Jeśli nie klaps to co?

[mamamalgosi]

Mój brat ma 3 latkę i jest to dosyć rozbrykana i bardzo żywa dziewczynka U
niej stosują stawianie do kąta na jakieś 3-5 min. Dla niej to wieczność i jest
to dobra kara. Skutkuje, oczywiście nie na bardzo długo, ale trochę ją to
sprowadza na ziemię w fazie szłu brojenia albo jak coś zrobi złośliwie, itp.

[papuga_5]

Ja tez czasami stawiam moje 2.5 roczne dziecko do kata i mysle ze jest to dobre
rozwiazanie, w kacie nie moze zostac dlugo bo to sie liczy minuty do wieku wiec
jakies 2.5 minut, i wtedy staram sie pilnowac zeby sie moj synek w tym czasie
niczym nie bawil i nie uciekl, potem prosze zeby powiedzial mi przepraszam i
mowie ze moze juz sie bawic, widze ze to skutkuje i ta metode polecaja swiatowi
specjalisci od wychowania dzieci, tylko trzeba byc konsekwentnym. Moje dziecko
tez mialo wczesniej ataki zlosci, najpierw na dziecko krzyczalam ze tak nie
wolno, ale to pogarszalo jego zlosc, i zaczelam te ataki zlosci lekcewazyc i to
bylo dobre rozwiazanie, bo dziecko pokazuje swoja zlosc czesciowo po to zeby
zwrocic na siebie mamy uwage. Jesli to nie pomaga to idzie do kata i jest teraz
lepiej. Najwiecej mam teraz problemu z marudzeniem bo nie wiem jak do tego
podejsc i tak moje dziecko czesto marudzi mi z czyms np. probuje na mnie
wymuszac rozne rzeczy ktorych mu nie chce dac, ze tak chodzi za mna przez iles
minut i powtarza ze chce cos tam dostac i to robi takim tonem ktory mnie bardzo
irytuje.

[ameno_nokia]

Klaps jest jak zabojcza bron Bonda: odstrasza dzieci. Wtedy juz dzieci wiedza,
ze to co zrobily jest zle! "Ups, to bolalo, zrobie wszystko, tylko niech ona
przestanie mnie tak biic!" mysli sobie male dziecko. Problem zaczyna sie, gdy
dzieci sa bite po pupie w okresie dorastania. Wtedy dzieciaki, szczegolnie
dziewczynki, maja fiola na punkcie dotykania ich ciala. Otoz, nabieraja
swiadomosci, ze pupa to miejsce dosc intymne, i nie pozwola sie bic po tym
miejscu. Dzieci sa swiadome swojej seksualnosci. Zle jest tez to, ze zamiast
zrozumiec dziecko w eieku dorastatnia, ktore ma ataki zlosci i depresji,
dorosli mysla, ze dziecko jest zle wychowane i daje im klapsa! A to pogarsza
sprawe, a wtedy dziecko znowu sie buntuje, a rodzic znowu daje klapsa, dziecko
znowuz sie buntuije, a wtedy rodzic daje klapasa i tak w kolko! Oczywiscie sa
rodziecie, ktorzy wiedza, o co chodzi. Od 9 roku zycia nie powinno sie dawac
klapsow. Dziecko ma hustawke hormonow? Lepiej zostawic je same w pokoju,
pokazac mu, ze sie rozumie, zajac jego strone w sporach, albo przytulic je! A
ze sa tacy, co mimo to,. nie szanuja seksualnej prywatnosci dziecka...no coz,
trzeba ichg wrzucic do koszar!

[vharia]

Przede mną wypowiadała się bardzo słusznie osoba, która przypomniała, że
większosć z nas (ryzykuję, że własciwie 100%) dostawało w życiu przynajmniej
klapsy. Część poważne bicie od czasu do czasu. Mimo to nie powyrastały potwory
katujące swoje dzieci. Mało tego: większość z nas tych klapsów poprostu nie
pamieta. Do takich dzieci ja sie zaliczam. Bita byłam wyjątkowo rzadko, klapsami
(nigdy po to aby bolało) i całkowicie skończyły się one około 7go-8go roku
zycia. Czyli wtedy, gdy argumenty logiczne w zupełności wystarczają, aby
przeprowadzić swoje racje.

Podpisuję się i pod tym, że są RÓŻNE dzieci. Czasami jak widzę gó..arzy
bijących inne dzieci (a tam bijących: gryzących do krwi, drapiących po twarzy,
kopiących w brzuch, zrzucających z drabinek) i mamunie mówiące na to: "kochanie,
jak to nieładnie!", to mam ochotę zlać i takiego gó..arza i tę mamunię.
Nigdy bym nie podniosła ręki na dzieciaka, któremu wypadł z ręki soczek i zalał
nowiutką bluzeczkę. Ani za tę słynną wodę wylaną z wanny czy 1000 innych
codziennych choć męczących rzeczy. Ale kiedy moja córka ugryzła z całej siły
kolegę (po raz trzeci) to dostała w tyłek. I ten trzeci raz okazał się ostatni.
Miałam poczekać aż zrozumie moje tłumaczenia za piętnastym razem? Bądźmy poważni.

A rodzice, którzy pozwalają dziecku wierzgać, pluć na siebie, wyrywać sobie
włosy i okładać pięściami "bo go nigdy nie uderzą, zeby go nie uczyć, ze mozna
bić innych" właśnie TEGO UCZĄ: bicia innych- czyli siebie. Przekonują dzieciaka,
ze jeśli będzie kogoś bił, to nie poniesie żadnych konsekwencji, tylko będą go
prosić i przekonywać, zeby przestał, az sam łaskawie uzna, że przestanie. Chyba
nie o to w wychowaniu chodzi.

[astra161]

Zgadzam sie z vharia całkowicie.Bardzo prosze o rade jak postawić
rozwrzeszczanego 2,5 latka do kąta??i on tam będzie stał????no a co jeżeli
dziecko nie stanie wtym kącie tylko dalej wierzga i pluje? przytulanie nic nie
daje? a perswazja wywołuje jeszcze większa złość? podkreslam jeszcze raz kocham
moje dziecko,i klaps jest naprawde ostatecznością ale czasami jedyna skuteczną
metodą i bardzo proszę nie piszcie mi że wobec tego poniosłam porażkę
wychowawczą bo to nieprawda,moje dziecko w tej chwili weszlo w taką fazę że
wszystko (jak narazie ) da sie z nim zalatwic polubownie(ma trzy lata)i oby tak
dalej ,nie zauwazyłam również oznak :nerwicy ,agresji,czy temu podobnych
okropieństw jakie mógłby po tym strasznym klapsie przejawiać.Pozdrawiam

[jakoma]

i tu masz racje sa dzieci i dzieci i sa rodzice i rodzice.kazdy z nas ma
okreslone poklady cierpliwosci i naprawde sa dzieci,ktore czasami musza dostac
tego klapsa na opamietanie.sama mam dwojke kazde inne, syn to aniol w porownaniu
do mlodszej,ktora ma takie pomysly ,ze dziekuje bogu za to ,ze mieszkam w malym
miescie bez supermarketow i ulic pelnych samochodow bo nie wiem jak bym
np.zareagowala gdyby po 20 tlumaczeniu,ze ulice sa niebezpieczne ona znowu
beztrosko pobieglaby na sam jej srodek.moze dalabym jej klapsa bo to bylby taki
znak "niebezpieczenstwo" skoro aut sie nie boi to chociaz strach przed wyrodna
matka by jej zycie uratowal.kazdy z nas zyje w innym srodowisku i jest pod inna
presja,ja mam ten komfort,ze wszyscy znaja mnie, hanie i sa przyzwyczajeni do
jej atakow szalu na placu,ale tak w obcym miejscu nieswojo bym sie czula z
walajaca sie po ziemi,draca wnieboglosy dwulatkom,normalnie wzielabym dziecie do
domu i juz,tylko ja mam jeszcze spokojnego w miare syna ktory z reguly grzecznie
sie bawi z dziecmi i jemu musialabym przerwac mila zabawe w ramach zlego
zachowania siostry a coz on bidula winny.nie ma zlotych regol ani na zycie ani
na wychowanie dzieci.wszystko musi byc dostosowane indywidualnie,wiadomo dzieci
musza miec wyznaczane granice,ktore ciagle probuja lamac w ramach testowania
nas,a nuz sie uda i stary zgred sie zmeczy i odpusci.
a tak na marginesie to jestem chyba jedyna mama na placu ktora nigdy nie bije
swoich dzieci,u mnie wszystkie dzieciuchy w przedziala2-5 lat raz w czas klapa
dostaja jak juz przegna,i naprawde to sa zdrowe psychicznie i emocjonalnie
dzieci.tu chyba nie chodzi o klapsy ale o stosunek do dzieci,nie bijac rowniez
mozna krzywde dziecku zrobic.sa matki ktore mowia ze nie udeza swojego
dziecka,ale za to slowa ktore do nich mowia sa straszne i zapewniam was,ze
niejedno z tych dziec wolaloby dostac ze dwa nawet klapsy niz uslyszec od
mamy,ze jest k..,glupia,okropna czy np nienawidze cie i wiele innych slow,ktore
pozostana w sercu dziecka dluzej,i naprawde moga spaczyc psychike dziecka.

[kozl]

Klaps (kara cielesna proporcjonalna do wagi przewinienia) czasami jest metodą
jedyną
przykład 1
mój synek (3 latka) zmęczony tym iż jego siostra (zresztą diabeł wcielony 2
latka)ciągle i co gorsza boleśnie go gryzie (dla jasności córka nigdy za to nie
dostała lania a jedynie tłumaczenie i ewentualnie lekkiedo nieodczuwalnego
(pielucha)klapsa) pewnego dnia ugryzł ją tak że mała miala slad przez 2 tygodnie
od tamtego czasu nie jest już kąsany. Może nie jest to przyklad klapsa a jednak
był to pokaz tego iż kara cielesna przynosi zamierzony skutek.
przykład 2
Karolinka miała zwyczaj tłuc sie po lystrze w przedpokoju (lustro ma 2m
wysokiści) żadne tłumaczenia nie pomagały a co więcej ona wynajdywała coraz to
lepsze zabawki do tłuczenia. Któregoś dnia w trosce o jej bezpieczeństwo dostala
pare (tym razem bolesnych) klapsów w tyłek o dziwo problem znikł.
przykład 3
Karolinka jest zafascynowana kurkami od kuchenki gazowej jej fascynacja jest tak
wielka ze w każdym domu do którego zawitała i znalazła kuchnie musiała je
odkręcać tłumaczenie nie pomagało. I tu ukłon do tych wszystkich którzy nie chcą
bić dziecka życze wam żeby nigdy wasze dzieci nie miały takiej zabawy bo może
sie to skończyć tragicznie dla was albo dla kogośkto w danej chwili będzie
opiekować sie dzieckiem np. babcia. (przecież dziecko może niezauważenie
odkręcić gaz a my nie zawsze musimy go odrazu poczuć i naprzykład wyjśc do
innego pokoju a wtedy już do tragedi jeden mały krok)
przykład 4
Syn mojej siostry (5 lat) wychowywany "bezklapsowo" i ogólnie z ograniczeniem
stresów stwarza ogromne problemy wychowawcze siostra kompletnie przestała
panować nad nim co wiecej nie pozwoliła go uderzyć. Ponieważ dość często jej
dzieci zostawały u nas jego zachowanie dotykało nie tylko jej ale i nas co
gorsza i nasze dzieci (bił nasze dizeci a darł sie na wszystkich dookoła) w
końcu nie wytrzymałem wząłem go do innego pokoju (jest na tyle duzy ze klaps
dany w obecności innych dzieci może go upokorzyć a absolutnie nie o to w tym
chodzi) i spokojnie dałem pożądnie po tyłku tłumacząc za co dostaje urządził mi
oczywiście scene za co dostał raz jeszcze. Efektem tego było to że dzieciak
sięuspokojił i zajął zabawą co więcej od tego momentu jak przychodzi jes o niebo
grzeczniejszy a jak zaczyna robić sceny wystarczy stanowczo mu zwrócić uwagę
ewentualnie wziąć go na bok i spokojnie mu wytłumaczyć ze przegina. Jeszcze
zaznacze ze nadal lubi do nas przychodzić nie zraził sie do mnie a jestem w tym
momęcie chyb jedyną osobą którą szanuje (zawsze a nie wtedy kiedy ma na to
ochote) A moja siostra nadal wychodzi ze skóry.

