy) serwując takie skrajności. A poza tym jego ton
> odbieram jako agresywny. Pozostałe posty utrzymane w podobnym tonie.
_______________________
prosze mi nie wmawiac czegos, co nie ma miejsca
o ile fakt, ze przypadek przytoczylam skrajny - zgadzam sie - taki mial byc
o tyle ton - przepraszam - ton kazdy na forum odbierze jak chce
duzo zalezy od interpretacji
ja agresji bynajmniej nie widze
natomiast powtarzam, bo chyba malo kto zrozumial moje intencje
chodzilo mi tylko o to, bzdurny byl argument jakoby krzyki w domu mialy
przygotowac dziecko do szkoly
i tylko o to mi chodzilo
nikogo nie obrazilam
i nie mialam zamiaru
skoro tyle tu urazonych i zbulwersowanych z tego powodu
to w swoją strone skierujcie zyczenia wyluzowania
ja polece nauke czytania ze zrozumieniem

[ewapiotr6]

Niby twoja odpowiedź napisana mądrze i bez goryczy... ale na koniec nie mogłaś
się oprzeć by dodać parę "wcale nie irytujących" słów, jak w każdym poście.
Myślę,że chyba lepiej zakończmy tą dyskusję bo wątek się rozrasta a my
zeszłyśmy z tematu.
Pozdrawiam

[steffa]

No pewnie, że umiar, ale czy powinnam być dumna z tego, że dałam klapa swojemu
dziecku? że krzyknęłam? To objaw słabości, z którego trzeba wyciągnąć wnioski,
a nie brnąć w to, że i klaps czasem się przydaje. Słodycze i tV z kolei - tak,
ale dopiero 'w pewnym wieku'. Nie widzę sensu dawania czekolady roczniakowi...

[dorotafx]

steffa napisała:

> No pewnie, że umiar, ale czy powinnam być dumna z tego, że dałam klapa swojemu
> dziecku? że krzyknęłam? To objaw słabości, z którego trzeba wyciągnąć wnioski,
>
> a nie brnąć w to, że i klaps czasem się przydaje. Słodycze i tV z kolei - tak,
>

a ja nie widzę sensu dawania roczniakowi obiadków ze słoiczków i traktowania go
jak niemowlaka. Mój synek chce wszystkiego spróbować i co tylko mu nie zaszkodzi
pod względem ciężkości danej potrawy - dostaje. je z nami każdy posiłek (z
wyjątkiem bigosu, smażonych mięs itp. Gotuje zdrowo dla całej rodziny i nie
uważam żeby zdrowsze były obiadki ze słoiczka. A co do słodyczy, to naszym
dziecom od życia też sie coś należy. Masz rację nie musi dostać roczniak
czekoladki ale my tez nie musimy pić piwa prawda. Nie sądzę żeby zaszkodziła
dziecku mała kosteczka kinder czekoladki. Pruchnica - owszem , ale tak samo
zatakuje ząbki roczniaka jak i pięciolatka. Potrzebna jest szczotka i pasta.
Ciekawe czy Wy nie jadłyście słodyczy jako dzieci? Spytajcie rodziców jak nie
pamiętacie! No tak moze nie jadłyście bo nie było nic w sklepach....
> ale dopiero 'w pewnym wieku'. Nie widzę sensu dawania czekolady roczniakowi...

[dorotafx]

Sory żle zacytowałam

Steffa napisała
Nie widzę sensu dawania czekolady roczniakowi...

[steffa]

Nie zaliczam słodyczy do kategorii 'też należy się coś od życia'. I
roczniakowi - moim zdaniem - czekolada bardziej zaszkodzi, bo nie umie tak
dobrze wymyć zębów, jak pięciolatek. To tyle, bo uważam, że tędy temat schodzi
na manowce.... Ale o co chodzi z tymi obiadkami w słoiczkach, to już nic nie
kumam Sorry, ale wrzuciłaś tu do jednego wora tyle rzeczy, razem z tym piwem
nieszczęsnym, że nie wiem jak to ugryźć.

[jola_ep]

> A co do słodyczy, to naszym
> dziecom od życia też sie coś należy. Masz rację nie musi dostać roczniak
> czekoladki ale my tez nie musimy pić piwa prawda.

Masz rację, dzieciom też się coś od życia należy. Dlatego moje maluchy dostają
owoce i je uwielbiają. Żebyś widziała radość na twarzy mojego synka, gdy
ciągnął (turlał )arbuza, którego dostał od wujka. Może dzieje się tak
dlatego, że ja też uwielbiam owoce w każdej postaci. Potrafię przeżyć dzień bez
słodyczy, ale bardzo mi trudno bez owoców. Szczególnie teraz, gdy nadal można
dostać czereśnie i truskawki

Irytuje mnie zwyczaj dawania słodyczy w nagrodę (ostatnio "podpadło" mi tu
przedszkole synka ). To nie są jedyne przyjemności, jakie otrzymuje nasze
dziecko. A już na pewno roczniak potrafi cieszyć się życiem bez czekolady.
Potrafisz mu dać trochę radości, prawda ?

Dla mnie dobra gorzka czekolada stoi na równi ze słodkim serkiem i domowym
ciastem. Nie znoszę taniej, przesłodzonej do obrzydliwości "mlecznej"
czekolady, cukru zmieszanego z barwnikami, aromatami i kwaskiem cytrynowym itp.
zdobyczy współczesnej cywilizacji.

Lubię wypić czasem małe, dobre piwo - ale nie zalewam się nim codziennie - bez
zwracania uwagi na markę . Nawet nie czuję takiej potrzeby. I zaczęłam go pić
jak tylko podrosłam do stołu - tylko dużo później. Podobnie postępuję ze
słodyczami u moich dzieci.

Pozdrawiam
Jola

[prinzessin1]

Cos mi sie wydaje, ze glos w tej dyskusji zabieraja mlode mamusie, ktore
wszystko chca robic jak najlepiej w wychowaniu swoich pociech. Ja jestem matka
dwojga calkowicie roznych istot, chociaz staralam sie je wychowywac ta sama
metoda nic mi z tego nie wyszlo, bo kazde dziecko jest inne i dlatego to co
jednemu szkodzi moze drugiemu pomoc. Wydaje mi sie, ze matki czworga albo
pieciorga dzieci moglyby nam dac najlepsze porady, bo mamy jedynakow to maja
naprawde nie wiele doswiadczenia zyciowego i zbyt silnie sa skoncentrowane na
jednej osobce.
Duze rodziny to prawdziwy skarb w wychowaniu. W takich rodzinach dzieci poznaja
wszystkie mozliwe sytuacje zyciowe i dlatego sa najlepiej przygotowane na
zyciowa burze. Ja pochodze tez z takiej rodziny i mam wspaniale rodzenstwo, na
ktore moge zawsze liczyc. Mama nigdy nie musiala na nas krzyczec i bic. Teraz z
perspektywy czasu, wydaje mi sie, ze ona poprostu nie mialaby sil na takie
excesy. U nas panowala solidarnos, ale takze nikt nie chcial byc gorszy od
drugiego. Z drugiej strony znam rodzine (dwojka dzieci) w ktorej wszyscy sa
skloceni. Kazde jest egoista i oczekuje, ze druga strona zmieknie i poda reke do
zdody. Dla mnie jest to odstraszajace i nie do pojecia.

[triss_merigold6]

Czyli najlepiej zafundować sobie jak największą gromadkę dzieci, bo wtedy
będzie się zbyt umęczonym żeby krzyczeć czy dawać klapsy. LOL

[wieczna-gosia]

LOL
Ja mysle ze dziala troche inny mechanizm. Mnie male dzieci nie wkurzaja. Kiedys
mnie wkurzaly- ze maja glupie pomysly, albo maja okres buntu i zrobienie
czegokolwiek zabiera godzine. Teraz jak juz wiem co potrafia starsze dzieci-
taki maluch rzucajacy sie na chodnik wzbudza we mnie glownie tkliwosc. Na
przemka nie krzyknelam chyba nigdy, na maluchy tez z rzadka podnosze glos, musi
im sie zbierac przez caly dzien. Klapsy- jedyna osoba, ktora sprowokowala mnie
do klapa byla pannica 12 letnia. Nie wiem za co mozna dac klapa roczniakowi.
Albo dwulatkowi.

[lola211]

> Duze rodziny to prawdziwy skarb w wychowaniu. W takich rodzinach dzieci
poznaja
> wszystkie mozliwe sytuacje zyciowe i dlatego sa najlepiej przygotowane na
> zyciowa burze. Ja pochodze tez z takiej rodziny i mam wspaniale rodzenstwo, na
> ktore moge zawsze liczyc. Mama nigdy nie musiala na nas krzyczec i bic.

Nas w domu bylo troje.Klapsy i krzyki wpisane byly w codziennosc.Za taka
rodzine dziekuje serdecznie, dlatego wybralam opcje z jednym dzieckiem, dla
ktorego mam duzo czasu i wystarczajaco cierpliwosci, by nie powtarzac
scenariusza z mojego dziecinstwa.
Madrym zyciowo mozna byc i z jednym dzieckiem, zas nie miec pojecia o wlasciwym
wychowaniu moze i matka dziewieciorga.

[prinzessin1]

A moze wszystko zalezy od matki? Jaka jest osoba i jak podchodzi do zyciowych
problemow? Moja mama nie miala komputera, a telewizor pojawil sie w domu jak
prawie wszystkie dzieci (oprocz mnie) byly juz odchowane. Kierowala sie wlasnym
uczuciem i nie ulegala wplywom z zewnatrz, bo nie miala oprocz mojego ojca
nikogo do pomocy.
Jej przede wszystkim jestem ogromnie wdzieczna za milosc, pogode ducha i
duuuuuzo cierpliwosci z nami wszystkimi.

[jola_ep]

> Nas w domu bylo troje.Klapsy i krzyki wpisane byly w codziennosc.

To, czy w domu klapsy i krzyki są codziennością, zależy według mnie od
charakteru i umiejętności rodziców. Nas też było w domu troje, a nigdy nie
byliśmy bici (bo klaps uważam osobiście za bicie). Moja mama jest osobą
niesłychanie cierpliwą, ciepłą, starającą się rozumieć dzieci i korzystam z jej
doświadczenia także teraz, gdy już się dochowała trójki wnuków

> Za taka
> rodzine dziekuje serdecznie, dlatego wybralam opcje z jednym dzieckiem, dla
> ktorego mam duzo czasu i wystarczajaco cierpliwosci, by nie powtarzac
> scenariusza z mojego dziecinstwa.

