Bezstresowe wychowanie

[mis.borys]

Pisałem na innym forum,ale było mało odpowiedzi:
Jakie macie doświadczenia z tzw. wychowaniem bezstresowym? Wychowaniem, które
powoduje powstawanie coraz to większych zastępów "małych terrorystów", jak
potocznie określa się rozpieszczone dzieci. Podam przykład ze swojego życia.
Znam matkę, lat 33, która rok w rok ostatnio rodzi dzieci. Ma 3 synów i
córkę, każde starsze od następnego o ok. rok. Wychowuje je oczywiście
bezstresowo, co przynosi opłakane skutki. Dom trzęsie się w posadach,
dzieciaki rozrabiają jak chcą, nikt nad tym nie panuje. Gdy jeden z chłopców
zwyzywał (niestety, nie w mojej obecności) moją koleżankę, matka chłopca
powiedziała "Piotruś, ładnie ci się zrymowało, ale nie mów takich rzeczy",
czyli w zasadzie go pochwaliła! Już nie raz widziałem, co owe dzieciaki
wyprawiają na ulicy, w autobusie (skakanie po fotelach, na co oczywiście
mamusia nie reaguje). Matka tych dzieci jest osobą bardzo wierzącą, wychowuje
swoje dzieci bez używania jakiejkolwiek formy przemocy. Na wszelkie uwagi
dotyczące zachowania swoich pociech reaguje agresją. Czy wy też macie takie
doświadczenia z bezstresowym chowem dzieci?

[lidqa]

Ale bezstresowo nie znaczy to samo co bez bicia. BEzstresowo to wogole bez
zwracania uwagi. Ja mojego dziecka nie bije i bic nie bede a nie wychowuje go
bezstresowo. Kiedy jest niegrzeczny wynosze go do jego pokoju np. To jest
totalana porazka - wychowanie bezstresowe i wszyscy od tego odchodzą. Moze są
wiec na ten temat jakies publikacje i mozna cos jej podrzucic?

nieposłuszeństwo

[linka9]

lidqa napisała:
> Kiedy jest niegrzeczny wynosze go do jego pokoju

A co robisz, kiedy wraca, albo nie pozwoli się wynieść po dobroci?

[lidqa]

nie mam tak, wiec na razie nic nei robie. Po prostu biore wrzeszczącego i
wynosze, sadzam na krzesle i czekam az sie uspokoi, nie wychodze z pokoju. to u
mnie dosc szybko dziala i on sie uspokaja i jest w nastroju pojednawczym.

[linka9]

lidqa napisała:

> nie mam tak, wiec na razie nic nei robie.

Niektóre rady na forum są w stylu porad z głębi sreca zawsze sytego, który radzi
głodemu, co powinien robić, jak poczuje głód ...

> Po prostu biore wrzeszczącego i
> wynosze, sadzam na krzesle i czekam az sie uspokoi, nie wychodze z pokoju. to
>u mnie dosc szybko dziala i on sie uspokaja i jest w nastroju pojednawczym.

Tak właśnie, u Ciebie to działa ...
Ale co do meritum - to się zgadzamy, każda bezsterowość musi mieć swoje granice,
inaczej jest początkiem stresu u innych osób

[lidqa]

ale chyba sie nie zrozumialysmy. Ja nikomu nic nei radze. Uwazam ze kazdy
powinien szukac metody na wlasne dziecko az ją znajdzie. To byl przyklad mojej
metody na moje dziecko, i ta metoda akurat nie zawiera w sobie bicia. Jakby nie
poskutkowala to bym szukala innej. Ale nie pozwolilabym sie terroryzowac, ani
siebie ani innych.

[haganna]

A dla Ciebie Borys dzieci powinny siedzieć grzecznie z rączkami na kolankach?
Powinna sprać syna za to, że wyzwał koleżankę?
Wyluzuj Borys, bo coś mi się wydaje, że to ty masz problem. W czym Ci
przeszkadza, że ona rodzi dzieci rok po roku? Podkreślasz, że jest wierząca -
co ma piernik do wiatraka? Nie masz większych zmartwień?

[marghe_72]

misiu borysie.. a jakiego zachowania byś sie spodziewał po matce tych dzieci?

[mis.borys]

Czyli to normalne, że kilkuletnie dziecko wyzywa od kurew i ladacznic spotkaną
na ulicy kobietę, że skacze w zabłoconych butach po fotelach w autobusie? Jeśli
tak, to ja tkwię w średniowieczu, "nowoczesne" mamusie.