Wniosek z tego jest prosty kara musi być co udowodnił Dawidek gryząc Kroline,
oczywiście musi ona być proporcjonalna do winy, czasem jest to klaps a czasem
nawet 15 minut w kącie coby sie dziecko wyciszyło. Oczywiście kary muszą być
stosowane od bardzo wszesnego wieku na początek wystarczy u niemowlaka (4-5 mc w
góre nie wcześniej) stanowcze odsunięcie ręki albo lekie klepnięcie w rączke(tak
żeby dziecko zwruciło uwage ze coś robi nie tak) poprzez lekkie klapsy i pasek u
starszych dzieci, oczywiście tzreba nie zapomnieć tłumaczyc dziecku za co
dostało bo bez tego zawsze bedzie to nie kara a rodzaj znęcania!!!!!!!! i tzreba
pamiętać ze dziecka od pewnego wieku nie wolno bić gdyż przyniesie to skutek
odwrotny do zamieżonego

[chalsia]

A od którego wieku nie wolno już bić?
I w jakim wieku dziecka przejść od klepania w rączkę do klapsów a potem do
paska?
Chalsia

Stanowczy,zdecydowany,spokojny głos NIE WOLNO

[zlotoslanos]

NIE. I to naturalny wiek 2 lata wiek przekory wszystko na "nie" i
wymuszanie.Mija w wieku przedszkolnym tylko nie można przegapić momentu
ustępowania lub puszczania nerwów.Dobrze mi mówić bo piszę o wnuczce,której z
zasady pozwala się na więcej niż rodzice.Ale swoje z dziećmi mam za sobą.

[jakoma]

no to masz fajnie,ja tez bym juz chcia byc babcia i moim urwisom dzieci
rozpieszczac ,niech zobacza jak to fajnie,miec na karku odpowiedzialnosc za
czyjes przyszle zycie.juz teraz syna strasze ,ze mu tak dzieci rozpieszcze ,ze
nie tak jak ja tydzien bedzie z nimi dochodzil do lsadu po powrocie od babci,
ale z miesiac .he he .rodzice sa od wychowywania a dziadkowie od rozpieszczania.

[haklina]

Coz moge powiedziec...Czasami to dziecko mowi "nienawidze cie". I ma powody.
Powinnismy sie zastanowic, zanim nasz pupil tak powie. Bo cos to znaczy.
Bynajmniej, nie znaczy, ze jestes zlym rodzicem. ale ze twoj sposob wychowania
jest dobry tylko dla ciebie.
A co do tej prywatnosci seksualnekj, dziecko bedzie odczuwac niesamowity wstyd
po klapsie w eiku 11 lat

[chalsia]

seerena napisała:

> Ciekawe jak można wprowadzac zasady i je egzekwować w stosunku do 2 latka )
> Napiszemy do niego petycję z wytycznymi i każemy się zastosować?? Kary były,
są
> i będą, takie są zasady w ogóle funkcjonowania w grupie, a rodzina jest małą
> grupą ludzką. Inaczej robi się anarchia Oczywiście żartuję trochę, ale fakt
> że to prawda że dziecko potrzebuje znać granice tego co mu wolno a co nie po
to
> aby czuć się bezpiecznie. Tzw. bezstresowe wychowanie jest mrzonką, nie ma
> czegoś takiego. Conajwyżej można wychować człowieka bez zasad, norm i
sumienia.
> Czyli totalnie aspołecznego i nie liczącego się z niczym i nikim. Moim zdaniem
> póki dziecko jest małe i nie jest w stanie stosować się do zasad słownych
> powinno mieć świadomość kary w postaci klapsa. Bez sensu jest dyskusja z tak
> małym dzieckiem bo ono tego nie rozumie. Lepsze są proste zasady - to wolno a
> tego nie wolno bo będzie klaps. Gdy jest już starsze można tłumaczyć. Nie
chodz
> i
> też o to aby dziecko lać i odbijać sobie na nim włąsną złość ale bardziej o
> groźbę kary. Wydaje mi się że bicie starszego dziecka jest już niewłaściwe,
> wtedy nie jest to tyle dotkliwe fizycznie co upokarzające dla niego
psychicznie
> ,
> cos w rodzaju przemocy w stosunku do kogoś z kim można porozmawiać po
> partnersku. Chyba lepsze są zakazy i nakazy i kary typu brak oglądania tv czy
> pójścia na imprezę.


Boszzzzze, znowu ktoś myli wychowanie bez klapsów z tzw. "wychowaniem
bezstresowym". Widzisz, ja mam syna 4-ro letniego więc przeszłam etap dwulatka.
I to bez klapsów. Egzekowawanie zasad w tym wieku jest możliwe - dziecko ponosi
konsekwencje swojego niewałaściwego zachowania - jeśli chcesz nazwać to karą to
proszę bardzo. Przykład - maluch Ci coś rozlewa i dwa razy go upominasz by tego
nie robił. Za 3 razem zabierasz mu "narzędzia zbrodni". I na dodatek (np. w
formie bardziej zabawowej) wciągasz w go wycieranie plamy. Takich przykładów
można mnożyc na pęczki. Owszem, wymaga to duuuzo więcej cierpliwości oraz dużo
pomysłowości, ale się da.
Jak podasz jakieś konkretniejsze przeykłady, to mozemy się zastanowić jak
postąpić by się obyło bez klapsa.
Chalsia

[falka32]

przede wszystkim do tych metod bezklapsowych jest potrzeba niepracująca matka,
która nigdzie się nie spieszy. Ma czas rano negocjować wstawanie i ubieranie się
w nieskończoność, może odłożyć wyjście na dwór na czas stania w kącie, jeżei
dziecko się zbiesi przy ubieraniu, nie powinna mieć swoich zainteresowań ani
nawet oglądać telewizji (opisana przeze mnie scena w poprzednich postach wiązała
się z chęcią obejrzenia ulubionego filmu w momencie, keidy dziecko robiło scenę)
i ogólnie przez cały czas powinna być skoncentrowana na dziecku. To co robi
dziecko, jego humory i jazdy regulują jej rytm dnia. Przyjść w goście do takiej
matki to koszmar, bo wiadomo, że 90% czasu wizyty i tak poświęci zabawie i
wychowywaniu dziecka a nie gościom, ignorując ich zupełnie.
Nie wiem, jak wy to robicie, ale ja nie znajduję w normalnym dniu pracującej
matki 2-3 latka czasu na takie zabiegi, które muszą być wykonane natychmiast w
momencie przewinienia bo inaczej tracą sens. No, chyba, że jeżeli dziecko
napluje wam w twarz przed wyjściem do pracy i przedszkola, bez stresu się do
niej spóźniacie godzinę, bo trzeba było postawić dziecko do kąta.

Poza tym z obserwacji moich koleżanek, które właśnie tak postępują z dziećmi
widzę, że dzieci wychowywane w taki sposób, przez matki, które w taki sposób
koncentrują się na dziecku i są do jego dyspozycji zawsze, kiedy dziecko strzela
focha, odkładając w tym momenecie swoje sprawy - takie dzieci uczą się przede
wszystkim tego, że to one kontrolują rodziców a nie rodzice ich. A fochy kończa
się wtedy, kiedy doprowadzą rodziców do ostateczności i zostaną za to ukarane
szybko i skutecznie.

[chalsia]

Ja akurat również PRACUJĘ. Fakt - mam to szczęście, że jak potrzeba, to mogę
się spóźnić. Rano - no cóż - trzeba po prostu wcześniej wstać i tyle, żeby mieć
zapas czasu na negocjacje.
Wiesz, jak dla mnie człowiek ma pierwszeństwo przed np. TV. Po za tym istnieją
takie urządzenia jak np. video.
Oczywiście nie znaczy to, że należy ZAWSZE zrezygnować z własnych przyjemności
(od czasu do czasu jednak tak- po to choćby by dziecko też się nauczyło, że z
własnych potrzeb trzeba czasem zrezygnować). Jak synek koniecznie chciał mi
przeszkodzić w odpoczynku i czytaniu gazety, to po dwóch prośbach by tego nie
robił (popartych z mojej strony propozycją, że będę go drapać po plecach w
czasie czytania), po prostu wstałam i poszłam do innego pokoju - i tam
spokojnie przetrwałam okres buntu i histerii.
Jak są u mnie goście,to są MOMENTY gdy muszę się skoncentrować na dziecku - ale
własnie po to bym mogła za chwilę w spokoju cieszyć się gośćmi. I zaręczam, że
goście dostają wtedy więcej uwagi niż dziecko.
Skąd w ogóle takie założenie:
> i ogólnie przez cały czas powinna być skoncentrowana na dziecku. To co robi
> dziecko, jego humory i jazdy regulują jej rytm dnia. Przyjść w goście do
takiej
> matki to koszmar, bo wiadomo, że 90% czasu wizyty i tak poświęci zabawie i
> wychowywaniu dziecka a nie gościom, ignorując ich zupełnie.

Po za tym korygowanie zachowania dziecka w chwili gdy strzela ono "focha" wcale
nie musi znaczyć, ze w tym momencie matka jest w 100% do dyspozycji dziecka. W
wielu wypadkach (oczywiście zalezy od konkretnej sytuacji) właśnie wtedy nalezy
dziecko "olać" czyli nie zwracać uwagi na fochy.