Trochę nie rozumiem tej argumentacji. Bijesz i krzyczysz na swoje dziecko?
Pewnie nie, dlaczego więc uważasz, że jak będziesz miała np. dwójkę to
zaczniesz? Bo nie będziesz miała cierpliwości, czasu? Ja nie zauważyłam tego u
siebie. Owszem, czasu miałam mniej - przede wszystkim dla siebie. Ale jak
widzę, jak moje dzieciaki bawią się razem, jak czekają smętnie, aż drugie wróci
z przedszkola/szkoły, jak się wzajemnie o siebie troszczą - to nie żałuję. I
nie mam w sobie aż tak dużo pychy, aby uważać, że odrobina więcej czasu, który
nie musiałabym dzielić na dwójkę, przeważyłaby to, co otrzymują od siebie
nawzajem.

> Madrym zyciowo mozna byc i z jednym dzieckiem, zas nie miec pojecia o
wlasciwym
> wychowaniu moze i matka dziewieciorga.

Trudno się z tym nie zgodzić. Ale jeśli jesteś mądrą matką z jednym dzieckiem,
to na pewno drugie nauczy Cię jeszcze więcej. Mnie nauczyło.

Pozdrawiam
Jola

[lola211]

> To, czy w domu klapsy i krzyki są codziennością, zależy według mnie od
> charakteru i umiejętności rodziców.
Oczywiscie.Swoj przyklad podalam, by zaprzeczyc tezie, jakoby duza
rodzina=doswiadczenie i same korzysci, lepsze wychowanie, skarb.Nie ma reguly.

Bo nie będziesz miała cierpliwości, czasu? Ja nie zauważyłam tego u
> siebie. Owszem, czasu miałam mniej - przede wszystkim dla siebie.

O cierpliwosc mi chodzi.I o czas, ktory moge poswiecic dziecku.Moja matka go
nie miala, co odbilo sie według mnie na jakosci wychowania dzieci.

> Trudno się z tym nie zgodzić. Ale jeśli jesteś mądrą matką z jednym
dzieckiem,
> to na pewno drugie nauczy Cię jeszcze więcej. Mnie nauczyło.

Zapewne, nie przecze.

[jola_ep]

> O cierpliwosc mi chodzi.

Wychowując drugie dziecko byłam bardziej cierpliwa - bo starsze dziecko
nauczyło mnie lepiej rozumieć ... psychikę dziecka. Wiedziałam też, że z wielu
irytujących zachować dzieci wyrastają. Więc tu też nie ma reguły.

> I o czas, ktory moge poswiecic dziecku.

Z czasem jest tak, że przy dwójce możesz go mieć paradoksalnie więcej. Bo
dzieci zajmują się sobą, a wiele czynności wykonujesz jednocześnie i
niezależnie od ilości dzieci. Moja koleżanka ma czwórkę dzieci. Kiedyś pytałam,
jak jest u niej z tym czasem. Problem był tylko przy wychodzeniu z domu i
wieczorem, gdy kładzie się dzieci spać. Myślę jednak, że czasem wystarczy
zwiększyć różnicę wieku między dziećmi, aby wielu problemów uniknąć. Trzy -
cztery lata są chyba optymalne. Starsze już nie potrzebuje tyle naszego czasu,
a jednocześnie różnica wieku jest na tyle mała, aby dzieciaki złapały ze sobą
kontakt. Nie zapominaj, że nie tylko Ty jesteś ważna dla dziecka. Własny brat
lub siostra mogą być równie ważni, a czasem ważniejsi

[steffa]

"Cos mi sie wydaje, ze glos w tej dyskusji zabieraja mlode mamusie, ktore
wszystko chca robic jak najlepiej w wychowaniu swoich pociech. Ja jestem matka
dwojga calkowicie roznych istot, chociaz staralam sie je wychowywac ta sama
metoda nic mi z tego nie wyszlo, bo kazde dziecko jest inne i dlatego to co
jednemu szkodzi moze drugiemu pomoc. Wydaje mi sie, ze matki czworga albo
pieciorga dzieci moglyby nam dac najlepsze porady, bo mamy jedynakow to maja
naprawde nie wiele doswiadczenia zyciowego i zbyt silnie sa skoncentrowane na
jednej osobce."
Analogicznie można by stwierdzić, że nic się nie wie o mężczyznach, jeśli miało
się tylko jednego męża... Litości!

[prinzessin1]

Masz racje, ale to juz inny temat.

i jeszcze jedno

[moofka]

ja na swoje dziecko nie krzycze
nie krzycze tez na meza, pracownikow, rodzicow i sasiadow
i ich nie bije
i daje mnostwo slodyczy, bo sama lubie
i pozwalam ogladac telewizor, bo tez czasem lubie
gdyby mi dziecko powiedzialo, ze pani w szkole na niego krzyczy
wyjasnialabym to
to nie jest metoda dyscyplinowania dzieci IMHO
a mimo to - a moze - dlatego moj synek jest grzecznym dzieckiem
i mozna sie z nim dogadac po dobroci

[dyrektor000]

Z wielką uwaga przeczytałam wszystkie wypowiedzi , choć z nie kazdą się
zgadzam .Uwazam że nie ma czegos takiego jak bezstresowe wychowanie .
Wychowanie jest procesem na który wpływ ma wiele czynników zewnętrznych . Nie
zawsze są to czynniki pozytywne .Na wychowanie wplyw ma też środowisko a więc
nie tylko rodzice, dziadkowie ale też koledzy, kolezanki ,sąsiedzi ,
opiekunki .............. Powiecie że nie utrzymujecie kontaktów ale dziecko
wasze myśli, kojarzy fakty , wyciaga wnioski .Ktoś postawi veto jak 17
miesieczny bąbelek wyciąga wnioski - tak gdy np krzyczy a mama powie że nie
wolno i w podobnych sytuacjach tak samo będzie reagować to maluch utrwali sobie
te sytuację i bedzie wiedzial ze nie jest to w domu akceptowane. I tak mozna
przytaczac setki przykladow . Ja tez nie maltretowałam swojego dziecka ale
bywały sytuacje gdy musialam krzyknąc , zareagować , czy dać klapa .Pamiętać
musimy że lepiej krzyknąć , skarcić czy klapnąć a niż potem plakac .Moje
dziecko jeden raz wybieglo na ulice wprost pod samochód - usłyszalam że jestem
skretyniałą matką która nie potrafi pilnować bachora / słowa kierowcy / - mowę
mi odjęło dalam klapsa i tak go zapamiętalo dziecię że nie wyszło więcej na
jezdnie . Więcej efektów pozytywnych przynosi jeden klaps który dziecko poczuje
niż seria klepań przy innych dzieciach czy bicia po glowie .Podkreślam że nie
biję dzieci i takie działania nie są w naszym przedszkolu praktykowane ale
chcę zwrócić uwagę ze należy zachować równowagę we wszystkich działaniach
wychowawczych. Dzieci dostając tylko pozytywne przykłady nie bedą wiedziały co
to jest zło , tylko bawiąc sie bez obowiązkow / np sprzątanie zabawek/ nie będą
umialy dzialać , Gdy dziecko nie jest przygotowywane do podjęcia
odpowiedzialnosci nie nauczy się być odpowiedzialne . Gdy matka nie nauczy
dziecka zwracania uwagi na innych ludzi to nie moze oczekiwać że jej dziecko
będzie zwracalo uwagę na nią gdy będzie sie źle czuła , albo na innych
ludzi .Zyjemy w spoleczeństwie , kazdy z nas jest jego czastką i nauczmy dzieci
tego że kazdy jest ważny . Obserwując w przedszkolu różne sytuacje tez z
udzialem rodziców dochodze do wniosku że świat idzie w złym kierunku .Nie mozna
zdmuchnąć wszystkich pyłków z drogi dziecka trzeba tez uczyc że nie zawsze
będzie lekko . Potem dzieci z których wyrastają dorośli są malo odporni na
stresy , boją sie podejmowac decyzje,są życiowymi niezdarami , mają klopoty z
komunikowaniem sie bo rodzice zdmuchiwali z ich życia klopoty. Wychowanie to
nagroda i kara , pozytywy i negatywy byle tylko wszystko w
równowadze .....................................................................
...............................................................................
Któraś z Pan poruszyła sprawe oglądania telewizji - tez umiar zalecany . W
przedszkolu nasi rodzice przynosza kaset , płyty - dzieci oglądaja ale nie
kosztem zdrowia czy zajęc i zabaw . Slodycze to samo umiar nie przed jedzeniem
ale po , w nagrode że zje surowkę . Pozdrawiam było mi milo sie z Paniami
spotkac

[dyrektor000]

Na męża nie krzyczę choć uwazam że kazdemu facetowi potrzebny jest wstrząs od
czasu do czasu . Bóg mi świadkiem że anioła by mężowie przyprawili o zawrót
głowy . Doszlam do wniosku że większość kobiet popelnia ten sam błąd chcemy by
wszystko było zgodnie z nasza wizja , tak jak my chcemy a prawda jest taka że
pewne sprawy wymykaja sie spod naszej kontroli . nie na wszystko mamy wplyw i
pamiętajmy by nabrac dystansu bo dzieciom , męzowi jest potrzebna zona a nie
wariatka obijajaca sie od scian wiecznie zmeczona w złym humorze , wrzaskliwa
jedza . Od czasu gdy to zrozumialam/ że nie wszystkim dogodzę , że mam prawo
coś zepsuć, nawalić / to w domu jest sympatyczniej . Ja tez jestem milsza dla
rodziny . Wyciszona matka i żona Pozdrawiam jak to widzicie napiszcie

[jola_ep]

> Od czasu gdy to zrozumialam/ że nie wszystkim dogodzę , że mam prawo
> coś zepsuć, nawalić / to w domu jest sympatyczniej .

A z tym się całkowicie zgadzam
W dodatku dzieci są bardzo odporne i wiele naszych błędów są w stanie
przetrwać

Pozdrawiam
Jola

[lila1974]

Święte słowa!!!