[migotka2000]

Nie, to nie jest normalne - a propos wyzywania i pozwalania na skakanie w
autobusie. Lub może inaczej - jeżeli dla matki tych dzieci jest to normalne to
ma kobita problem. Matka za jakiś czas spije śmietankę ze swoich metod
wychowawaczych i oby nie było za poźno na działanie, bo refleksja na niewiele
się zda, gdy jej dzieci wejdą na głowę albo, nie daj Bóg, dojdzie do jakiegoś
nieszczęścia.

[kk27]

matka jest osobą bardzo wierzącą a dziecko zna takie słowa
jak"k.."itd..hmm....ale żeby było jasne popieram oburzenie co do takich metod
wychowawczych i uważam,że z takim podejściem nie powinno sie mieć dzieci-bo
wygląda na to,że ta Pani po prostu MA te dzieci i na tym koniec-wolna
amerykanka.ile dzieci mają lat?

[marghe_72]

a nie, nie jest normalne.
Dlatego warto napisac cos wiecej.. bo akurat skakanie po fotelu nie jest az tak
straszną rzeczą. Co nie zmienia faktu,ze ja bym nie pozwoliła,,

[falafala]

Bezstresowe wychowanie stalo sie synonimem glupiego wychowania. Czyli wlasciwie
zupelnego braku wychowania. Powoduje to, ze dzieci nie znja swojego miejsca w
zyciu, nie czuja zadnych granic, co wyzwala niepewnosc i agresywne zachowanie.
Znam dwojke dzieci bezstresowo wychowywanych, czyli matka nie zwraca uwagi,
uwazajac, ze jezeli nie bedzie nic robila, to dziecko przestanie zachwywac sie
skandalicznie. No wiec 3 latek oklad ja patykiem, robi pokazy wscieklosci,
pokazuje fuck itd. Jest pocieszajace, ze takie dzieci czesto po wejsciu w swiat
rowiesnikow zaczynaja byc przez nie uczone, i to je naprostowuje, ale nie
zawsze. Dziecko musi znac swoje granice i rodzice musza byc w tym konsekwentni,
jest wiele sposobow na pokazanie mu tych granic,ale trzeba je stosowac.

[koza_w_rajtuzach]

mis.borys napisał:

> Pisałem na innym forum,ale było mało odpowiedzi:

A może to nie chodzi o to, że było mało odpowiedzi, ale nie było odpowiedzi,
które satysfakcjonowałyby Ciebie?
Pewnie spodziewałeś się, że ktoś Ci odpisze, że trzeba smarkacza w obecności
Twojej koleżanki wychłostać? I dlaczego napisałeś, że niestety nie było Cię
przy całym zajściu? A co byś zrobił? Może zlinczowałbyś Piotrusia publicznie?
W sumie nie było Cię przy całym zajściu i nie wiesz czy Twoja znajoma trochę
nie koloryzuje tego, co się wydarzyło. Tak czy inaczej kobieta zwróciła dziecku
uwagę, wyraźnie zaznaczając, że jej się to nie podoba. Może nie lubi rozwlekać
spraw publicznie, nie lubi robić scen, być może z dzieckiem odbyła poważną
rozmowę w domu, ale tego przecież wiedzieć nie możesz. No bo niby skąd? A że
dzieci skaczą w autobusie po fotelach, to jeszcze nic strasznego, bo dzieci już
tak mają, takie dziwne już z nich stworzenia. Pewnie już nie pamiętasz jak to
było, gdy byłeś mały? A może uważasz, że powinna całą czwórkę zlać w tym
autobusie? Na pewno wszystkim byłoby przyjemnie podczas jazdy słysząc płacz
maluchów. Jasne, że powinna zwrócić uwagę na ich złe zachowanie, kazać usiąść
spokojnie, a one powinny się grzecznie posłuchać, ale może wie, że wcale by to
tak nie wyglądało. Czworo dzieci zaaferowanych zabawą może wcale nie słyszeć
tego, co matka do nich mówi i nie wynika to z tego, że są nieposłuszne,
okropne, krnąbrne, ale z tego, że są beztroskie, że ich myśli krążą gdzie
indziej. Wcale nie muszą być od razu złe, zepsute, źle wychowane. Może ta matka
godziny poświęca każdemu z osobna, aby nauczyć pewnych zasad?
Sama gdy byłam dzieckiem znałam rodzeństwo, które w domu skakało po szafach,
wiecznie łobuzowało, przez co wiele osób zarzucało, że są źle wychowani. Ich
zachowanie jednak nie wynikało z tego, że byli niedopilnowani, ale z tego, że
mieli nadmiar energii, z czym nie do końca potrafili sobie poradzić. Wyrośli na
mądrych, poważnych ludzi.