Chalsia

PS. a gdy syn zapiera się przed pójściem do tzw. kąta (choć to nie jest kąt w
rzeczywistości) i zachowuje się naprawdę okropnie to go po prostu zanoszę do
tego kąta (po uprzedzeniu go, że jak sam nie pójdzie, to zostanie zaniesiony)

[wieczna-gosia]

> przede wszystkim do tych metod bezklapsowych jest potrzeba niepracująca matka,
> która nigdzie się nie spieszy. Ma czas rano negocjować wstawanie i ubieranie si
> ę
> w nieskończoność, może odłożyć wyjście na dwór na czas stania w kącie, jeżei
> dziecko się zbiesi przy ubieraniu,

dlugi czas bylam niepracujaca, ale spieszylam sie ZAWSZE- na studia, do
przedszkola/ szkoly ze starszymi, teraz do pracy. Jesli zakladasz ze trzeba
dziecku dac w tylek zeby rano organizacja przebiegala sprawniej- to sie mylisz.
My mamy karteczke, powieszona na wysokosci dziecka (dla 2-3 latka spokojnie
dziala)- na ktorej jest napisane co rano trzeba zrobic- jest tam czas na
"tulenie" picie kakao, ubieranie, zabranie pluszaka, sniadanie. Jesli czasu mi
brakowalo- wstawalam 10 minut wczesniej a nie bralam sie do klepania po tylku.
Lub nastawiam stoper- to tez dzieciom pomaga sie zorganizowac. W zwiazku z tym
mam dzieci ktorym juz w pierwszej grupie nie trzeba pomagac, poniewaz ubieraja
sie same i robia to w tempie. Ranki nie przebiegaja u nas w atmosferze histerii
i eskalacji, po czym klap, dziecko ryczy, ale daje sie ubrac. A co kiedy dziecko
rzuca sie na zirmie i nie daje sie ubrac? Normalnie- biore i je ubieram, bo
MUSZE wyjsc. Przemoca owszem, ale nie z klapami. Roznica mala lecz znaczaca.

nie powinna mieć swoich zainteresowań ani
> nawet oglądać telewizji (opisana przeze mnie scena w poprzednich postach wiązał
> a
> się z chęcią obejrzenia ulubionego filmu w momencie, keidy dziecko robiło scenę
> )
> i ogólnie przez cały czas powinna być skoncentrowana na dziecku. To co robi
> dziecko, jego humory i jazdy regulują jej rytm dnia
Mam sporo wlasnych zainteresowan. A co do rytmu dnia- to sie nazywa kompromis.
Oczywiscie ze humory dziecka reguluja mi do pewnego stopnia ytm dnia- jesli
dziecko ma zly dzien- nie planuje rajdu po urzedach z kolejkami ani zakupow w
supermarkecie. Jesli akurat ma czas na spanie- nei zabieram go do piaskownicy.
Ale oczywiscie jesli cos MUSZE zrobic- gdzies pojsc, cos zalatwic, to ide i
zalatwiam, bez klapow wszakze, bo dziecko ma prawo miec zly nastroj i nie jego
to wina ze nie moge pewnych rzeczy przelozyc. A rzadko nie moge Raczej, kiedy
widze ze dzieci sa wyspane i zadowolone- zalatwiam wszystko co moge, jak
najwiecej, zeby miec zapas czasowy na chwile kryzysu.

Przyjść w goście do takiej
> matki to koszmar, bo wiadomo, że 90% czasu wizyty i tak poświęci zabawie i
> wychowywaniu dziecka a nie gościom, ignorując ich zupełnie.
nie, jesli jest sie konsekwetnym, to dosc latwo nauczyc dzieci ze doroslym sie
nie przeszkadza. Inna sprawa ze zasady dzieci i ryby glosu nie maja- nie uznaje.
Uwazam, ze od czasu do czasu nalezy miec w rozmowie 5 minut dla dziecka, kiedy
ono ma szanse o cos goscia zaopytac. Jesli sie chcemy spotkac bez dzieci to sie
spotykamy bez dzieci. Jesli z dziecmi- to zakladam, ze goscie wiedza ze ja mam
dzieci i one nie pojda spac o 17- goscie moga przyjsc o 20 wtedy na obecnosc
dzieci sa skazani pol godziny, jednak prawda jest ze wtedy na kolejne pol
godziny ja lub maz zajmiemy sie kladzeniem spac maluchow, czyli faktycznie
dzieci nas aadsorbuja. Nie wiem czy wlanie dzuecku zmienia sytuacje w takim
przypadku....

stawianie do kata przy pluciu w twarz nie jest konsekwencja przewinienia.
Dziecko nigdy nie naplulo mi w twarz, ale pierwsze co przychodzi mi do glowy, to
to, ze ma mnie wytrzec i przeprosic. Ale jak widac dzieci nie bite w twarz nie
pluja ))

[falka32]

wieczna gosiu,
reasumując, są różne dzieci. Licytowanie się "a ja z moim dzieckiem robię tak i
tak i to jest dowód, że mam rację" nie ma sensu. Tak samo ja mogę powiedzieć, że
ja z moim dzieckiem spałam w łóżku przez pierwszy rok jego życia i dlatego nie
miałam żadnego kłopotu z wykwaterowaniem go do jego łóżka. A ktoś inny powie, że
jego dziecko właśnie przez to, że spało z rodzicami w łóżku nie może nauczyć się
zasypiać samo.
I podobnie jest ze skutecznością różnych zabiegów wychowawczych. U jednych
działa, u drugich to samo nie przynosi efektu, za to działa co innego.
Ja mam na przykład dziecko nadpobudliwe i metoda kartki na ścianie ze spisem
czynności wisi u mnie nadal, chociaż młody ma 12 lat i nadal nie jest on w
stanie tego przestrzegać. Jedyna metoda, żeby wykonał to, co ma do wykonania, to
asystowanie mu i nie spuszczanie go z oka ani na sekundę. Tak było, jak miał 2
lata i tak jest nadal. Po 15-tej wyprawie do pokoju po zapomniane kapcie do
przeszkola, 15-ty raz zastaję go czytającego komiks (a jest już w kurtce i w
butach), pomimo wyraźnego powtarzanie czytelnej instrukcji. Wstanie 10 minut
wcześniej nie załatwia niczego. Wstanie dwie godziny wcześniej być może by
załatwiło, ale na to z kolei ja się nie zgadzam, bo nieraz pracuję do późnej nocy.
Plucie w twarz obserwowałam akurat u znajomych wychowujących dziecko bezklapsowo
a dziecko temperamentne bardzo i nie była to wina rodziców, tylko specyfika
dziecka. Mój syn nigdy nie był wobec mnie agresywny, pomimo, że nieraz zarobił w
tyłek, bo okazji, przy jego temperamencie, moim temperamencie i moim zabieganiu
było mnóstwo. I w jego przypadku, do pewnego wieku to właśnie klaps był
najskuteczniejszą metodą zmiany zachowania na dłuższy czas, bo wszelkie
tłumaczenia, negocjacje, próby organizacji czasu itp działały najwyżej przez pół
godziny. Przynosiły być może efekt w postaci samozadowolenia, jaka to ja jestem
dobra i mądra mama, ale nie były SKUTECZNE. Bo moje dziecko było tak targane
impulsami, każącymi mu coś zrobić natychmiast, że zagłuszyć taki impuls mógł
tylko bardzo silny bodziec. Więc jeżeli sprawa była poważna i nie było czasu na
dyskusje to leciał klaps i to starczało na dłuższy czas, po czym wymagało
przypomnienia.
A że obserwuję podobne zmagania znajomych z podobnym dzieckiem, z tym, że oni
mają większe niż ja ambicje okazać się superpedagogami, to ich dziecko robi co
chce a oni za nim ganiają z umoralniającymi gadkami.

Co do fochów regulujących rytm dnia rodziców, to mam na myśli co innego, nie zły
nastrój - na przykład to, że dziecko postanawia, że mama nie porozmawia teraz
przez telefon albo nie obejrzy filmu albo nie będzie gotowała obiadu, bo ono ma
inne plany dla mamy na ten moment. Więc cichutko się bawi samo w pokoju a kiedy
zadzwoni telefon i mama usiądzie pogadac, natychmist wisi jej na głowie, ma
tysiąc pilnych spraw i wrzeszczy, że się nudzi. Po czym, kieyd mama odkłada
zrezygnowana słuchawkę/konczy się film, którego nie udało się obejrzeć, dziecko
zajmuje się słodziutko swoimi sprawami i zamienia się w aniołka.

To samo dotyczy wizyt gości. Goście przychodzą a maluch wtedy zaczyna robić
wszystko to, czego mu nie wolno, korzystając z braku czujności rodzica. Wtedy
"dobry rodzic" rzuca się za dzieckiem i resztę czasu spędza na tłumaczeniu że
nie wolno, że mamusia się pogniewa, na odciąganiu uwagi dziecka innymi zabawami,
wyprowadzaniu dziecka do innego pokoju, aż goście wypiwszy sami herbatę,
znudzeni wychodzą chyłkiem, żeby nie przeszkadzać mamie czytać dziekcu
książeczki (która po wyjściu gości idzie w kąt).

I podkreślam - to, że nie miałaś w domu takich sytuacji, to nie znaczy, że inni
nie mają. Nie dlatego, że są nieudolni wychowawczo, tylko dlatego, że mają inne
dzieci.

[falka32]

aha, zapomniałam dodać,że w przypadku mojego 12-latka, który wyrósł już z
klapsów, skutecznym narzędziem perswazji jest właśnie ścierka kuchenna.
Bynajmniej nie zawierająca kamienia ani nie związana w marchewkę.

[callafior]

A co na to pani "środkowy dzień tygodnia"?

[helga0]

A gdzie konsekwencja. Mówisz starszej córce, że nie może popychać małej, czyli
wymuszać określonego zachowania - niedotykania zabawek - za pomoca agresji. A
jak ona Ciebie nie słucha, to Ty ją bijesz, czyli właśnie stosujesz wobec niej
agresję.
Mam taką radę. Powiedz jej, że przez dwie godziny przypilnujesz, żeby młodsza
córka nie dotykała jej zabawek, ale za to przez kolejne dwie mała będzie sę
mogła pobawić rzeczami starszej siostry. Albo zawrzeć jakikolwiek inny układ.
No i oczywiście trzeba wymyślić, jakie konsekwencje poniesie starsza córka,
jeśli nie dotrzyma słowa. Np. nie będzie oglądać dobranocki, nie dostanie
czekolodaki, nie będzie się mogła bawić ulubioną zabawką. I oczywićie trzeba
być maksymalnie konsekwentnym. Bicie jest najgorszym rozwiązaniem z możliwych.
Jak mam totalnie dosyć i chcę dziecko walnąć (niestety czasem mam na to ochotę)
wsadzam synka do pokoju i zamykam drzwi. Trzymam go 3 min w izolacji, bo tyle
ma lat. Naprawdę ta metoda się sprawdza. Nie wiem, jak to jest z dwójką dzieci,
natomiast wiem, że bicie powoduje agrsję, strach, niższe poczucie własnej
wartości i generalnie przynosi tylko destrukcję.
.

klaps jest czasem potrzebny

[tees1]

Ale nie moze byc biciem dziecka. Nie wolno dziecka skrzywdzic po prostu. Chodzi
jednak o to, zeby dziecko wiedzialo, ze rodzice uratuja je przed robieniem
wielkich, szkodliwych glupstw nawet sila, jesli potrzeba. Wlasciwie dziecko
powinno wiedziec, ze istnieje klaps jako realna mozliwosc, ale nie powinno
pamietac, kiedy ostatni raz go dostalo.