[steffa]

Własnie tego w słodyczach nie lubię, że są nagrodą. U mnie w domu nagrodą jest
dostanie surówki... Poza tym ciekawa jestem jakie to przykłady z życia
przedszkola świadczą o tym, że 'świat idzie w złym kierunku'. Bez złośliwości.

[jola_ep]

> Moje
> dziecko jeden raz wybieglo na ulice wprost pod samochód - usłyszalam że
jestem
> skretyniałą matką która nie potrafi pilnować bachora / słowa kierowcy / -
mowę
> mi odjęło dalam klapsa i tak go zapamiętalo dziecię że nie wyszło więcej na
> jezdnie .

I jesteś pewna, że to właśnie skutek tego klapsa? A może właśnie tej całej
sytacji? Pisk hamulców, słowa zdenerwowanego kierowcy, Twoje uczucia? Może ten
klaps wcale nie był potrzebny, a jedynie pozwolił Ci się wyładować? Nie uważam,
że to coś strasznego. Ale nie sądzę też, aby to właśnie klaps uchronił Twoje
dziecko przed podobnym zachowaniem w przyszłości. A już na pewno nie był w tym
celu niezbędny.
Mój synek też kiedyś wyleciał na ulicę (ale przebiegł po pasach i nic nie
jechało). Mogłam więc zachować spokój. Wzięłam go na ręce (miał wtedy prawie
trzy lata) i powiedziałam, że bardzo się o niego martwię, bo nie umie
prawidłowo przechodzić przez ulicę. Zachował się jak dzidziuś, więc będę go
nosić na ręku, a potem pożyczymy od cioci wózek. Mój synek, który wcześniej
uwielbiał, jak go nosiłam, bardzo był niezadowolny. Doszliśmy do domu, gdzie
babcia (czyli moja mama) przekonała mnie, że warto zaufać mojemu synkowi, bo on
już wie, jak chodzi się po ulicy I rzeczywiście wiedział ))

> Więcej efektów pozytywnych przynosi jeden klaps który dziecko poczuje

Więcej efektów pozytywnych przyniesie, gdy dziecko rozumie, co było złe w jego
postępowaniu. Klaps nie jest w tym celu konieczny.

> Dzieci dostając tylko pozytywne przykłady nie bedą wiedziały co
> to jest zło

Tego nie rozumiem. Mam źle się zachowywać, aby dziecko wiedziało, co to jest
zło? Mam mu pokazać zło w telewizji?

> zdmuchnąć wszystkich pyłków z drogi dziecka trzeba tez uczyc że nie zawsze
> będzie lekko . Potem dzieci z których wyrastają dorośli są malo odporni na
> stresy , boją sie podejmowac decyzje,są życiowymi niezdarami , mają klopoty z
> komunikowaniem sie bo rodzice zdmuchiwali z ich życia klopoty.

W kontekście tematu tej dyskusji chcesz napisać, że jeśli nie krzyczymy na
dzieci i ich nie bijemy, to wyrosną nam mało odporne na stresy, życiowe
niezdary? Moja córa ma tylko 10 lat, a na razie - odpukać - nieźle sobie radzi.
Także z komunikowaniem się

> Wychowanie to
> nagroda i kara

Oczywiście, ale karą nie musi być krzyk i bicie. A nagrodą słodycze.

> Slodycze to samo umiar nie przed jedzeniem

Dlaczego? Bo mniej zje? Dobrze. Przynajmniej zachowa prawidłową, nie zwiększoną
podaż kalorii.

> ale po , w nagrode że zje surowkę

Wrr... Jak ja tego nie lubię! Słodycze jako nagroda za zjedzenie surówki. Moje
przedszkole mi "podpadło" (czekolada w nagrodę za występ w przedstawieniu), ale
to przechodzi ludzkie pojęcie.
Otóż ja uczę dzieci, że jedzenie jest pyszne, że sprawia im radość, że surówki
mogą być smaczne. Nie zmuszam ich do jedzenia - niech będzie dla niego nie
przykrym obowiązkiem, a przyjemnym prawem. A tu mi ktoś w przedszkolu takie
rzeczy wciska (( /*ale to był przykład nie dotyczący przedszkola - prawda? */

Mój synek był niejadkiem. Miał wpisaną do książeczki niedowagę, ale udało mi
się zachować naturalne podejście do jedzenia. Jak jest głodny, to uwielbia
jedzenie. Lubi różne rzeczy, surówki akurat mniej ale nie zmuszam. Mam
nadzieję, że takimi głupimi działaniami mi go w przedszkolu nie zepsują. Dając
słodycze w nagrodę za zjedzenie surówki sprawiamy, że słodycze stają się czymś
ważnym, pożądanym, co się mile kojarzy z nagrodą, pochwałą, akceptacją. A
surówka to jeszcze jeden niemiły obowiązek do wykonania A ja lubię surówki i
stanowczo protestuję przeciwko takiemu jej traktowaniu.

Pozdrawiam
Jola

[grazia31]

> Wrr... Jak ja tego nie lubię! Słodycze jako nagroda za zjedzenie surówki.
Moje
> przedszkole mi "podpadło" (czekolada w nagrodę za występ w przedstawieniu),
ale
> to przechodzi ludzkie pojęcie.
> Otóż ja uczę dzieci, że jedzenie jest pyszne, że sprawia im radość, że
surówki
> mogą być smaczne. Nie zmuszam ich do jedzenia - niech będzie dla niego nie
> przykrym obowiązkiem, a przyjemnym prawem. A tu mi ktoś w przedszkolu takie
> rzeczy wciska (( /*ale to był przykład nie dotyczący przedszkola - prawda?
*/
droga jolu_ep, już dzisiaj jestem w stanie zaprosić cie do mnie żebyś nauczyła
tego mojego synka niejadka. jeżeli nie powiem mu ,ze jak nie zje nie pójdzie
sie bawić, to potrafi nie jeść tak długo aż sie przewróci z powodu zawrotów
głowy z głodu. sparawdziłam to i stwierdziłam ze tlumaczenie mu o tym jak
pyszne potrafią być obiadki jest tylko strata czasu.
podobnie z wybieganiem na ulicę. zrobiłam tak samo jak Twoja przemówczyni.
dostał w tyłek i przestał przebiegać. jestem ciekawa ile twoje dziecko
zapamiętało z twojego tłumaczenia i jak długo było w stanie skupić sie na
słuchaniu. czy nie boisz sie że w pewnym momencie twooje dziecko znudzone
wyłącza sie i przestaje słuchać Twojego gadulstwa? przecież dwulatki potrafią
skupić uwagę zaledwie kilka chwil, potem zaczynaja gubić sie w zawiłych
wywodach na temat który praktycznie ich juz przestał interesować.popieram chęć
tłumaczenia ale krótniego typu " nie wolno uciekać na ulice bo przejedzie cie
auto".jak przy tym dostanie klapsa to zauwazy że coś jest nie tak i będzie
wiedział ze źle zrobił. dłuszsze gadanie na ten temat, na temat noszenia na
rękach, wózka itp bzdur powoduje ze dziecko zapamieta tylko ze mama chce je
wozić w wózku ale już pogubi sie dlaczego. bedzie oburzone, bo nie lubi wózka i
tyle. epizod z ulicą przeleci niezauważony.

[jola_ep]

> droga jolu_ep, już dzisiaj jestem w stanie zaprosić cie do mnie żebyś nauczyła
> tego mojego synka niejadka.

Trudno będzie odkręcać stare, złe nawyki

> stwierdziłam ze tlumaczenie mu o tym jak
> pyszne potrafią być obiadki jest tylko strata czasu.

Bo tego nie tłumaczysz! Zdrowe dziecko ma naturalny odruch głodu. Jeśli damy mu
więcej jeść, niż tego potrzebuje, ten naturalny mechanizm jestem głodny-jem
zostaje zakłócony. A dzieci bardzo często potrzebują mniej, niż nam się wydaje,
że jest im niezbędne do prawidłowego rozwoju. Długo pisać o problemie
niejadkowania i nie raz wypowiadałam się na ten temat. Należy wyłączyć bardzo
rzadkie stuacje, gdy dziecko ma jakieś gentetyczne zaburzenia - specjalistą nie
jestem, ale wierzę, że tak jest. Najczęściej źle jedzą dzieci, które mają
alergię , a muszą jeść to, co im szkodzi. Albo takie, które mają np. pasożyty.
Jeśli jednak chodzi o zdrowe dziecko, to najważniejsze jest, aby dziecko
wiedziało, że jedzenie jest jego prawem, a nie obowiązkiem. To bardzo trudne.
Szczególnie jak dziecko spada wagowo z siatki centylowej, a lekarz stwierdza
niedożywienie. Mi mimo wszystko udało się nie namawiać, nie zmuszać, nie
zachęcać, co najwyżej jak on nie chciał jeść obiadu - to ja zjadałam. Ważna jest
spokojna atmosfera przy wspólnych posiłkach i nasza głęboka cierpliwość. Wiem,
jak to jest trudne. Moje dzieci zawsze były uważane przez lekarza za zachudzone.
Ale one lubią jeść )) Starsza córka wkroczyła teraz w okres dojrzewania i
potrafi zjeść tyle co ja Teraz jest w średniej wagowej swojej grupy wiekowej.

> podobnie z wybieganiem na ulicę. zrobiłam tak samo jak Twoja przemówczyni.
> dostał w tyłek i przestał przebiegać. jestem ciekawa ile twoje dziecko
> zapamiętało z twojego tłumaczenia

Miało wtedy 2,5 roku. Nigdy więcej nie przebiegło. Po jakimś pół roku próbowało
przechodzić (nie przebiegać) ze mną, ale nie trzymając mnie za rękę.
Zastosowałam podobną taktykę jak wcześniej. Do dziś przy przechodzeniu trzyma
mnie za rękę. Może trochę przesadzam z tym długim trzymaniem. Ale uczę go, aby
sprawdzał, czy nic nie jedzie.

> i jak długo było w stanie skupić sie na
> słuchaniu.

Myślisz, że ja mu długo tłumaczyłam? Powiedziałam krótko - jesteś jeszcze za
mały, aby samemu chodzić, muszę cię nosić jak dzidziusia i poniosłam U takich
maluszków nie słowa są ważne, ale nasze czyny.