A jeśli rozumieć bezstresowe wychowanie, jako wychowanie bez przemocy to w
pełni popieram.
Jeśli zaś rozumieć jako wychowanie bez żadnych zasad, to nie popieram.

Gdyby moje dziecko wyzwało jakąś kobietę, to na pewno bym go nie wychłostała
publicznie. Za to w domu poświęcałabym dużo czasu na rozmowę. Dzieci bardzo
często nie radzą sobie z różnymi emocjami i stąd na pewno wynikało takie
zachowanie.
Ja bym z dzieckiem próbowała dojść do tego, skąd wzięła się w nim taka złość w
stosunku do tej kobiety i postarałabym się razem z nim zaradzić co zrobić, aby
nie doszło więcej do takich sytuacji. Starałabym się pomóc radzić z emocjami, a
bicie spowodowałoby co najwyżej, że dziecko nauczyłoby się tłamasić w sobie
pewne rzeczy, nie natomiast z nimi radzić.

[mama.ludzika]

Nie rozumiem niektórych wypowiedzi. Do niczego konstruktywnego nie prowadzą.
Przeciwstawianie skandalicznego zachowania dzieci i totalnej niewydolności
matki jakimiś bezsensownymi i okrutnymi propozycjami typu "wychłostanie", jest
kompletnie nie na miejscu.
Po pierwsze chodzi o to, że te dzieci wiedzą, że matka daje im PRZYZWOLENIE na
tego typu zachowania. Inna rzecz, kiedy matka nie pozwala, a dziecko jest
nieposłuszne, a co innego, kiedy dziecko nie czuje kompletnie żadnych hamulców
i granic i ma poczucie bezkarności.
Ta mama powinna naprawdę zastanowić się nad tym, co robi! I w ogóle dziwi mnie
ten stan rzeczy, bo do tej pory mogłam przekonać się, że dzieci wychowywane "w
stadzie", zachowują się zazwyczaj lepiej, niż np. w parze. Opiekują się sobą
nawzajem, zajmują, bawią, nie myślą "ja", tylko "my".
Druga rzecz, to taka, że jeśli matka jest sama, a nad dziećmi nie panuje, to w
ogóle niech nie jeździ autobusami. Jak się zachowują na ulicy? Na przejściu?
Czy to w ogole ma sens?
Wiem, jakie są dzieci i na co ich stać. Gdyby takie zdarzenia były
incydentalne, nie ma sprawy, przecież dzieciństwo to nauka zachowania. Ale
jeśli to się dzieje non stop, to nie wystarczy "poświęcac dużo czasu na
rozmowę". Bla, bla, bla, bla. W takiej sytuacji potrzeba po pierwsze wysłać
mamę do psychologa i po drugie opracować rozsądny plan działania. Rewolucyjny.

[roza06]

Najpierw to ty urodz to dziecko a póżniej wypowiadaj sie na temat wychowywania
dzieci. Jest taka dziwna "moda" na traktowanie dzieci jak dorosłych. Dzieci
inaczej pojmuja pewne dzieci i często nawet nie rozumieja tego co rodzice do
nch mówia. Oczywiscie nie twierdze że dzieci powinno sie bić. Ja sama mam
dwójkę dzieci, nie bije ich ale mimo wszystko wiedza co można a czego nie. Nie
wyobrażam sobie sytuacji w której moje dzieci wyzywaja obcych ludzi. Dla mnie
jest to jednoznaczne ze złym wychowaniem tych dzieci. Od dłuższego czasu
mieszkam w Irlandii. W POlsce jeszcze tego tak nie widac ale tu skutki
bezstresowego wychowywania dzieci są opłakane.

[koza_w_rajtuzach]

> Najpierw to ty urodz to dziecko a póżniej wypowiadaj sie na temat
wychowywania
> dzieci.