[karzel_wasyl]

Najpierw dane o sobie:mam 2.5 letnią córkę.
Oboje z małżonką wychodzimy z założenia, że bicie to nie jest rozwiązanie
problemów wychowawczych, ani tym bardziej możliwość wyładowania swoich
negatywnych emocji.
Cóż jednak, skoro klapsy się zdarzają.
---
Tylko, że chyba wszyscy poza Piotrs-em (np.rzucanie w szybę) poruszacie tematy
o (z przeproszeniem) 'du...ie marynie'. Co z tego, że dziecko wrzeszczy, że
brudzi ściany, że sika na podłogę, że ogólnie jest na NIE, że rzuca się na
podłogę. Oczywiście jak ktoś uważa, że należy się klaps to proszę bardzo, ja
jestem przeciwny. Ja swojej córce pozwoliłem raz poleżeć 15 minut w markecie,
bez szarpania, bez nerwów i jej przeszło. Przytuliłem, wyjaśniłem o co chodzi i
teraz problemu nie ma.
---
Moja córeczka dostaje klapsa TYLKO WTEDY, gdy nie posłucha się, jeśli mówimy
jej o grożącym niebezpieczeństwie (jej lub kogoś innego).
Np wtedy, gdy pomimo ostrzeżeń wychodzi na ulicę.
---
Wiecie furie dziecka są drażliwe, ale nie tak niebezpieczne jak uderzanie w
szybę, lustro, wbiegnięcie na ulicę, zabawa nożem etc.
---
Jeśli jednak macie pomysły, aby inaczej pokazać dziecku różnicę między tym co
JEST NIEBEZPIECZNE, a tym co mnie DENERWUJE to czekam na propozycje.

[wieczna-gosia]

> A teraz proszę powiedzieć, co byście zrobili z takim 3-latkiem, który nigdy w
> życiu nie dostał klapa, przechodzi fazę buntu i jest obdarzony temperamentem
> iście wulkanicznym:
> weżmy to wylanie wody z wanny:
> wręczasz ścierkę i każesz ścierać
> dziecko wrzeszczy NIEEEEEE i ucieka
> łapiesz go i prowadzisz do łazienki, spokojnie tłumaczysz
> dziecko wrzeszczy NIEEEEE i ucieka
> łapiesz go i straszysz konsekwencjami
> Dziecko wrzeszczy "ZOOOOOOSTAW MNIE" i się wyrywa
> prowadzisz go do jego pokoju i zamykasz, każesz tam siedzieć
> Dziecko bez cienia wahania otwiera drzwi i leci do łazienki zwalić ze złości
> rzeczy z półki
> prowadzisz go znowu do pokoju
> dziecko znowu wychodzi z pokoju
> stoisz pod drzwiami pokoju i je trzymasz a właśnie zaczyna się "Lost", na które
> czekałaś cały tydzień - niestety nie możesz nawet słuchać dialogów, bo młody
> wyje i wali pięściami w drzwi
> wchodzisz do dziecka i próbujesz je przytrzymać i uspokoić, przemawiając
> stanowczo acz spokojnie
> niestety dziecko nie słyszy twojego wychowawczego wywodu, bo wrzeszczy i się
> szarpie i za chwilę wyrywa ci kępkę włosów
> wchodzi ojciec i mówi łagodnie i stanowczo: kochanie, niełądnie się zachowujesz
> ,
> mamusię to boli, będziemy musieli cię ukarać
> dziecko wrzeszczy "puście mnie, nienawidzeeeeeeeeee waaaaaas"
> Właśnie konczy się pierwszy odcinek Lost
> Wymyslacie karę dla dziecka jeżeli się nie uspokoi i nie wytrze podłogi -
> szlaban na czekoladki i dobranocki
> Dziecko pomimo strasznej groźby nie przestaje wyć. zAprowadzone do łazienki
> pluje na podłogę
> Dzwoni telefon - mąż trzyma dziecko i perswaduje a ty odbierasz - dzwoni
> teściowa i z miejsca pyta, co się tam dzieje i dlaczego jej ukochany wnusio jes
> t
> ewidentnie katowany, bo słychać. "Nie umiesz poradzić sobie z 3-latkiem?" - pyt
> a
> pogardliwie teściowa.
> Wracasz, dziecko osłabło, wyje coraz ciszej i patrzy na was jak na oprawców.
> Pewna zwyciestwa mówisz: a teraz wytrzyj podłogęi dajmy sobie buzi na zgodę,
> dziecko na to "NIEEEEEEEE CHCEEEEEEEEEEEEEEE, ŁEEEEEEEEEE!!!!!!" i cyrk zaczyna
> się od nowa.
>
> Proszę o modyfikację tego scenatusza tak, aby któreś z rodziców uchronić od
> przyrżnięcia temu niewiniątku w tyłek.
> Dodaję, że scena jest autentyczna, byłam jej świadkiem niedawno.
>
> Bo zakończenie było takie:
> mama, słysząc, że zaczyna się drugi odcinek Lost, przyrżnęła w tyłek, krzycząc
> "MAM JUŻ DOŚĆ" i dziecko zamilkło, zaskoczone. Scena więcej się nie powtórzył


mowie spokojnie- przy pierwszym NIEEE i ucieka- ide ogladac film. Oczekuje ze
lazienka zostanie starta. Nie zwyklam z dziecmi stawac do walk silowych. jestem
rodzicem a nie hodowca bydla. Jesli jestem zla ze dziecko pewnych rzeczy po
sobie nie robi- moge to wyrazic w inny sposob. W kazdym razie nie uwazam, by
zalana lazienka (ktora zapewne zdarzyla w miedzyczasie juz wyschnac) byla warta
takich walk.

hmm dochodze do wniosku ze chyba jestem wyluzowana- zadko cos ogladam, natomiast
jak juz ogladam to ogladam a nie obserwuje podloge. Jesli dziecko ma tendencje
do takich zachowan, to bardzo prawdopodobne jest, ze okazja pojawi sie jutro

Jesli dziecko wyciagnie wniosek, ze zasami moze mu sie upiec wycieranie podlogi,
jak mama chce cos obejrzec- to wyciagnie sluszny wniosek. Natomioast dotyczy to
jednej sytuacji- mianowicie scierania podlogi w lazience.

W sobote wrecze srodki czystosci i zaproponuje pomoc w porzadkach domowych jak
co tydzien ze szczegolnym uwzglednieniem lazienki. Jesli dziecko wyciagnie
wniosek ze jestem zlosliwa- tez bedzie mialo racje

Falko nie polemizuje z toba na poziomie konkretnego dziecka, poniewaz nie
dysponuje osobnikami nadpobudliwymi. Natomiast w ogole sie odezwalam w watku bo
mnie wkurza ze brak klapsow = wychowanie bezstresowe. Gleboko wierze ze nie
jestesmy Misiami O Bardzo Malych Rozumkach i w przestrzeni pomiedzy bezstresowym
wychowaniem a tresura znajdujemy elemnty posrednie.
Nie uwazam klapsa za przemoc, nie uwazam go jednak z metode wychowawcza. Matka z
twojej stenki mysle ze zaszokowala tez dziecko faktem ze byla az tak
zdesperowana. To tez cenna lekcja- ze czlowiek moze byc AZ TAK wkurzony. I to
faktyczne robi wrazenie.

Na moich dzieciach takze robi, bo ja rzadko jestem wkurzona, bo generalnie jak
juz napisalam pozywej jestem raczej wytluzowana. Zasad w moim domu jest malo,
zasad bezwzglednych jeszcze mniej, lazienka bywa zalana, do globy by mi nie
przyszlo stracic z tego powodu odcinek LOSTow

[falka32]

gosiu,
matka z mojej scenki doprowadziła do takiej eskalacji dlatego, że stwierdziła,
że powinna byc konsekwentna. Już po pierwszej scenie odpuszczenie dziecku byłoby
dla niego informacją, że jeżeli będzie się wystarczająco długo stawiać, to
uzyska to, co chce, bo matka się zmęczy i odpuści. Przeniesienie kary
pt."stawiasz się, więc za karę jutro nie będzie czegoś tam" w przypadku
2-3-latka ma znikomy sens wychowawczy, działa dopiero u starszego dziecka. Moim
zdaniem, znając to konkretne dziecko podstawowym błędem było... kazanie mu
wytrzeć podłogę (na 15 minut przed początkiem Lost ))). Bo wiadomo było, że
dziecko będzie się starało wymigać wszelkimi metodami. Ja na przykład ze swoim
dzieckiem stosowałam metodę "naturalnych kar" dopiero wtedy, kiedy według mnie
mogło to zrozumieć. W innych sytuacjach postępowałam jak król z Małego Księcia,
który wydawał tylko te rozkazy, które mogły być spełnione. Pod warunkiem, że nie
było zagrożone zdrowie/życie/istotne dobra materialne (telewizor, moja praca
itp)/moje zdrowie psychiczne.
Wydaje mi się, że w wielu punktach się zgadzamy. Mnie tez by nie przyszło do
głowy stracić odcinka Lost z powodu rozlanej wody, z tym, że po prostu
wytarłabym ją sama nie prooponując w ogóle tego dziecku, bo rozchlapana woda z
wanny jest wg. mnie nieuchronnym elementem dziecięcej kąpieli w tym wieku.

Uważam poza tym, że dziecko od rodziców uczy się też pewnych norm społecznych i
to nie przez to, co rodzice mówią, ale przez to, co robią i jak na dziecko
reagują. Łupnięcie w tyłek jako naturalna konsekwencja przegięcia w zachowaniu i
doprowadzenia kogoś do furii - to JEST lekcja. Bo też może tak być w wielu
przypadkach, że dziecko, które nigdy się nie przekonało, co potrafią zrobić
ludzie doprowadzeni do furii (bo rodzice się kontrolują) przekona się o tym
bardzo boleśnie ze strony kogoś obcego. Dzieci w tym wieku bywają egocentryczne
i mało empatyczne. Potrafią totalnie lekceważyć potrzeby innych i starać się
uzyskać kontrolę nad otoczeniem przy pomocy uporu, wrzasku itp. Ich święte prawo
rozwojowe. Natomiast moją rolą w tym moemencie jest pokazać dziecku "kolejność
dziobania" w domu i granice. Jeżeli ja mu nie uświadomię, gdzie jest granica
autentycznego przegięcia, i z jaką reakcją może się spotkać, nie licząc się z
jasno komunikowanymi potrzebami kogoś - to i tak się o tym dowie, np od
starszego i silniejszego kolegi - ale mnie może przy tym nie być. Bo wiem, że
12-letni pijany młody dresiarz z podwórka nie będzie się cackał z obcym 5
-latkiem, który z chichotem po raz któryś ciągnie go za nogawkę albo przezywa,
nie zważając na sygnały narastającej furii.