> czy nie boisz sie że w pewnym momencie twooje dziecko znudzone
> wyłącza sie i przestaje słuchać Twojego gadulstwa?

Myślę, że zadziałała tu Twoja wyobraźnia. Nigdzie nie pisałam, że długo gadam do
dwulatków

> " nie wolno uciekać na ulice bo przejedzie cie
> auto".jak przy tym dostanie klapsa to zauwazy że coś jest nie tak

Co zauważy? Że mama bije? Mój synek chciał być duży i chodzić, a nie jeździć w
wózku. Ja sobie poradziłam bez klapsów.

> dłuszsze gadanie na ten temat, na temat noszenia na
> rękach, wózka itp bzdur powoduje ze dziecko zapamieta tylko ze mama chce je
> wozić w wózku ale już pogubi sie dlaczego.

Widzisz, Ty na moim miejscu pewnie długo byś tłumaczyła. Ja potrafiłam to
wyrazić krótko i zrozumiale dla mojego dwulatka. Może po prostu miałam przypływ
natchnienia ))

Pozdrawiam
Jola

[...]

[ledzeppelin3]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

wlasnie w obronie wlasnego zdania Juki 20 i innych

[mama2plus1]

Masz racje Juka 20 i masz prawo ja napisac. Po przeczytaniu Twojego watku i
atakow na Twoja osobe, napisalam to, co mi sie nasunelo. Napisalam to w osobnym
watku, bo nie jestes pierwsza, ktora zostaje krytykowana z tego powodu, ze
osmiela sie nie byc "matka idealna". No i jak to zwykle w takich dyskusjach
bywa, przeczytano to, czego nie napisalas.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=26116385
Pozdrawiam wszystkich myslacych tak samo, jak Juka 20, dyrektor000 rowniez,
choc zle odczytala moje intencje.

[juka20]

dziękuję
cieszę się, że znalazło się kilka mam, które mają trochę dystansu do siebie i
innych
i próbują zrozumieć drugą osobę a nie doszukują się w niej jakiegoś potwora.
Pozdrawiam

Nie ma idelanych matek !!!!

[tataali]

Idealni są tylko ojcowie

[prinzessin1]

Tak, zwlaszcza ci, ktorzy w domu nic nie robia....

[dyrektor000]

przepraszam może bylam niesprawiedliwa albo dzialalam pod wplywem impulsu ale
dzis juz inaczej interpretuje twoja wypowiedź . tez uwazam że nie ma matek
idealnych bo takie byłyby nudne .Każda z nas ma złe dni a prawda jest taka że
mamy na głowie nie tylko wychowanie ale i sprzatanie pranie prasowanie czesto
pracę . Ja tez kiedyś przywaliłam dziecku na pupe potem ryczałam caly dzień .
Wybacz i nie gniewaj
sie . ..........................................................................
............................. Wytłumaczę sie z mojego humoru . otóż tego dnia
przyszła do mnie mama po kartę , ja dajac jej kartę tłumaczę że rekrutacja była
w marcu i mogę dziecko wciągnąć na listę oczekujących pod numerem 10 i pokazuję
jej listę . Lista długa szanse małe . Tłumaczę z anielską cierpliwoscią że musi
czekać aż ktoś zrezygnuje / może po okresie adaptacyjnym / a ta pani zaczęła
mnie straszyć wydziałem oświaty kuratorium itp Ja pytam dlaczego nie złożyła
karty w terminie a ona mi na to że gó.. mnie to obchodzi - to jej słowa . I co
byście zrobily w takiej sytuacji . Jeszcze raz przepraszam pa ------

[dyrektor000]

przepraszam za literówki i błedy

[dyrektor000]

Maju przepraszam za słowo dobrze że to wykropkowałaś

bo jestesmy tylko ludzmi

[mama2plus1]

Dyrektor000 nie przejmuj sie ta pania. Jej sprawa, ze nie zdazyla w terminie i
szkoda Twoich nerwow.
Pozdrawiam wszystkie mamusie, ktore czuja sie dalekie od idealu. Jestesmy tylko
ludzmi .

[amb25]

zgadzam się z tobą w kwesti ograniczeń - nie nalezy przesadzać z zakazmi. Nawet
telewizja nie jest zła (nawet wprost przeciwnie) jeśli dziecko nie ogląda
nieodpowiednich programów. Kiedyś tak sądzono o książkach, żę są złe bo
ograniczają dziecku aktywność, a teraz czytanie to zaleta.
Ale klaspy? Ja wychodzę z zasdy - nie czyń drugiemu co tobie niemiłe, a mnie
dostawanie klapsów bardzo by się nie podobało, tak samo jak zmuszanie do
jedzenia nielubianych potraw...

[myszamisiowa]

zgadzam się z amb25 w 100%, słodycze + telewizja - tak z umiarem i odpowiednim
podejściem, klapsy - nie, bo nie pozwoliłabym sobie aby mnie ktoś uderzył
niezależnie od tego jak dobr byłyby jego intencje, za doskonałą się nie
uważam

[blamblam]

Sądzę ze jednym z kluczy do tej dyskusji jest charakter i temperament i dziecka
i rodzica. Moze Ci co mają spokojne i malo uparte dzieci albo sami są pokładami
cierpliwości (nie z założenia ale z natury) i oceanami spokoju nie potrafią
zrozumieć tych którym czasem, podkreslam CZASEM zabraknie opanowania bo akurat
dziecko właśnie wbiega pod samochód (taki przykład był powyzej) albo po raz
setny mimo zakazów próbuje wejsć na najwyższy mebel i z niego zeskoczyc, albo
sprawdzić czy naprawde garnek jest gorący. A moze rodzice starszych dzieci nie
pamietają jak to jest z 1,5 roczniakiem któremu trudno jest wytłumaczyć
zagrożenie? I który pomimo zakazów i tłumaczeń spróbuje jeszze raz?

[jola_ep]

> cierpliwości (nie z założenia ale z natury) i oceanami spokoju nie potrafią
> zrozumieć tych którym czasem, podkreslam CZASEM zabraknie opanowania bo
akurat
> dziecko właśnie wbiega pod samochód (taki przykład był powyzej)

Ja rozumiem takich rodziców. Nie lubię tylko zakładania z góry: będę stosować
klapsy, bo to dobra metoda wychowawcza. Jak kogoś czasem poniosą nerwy, to
przecież chyba nic strasznego się dzieje? Pamiętam rekację mojej córeczki (3,5
l) , gdy po raz pierwszy na nią nawrzeszczałam. Patrzyła na mnie spokojnie i
gdy ja myślałam, jakich to urazów ją nabawiłam ona zapytała po chwili z
ciekwością: "mamusiu, czy już ci przeszła ta złość?". Z czasem nauczyłam się
jak unikać wielu konfliktowych stuacji i reagować wcześniej - zanim poniosą
mnie nerwy. Przydało mi się to przy synku Pamiętam takie zdanie "dziecko
jest jak skrzynia, co do niej włożysz, to i wyjmiesz". Nie jesteśmy ideałami i
nie będziemy. Ale możemy starać się, aby jak najmniej złych, negatywnych emocji
i reakcji włożyć do naszego dziecka.

> sprawdzić czy naprawde garnek jest gorący.

Ha, miałam takie dziecko Musiałam w końcu angażować sytuacje, w których mógł
się sparzyć... (w kontrolowanych warunkach). Na szczęście to ostrożna bestia i
raz sparzony nie lazł więcej Ale i tak mimo doskonale przystosowanego
mieszkania (np. wszystkie krzesła na szafie ) ledwie ten ekspansywny okres
przeżyłam

> A moze rodzice starszych dzieci nie
> pamietają jak to jest z 1,5 roczniakiem któremu trudno jest wytłumaczyć
> zagrożenie? I który pomimo zakazów i tłumaczeń spróbuje jeszze raz?

Hmmm, a są takie 1,5 roczniaki, którym się da wytłumczyć i które słuchają
zakazów?

Pozdrawiam
Jola

[steffa]

Doskonale rozumiem, bo mam baardzo ruchliwe i wymagające dziecko. I dlatego
uważam, że klaps jest porażką, a nie sukcesem wychowawczym. To znaczy, że
zabrakło cierpliwości, pomysłu i puściły nerwy. Mój 2,9 latek, gdy czasem na
niego krzyknę, mówi: "nie krzycz, wiesz..., to nieprzyjemne". Klapsa też
dostał i nie jestem z tego dumna.

[haganna]

Czytam post juki i innych mam i... ręce mi opadają.
Toż to dorabianie ideologii do własnych zaniedbań, coś w stylu "ludzie jedzcie
gó.., bo miliony much nie mogą się mylić".
Słodycze są niezdrowe, ale mała czekoladka dla niemowlaczka to przecież nie
przestępstwo? Idąc tym tropem za kilkanaście lat powiesz: synku, wiesz maryśka
jest niezdrowa, ale jeden skręt, to nic takiego.
Parę klapsów też nie zaszkodzi? Czym zasługuje sobie na klaps 14 miesięczne
dziecko?! Zgroza!!!
Czy wychowanie bez bicia to "model wyczytany z poradnika"? To, co próbuje
wmówić juka to jakieś mrzonki. Można wychowywać dziecko bez krzyków i bicia,
wystarczy mieć dystans i umieć się opanować. Tylko, że trzeba się POSTARAĆ.
Czy nie krzycząc, nie dając klapsów, nie dając słodyczy i ograniczając
telewizję wychowuję dziecko na człowieka, które nie poradzi sobie w życiu? NIE!
TO JAKIEŚ BZDURY!
Juka napisz mi proszę ile dzieci wychowałaś, że takie bzdetne teorie tutaj
wypisujesz.
Irytuje cię, że inne mamy "dążą do ideału", a ty sobie odpuściłaś?

[saba76]

W pełni popieram Ciebie juka.
Moje dziewczynki 6 i 2latka jedzą słodycze w rozsądnych granicach i nie jest to
moda typu tylko w niedziele ,po prostu od czasu do czasu mamy ochotę na
ciastko, loda i jemy( nie zastępujemy stałych posiłków słodyczami).
Klapsa jak zasłużą, też dostana ;np.; gdy tłumaczenie zawodzi a jest to kolejny
wybryk tego samego typu.
Krzyknąć też mi się zdąża.
Tylko, właśnie małe tylko:
Jeżeli krzyknę, sprzedam klapsa, to po ochłonięciu z sytuacji usiądę z
dzieckiem i spokojnie porozmawiam, że nie jest to normalna i dobra sytuacja
(krzyczeć, kłapać) i żeby każdy miał mila sytuacje to zarówno córka jak i
mama /tata musimy współpracować i żyć tak ,żeby nie przeszkadzać innym /nie
robić krzywdy/ żyć w grupie ludzi.