Jak urodzę dziecko, to na pewno będę miała więcej do powiedzenia na temat
wychowania, ale nie uważam, abym nie mogła się już teraz wypowiedzieć. Jestem
na tyle jeszcze młoda, że pamiętam doskonale własne dzieciństwo, własne
uczucia, sposób myślenia, własne czasem irracjonalne dla dorosłych zachowania,
które jednak zawsze z czegoś wynikały. Poza tym uczestniczyłam czynnie w
wychowaniu swojej siostry, która do łatwych dzieci zdecydowanie nigdy nie
należała.

> Jest taka dziwna "moda" na traktowanie dzieci jak dorosłych.

Sama byłam tak wychowywana. Miałam prawo wypowiedzieć się w każdej kwestii,
moje zdanie było brane pod uwagę przez co czułam się osobą ważną i szanowaną.
Nie uważam, aby w tej modzie było coś złego. Trzeba tylko mieć to na uwadze, że
każde dziecko jest inne i do każdego należy mieć inne podejście. W wychowaniu
nie powinno się lecieć schematami, czy sugerować się jakąś "mądrą" książką,
trzeba po prostu wgłębić się w psychikę własnego dziecka i samemu ocenić jaką
metodę wychowawczą zastosować. Bicie dla mnie to jest pójście na łatwiznę.

> Dzieci
> inaczej pojmuja pewne dzieci i często nawet nie rozumieja tego co rodzice do
> nch mówia.

Jasne, że tak. Dlatego trzeba dużo cierpliwości i zrozumienia.

> Oczywiscie nie twierdze że dzieci powinno sie bić. Ja sama mam
> dwójkę dzieci, nie bije ich ale mimo wszystko wiedza co można a czego nie.

Widocznie jesteś dobrą matką, skoro umiesz wyznaczyć im pewne granice bez
użycia artumentów siłowych. A może po prostu masz takie dzieci, którym
wystarczy wytłumaczyć i do nich to dociera (prędzej czy później).

> Nie
> wyobrażam sobie sytuacji w której moje dzieci wyzywaja obcych ludzi. Dla mnie
> jest to jednoznaczne ze złym wychowaniem tych dzieci.

A ja właśnie nie odważyłabym się powiedzieć, że skoro jakieś dziecko kogoś
wyzwało, to jest to równoznaczne ze złym wychowaniem. Są dzieci mniej
problemowe, bardziej problemowe i są dzieci bardzo kłopotliwe.
Moja siostra należy właśnie do takich dzieci, które potrafią kogoś wyzwać.
Fakt, rodzice nie wyznaczali jej we wczesnym dzieciństwie pewnych granic tak
jak należy, z czułością uśmiechali się jak jako mały rozkoszny szkrab weszła do
sklepu za ladę, czy powiedziała "pani jest be", czy wystawiła malutki języczek
do jakiejś obcej osoby. Ale też reakcje otoczenia na nią były przyjazne.
Myślę, że to zakodowało jej w głowie, że jak zachowa się w sposób niegrzeczny,
to wszystkim się to podoba. Teraz ma już 8 lat, z rozkosznego szkraba mało już
zostało, a te z pozoru niewinne zachowania przemieniły się w chamstwo, brak
szacunku do kogokolwiek. Rodzice nie popierają jej zachowań, wstydzą się, łapią
się za głowę jak kogoś znieważy, obrazi, ale wszelkie sposoby dotarcia do niej
okazują się bezsensowne. Krzyk - nie skutkuje, tłumaczenie - co najwyżej na
krótką chwilę, nie zwracanie uwagi - również bez skutku, a ukaranie - to się
mści potem na nich, bo zaczyna ich terroryzować (rozwala wszystko w domu,
straszy dzwonieniem na policję). Wiem, że nie wychowali jej najlepiej, ale
zrozumieli swoje błędy i pomimo tego, że od kilku lat starają się jak tylko
mogą by coś w niej zmienić, to nie znaleźli żadnej metody, która byłaby dobra i
skuteczna. Mam już dość słuchania "mądrych" i "życzliwych" ludzi na temat tego,
że rodzice ją źle wychowują, tak samo mam dość patrzenie na łzy mojej mamy z
powodu mojej siostry.
Jeszcze jedno. Mój brat też był problemowy. Fakt, że przed rodzicami czuł
pewien respekt, dorosłych nie wyzywał, sprawiał wrażenie grzecznego chłopca,
ale często w domu miał ataki szału, potrafił wszystko wokół siebie połamać,
popsuć, uderzać swoją głową o ścianę. Kumulował w sobie wiele negatywnych
uczuć, ale dawał temu wszystkiemu upust, jak już zbyt wiele się tego nazbierało
(zwykle jak rodzice wyszli z domu). Obrywałam wtedy od niego za nic, kilka razy
pobił mnie do utraty przytomności. Ja byłam tak samo wychowywana jak brat, ale
nie było we mnie agresji, byłam dzieckiem, które chciało się bez przerwy
przytulać, które potrzebowało ciepła i miłości i które litowało się nad całym
światem. Zastanawiam się więc, czy na pewne zachowania dzieci nie może mieć
wpływu genetyka. Niektóre dzieci wychowane bezstresowo, bez większego
zaangażowania rodziców, bez większej troski są - o dziwo - grzeczne i
zdyscyplinowane, a niektóre dzieci, którym rodzice dużo tłumaczą, mnóstwo czasu
poświęcają, są krnąbrne i nieposłuszne.