Ja pamiętam z wieku przedszkolnego klapy, które dostawałam od matki (nie bicie,
zwykłe okazjonalne klapy ostrzegawczo - przypominające) - jako jedyne
sprowadzały mnie na ziemię z lewitacji w stanie zafascynowania swoją własną
wszechmocą i wszechwiedzą i przypominały, że nie jestem na świecie sama i że to
nie ja wyznaczam reguły według których funkcjonuje świat. A będąc w tym stanie
lewitacji byłam w stanie zrobić najgorszą głupotę i największą przykrość, bo
reszta świata była dla mnie dekoracją i scenografią w filmie, w którym główną i
jedyną rolę grałam ja. I z tego, co wiem, większość kilkulatków spędza w takim
stanie lewitacji większość dnia, co jest normalnym etapem rozwoju psychiki dziecka.

W dodatku sądzę, że na naprawdę małe dzieci słabo działają metody odwołujące się
do norm, bo normy dziecko internalizuje w późnym wieku szkolnym. Z początku
przestrzega norm tylko i wyłącznie ze względu na kary/nagrody, potem w starszym
wieku przestrzega ich ze względu na to, że bliscy tego oczekują i dopiero na
końcu przyjmują normy jako własne. I takie są prawa psychologii rozwojowej.
Wymaganie od 3-latka, żeby nie robił czegoś, bo sam uzna to za złe to kompletna
bzdura. Za to sens mają metody behawioralne, czyli kary/nagrody. Jeżeli ktoś
chce nazwać to tresurą, proszę bardzo. Ale dziecko w tym wieku nie ma innej
motywacji do przestrzegania czegokolwiek z wyjątkiem lęku przed
karą/oczekiwaniem nagrody. Oczywiście kary/nagrody mogą być wyłącznie
psychologiczne, ale muszą być i to dziecko decyduje, co jest dla niego karą a co
nagrodą, a nie pobożne życzenia rodzica (to jest dopisek do dyskusji o tym, czym
jest dla dziecka wizja zostana samemu w domu).
-
...ich karki są szersze, niż opony w beemkach,
ich kobiety już nie kłaniają się bogom,
na wysokich obcasach nie mogą tańczyć pogo...

[wieczna-gosia]

Już po pierwszej scenie odpuszczenie dziecku byłob
> y
> dla niego informacją, że jeżeli będzie się wystarczająco długo stawiać, to
> uzyska to, co chce, bo matka się zmęczy i odpuści

moim zdaniem przemoc zazwyczaj wynika z takiej postawy- nie moge mu odpuscic, bo
nauczy sie ze wszystko mu odpuszcze jak on sie wystarczajaco silnie uprze.

No wiec ja odwroce pytanie- jak dlugo mozna udowadniac dziecku ze jestem
konsekwentna- podczas gdy w sporze dawno nie chodzi juz ani o lazienke, ani o
LOST, tylko o to czyje na wierzchu. Co bys mowila gdyby po wyrznieciu w tylek,
ktore bylo finalem dziecko po raz kolejny wrzasneloby NIEEEEE? Po mocniejszym
klapsie- znowu by wrzasnelo?

Wlasnie dlatego sprzeciwiam sie takim akcjom.

Bo ja nie egzystuje na poziomie "wygranych bitew". Zapewne akcje "nachlapales
trzeba wytrzec" powtorze- ba- ja ja powtarzam tysiace razy. Po kazdej kapieli
moich dzieci prosze o wytarcie podlogi. Czasami scieram ja sama, badz tez ona
sama wysycha czasami scieraja ja dzieci. Ja konsekwentna jestem w pokazywaniu
problemu (dosc blachego, powtorze), a nie w doprowadzaniu do jego rozwiazania.

moi rodzice uwazali klapsy za dosc dobra metode wychowawcza do pewnego pieknego
dnia, gdy doprowadzilam ojca di pobicia mnei kijem. nie pamietam o co poszlo,
ale scena wygladala mniej wiecej jak w wtoim poscie, z tym, ze ja po pierwszym
klapsie nie przestalam, ani po drugiem, ani po 15. Wrecz przeciwnie- ZALOZYLAM,
ze ja nie odpuszcze. Zas moj tata piostanowil mi udowodnic ze jest konsekwentny.
I tak sobie udowadnialismy dzieki czemu ja chodzilam w siniakach, moj ojciec
wychamowal w ostatniej chwili chyba przed zrobieniem mi powaznej krzywdy- zas
jego autorytet- no coz... jego autorytet poszedl sie jebac ze napisze prosto z
mostu.... mialam wtedy nie wiem ile lat, pamietam z cala wyrazistoscia natomiast
ze chodzilam do przedszkola- czyli 4-6.

Bo też może tak być w wielu
> przypadkach, że dziecko, które nigdy się nie przekonało, co potrafią zrobić
> ludzie doprowadzeni do furii (bo rodzice się kontrolują) przekona się o tym
> bardzo boleśnie ze strony kogoś obcego

a byc moze dziecko ktorego nigdy nie okradli rodzice, przekona sie bolesnie o
istneiniu zlodziei- co to za argument )))

Ja popelnilam blad ligiczny w zalozeniu, za ktory cie falko przepraszam- ja nie
sadzilam ze rozmawiamy o dziecku 2-3 letnim. Nie miesdzi mi sie bowiem w glowie
ze dziecko 2-3 letnie potrafi az tak doprowadzic do furii. Na dziecko 2-3 letnie
biore tak wielkie poprawki, ze zdarza mi sie przytulic sioe do meza, wrzasnac
JEZZUUUUU ALE JESTEM ZLA!!!!!!!!!! ale nie dalej. Po priostu po dzeiecku 2-3
letnim nie spodziwam sie nieczego specjalnego, ani w sensie posluszenstwa, ani
zachowywania norm, ani w kwestii empatii. Przy zalozeniu ze dziecko 2-3 letnie
jest niegrzeczne, nieposluszne i egioistyczne- nie moze czlowieka zbyt wiele
rzeczy zaskoczyc.

Mam natomiast juz dziecko 14 letnie i musze powiedziec, ze to to czasami mam
ochote walnac i doprowadza mnie to to do furii. Ale z tym czyms juz sie mozna
dogadac w zasadzie A wychowane jest- pomimo liberalnej matki przez otoczenie
jest odbierane jako surowo wychpwywane, czego nie potrafie racjonalnie
wytlumaczyc- co najwyzej treningami karate ktore zabieraja pare godzin, zuzywaja
energie i potrzebe poslania kogos na mate jednym ciosem- moze kolezanka powinna
sprobowac

Zasadniczo nie uwazam, ze okazjonalny klaps niszczy psychike dziecka itede
itepe- myzle ze moze sie zdarzyc. Zeby nie bylo ze cie za boksera uwazam )
natomiast nei ksiazki a doswiadczenie prowadza mnie raczej do komkluzji ze [poza
klapsem jest caly wachlarz metod. I ze wychowyanie w gruncie rzeczy jest
przegotowaniem na niezgode dziecka. Bo KAZDE dziecko- w pwenym momencie musi nam
troche skoczyc do oczu. jesli trzymamy go na tyle krotko ze nei skacze-
stwarzamy sobie iluzje, zamiast cwiczyc sie w udzielaniu cietych ripost.

sam w domu

[akotlowska1]

nigdy nie mowci i nie straszcie rzeczami ktorych byscie nie zrobili

nie wiedzac nawet kiedy, dziecko wam dorosnie i odpowie"dobrze, zostane w domu
sam"
a wtedy oczy otworzysz szeroko, przystaniesz na moment, pomyslisz: nie moge go
zostawic to 7 pietro, a co jak wyjdzie na balkon, nie zostawie go nawet na 5 min
i dziecie juz bedzie wiedzialo ze kary wymawiane to blef

po co straszyc

moze mowic: chce isc z toba bo cie kocham, bo lubie z toba wychodzic
bo tylko teraz mam czas wolny i chce go spedzic z toba
bo jutro ide do pracy i znow nie bedziemy mieli czasu dla siebie
bo bajki mozesz obejrzec pozniej, a obiad u zosi jest tylko raz na jakis czas,
bo pogoda taka piekna dzis, a jak jutro zacznie padac, to co? kolejny dzien w
domu?
a ja to nie twoj kolega - nie bede ganiac z toba, moge ci poczytac, porysoac,
ale z dziecmi mozesz spotkac sie tam gdzie wychodzimy...
itd
nigdy nie straszylam dziecka zostaniem samemu w domu
bo moj by zostal sam
po 10 min poszedlby do kacika i sie zaplakal ze strachu
a mi nigdy nie chodzilo o straszenie a o uczenie rozumienia innych rzeczy i
ludzi -swiata dookola

niegdy nie wiesz kiedy dziecko ci dorosnie na tyle byb zrozumiec cos wiecej
dlatego zawsze traktuje go na rowni, acz innych slow uzywam

sila

[akotlowska1]

jezuuu ale scenariusz!!!
chyba mama do poprawczaka
nie chce nikogo obrazic
ale sorki
jak mozna malego dzieciak przestawiac z miejsca na miejsce, zamykac w pokoju
gdy jest zle jeszcze go uziemiac i pobudzac zlosc i rozpacz
jak mozna myslec o filmie podczas gdy ma sie ochote karac dziecko

a co by bylo gdyby ta mamusia
wziela 2 szmaty
jedna dziecku wreczyla
druga sama sobie zachowala
lagodnie i z miloscia do dzielca: kochaniutki! ojejej ale narozlewales!
chyba ta zabawa cis ie bardzo podobala, prawda???
teraz mamy duzo do sprzatania
ale to warto, bo jak dzis posprzatamy razem to jutro bedziemy mogli bawic sie
tak znow, prawda?
wiec choc mi pomoc teraz, bo taki dzielny jestes
to z twoja pomoca pojdzie nam jak z platka
a pozniej ja sobie filmik obejrze i tobie wycinac serduszko bede
a po filmie poczytam tobie, dobrze?


czemu rzucac dzieciaczkowi szmate - ma, niech sprzata!
ja bym zachowala sie tak jak to dziecko, choc po 30 jestem

sila

[akotlowska1]

poza tym mamo
zadaj sobie pytanie jak dlugo bedziesz w stanie
przestawiac swe dziecko z miejsca na miejssce?
skoro teraz potrafi wyrwac ci wlosy?
jaki bedzie kolejny jego krok?
piescia w oko mamusi?

uczysz go przemocy naruszajac jego prywatnosc
widac dziecko jest bardzo wyczulone na poczucie wolnosci fizycznej
wiec zawsze bedzie tak reagowac

chyba ze zastraszysz go tak, ze kupe w gacie zrobi a nie ruszy sie z miejsca w
ktore go przestawilas

ja mam ogromne poczucie godnosci wlasnego ciala
i jak ktos trzyma mnie za nadgarstek - furii dostaje
mam wrazenie ze mi c ala wolnosc zyciowa zabiera
ze chce mi zrobic krzywde

i zawsze tak mialam
od malenkosci

wpadka

[akotlowska1]

mamusie samonakrecajace sie
a potem nie wiedza jak z twarza wyjsc z problemu

by twarz zachowac nie trzeba za gardlo trzymac i do ziemi...