Telewizor ,no cóż ,nie ma czegoś takiego jak całkowity zakaz, córki maja swoje
ulubione programy tak jak i ja, czy maź. My nie oglądamy od rana do wieczora i
nasze córki też znają inne zajęcia po za TV( czytanie książek/ zabawy ).

Podsumując wszystko jest dla ludzi tylko w granicach norm ,o których inni
zapominają, nadopiekuńczość i nad miłość też jest zgubna.

Znam dziewczynkę ,trzymaną pod takim kloszem miłości i nadopiekuńczości ,która
miała trudności z przystosowaniem się do szkoły ,ze względu na
jej „zagłaskanie” ( dosłownie i w przenośni). Nie znała programów typowych dla
dzieci w jej wieku, mowie raczej o tych edukacyjnych, nie znała słodyczy ani
trochę twardych reguł życia, popadła w taki stan ,ze była leczona z powodu
obżarstwa słodyczami(podkradała dzieciom w szkole), a na każde głośniejsze
pani „ cicho, siadajcie” płakała jakby to była największa kara na świecie.

[jola_ep]

> Moje dziewczynki 6 i 2latka jedzą słodycze w rozsądnych granicach i nie jest to
> moda typu tylko w niedziele

Spróbujcie. Bardzo fajna sprawa, bardzo cieszy dzieciaki Sama już parę razy
proponowałam im, że zlikiwduję ten dzień słodyczowy, a oni są przeciwko. Zwykle
dostają od babć "tonę" słodyczy, po powrocie do domu zaraz ładują je wysoko, a w
niedzielę radośnie konsumują )) I jeszcze rodziców częstują
Niedawno byli u nas znajomi. Zostawili ciastka. Stały na stole. Te czekoladowe
jeszcze jakoś "poszły", te zwykłe leżały, leżały, i jakoś chętnych nie było
W tygodniu są czasem lody (latem), czasem eklerki i ciasta (zimą) i przede
wszystkim całe mnóstwo owoców, które całą rodziną uwielbiamy )) A też są
bardzo słodkie ))

> Tylko, właśnie małe tylko:
> Jeżeli krzyknę, sprzedam klapsa, to po ochłonięciu z sytuacji usiądę z
> dzieckiem i spokojnie porozmawiam, że nie jest to normalna i dobra sytuacja
> (krzyczeć, kłapać)

Jak mi się zdarzy nawrzeszczeć na dzieciaki (bo nie biję) to potem jak ochłonę,
to stwierdzam, że można było inaczej, lepiej i mądrzej. Tylko trzeba zachować
spokój, a o to bardzo trudno. Nie lubię tylko stwierdzenia, że bez klasa się nie
da i to świetna metoda wychowawcza. Bo tak IMHO nie jest.

A telewizję moje dzieci oglądają, choć staram się ingerować i ograniczać.

> a na każde głośniejsze
> pani „ cicho, siadajcie” płakała jakby to była największa kara na ś
> wiecie.

I odwrotnie. Mój ojciec miał dość wybuchowy charakter i często krzyczał. Zresztą
nawet jak normalnie mówił, to też głośno. A ja bardzo długo nie mogłam
psychicznie znieść krzyku nauczycieli. Co prawda nie narzekałam - miałam
szczęście do kadry pedagogicznej. Ale jeszcze jak byłam na studiach, to po
jednych zajęciach z pokrzykującą trenerką stwierdziłam, że moja noga na w-fie
nie stanie i poleciałam organizować zwolnienie. Może jednak jest tak, że o
naszej rekacji na krzyk decyduje w głównej mierze nasz wrodzony charakter?

Pozdrawiam
Jola

[haganna]

No to gratuluję metod wychowawczych.
Z tym krzykiem to bardzo ciekawe, bardzo.
Wiesz, moja koleżanka z pracy zajmuje się rekrutacją ludzi na stanowiska
produkcyjne. Jak wytłumaczysz fakt, że zwyczajne wydawanie poleceń do tych
ludzi NIE DOCIERA, trzeba krzyknąć, opieprzyć, to wtedy zrozumie - inaczej ni w
ząb. Moim zdaniem wynieśli to z domu, gdzie nie porozumiewano się ze sobą
inaczej, jak krzykiem. Sorry, ale ja tak swoich dzieci wychowywać nie będę.
Nota bene kojarzy mi się to z patologią.

[mama.ludzika]

Jestem daleka od wszelkich skrajnosci.
Klapsy, krzyki- nie sa dobre, ale się zdarzają, w zależności od temperamentu
mamy i dziecka, od okoliczności itp, no po prostu SIĘ ZDARZAJĄ, nie oszukujmy
się! (zastrzegam: klapsy i krzyki, nie bicie i wrzask jako metoda wychowawcza!)
Jeśli mama ma naprawdę posłuszne dziecko i sama ma dużo czasu, zero trosk
codziennych, pomocnego męża itp, to tylko pozazdrościć. Nie musi ona wkładać aż
takiego trudu w radzenie sobie z dzieckiem i też nie ma się czym za bardzo
chwalić, skoro wszystko przychodzi z łatwością. Ale to szczęście nie dla
każdego. Zdarzają się mamy w gorszej sytuacji, finansowej, czasowej,
emocjonalnej i dzieci żywiołowe i nieposłuszne "od genów", i co wtedy?
Najbardziej boli, kiedy przyganiają im takie mamusie z poczuciem wyższości,
machające transparentem: każdy problem to pestka, tylko "TRZEBA SIĘ POSTARAĆ".
To naprawdę wkurzające!!!!!!!
Nie mierzmy swoją miarą innych, bo to do niczego nie prowadzi, prócz
nieporozumień i przykrości.

W kwestii słodyczy: nie zdajemy sobie nawet sprawy, że cukier jest zawarty
normalnie w jedzeniu, więc podjadanie słodyczy (plus wszelkie konserwanty i
inne świństwa)jest rzeczywiście ze szkodą dla zdrowia. Także przez wzgląd na
próchnicę. Ale słodycze są na świecie i należy sie z tym pogodzić. Tak samo,
jak kwaśne deszcze, ołów w marchewce, grypa i niezdrowe powietrze. Istnieje
wielka przestrzeń między obżeraniem się bez pamięci a absolutnym zakazem. Każdy
z nas co innego uważa za lepsze. W każdej rodzinie sa inne zwyczaje.
Nie ma sensu czuć się LEPSZYM od innych, bo wyeliminowało sie słodycze z życia,
albo że daje się dzieciom prawdziwe dzieciństwo, ponieważ słodycze są
dostępne!!!!
Jesteśmy tu, żeby sobie pomagać, no nie?...
Pozdrawiam))

[lolinka2]

juka20 - Nobla powinni Ci za ten post przyznać. Witaj w gronie niepopularnych
normalnych )

[kaylii]

A ja myślę, że nie ma sensu się spierać, jakie wychowanie jest najlepsze...każdy
rodzic niech wychowuje tak, jak mu się podoba i wyciąga z tego
konsekwencje...dobre, czy też złe...oczywiście bez patologii...bo o tym chyba
nie rozmawiamy...

[slawek73]

A mój 5-letni Kuba jak ma ochotę to wtarani batona, pooglada kreskówki na
cartoon network, pogra na komputerze, chce to szaleje na rowerze, jak ma
natchnienie to godzinami ślęczy na kolorowankami czy innym Naucz mnie mamo, jak
zaczyna za mocno rozrabiać to dostaje reprymendę, jak wybitnie przesadzi to i
klapsa. I co? I chłopak jest jak iskierka, wiecznie rozesmiany, zawsze w
wysmienitym humorze, do przedszkola pedzi w podskokach, w zasadzie umie juz
czytać, pisze drukowanymi literami, zna sie na zegarku i ogólnie świetnie sobie
radzi.
I mam wrażenie ze stosując sie do tych waszych ekologiczno-idealistycznych rad
nie miałbym w domu 5-letniego kłębka radości, tylko jakieś rachityczne
indywiduum marzące o zakazanym owocu w postaci snickersa czy atomówek.
Pozdrawiam

[magister12]