> Od dłuższego czasu
> mieszkam w Irlandii. W POlsce jeszcze tego tak nie widac ale tu skutki
> bezstresowego wychowywania dzieci są opłakane.

Jasne, bo wychowanie bez żadnych zasad nigdy nie przynosi niczego dobrego.
Ale jedno wiem - nie ma panaceum na dobre wychowanie dzieci. Ja bym nie
oceniała zbyt surowo osób, których dzieci "nie są takie jak należy".

[kk27]

koza...też miaszkalam w irlandii i opiekowalam się tam dziećmi(czwórką)zgadzam
się z tobą,że skutki ich wychowania bezstresowego są opłakana,a z własnym
doświadczeń wiem,że dzieci czasami potrzebują wyznaczenia im granic.kiedy
przyjechałam do irlandii czasami płakałam ze złości bo dzieciaki były takie
wredne a ja poza słowną reprymendą nie mogłam nic zrobić...kiedy wyjeżdżałam to
one płakały - pomimo,że wymagałam od nich i wiedziały,że nie mogą przekraczać
pewnych granic(które mogły przy mamie swojej!).swoją drogą Koza...pozdrów ode
mnie Eire

[monika123452]

Moja córka ma 2,5 roku i jest "kapryśną terrorystką". Obecnie jestem w domu i
ją wychowuję, karmie piersią, kupuje prawie wszystko (w granicach rozsądku),
pozwalam na wiele. Jest bardzo mądrą,fajną dziewczynką, umie wierszyki,
piosenki,czytamy książeczki,bawimy się razem, przytulamy itd. Ale przychodzą
takie momenty, że szlag mnie trafia, piszczy, wrzeszczy, a jak się nakręci to
nic jej nie uspokoi. Dzieje sięto przeważnie gdy ktoś jest u nas, lub my gdzieś
wyjdziemy. A najgorzej jest w sklepie i na ulicy. Niewiem jak postępować w
takich momentach, kiedyś krzyczałam na nią, późnij dałam klapsa, innym
razem "stoicki spokój", i w domu tłumaczyłam, pytałam się dlaczego tak robi, a
ona że nie chciała, że więcj już nie będzie. A następnego dnia w sklepie tak
samo i tak jest już od prawie roku. W każym sklepie nas już znają.A najgorsi są
ludzie, którzy przyglądają sięi albo uważają mnie za wyrodną matke, bo krzycze
na dziecko i daje mu klapsa, a gdy nie reagujęteż krzywo patrzą. Wiele czytałam
na temat kapryśnych dwulatków, ale nikt konkretnie nie pisze jak się zachowywać
w takich przypadkach, jak reagować.

Do kozy

[mis.borys]

Odpowiem w kolejności jaka mi się podoba
1. Koleżanka na pewno nie koloryzuje. Nie tylko ją spotkały takie wyzwiska z
ust tych dzieci.
2. Co ja bym zrobił? Z pewnością zwrócił uwagę, ale MATCE. Nie zrozumiałaś, że
ona go pochwaliła? Dziecko ucieszyło się, że zrobiło coś dobrego, tzn. że
ładnie rymuje.
3. W autobusie sytuacja dotyczyła tylko matki i dwójki dzieci. Mamusia nie
zwróciła dzieciom praktycznie żadnej uwagi, która by do nich dotarła.