czesto dziecko bedzie sie cieszylo gdy uslyszy od rodzica "przepraszam"

gdy mojega synka skarcilam klapsem pierwszy raz
az mnie zszokowalo to co zrobilam
dziecko mialo takie wielkie oczy
zdziwione, smutne, rozrzalene, z wielkim pytaniem "co ja takiego strasznego
zrobilem"

podeszlam, usiadlam obok, i przeprosilam go i oparlam glowe o niego male cialko
i powiedzialam ze bardzo bardzo przepraszam, ze oto bylo bardzo zle, nie
powinnam byla dac klapsa, zle zrobil bo to i tamto, ale ja nie powinnam dac
klapsa, czy mi przebaczysz, prosze
i tak on plakal i ja plakalam, i tulilismy sie do siebie i ja jemu lezki
wytarlam a on mi ))
a potem obiecalam ze juz nigdy wiecej
a on mi powiedzial ze on tez nigdy wiecej...

nie daj sie poniesc nielogice
bezsensowi
glupocie

szyba

[akotlowska1]

ja mojemu synowi mowilam czemu nie moze opierac sie o szybe
pokazalam mu karton
spojrz to jest szyba, ( na stole zrobilam dla niego domek, stolkami umocowalam
karton by imitowal okno, syna postawilam na tym stole ) taka jak ta nasza tutaj
w tym i w tym oknie, a teraz oprzyjsie o ta szybe calym swym cialkiem, no
oprzyj sie...
spadl ze stolu - prosto w moje rece - kucalam naprzeciw i czekalam by go zlapac

i widzisz synku, jakby mamy tu nie bylo - nie byloby miekkiego ladowania,
lezalbys tam, o tam nisko, dlatego nikt nie moze opierac sie o szyby

zrzucil szklanke, pekla - choc syneczku pokarze ci jak niebezpieczne jest szklo
zobacz z kazdej strony jest tak ostre ze latwo przetnie skorke i krew bedzie
leciala, o zonacz u mamusi juz leci
kazda strona tego kawaleczka jest ostrzejsza od noza
i dlatego szklem nie mozna sie bawic

kontakt i prad:
w lesie pokazalam mu spalone drzewo piorunem
piorun dziala jak prad - kiedy dotknie spali, dlatego tylko specjalni panowie
ktorzy maja specjalne rekawice i specjalne srobokrety moga reperowac rzeczy w
ktorych jest prad
nawet ja, jestem duza a pewnych rzeczy nie moge robic, bo nie wiem jak
jestem twoja mama ale to nie znaczy ze wiem wszystko
tak samo ty - jestes moim kochanym synkiem i madrym i dobrym, ale nie wiesz
wszystkiego, prawda?
wiem - odpowiedzial glutek
no to powiedz mi jak zrobic placek ktory tak lubisz...
eeeee....


gratuluje przetrwania sceny w supermarkecie - tez tak mialam
ludzie gapili sie jakbym zabijala wlasne dziecko
a ja tylko siedzialam obok na podlodze ))

powodzenia

co cie denerwuje?

[akotlowska1]

spytaj najpierw sam siebie
czy warto uczyc dziecko rzeczy ktore denerwuja ciebie
czy tez na poczatek lepiej uczyc tych ktore denerwuja czy mecza czy sprawiaja
przykrosc wiekszosci ( bo ty mozesz byc w odczuciach wyjatkiem)

pokazywac dziecku:
nie mozna bawic sie szpilkami - szpilka ma ostra koncowke - pokazac jak ostra
lepiej jak poczuje przy tobie na paluszku i delikatnie
niz sama sobie krzywde zrobi
powie ci idz sobie...
ty do niej powiedz, skaro tak to w niczym ci nie pomoge dzisiaj, siedz sobie
sama jesli mowisz do mnie takie smutne slowa po ktorych serduszko mnie boli
ma wieczne pragnienie dlubania w kontaktach - kup dlugopisy-zabawki z
malym "wsrzasaczem" w srodku - dotykasz czubka i poraza cie nieszkodliwa dawka
z baterii
ale dla dziecka to szok
i jeszcze barwne opowiesci ze tam prad jest taaaaki wielki ze spalic drzewo
moze i dom caly i zabawki i ksiazki, i rower

w tym wieku dziecko nie czuje potrzeby spelniania sie spolecznego - dla dziecka
ono samo jest spoleczenstwem - pepkiem swiata - z rodzicami z boku
wiec to co cie boli czy smuci - na zasadzie pieknym za nadobne
lecz bez zlosci, niecheci, zdenerwowania
pociagnie mocno za wlosy - pociagni - ale tak na skraju bolu i wytlumacz
dokladnie czemu to zrobiles
uderzy w reke udo ramie czy popchnie
zrob to samo - bez zlosci - zeby wiedzialo ze powtorzyles ten sam gest by
pokazac jaka przykrosc na sercu ci to robi takie traktowanie i ze ono by chyba
nie chcialo zostac tak potraktowane przez nikogo nigdy wiecej, prawda?
a nie ze bolalo

moze regularne przypalanie?

[camel_3d]

[krwawymsciciel]

dostawalem klapsy, ale jak podroslem i klapsy okazywaly sie malo skuteczne, to
rodzice kiedys zabronili mi przez dwa tygodnie czytac ksiazek i to byla straszna
kara, bardzo perwersyjna

jeśli nie klaps to miłość

[hedonista.oswiecony]

nie wiem jak można kochając bić, coś jest nie tak, a dla niepoznaki nazwijmy to
klapsem
wystarczy, że czasem widzę jak okropni potrafią być dorośli wobec dzieci, jak
potrafią je zmielić, kogoś kto potrzebuje ich opieki, to bardzo boli... trochę
znam ten ból

[falka32]

napisz też protest do właścicieli psów, którzy bardzo je kochają a nieraz zdarza
im się zdzielić je smyczą lub ścierą za zeżarcie schabu świątecznego z
najwyższej półki w kuchni, zamiast im wytłumaczyć czy się na nie obrazić. Bo z
niektórymi - powtarzam - niektórymi dwulatkami komunikacja jest na tym samym
poziomie.

[jaskolka.dymowka]

Znakomity przykład podałaś, Falko. Ponieważ bicie psa za zeżarcie schabu
później, niż w pięć sekund po przewinieniu, jest równie głupie, jak bicie
dziecka - pies nie skojarzy bicia z przewinieniem, a jedynym skutkiem,
podobnie, jak przy biciu dziecka, jest rozładowanie emocji bijącego.
Po drugie, przykład jest dobry, bo pokazuje, że w istocie nastawienie do psa i
dziecka - ma być uległy, dobrze wytresowany i robić to co ja chcę - bywa
identyczne.

[falka32]

jaskółko, cóż mogę napisać - nie zrozumiałaś ani słowa z tego, co napisałam.

[jaskolka.dymowka]

Falko, radzę się zapoznać ze znaczeniem słowa "ironia" Ale OK, będzie
łopatologicznie: Uważam, że przykład, który przytoczyłaś na poparcie swoich
racji, obnaża ich słabość. A ponieważ Twojego stanowiska nie podzielam,
pozwoliłam sobie na ironię, nieśmiało licząc, że ją zrozumiesz

[falka32]

przykład ma to do siebie, że jest przykładem a nie pełnym odwzorowaniem
sytuacji. To znaczy, odzwierciedla jeden aspekt sytuacji a nie wszystkie.
Inaczej mozna by było jeszcze wywnioskować z tego, co napisałam, że dzieciom,
tak jak psom, należy dawać Chappi.

[chalsia]

wiesz, znałam psa, który był tak strasznie łakomy, że żarł odpadki W TRAKCIE
karania go za to. I nie było na niego siły (oprócz oczywiście trzymania go non-
stop na smyczy i w kagańcu) w tym temacie. Mozna go było lać smyczą jak żarł
syf, ale zżerał go do końca.
Chalsia

[nangaparbat3]

chalsia napisała:

> wiesz, znałam psa, który był tak strasznie łakomy, że żarł odpadki W TRAKCIE
> karania go za to. I nie było na niego siły (oprócz oczywiście trzymania go
non-
> stop na smyczy i w kagańcu) w tym temacie. Mozna go było lać smyczą jak żarł
> syf, ale zżerał go do końca.
> Chalsia


Widać nie to dobre co dobre, ale co komu smakuje ))

dwulatki

[akotlowska1]

to nie wina tych dwulatkow ze do nich jak do psow gadac trzeba, czyz nie?

psy

[akotlowska1]

a skoro to nie ich wina, to chyba rodzicow, a jesli rodzicow to teraz z
dzieckiem trzeba zyc i jak dziecko a nie jak psa wychowywac

[hukers]

a dlaczego rodzicow, to niczyja wina, to normalny etap rozwojowy dziecka

ad wypowiedzi falki32

[kama48]

- popieram je. Niektóre wypowiedzi innych odbieram natomiast, jak potwierdzenie
przysłowia, że syty głodnego nie zrozumie. Powiedzmy otwarcie: klaps jest złem,
bywa nadużywany, czesto jako rozładowanie napiecia rodzica, ale bywa też
świadomie wybranym mniejszym złem.

Czy obserwując z boku wrzeszczące dziecko trzymane przez 3 dorosłe osoby
stwierdzimy, że to nie robi to na nas negatywnego wrażenia? Wybieramy jednak
mniejsze zło i zgadzamy się na bolesny zastrzyk w takich warunkach mimo oporu. I
na nic zdadzą się "mądre" rady i zapewnienia innych matek, ze mozna każde
dziecko ustrzec przed zastrzykami.

głęboko się z Tobą nie zgadzam

[hedonista.oswiecony]

kama48 napisała:
> Czy obserwując z boku wrzeszczące dziecko trzymane przez 3 dorosłe osoby
> stwierdzimy, że to nie robi to na nas negatywnego wrażenia? Wybieramy jednak
> mniejsze zło i zgadzamy się na bolesny zastrzyk w takich warunkach mimo
oporu.
> I
> na nic zdadzą się "mądre" rady i zapewnienia innych matek, ze mozna każde
> dziecko ustrzec przed zastrzykami.


Moje dziecko parokrotnie było w szpitalu. Te wszystkie wenflony, zastrzyki... a
tu mała dziewczynka pomiędzy tym wszystkim. Byłem akurat u niej kiedy trzeba
było zmienić wenflon. Najpierw się wkłuwa taką grubą igłą otoczonę wenfonem,
potem igłę wyjmuje, obandażowuje i podawanie lekarstwa można kontynuować
dożylnie bez wkłuwania za każdym razem.