hej
gdy miałem 8 lat koło mojego domu trwała budowa! razem z innymi dzieciakami
stworzyliśmy tam bazę. Ale rodzice nie pozwalali mi się tam bawić! Moi
tłumaczyli mi raz , drugi, trzeci i nie skutkowało. W końcu dostałem szlaban na
2 tygodnie, ale gdy tylko się skończył znowu pobiegłem do "bazy". I wtedy się
zapomniałem. Nie przyszedłem nawet na obiad. Zamiast Ok 14 czy 15 wróciłem dużo
po 22. Przez cale popołudnie rodzice szukali mnie po osiedlu. Gdy się
dowiedzieli gdzie byłem i gdy już wracaliśmy z rodzicami do domu, tata obiecał
mi że po powrocie do domu dostanę 60 pasów na goły tyłek. Gdy weszliśmy do
domu, kazał mi zdjąć spodnie i majtki. Uczyniłem to co mi kazał. Zdjąłem
spodnie kładąc je obok, a koło nich majtki. On sam wziąwszy skórzany pas
położył mnie na oparciu narożnika i zaczął mnie bić. Mamie natomiast kazał
trzymać mnie za ręce żebym nie uciekł. Dostałem chyba z 50 pąsów na goły tyłek.
Mimo że mama mocno trzymała mnie za ręce udało mi się wyrwać. Z płaczem i gołą
pupą pobiegłem do swojego pokoju. Gdy na drugi dzień rano wstałem czekała
mnie „powtórka z rozrywki” za to że udało mi się uciec poprzedniego wieczoru
nie czekając na koniec kary. Rodzice weszli do mojego pokoju, tata kazał mi
zdjąć piżamę. Marudziłem, płakałem wtedy jak bóbr prosząc rodziców o litość.
Ojciec nie chciał słuchać moich próśb. Powiedział że albo się sam rozbiorę albo
on mnie rozbierze i dostanę wtedy 30 pasów. Nie czekając długo rozebrałem się
do naga i grzecznie położyłem na łóżku czekając na wymierzenie kary. Nie
musiałem czekać długo. Już po chwili poczułem przeszywający ból na pupie,
promieniujący do kręgosłupa. Tata jako że sam się grzecznie rozebrałem
powiedział, że „skoro byłeś grzeczny i sam się rozebrałeś dostaniesz tylko 20
pasów z obiecanych wcześniej 30”. Przez półtora miesiąca nie mogłem usiąść na
pupie, w nocy musiałem spać na brzuchu. Po około 3 miesiącach narozrabialiśmy
razem z kolegami w szkole do tego stopnia że dyrektor postanowił wezwać naszych
rodziców. Po powrocie moich do domu czekało mnie porządne lanie. Tata kazał mi
się rozebrać i położyć na oparciu narożnika który stał w salonie. Grzecznie
posłuchałem jego „komendy”. Zdjąłem spodnie potem majtki i położyłem się na
oparciu narożnika, czekając na lanie. Gdy ojciec wymierzył mi już całą karę
włożyłem na tyłek majtki potem spodnie i przez dwa dni nie odzywałem się do
rodziców. Nie musiałem długo czekać na kolejne lanie. Po około dwóch
tygodniach, gdy tata prosił mnie żebym posprzątał swój pokój (a ja tego nie
uczyniłem) zdenerwował się na tyle że nawet nie kazał mi się rozebrać tylko
wziął pas i przetrzepał mi tyłek przez piżamę. Teraz gdy sam jestem ojcem 8
letniego chłopca, przysiągłem sobie że nigdy nie uderzę własnego dziecka. Gdy
coś narozrabia zostaje ukarany w inny sposób, np. zakazem na komputer,
telewizor, wychodzenie z domu. Ostatnio gdy bardzo narozrabiał nie pojechał na
wymarzone ferie (na narty w Alpach) nie odzywał się do nas przez trzy dni. Gdy
to sobie wszystko przemyślał na spokojnie przyszedł do nas przeprosił nas (mnie
i żonę) i obiecał że to się więcej nie powtórzy. Muszę przyznać z satysfakcją
że pomogło. Od tej pory nasz synek jest jak aniołek. Mimo że oboje z żoną
prowadzimy dwie różne firmy, nie ma nas prawie całymi dniami w domu, to i tak
wiem że można naszego Kacperka zostawić samego w domu i nie wiąże się to z
rujnacją całego domu. Strach przed utratą czegoś na czym dziecku zależy uwalnia
w nim strach, przez co jest grzeczne (przynajmniej tak jest w przypadku naszego
Kacperka). A jeżeli chdzi o słodycze to dostaje co miesiąc kieszonkowe. Nie
wiem na co je wydaje. Raz kupi sobie kartę do telefonu, raz jakąś grę. Nie
wierze że nig

Pozdrawiam serdecznie M.

[magister12]

Przepraszam za nie dokończony post. Chodziło oto że nie wierzę w to że nigdy
nie kupił sobie jakichś słodyczy czy chipsów. Za słodyczami zabardzo nie
przepada. Zresztą za wszystkim nie przepada. Taki mały "Tadek nie jadek".
Jeżeli chodzi o oglądanie telewizji to ma u siebie w pokoju telewizor i jak
chce to sobie może oglądać. Niemożna dzieciom wszystkiego zabraniać. Dzieci to
nie są jakieś tam zwierzęta żeby można je było zamknąć w klatce i wszystkiego
zabraniać. Jeżeli Kacper odrobi lekcje to chyba należu mu się jakaś rozrywka.
Może sobie pograć na komputerze czy obejrzeć telewizję. Wiadomo że nie ogląda
jakichś programow nie dla dzieci albo naprzykład o 23 czy 24, ale do 20 może
sobie oglądać. Jeżeli chodzi o krzyki to hmm, no cóż jestem tylko człowiekiem i
zdaża się krzyknąć od czasu do czasu. Nierobię tego często ale się zdaża. Jak
mnie naprawdę wkurzy, wyprowadzi z równowagi albo cały czas marudzi. W gruncie
żeczy to Kacperek jest grzecznym i kochanym dzieckiem. Nie ma żadnych problemów
w szkole, koledzy i koleżanki go lubią. Zresztą nawet jak by miał to i tak wie
że zawsze może z nami o wszystkim porozmawiać.
pozdrawiam M

[pade]

Wiesz, przepraszam, że to powiem, ale Twój ojciec zachowywał się nienormalnie,
jak jakiś sadysta, jak można ochłonąć i na drugi dzień kontynuować wymierzanie
kary, a co na to Twoja matka? Nie miała prawa głosu? Wiem, że to juz minęło,
ale Twoja opowieść mną wstrząsneła, po prostu.
Jeśli chodzi o wychowanie, najbardziej na świecie nie znoszę takich
przemądrzałych mamusiek jak np. jola_ep (mam nadzieję, ze dobrze wpisałam
nick). Nic tylko aureolę dorysować.
Mój starszy syn jako małe dziecko był chodzącym ideałem, praktycznie nigdy na
niego nie krzyczałam, było cudownie. Moja młodsza córeczka jest diabełkiem
wcielonym, syncio zaczął się buntować i zrobił się z niego zazdrośnik i nie
zawsze daję sobie z dziećmi radę. Bywają dni, że krzyczę na nie, bywają takie,
że jedno albo drugie dostaje klapsa. Sorry, wiem, że to nie metoda wychowawcza,
wiem, że wynika to u mnie z braku cierpliwości, ale nie jestem święta. Jestem
człowiekiem, mam lepsze i gorsze dni. Chcę dla nich jak najlepiej, zawsze
nastawiam się pozytywnie, dużo myślę, co zrobić, żeby było jescze lepiej, żeby
się rozwijały, miały rozrywkę. Ale czasem nie daję rady.
I według Was jestem pewnie patologią. Nie wystarczy tylko chcieć i się
postarać, czasami się po prostu nie da inaczej.

Jeśli chodzi o telewizor, komputer i słodycze, tak ale z umiarem.

A w ogóle życzę mamusiom idealnym mającym cudowne dzieci aby w wieku
dojrzewania owych dzieci napisały dokładnie to co teraz: a ja sobie świetnie z
dziećmi radzę, bez klapsów i krzyku! POWODZENIA!

Do juka20

[betty_julcia]

Witaj juka20 i wszystkie dziewczyny. To co napisałaś na pewno wywoła burzę i
mnóstwo sarkazmów o ile już nie wywołało. Nie czytałam odpowiedzi więc nie
wiem.
Całkowicie się z tobą zgadzam. Z każdym słowem. Właśnie ostatnio napisałam w
wątku o teletubisiach o sobie i mojej Julii
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=575&w=29967495&a=30044698
Także uważam że wszystko jest dozwolone ale z umiarkowaniem nawet klaps. Nie
znosze zakazów nakazów i zapchania dziecko w ramki, tym bardziej poradnikowego
podejścia. Mam znajomych którzy ciągają dziecko po psychologach bo jest nie do
wytrzymania, nie radzą sobie z dwulatkiem, terroryzuje ich życie codzienne bo w
poradnikach naczytali się że nie wolno krzyknąć bo broń boże poczuje się
zdominowane.
Poza tym nie zdziw się że jeżeli napiszesz o klapsie to zaraz wszyscy rzucą się
na ciebie że katujesz dziecko i stosujesz siłowe rozwiązania i inne tego typu
bzdury. To jest drażliwy temat na tym forum
Ale jak zauwazyłam każde forum ma jakiś drazliwy temat.
------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[betty_julcia]

Poza tym żeby opisać co masz na myśli nie będąc łapaną za slowa musialabyś
napisać epopeję na ten temat. Inaczej każde twoje słowo zostanie przekręcone na
twoją niekorzyść, klaps zmieni się w bicie, katowanie i nie wiadomo co jeszcze.
Ja będąc dzieckiem dostaąłm kilka klapsów i jakoś nie wpłynęło to na moją
psychikę ani nie mam żadnego żalu i w ogóle nie jest t dla mnie żaden problem
ani temat do roztrząsania.
Zresztą nie występuję tu jako obrońca klapsów. Właściwie to mnie to ani ziębi
ani grzeje. Po prostu to nie jest temat na forum. Żle wybrałaś........
------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

Klaps = uderzenie (jednak)!

[dagmama]

Może niektórzy rodzice potrafią poprzestać na klapsach. Moi zaczęli od klapsów a
skończyło się na laniu smyczą.
Poza tym ostatni rekord klapsniętego dziecka (na pewnym forum) to pięć miesięcy.
Pięć miesięcy. Ludzie! Dzieciak nawet nie siedzi.
Możecie próbować, założycielka wątku i inni, że to zawsze są klapsy wychowawcze.
Dla mnie prawda jest taka, że niektóre z e-mam potrafią uderzyć dziecko (klaps,
nic wielkiego, naprawdę), napisać o tym a reszta odpisuje: no jasne, zdarza się
każdemu, to niezależne od nas.
Towarzystwo wzajemnego odpuszczania win.

[betty_julcia]

Masz racje. Aj nie pisze o biciu pasem, smyczą, laniu na gołą pupą. Piszę o
klapsie np w sklepie kiedy dziecko rzuca się na ziemie, awanturuje albo jest
ewidentnie niegrzeczne i czasami nerwy puszczają. Także nie daję tych klapsów
bo jak pisałam Julka nie dostarcza mi powodów ale zdaża mi się w sytuacji kiedy
już nerwy puszczą ścisnąć ją trochę mocniej za ramię. Mocniej ścisnę patrząc
jej w oczy na jej poziomie i buźka w buźkę mówię co źle zrobiła.
------------------------------------------------------
Betty to mama a to jestem ja:
GWIAZDECZKA

[dagmama]

Piszesz, że nerwy Ci puszczają, a jednak nie dajesz klapsów. Czyli można.
No a córcia nie dostarcza Ci powodów. Może właśnie dlatego, że tłumaczysz.
Ściskanie za ramię, złapanie za rękę, czy przytulenie na siłę wyrywającego się
szkraba są dla mnie dopuszczalne.
Zauważyłam, że rodzicom puszczają nerwy, w sytuacjach, kiedy mają coś do
zrobienia, a dziecko przeszkadza. Tylko że to dość subiektywne określenia:
niegrzeczne, awanturuje się, przeszkadza.
Bo co to znaczy "ewidentnie niegrzeczne"? Takie, które nie rozumie, że mama jest
zajęta? Nie robi tego, co mama chce?
Dziecko jest dziecko i ma prawo do pewnych zachowań. To nie jest dorosły, od
którego można wymagać dojrzałości emocjonalnej.
Mówię o młodszych dzieciach.