Więcej napiszę, jak będę miał czas

[haganna]

Ad.1. Wiesz, byłam baaaardzo grzecznym i cichym dzieckiem. Kiedyś wyzwałam
swoją wychowawczynię, przy całej klasie. Miałam wtedy dziewięć lat.
Należało się kobiecie - nie żałuję tego do dziś.
Czasem dorośli mają to na co zasługują i są święcie oburzeni jaka to
dzisiejsza "młodzież" rozwydrzona, albo jakie to bezstresowe wychowanie
przynosi efekty.
Masz informację z drugiej ręki. Mam ograniczone zaufanie do takich "rewelacji"
opowiadanych przez osobę "pokrzywdzoną".
Ad.2. Niby pochwaliła, ale zwróciła uwagę, żeby tego nie robił. Dla mnie - do
przyjęcia.
Ad.3. Czyli jednak zwracała uwagę. Co według Ciebie miałaby zrobić?

[fabianzs5]

Ja stosuje takie postępowanie z synkiem, choć pod tym pojęciem każdemu może
kojarzyc się zupełnie coś innego. Na swojego małego nie krzyczę, nie biję. Nie
wiem, czy on po prostu jest jakimś wyjatkiem, czy coś innego. Według
niektórych, a może większości, bezstresowe wychowanie prowadzi do rozwydrzenia
się dziecka. W moim przypadku przyniosło to odmienne efekty. Remik jest
posłuszny, można z nim porozmawiać, a w czasie jakiegokolwiek sporu wysłucha
mojej opini i czekja na propozycję korzystnego wyjścia z sytuacji. Jeśli chodzi
o zachowanie, jest cichy, grzeczny, nie sprawia problemów, choć czasami (jak
każde dziecko) lubi się wyszaleć, ale bez przesady.

[mallard]

mis.borys napisał:

Matka tych dzieci jest osobą bardzo wierzącą,
Na wszelkie uwagi
> dotyczące zachowania swoich pociech reaguje agresją.

To nie jest osobą bardzo wierzącą. Jest dewotką.

Pozdrawiam

[nangaparbat3]

Co do samego teraminu panuje jakies okropne nieporozumienie, co juz ktos
zresztą wyzej zauważył. "Bezstresowe wychowanie" nie oznacza wcale braku
wychowania, braku stawiania granic i uczenia zasad. Rzecz w tym JAK uczyć, i
jak daleko posuwać sie w stawianiu granic.
Moją własną corkę co prawda dwa razy zlałam (ręką po pupie) i zdarzało mi sie
na nią nakrzyczeć, ale myslę, że mogę powiedzieć, że wychowywałam ją
bezstresowo. To znaczy: nie zmuszałam do spania, kiedy miała kilka miesięcy,
nie zmuszałam do jedzenia (nigdy), pozwalałam decydować o własnych sprawach od
kiedy tylko sie dało (na przykład w przedszkolu sama decydowała, w co sie
ubierze), pozwalałam rysować po ścianach,naśmiewać sie z matki, bać się,
leniuchować, mieć bałagan w pokoju, właściwie pozwalałam zawsze na wszystko, o
ile tylko nie było to niebezpieczne albo nie krzywdziło innych. Dla siebie
zachowałam prawo veta (bardzo rzadko używane, ale jesli już - skutecznie.)
Moje dziecko ma 14 lat - jest odpowiedzialne, zrównoważone, pilne i bardzo
twórcze. Jest tez bardzo wrażliwe i niesmiałe, ale kiedy trzeba, potrafi
sprzeciwic się całej klasie. Nigdy nie zapłakała przy zastrzyku czy pobieraniu
krwi. Prawie nigdy z powodu zranienia. Ale przeżywała zawsze bardzo mocno
wszystkie sytuacje, kiedy czuła się upokorzona, traktowana bez szacunku
(takiego, jaki nalezy się każdemu człowiekowi bez względu na wiek).
W autobusie od kiedy skończyła jakieś 5 lat po prostu nie siada, a wczesniej
tez po siedzeniach nie skakała.
Proszę, przestańcie mylić "bezstresowe wychowanie" z postawą obojętności wobec
dziecka i tego, co robi, co czuje, co sie z nim dzieje.

[aw271]

Wychowanie i beztresowe nawzajem sie wykluczaja!Kazdy musi wiedziec co mu wolno,
a co nie!Dziecko jest za male zeby wiedziec co ma robic, to my rodzice
powinnismy wskazac mu droge.Cale zycie to jeden wielki stres i lepiej
podstawowych regul nauczyc sie w domu.

[haganna]

Pitu-pitu!
Tyle teorii, praktyka jest różna .

[figrut]

Święta,święta racja.