Moja córa mnie zawołała, żebym poszedł z nią bo się boi (miała wtedy 6 albo 7
lat). Z razu poszła spoko, ale na miejscu odwaga ją opuściła. Kiedy przyszło do
nadstawienia rączki się cała skuliła (trzymałem ją na kolanach). Pielęgniarka
się zniecierpliwiła i chciała bym przytrzymał rękę córki, a ona się wkłuje.
Powstrzymałem pielęgniarkę i powiedziałem, że zaraz moja córa sama to zrobi.
Przytuliłem dziecko, ucałowałem, powiedziałem, że ją kocham i że gdyby była
inna, niebolesna możliwość to czy ona myśli, że pozwoliłbym jej cierpieć?
Wystarczyło 3 minuty i moja córa sama nadstawiła rękę, nie pozwoliła się
trzymać, spokojnie wytrzymała wkłucie choć było to dla niej trudne i bolesne...
Następne razy także już nie były problemem. Podobnie u dentysty... Cierpliwość,
tłumaczenie i miłość... Bicie to łamanie charakteru i brak szacunku... jak
można oczekiwać, że będzie szanować innych ktoś kto jest bity... i niestety za
dużo widuje się nadużywających siły rodziców aby wierzyć w klapsy... choć
pojedyncze osoby na pewno mówią szczerze...

pozdrawiam
HO

pewnych rzeczy trzeba doświadczyć, aby zrozumieć

[kama48]

To, co napisałeś w odniesieniu do mojego postu, to jak rozmowa z głuchym o
dźwiękach, sorki za szczerość.

hedonista.oswiecony napisał:

> Wystarczyło 3 minuty i moja córa sama nadstawiła rękę, nie pozwoliła się
> trzymać, spokojnie wytrzymała wkłucie choć było to dla niej trudne i bolesne...

No i co z tego, zapytam obcesowo?
Czy na tej podstawie masz prawo do uogólnień?

> Podobnie u dentysty... Cierpliwość,
> tłumaczenie i miłość...

Eh, szkoda gadać...

doświadczenie

[hedonista.oswiecony]

Nie rozumiem Cię. Czyż nie oparłem swego na doświadczeniu? Uważasz, że zmyślam?
A czy Ty na podstawie swego doświadczenia masz prawo do uogólnień? Każde z nas
ma tylko jednostkowe doświadczenia, ale ja wierzę, że można inaczej niż siłą i
odkąd sięgam pamięcią nie stosuję wobec córki siły tylko rozmowa i miłość, a
sytuacja w szpitalu to niejedyna gdzie to zdało egzamin. Powiem więcej, dzięki
takiemu postępowaniu nie mam kłopotu aby mi powiedziała jak jest problem bo
wie, że jej nie ukarzę tylko pomogę, problemów nie da się rozwiązać karami.
Takie jest moje doświadczenie.
kłaniam się,
HO

p.s. czasami argumenty zwolenników klapsa odbieram jako lenistwo, łatwiej
przywalić w pupę i mieć "spokój", niż posłuchać własne dziecko

[akotlowska1]

jasne!
od dawna wszyscy w ksiazkach pisza i czasopismach dla mlodych mam
ze kary cielesne to przejaw slabosci charakteru i doroslego!
bo jak to mozliwe by dorosly - 165 cm wzrostu, po maturze - uogolnijmy
65 kg wagi
z doswiadczeniem zyciowym
bagazem przezyc
swiadomoscia ze to jej/jego dziecko
male, nierozumiejace
jak niezapisana kartka papieru
i to od urodzenia my na tej kartce piszemy
pozniej dopiero dziecko moze zaczac pisac samo
ale to pozniej...
wiec taki dorosly...
ma na tyle malo rozsadku by nie mog opanowac w sobie rosnacej zlosci

to chyba raczej nie jest dorosly...

jak pisalam - uderzylam swego synala 2 razy w pupcie
po czym wstydzilam sie tak bardzo ze mu w oczy nie moglam spojrzec
i przepraszalam go ... och jak go przepraszalam za to...
a teraz jest najbardziej szarmanckim eleganckim 6 letnim mezczyzna w szkole
kazdej pani nauczycielce sie ukloni i mowi jak pani dzis ladnie
wyglada ))))))))))))) ale jaja!!!
i ciagle pyta czy jest pod kolor ubrany...
a jak powiem - idziemy
to idzie bez slowa i placzu
bo mowilam ze staram sie za wszelka cene uprzyjemniac mu czas
wiec zawsze mam na uwadze by sie wybawil i pobyl tam grze i z kim lubi
ale sa sytuacje gdzie musi mnie sluchac
bo mama ma obowiazki

tak jest teraz
wczesniej tez
tylko mniej slow i znacznie prostsze
syna do domu zabieralam najlatwiej bdy mu jego empatie pobudzalam - ze taka juz
zmeczona ja i inni dookola
ze zaraz gdy wyjdziemy to oni w pizamki i spac
bo jutro raniutko fajna baja w tv bedzie
i super nalesniki na sniadanie
wiec do luzka szybko bo wtedy szybko ranek przyjdzie

troche wiecej wyobrazni
takiej co dziecko przelknie
i juz
ale gadac tak do dziecka trzeba po jego mysli i w jego jezyku

a nie tak jak do doroslego

zaperzanie sie

[akotlowska1]

niektore mamy tu bardzo nerwowo odpowiadaja
a w koncu wszyscy tu dobrowolni i z powodu malych klopocikow

wiec jak ktos przyklady z zycia daje
to nie znaczy ze uogolnia
tylko pomaga
bo a nuz znajdziemy tu pomysly dla nas dobre?
hm?
dziewczyny!
zrobmy sobie herbatke !
siedzmy przy kompach i pomagajmy sobie wzajem

i panowie tez mogą )))

buzki dla wszystkich

:):):) śliczne

[hedonista.oswiecony]

Naprawdę ślicznie powiedziane i mądre, sprawdzone i godne polecenia.
kłaniam się
HO

[kama48]

hedonista.oswiecony napisał:

> Nie rozumiem Cię.

To widzę

>Czyż nie oparłem swego na doświadczeniu? Uważasz, że zmyślam?

Broń Boże, ani trochę!

> ale ja wierzę, że można inaczej niż siłą i

wiara czyni cuda ...

> odkąd sięgam pamięcią nie stosuję wobec córki siły

Czy ktokolwiek w tym watku sugerował, że niezbedne jest uzywanie siły w stosunku
do KAŻDEGO dziecka???

>tylko rozmowa i miłość,

ci co maja trudne dzieci z pewnością ani nie kochaja, ani nie rozmawiają ...

> sytuacja w szpitalu to niejedyna gdzie to zdało egzamin.

I dobrze, chwała ci za to

>Powiem więcej, dzięki
> takiemu postępowaniu nie mam kłopotu

I dzieki temu, ze nie jest dzieckiem trudnym

>aby mi powiedziała jak jest problem bo
> wie, że jej nie ukarzę tylko pomogę, problemów nie da się rozwiązać karami.

sugerujesz, że ja karzę za zwierzanie się czy mówienie, że cos jest dla dziecka
problemem???

> Takie jest moje doświadczenie.

Ubogie, bardzo ubogie, ale takie twoje szczęście.

> p.s. czasami argumenty zwolenników klapsa odbieram jako lenistwo

Ludzka rzecz złe wnioski wyciagać.

> łatwiej
> przywalić w pupę i mieć "spokój", niż posłuchać własne dziecko

Innymi słowy, ci co daja klapsy, to nie słuchają wlasnych dzieci???

[hedonista.oswiecony]

kama48 napisała:
> >Powiem więcej, dzięki
> > takiemu postępowaniu nie mam kłopotu
> I dzieki temu, ze nie jest dzieckiem trudnym

jakby Ci powiedzieć mało wiesz, ale nie zwykłem za dużo mówić ze sfery prywatnej

> sugerujesz, że ja karzę za zwierzanie się czy mówienie, że cos jest dla
dziecka problemem???

nic takiego nie sugeruję, skąd taka myśl?

>
> > Takie jest moje doświadczenie.
> Ubogie, bardzo ubogie, ale takie twoje szczęście.

przyjemniej mi się rozmawia jak rozmówcy nie oceniają innych bo co Ty o mnie
wiesz?
> > przywalić w pupę i mieć "spokój", niż posłuchać własne dziecko
>
> Innymi słowy, ci co daja klapsy, to nie słuchają wlasnych dzieci???

innymi słowy wielu takich rodziców taka właśnie jest obawiam się

pozdrawiam

[akotlowska1]

switna metoda oswiecony

podziwiam
godne szacunku

ale mozna tego "cudu" dokonac tylko wtedy gdy od urodzenia dziecko traktuje sie
jak CZLOWIEKA
odrebna jednostke
a nie jak psa

dziecko uczy sie obserwujac

wiec przykro mi moje panie
nie kazda z nas jest wspaniala
a przewazajaca czesc popelnia ciagle te same bledy nie wyciagajac wnioskow

pisalam wczesniej - nie straszyc dziecka rzeczami ktorych nie moze rodzic
wykonac: zostawic dziecko same w domu !
bo dziecko zmadrzeje, zapragnie akurat pobawic sie samo i odpowie"to idz a ja
tu posprzatam"
podziwiam to dziecko za inteligencje!!! fajna odpowiedz do wapniaka!

dziecko też człowiek

[hedonista.oswiecony]

akotlowska1 napisała:
> ale mozna tego "cudu" dokonac tylko wtedy gdy od urodzenia dziecko traktuje
sie jak CZLOWIEKA odrebna jednostke a nie jak psa

Święte słowa również... Jak to łatwo ulec pokusie skrótów. Było lato, na dworze
śliczna pogoda, moja półtoraroczna córka była chora i miała zakaz wychodzenia
na dwór. Miałem gdzieś skoczyć i wiedziałem, że ona będzie chciała bym ją
zabrał. Już miałem impuls skłamania czegoś, że tylko do piwnicy czy też
zniknięcia... ale zawahałem się. Na pytanie dziecka gdzie idę powiedziałem
prawdę. Córka oczywiście chciała iść ze mną. W pobliżu był płacz jak to u
dziecka. Wziąłęm ją na kolana przytuliłem i powiedziałem, że wiem, że jest jej
bardzo przykro, że nie może pójść na dwór, ale że nie może bo inaczej się nie
wyleczy i to jest ważne dla jej zdrówka... itd. Proste, spokojne słowa i stał
się cud. Normalnie wyszedłem... Czy zostałbym jakby jednak płakała? Nie, bo i w
czasie jej płaczu zdarzyło mi się wyjść, ale potem (wiele razy leżała w
szpitalu) wychodziłem po położeniu jej spać, ale nigdy nie kłamałem, że będę
całą noc tylko mówiłem, że wyjdę jak uśnie i że ją kocham i przyjdę wtedy, a
wtedy...