[mama.ludzika]

Jeśli mogę wtrącić: abstrahując w ogóle od słuszności czy jej braku stosowania
kar cielesnych, należałoby jeszcze się zastanowić, czym jest klaps. Z jaką siłą
dawany, przez mamę o jakiej krzepie, i co mu towarzyszy. Co jest gorzej
znoszone przez dziecko: klaps na miękką część ciała? A może bezbolesny wrzask
prosto w twarz dziecku? Czy ściskanie za ramię? Szarpnięcie? Popchnięcie? A
może stare dobre kręcenie uchem?
Z całym szacunkiem: jeśli już kogoś poniosą nerwy, klaps na pupę wydaje mi się
najbardziej humanitarny.
Taka uwaga...oczywiście lepiej nie stosować przemocy w ogóle, ale jak świat
światem...etc. Pozdrawiam

[dagmama]

Z całym szacunkiem: jeśli już kogoś poniosą nerwy, klaps na pupę wydaje mi się
najbardziej humanitarny.

Toteż próbuję zaznaczyć, że wpadanie w furię nie ma sensu. To jest dziecko,
przypominam! Co takiego, na Miłość Boską robią te maluchy, żeby Was ponosiły nerwy?!

I nie bądź śmieszna, żeby powstrzymać dziecko przed zrobieniem czegoś, na
przykład rzuceniem czymś, trzeba wejść z dzieckiem w kontakt fizyczny, na
przykład złapać za rękę (o żadnym uchu czy szarpaniu nie było mowy) i wtedy nie
jest to kara, lecz przeciwdziałanie. I dziecko może to zrozumieć.
Klaps dany małemu dziecku jest tylko ujściem dla nerwów mamusi.
Z całym szacunkiem, i jeszcze dyskutujemy o sile klapsa?
A jeśli mąż bije, ale nie mocno, to jest humanitarne?

[mama.ludzika]

Napisałaś bodajże, że czasem ściśniesz dziecku ramię, a to nie jest
jednoznaczne z powstrzymaniem dziecka przed uderzeniem. Ale ok, sprecyzowałaś,
zgoda.
Tak jak napisałaś:
złe jest wpadanie w furię przy dziecku
złe jest i szarpanie, i bicie, i wrzask itp
złe jest wyładowanie własnej złości na dziecku

Zgadzam się z Tobą, próbuję tylko zwrócić uwagę: nie mierzmy wszystkich jedną
miarką. Klapsy mogą być różne i nie każdy krzywdzi dziecko. Tak to w praktyce
wygląda.
(I na koniec: zapewniam Cię, moje dzieci NAPRAWDĘ potrafią mnie nieźle wkurzyć.
Już nieraz mogłam się o tym przekonać)

[dagmama]

"Napisałaś bodajże, że czasem ściśniesz dziecku ramię, a to nie jest
jednoznaczne z powstrzymaniem dziecka przed uderzeniem."

To nie ja napisałam, gwoli ścisłości.

("I na koniec: zapewniam Cię, moje dzieci NAPRAWDĘ potrafią mnie nieźle wkurzyć."

No właśnie pytałam konkretnie, co te dzieci takiego robią. Nie wiem czy czytałaś
dokładnie (chyba nie, bo mi przypisujesz nie moje słowa), ale pisałam cały
czas o małych dzieciach.
Mój synek ma półtora roku. Znalazłam mnóstwo postów o dawaniu klapsów młodszym
od niego. I tu nie widzę sensu. Co ten klaps ma zasugerować pięciomiesięczniakowi?

"Zgadzam się z Tobą, próbuję tylko zwrócić uwagę: nie mierzmy wszystkich jedną
> miarką. Klapsy mogą być różne i nie każdy krzywdzi dziecko. Tak to w praktyce
> wygląda."

Cieszę się, ze się zgadzamy. Ja piszę chyba o takich, które krzywdzą. Tyle, że
każda mama dająca klapsy twierdzi, że jej klapsy akurat nie krzywdzą.

[mama.ludzika]

Chyba rzeczywiście mogłam przeczytać nieuważnie. Sorewicz
To oczywiste: klaps dla naprawdę małych dzieci...no nie wiem...do dwóch lat na
pewno(!!) jest w ogóle bez sensu, głupi i zły. Niesprawiedliwy, nieskuteczny,
krzywdzący itp. I nie ma o czym mówić, i niczym go nie usprawiedliwiam.
A moje dzieci zaczęły sprawdzać moją odporność psychiczną gdzieś po skończeniu
3 roku życia.
Ech, te klapsy...
Wczoraj miałam batalię o utrzymanie bezwzględnego obowiązku mycia rączek po
przyjściu z podwórka. Córka z rękami jak święta ziemia odmówiła kategorycznie
mycia. Nie pomogło tłumaczenie. Nie pomogła straszna wizja bakterii. Ani
prośba, ani szantaż, ani zagadywanie, ani konkurs, kto szybciej, ani nagroda,
ani "bo mamie przykro"...Zgadnij, co szybko rozwiązało sprawę?...I zapewniam,
że nie czułam szczególnej satysfakcji.
(Potem oczywiście obowiązkowe obustronne przepraszanie i ściskanie na zgodę)
Pozdrawiam.

[pade]

Tylko dlatego, że Twój synek ma 1,5 roku, wybaczam Ci taki sposób rozumowania.
Zgadzam się z tym, że maleńkie dzieci nie wiedzą o co chodzi z tym klapsem.
Poza tym nie wybrażam sobie bicia niemowlęcia i jest to dla mnie nieludzkie.
Ale jestem na 100, nawet 200% pewna, że za dwa lata, a jak będziesz miała
drugie dziecko to i wcześniej, przypomnisz sobie swoje wypowiedzi i trochę się
zawstydzisz.
Małe dziecko mały kłopot, duże....
Nie będę Ci tłumaczyła dlaczego moje dzieci czasem dostają klapsa, dlaczego
czasem na nie wrzeszczę. Mogę Ci się wydać teraz matką sadystką, ale jestem
pewna, że sama to zrozumiesz za parę lat.

[dagmama]

No właśnie))
Ja się nie wymądrzam w temacie starszych dzieci.
Po prostu powtarzam sobie, że mały nie jest w stanie zrobić nic, co popchnęłoby
mnie do uderzenia go (jak w temacie) i widzę, ze jestem na dobrej drodze.

Pade, czemu drugie dziecko zwiększa prawdopodobieństwo?

Mamo_ludzika, wierzę, że danie klapsa to już ostateczność. W sumie fakt, nie
wiem, co bym zrobiła, popracuję nad szantażem

[pade]

Moje nie takie starsze bo 2 i 7. Całkowicie się do siebie róznią i mogę sobie
gardło zedrzeć a nic do nich nie dotrze. U starszego syna stosuję system kar
tzn, nie wyjdziesz na dwór jak nie odrobisz lekcji itd. a na młodsza muszę
huknąć bo inaczej mnie olewa. Ale czasem zdarza się, że mała cały dzień jęczy i
wrzeszczy bo coś jej się nie podoba, a syn równie jęczacym głosem zaczyna się
buntować, stawia się i nie wykonuje moich poleceń, więc wściekam się i czasem
jedno albo drugie klapa dostanie-niestety. Oczywiście zachowuja się tak wtedy
gdy: mam okres, jestem chora, bardzo się gdzieś spieszę, mam mnóstwo spraw do
załatwienia w jednym dniu itd. Wiem, że to nie ich wina, że to moje kłopoty,
ale starszemu tłumaczę, że mama tez człowiek, a nie tylko sprzątaczka czy
kucharka i jak dotąd nie dotarło.
jak chcesz się dowiedziec coś więcej na temat mojej córci to polecam wątek na
edziecku: skrajna histeria w sklepie.
Klaps czy krzyki to nie są metody wychowawcze. To oznaka bezsilności rodzica.
Ale błędem jest zakładać, że się tego nie zrobi. I póki się tego nie nadużywa i
ma się z tego powodu wyrzuty sumienia, bo się czuje, że upokorzyło się małego
człowieczka to nie jest źle.
Nie ma ideałów, a te wszystkie idealne mamuśki na forum doprowadzają mnie do
mdłości.

[mama.ludzika]

>>Pade, czemu drugie dziecko zwiększa prawdopodobieństwo?<<

Niestety pojawienie się drugiego dziecka w większości wypadków powoduje wzrost
złych zachowań u starszego rodzeństwa i życie nagle przestaje być sielanką.
Mamy stają sie nerwowe, a stąd najkrótsza droga do klapsów i krzyków. Mówię: w
większości przypadków! Szczerze życzę wszystkim mamom, aby znalazły się w tej
mniejszości, ale złudzeń nie mam. Na wszystkie znajome rodziny z dwojgiem
dzieci znam tylko jedną, w której między dziećmi (różnica 3 lat) panowała i
panuje zgoda, a rodzice nie mają problemów wychowawczych. Ale traktuję to
raczej jako zjawisko paranormalne.

[dagmama]

Przeczytałam tamten wątek.

Mój synek również wrzeszczy, rzuca się na ziemię, ucieka i nie znosi się
ubierać. Uważam to za normalne; bunt dwulatka, nieumiejętność radzenia sobie z
emocjami. Oczywiście wszystko przede mną, jak wiecie

Nie jestem mamusią idealną, myślę, że do wielu rzeczy można by się przyczepić.

Moja sytuacja jest jednak troszkę inna:
Mam dużo czasu dla synka i mogę sobie poczekać, jeśli chce iść nie tam gdzie ja.
Pozwalam mu badać świat, podnosić różne rzeczy z ziemi (mam czas, by na niego
uważać).
Mąż robi ze mną zakupy i zawsze jedno z nas jest oddelegowane do pilnowania
synka w supermarkecie.
Jestem dojrzałą mamą i znalazłam w sobie mnóstwo cierpliwości, o jaką nigdy bym
się nie podejrzewała.
Mam wsparcie męża, który jest często z nami.
Jeśli Maluch robi awanturę, nie przejmuję się innymi ludźmi (nie patrzę
przepraszająco), nie wstydzę się, że nie umiem własnego dziecka uspokoić.

Pozdrawiam, mam nadzeję wytrwać bez klapsów.
Życzcie mi powodzenia

[aka10]

Bardzo madry post.Pozdrawiam.

[evvella]

Bardzo mi się spodobało co napisałaś, rzeczywiście jeżeli mamy dużo czasu dla
naszych maluszków to dajmy im cieszyć się tym szybko przemijającym
dzieciństwem. Ja też mam dużo czasu dla mojego synka, poświęcam mu dużo uwagi i
nie zostawiam go nigdy bez reakcji z mojej strony kiedy chce mi coś pokazać
powiedzieć czy pochwalić sięZawsze wychodziłam z takiego założenia że dziecku
wolno się brudzić na spacerze, że priorytetem jest to co on chce na tym
spacerku robić(czyli huśtać się wlaśnie teraz, czy iść pozbierać kamyczki) i
dać mu dużo swobody bo wkońcu świat jest taki wielki a on jest taki malutki.
Kiedy się awanturuje staram się w prosty sposób załagodzić sytuacje, nie zawsze
się to udaje jak wiadomo. Mam dużo cierpliwości do synka jednak kiedy ma zły
dzień i bardzo daje w kość wtedy tracę cierpliwość i zdarza i się krzyknąć na
niego a jak mnie pożądnie wkurzy (ale naprawde mocno)to klaps murowany(zdarzyło
mi się dwa razy). Za sekundę żałuję już tego i bardzo go przepraszam zwłaszcza
że on mówi "MAMA NIE BIJ PATRYKA"wtedy aż mi serce pęka że nie wyszłam z
pokoju. Teraz już tak robie.
Wystarczy pięć minut odpoczynku i mogę dalej z synkiem podbijać świat!!!

hmmm

[pade]

No właśnie, ja miałam jedynaka przez pięć lat. Dziecko uwielbiane przez całą
rodzinę, czas po pracy przeznaczony tylko dla niego, nigdy nie popędzany, nie
poszturchiwany. I nagle po pięciu latach pojawia się wrzeszcząca konkurencja,
mama jakimś czasie traci cierpliwość, dziecko wkracza w magiczny wiek 6 lat i
zaczyna się zachowywać jak dwulatek.....
a zresztą co ja będę Was uświadamiać. Może wg Was jestem złą matką , ja myslę,
że jestem przede wszystkim zmęczona matką))

[tucyk]

Pade droga!!!
Jak ja cię rozumiem! Ja miałam jedynaka przez 3 lata. Teraz duży ma 4,5, mały
1,5. I normalnie padam na nos ze zmęczenia. Mąż pracuje czsem nawet po 14-15
godz. dziennie, babcie daleko, pomocy nie mam żadnej i czasami mam wrażenie, że
eksploduję z nadmiaru emocji, złości itd. Kiedy jestem z jednym dzieckiem,
wszystko jest proste. W domu jest porządek, słucha dziecię jak aniołek
(rzeczywiście, czym może zdenerwować jeden maluch?). A kiedy są obaj, wzajemnie
się nakręcają i jest taki kołowrót, że można dostać obłędu. Zdarza mi się dać
klapsa. Bardzo rzadko, ale się zdarza. Krzyk także. Melisa nie pomaga.
Zazdroszczę tym mamom, które mają cierpliwość i możliwość przeczekać, żeby
dziecko się do woli wytaplało, wyhuśtało i wybawiło. Ale kiedy jestem sama (a
zawsze jestem sama) z nimi dwoma na placu zabaw i każde chce robić co innego, a
obu muszę przypilnować i chcę, żeby obaj byli zadowoleni, to czasem chce mi się
płakać. Przysięgam, chciałabym być mamą idealną, spokojną i wyluzowaną, ale nie
zawsze dam radę. Też jestem człowiekiem, a nerwy mam w strzępach. Kocham moje
dzieci nad życie, ale po prostu czasem nie daję rady.
Pozdrawiam

[evvella]

Do Tucyk!
Napewno ciężko jest być podwujną mamą i spełniać różne zachcianki dzieci
których potrzeby i zainteresowania różnią się od siebie. Może (jeżeli Was na to
stać)warto byłoby pomyśleć o opiekunce choćby na godzinke dziennie dla
młodszego, bo zakładam że starszy chodzi już do przedszkola. Czas się wtedy i
dla Ciebie znajdzie droga zmęczona mamoNiech pocieszy Cię to że za pare lat
dzieci już przejdą ten najgorszy okres i beda swietnie sie ze soba bawic(bo
podobno najlepsza roznica wieku to 2-3 lata miedzy rodzenstwem)
pozdrawiam

[tucyk]

Widzisz, Ewello, to wszystko nie jest takie proste. Malutki chodzi od niedawna
do żłobka, ja pracuję (Bogu dzięki), więc nianię od czasu do czasu można wziąć.
Ale pomoc przydaje się na codzień. Mały jest tak kręcony, tak się na wszystko
wdrapuje i ma tak dziwne pomysły, że nie mogę spuścić go z oka. I pilnując go
trzeba zrobić im jeść, ponakarmiać, pobawić się itd. O sprzątaniu, prasowaniu
itp. nie ma mowy, kiedy nie śpią. Wieczorem jestem tak ubita, że przeważnie
usypiam się razem z nimi. Mąż wraca, budzi mnie (chyba że sam się uśpi na
siedząco, bo też jest padnięty), coś tam się pogrzebię, ale już za bardzo nie
dam rady. Więc stale mam zaległości, staram się przynajmniej w niedzielę albo
raz w tygodniu porządnie posprzątać. Co trwa np. do 2 w nocy. I następnego dnia
jest jeszcze gorzej. Pracuję od 7.15, więc nie pośpię. I tak to się kręci. I
smutno mi trochę, kiedy inne mamy na tym forum piszą, że jak to można nie mieć
cierpliwości i siły do dzieci. Życzę im oby tylko dalej tak było. Wiem, Ewello,
że w końcu wyrosną i będą inne problemy, dzięki za słowa otuchy.
Jak by nie było, żuczki moje są najsłodsze na świecie. Cieszę się każdą chwilą
z nimi, nawet jak się na nich nadrę, to po chwili wyprzytulam, wycałuję i nerwy
odchodzą. Dlatego zresztą nie korzystam z niani za często. I tak w pracy siedzę
8 godzin. Jak muszę, to owszem ściągam nianię albo babcię (ma 30 km.)
Może lepiej pokrzyczeć, niż skończyć w wariatkowie, co? Albo mieć wyrzuty
sumienia, że tyle godzin dziennie mnie nie widzą?
Pozdrówka gorące

do tucyk

[pade]

Otóż to!
Ja tez kocham swoje dzieci nad zycie i szlag mnie trafia, że musze się zajmować
pierdołami i stanowią one 90% mojego czasu, zamiast dziećmi. Wzięłam na siebie
za dużo obowiązków( jestem klasowym skarbnikiem, i zajmuję się sprzedażą na
allegro). Mam zamiar sobie część odpuścić bo psychicznie daję już rady, doba za
krótka, cierpliwości zero. Tylko wiem jak zareagują rodzice, nikt nie będzie
chciał się podjąć tej "zaszczytnej" funkcji. A jak odpuszczę allegro to nawet
tych paru groszy nie będzie.
A na opiekunkę mnie nie stać. Nie mogę się nawet umówić z koleżankami bo nigdy
nie wiem, kiedy mój mąż wróci z pracy
Wiem, że dzieci wyrosną z tego ciągłego marudzenia i jęczenia, ale czasem
szkoda mi tego czasu, taki piękny wiek a my spędzamy go na ciągłych utarczkach.

[evvella]

Po waszych wypowiedziach aż strach zdecydować się na drugie dziecko!!Teraz już
nie wiem jaka różnica wieku jest najlepsza między dziećmi.??!!My z mężem
planujemy mieć drugie kiedy Patryk bedzie miał ok.5 lat, ale sam nie wiem.
Chyba łatwiej jest zdecydować się na drugie kiedy się nie pracuje(albo raczej
przerywa prace)Wtedy jedno do przedszkola a z maluszkiem można jakoś zaplanować
dzień. Ale to tylko moje domysły. Wiem napewno że nie zrobie krzywdy mojemu
dziecku i napewno nie bedzie jedynakiem-a nawet chciałabym mieć trójke
Mam do Was pytanie- czy rozmawiałyście z mężami o Waszej sytuacji
psychicznej???!!!
Pozdrawiam

[tucyk]

Witam w środę!
Warto warto i jeszcze raz warto mieć wicej niż jedno dziecko, a każda różnica
wieku ma swoje plusy i minusy. Ja byłam jedynaczką i bardzo mi z tego powodu
smutno, dobrze chociaż że zawsze w domu był jakiś psiak (nie mówiąc o rybkach,
sporadycznie chomikach i papużkach). Też zresztą zastanawiam się, żeby może za
parę lat, jak już chłopcy nabiorą więcej rozumku, adoptować dziewczynkę. A w
życiu są chwile bardziej i mniej stresujące, i są te cudne, kiedy się zapomina
o tych gorszych. I dlatego nie warto z nich rezygnować. A że czasem jest
ciężko, to jest, trudno. My w tej chwili mamy w domu nawarstwienie różnych
ważnych i bardzo absorbujących spraw, a maluśki jest w tym najgorszym okresie -
rozumku mało, a sprawność ogromna. Dlatego wiem, że może być tylko lepiej, oby
mi tylko zajączki nie chorowały. W każdym razie obiema rękami podpisuję się pod
postem autorki wątku - nie można przesadzać w żadną stronę. Trzeba dzieciorki
kochać, jak się tylko da. Ale jesteśmy tylko ludźmi, i sporadyczny klaps czy
podniesiony głos na pewno nie zaszkodzą, podobnie jak batonik czy bajeczka od
czasu do czasu, i wcale to wszystko nie znaczy, że dziecko nie czuje oparcia w
rodzicu. My też lubimy słodycze, filmy i czasami piwko, i to tylko ubarwia
życie.
Pozdrawiam i życzę miłego dnia.