Pokusa pójścia na skróty jest wygodna, ale dziecko to człowiek choć taki mały i
tyle jeszcze o świecie nie wie, ale wtedy właśnie najbardziej chłonie świat,
ale przyswaja nie to co się mówi tylko to co się robi

Nie znaczy to, że jestem święty bo i próbowałem klapsem i ja nakrzyczałem, ale
to było jasne ja słońce, oczywiste, niepodważalne, że klaps i krzyk nie działają

kłaniam się i więcej miłości do dzieci życzę
HO

PIWNICA

[akotlowska1]

zgadzam sie po tysiackroc!
zajelo ci to wiecej czasu
ale sumienie czyste
i dziecko szczesliwsze

a i pewnie szybciej zdrowa corcia bo tez jak tatus na dwor chciala
wiec nie sprzeciwiala sie
tylko lykala?

moj synal gdy plakal bo niedobre lekarstwo
zgadzalam sie z nim
nie klamalam
ale stanelam przy oknie i piekny swiat pokazalam i piaskownice, i drzewo z
galezia i dzieciaczki co ganiaja
co tylko czeka bysmy tam poszli

w internecie filmy w kinach przegladalismy
na ktory to pojdziemy w pierwsza sobote po wyzdrowieniu...

od razu zapragnal caaaly antybiotyk lyknac ))

Łykanie leków

[hedonista.oswiecony]

ups... falstart ;)

[hedonista.oswiecony]

córa dopiero ostatnio nauczyła się łykać pigułki... jak się bała to jej
rozpuszczałem na łyżce, kruszyłem... coś się kombinowało, przecież te leki
czasem takie wielkie, a tu takie małe dziecko... Teraz już umie... ale też
przyznam, że ona to skołowana od tych leków bo choruje często na nawracające
zakażenia układu moczowego... ostatnio jakby lepiej ale furagin non stop i
ciągle nie wiadomo dlaczego to wraca

ale też jak miała dostać zastrzyk to nigdy nie mówiliśmy jej, że to nie boli bo
przecież za chwilę się przekonałaby, że kłamiemy. Mówiliśmy, że to będzie
trochę bolało, ale że zdrówko, że coś tam i przytyliło się dziecko i dawało
radę

pozdrawiam
HO

choroba

[akotlowska1]

jakze to szkoda ze taka mala
a juz nacierpiala sie

moj synal mial 2 lata gdy wyladowal w szpitalu
z taka goraczka ze drgawek dostal
mysleli ze to epilepsja - kolejne badania - ale nie
goraczka
bo zapalenie pluc, jakas choroba watroby(nie pamietam nazwy), grypa zoladkowa i
cos jeszcze
kilka chorob w jednym czasie
z nim na lozku spalam w szpitalu - takie malutkie - bo to jedyny sposob wyczuc
nawracajaca goraczke - niebezpieczne bardzo
sie rozchorowalam-grypa
w domu meza co sie dowiedzialam o zdradach jego- wieec rozwod, a na studiach
praca do obronienia.........., no i mieszkanie co kupilad do odebrania wlasnie,
i gorali od kafli w srodku
i ja sama jedna z tym wszystkim - jedyna
bez pracy bo wychowawczy
a on nagle przestal placic - wiec sady

ani razu sie nie zdenerwowalam na dziecko wtedy
ani razu nie poczulo mojego stresu
alee poczulo brak kina czy innych przyjemnosci...forsa

i dumna z siebie jestem!
howkh! (chyba tak to sie pisze ))

szmaty

[akotlowska1]

wiec jak piszecie mi o nerwach bo dziecko wody pozbierac po sobie nie chcialo
czy coklwiek innego...
nerwy... bo co?
z jakiego powodu?


a moze warto wejrzec w siebie czasem
podobno dziecko jest odzwierciedleniem rodzica w jego zachowaniu...

moze te chaotyczne bieganie, trzaskanie drzwiami, drwiny, brak szacunku,
respektu, empatii,
moze to gdzies zaobserwowalo?
moze w domu rodzinnym?

zastanowmy sie, jak dziecko sie zachwuje?
moze przypomina tobie ciebie sama/samego?

skoro ja szanuje innych, umiem wytlumaczyc dziecku na czym szacunek polega...
czyz nie?
itd

wow

[hedonista.oswiecony]

to żeś szkołę życia przeszła, respect i szacunek

[akotlowska1]

dzieki
kazdy swoj kamien... itd
zamykam sie na tymczasem bo zagadalam tu wszystkich jak widac
ty tylko przetrzymales

zycze Twej coreczce najwiekszego Mikolaja z Najwiekszym worem prezentow
calym tylko dla niej

a Tobie i Zonie twej
radosci i milosci
Alleluja! alleluja!

zlo?

[akotlowska1]

a moze Kamo
jak mamy dziecko pobudliwe, nieskore do wspolpracy
moze lepiej zanim tez zastrzyk przyslowiowy na sile damy
to pojdziemy do doktora
ten przepisze meliske dla dziecka czy inne ziolka
czy tableteczke na usniezenie bolu?
albo sam zwyky syropek na grype?
tam w srodku sa leki przeciwbolowe i usypiajace nieco?
wtedy dziecko nie reaguja az tak brutalnie...

opowiem

[akotlowska1]

opowiem wam moje zdarzenie

moj syn 4 lata wtedy, dentysta bez pytania mnie o zgode zaczal wyrywac zeba
NA ZYWCA
jak zaczal-skonczyc musial
a dziecko wrzeszczy, potem zlane, czerwone
dotknac sie nie da
dentyste z...am potem
ale teraz moje dziecko!!!

nastepny rok... mowy nie bylo o dentyscie
nawet czyszczenie zebow go bolalo
myslalam - nic tylko narkoza! bo dziura w zebie!

znalazlam po dlugich poszukiwaniach pania...dentystke

ta dala mi najpierw tabletke, 30 min przed wejsciem do gabinetu - dac to dziecku
dalam - poskutkowalo na tyle ze usiadl na fotelu buzke otworzyl - zabkow
dotknac nie dal
za drugim razem dal podotykac
za trzecim razem wyczyscic
za czwarym razem dalam mu placebo
NIC NIE CZUL
jak poprzednio z lekiem!
po zabiegu - schodzi z fotela usmiechniety
nic nie bolalo - mowi do dentystki_ bo mama dala mi to swietne lekarstwo
przeciwbolowe od pani!
nic nie bolalo!
byl zachwycony

potem dentystce to powiedzialam - uwierzyc nie mogla
jak wielki to przyklad na fakt jakie cuda psychika zdzialac moze!!!

bo w wiekszosci przypadkow to psychika krzyczy a nie bolace cialo

dlatego Oswiecony robi kawal swietnej roboty
bo tlumaczy
i serce rozumie

ale tak sie nie da wychowywac ni z tad ni zowad
tak trzeba od poczatku
w innym wypadku - skutki sa pomniejszone i czekac trzeba na nie

czyli miec cierpliwosc
ale mamy cierpliwosci nie maja bo klapsy sprzedaja - kolo

nauka

[akotlowska1]

nauka w las nie idzie
cala moja ciaze siedzialam w podrecznikach psychologii
wczesniej pracowalam z dzieciaczkami potrzebujacymi pomocy
po urodzeniu mojego z synkiem charytatywnie sie udzielalismy
nauczylam go oddawac zabawki dobre, niezepsute innym dzieciom co takich zabawek
nie maja


to, jakim moj syn jest teraz
to ze teraz na kazdym przyjeciu nie musze g pilnowac
bac sie ze pojdzie gdzies bez zmej zgody
wejdzie gdzies i kosci sobie polamie

teraz siedze sobie spokojnie i bawie sie
i syn mi nie przeszkadza
bo wie ze i on ma frajde
a i mama tez ma prawo do wypoczynku - jak on ma prawo do obejrzenia bajki
do grania w noge, chodzenia na karate, siedzenia w wannie godzine

gdy background jest pelen chwil w ktorych staramy sie sobie wzajem uprzyjemnic
chwile - to obowiazek posprzatania po sobie jest znikomy

zycie zbyt krotkie by sie zloscic na siebie

zlote slowa

[akotlowska1]

DENERWOWANIE SIE Z JAKIEGOS POWODU
JEST ATAKIEM NA WLASNE ZDROWIE

[tees1]

jakis teoretyczny jestes

ani dzieci, ani dorosli nie sa doskonali
a mimo to musza sobie radzic i zdazyc na osma (no, z rzadka mozna sie spoznic)

[hedonista.oswiecony]

tees1 napisał:

> jakis teoretyczny jestes

ano teoretyczny, ojciec 9-letniej córki, kompletny teoretyk

[sarna68]

Witaj. Rozumiem cię doskonale,ze tracisz cierpliwość.Mnie narazie udało się nie
bić syna 11 lat,choć nieraz wyleję może łez.Mam nadzieję że tak już zostanie.Co
mnie mobilizuje ? Katowane dzieci moich znajomych,z odciskiem dłoni ojca na
policzku, z pręgami pasa na całym ciele.One dają mi siłę , bo żalu w ich oczach
nie odkupi nic.No i oczywiście ufność w oczach mojego syna.Co nie znaczy że masz
pozwolić wejść sobie na głowę.Ja uczę się cały czas , przedewszystkim
stanowczości.Bądz ciepła ,ale stanowcza co często nie jest łatwe.I staraj się z
całych sił, nie podnoś ręki.Jak nie dajesz rady podnieś głos, ale nie
rękę.Trzymam kciuki za Ciebie i siebie również.

łagodna perswazja i konsekwencja, czasami siła

[hukers]

Witam,
bardzo ciekawa i merytoryczna dyskusja się wywiązała na forum.
My mamy dwie córki - pierwsza ma 2 latka i osiem miesięcy,druga 6 miesięcy.
Mogę się wypowiadać oczywiście tylko o starszej od młodszej nie można jeszcze
niczego wymagać, tylko trzeba zaspakajać jej wymagania. Starsza córa jest
dzieckiem raczej niepokornym, ale mamy pewne metody, które wydają sie być
skuteczne, przynajmnie w przypadku naszej córki. Metody te wymagają jednak
czasu, cierpliowości, konsekwencji, czasami użycia siły. Podam kilka
przykładów. Córka nie chce wychodzić z wanny po kąpieli, zaczynam czytać gazetę
i mówię, że jak już będzie gotowa, żeby dała mi znać, nie chce myć zębów,
zamykam drzwi i mówię, że nie wyjdziemy dopóki nie umyje (jeżeli chce wyjść nie
puszczam jej), tłucze widelcem po stole - mówie, że jeżeli jeszcze raz uderzy
zabiore jej widelec, wypluwa syrop z antybiotykiem, daje jej dopóki nie
połknie. Po kilku próbach nie ma problemu z kąpielą, myciem zębów, tłuczeniem
widelcem po stole i połykaniem antybiotyków (choć przy pierwszym razie 1/3
buteleczki została wypluta). Trzeba zawsze zostawić sobie trochę czasu na
wychowanie dziecka, żeby być skutecznym. Zdarzają się oczywiście takie
sytuacje, że czasu nie ma bo np. wychodzimy po wizycie u znajomych do domu a
córka chce się jeszcze bawić. Robimy wtedy tak, pięć minut przed wyjściem
mówimy córce, że za chwilę wychodzimy, żeby się przygotowywała, kiedy zaczynamy
się ubierać a ona nadal się bawi i nie chce wyjść następuje miękka perswazja
pozytywna, "choć do domku, w drodze opowiem ci bajkę o złym wilku, ktory
znalazl czerwoną piłeczkę w lesie", jesli to nie skutkuje, wtedy ostatnia
szansa na uniknięcie rozwiązania siłowego - liczę do trzech jesli nie
przyjdziesz sie ubierac wtedy ubiore cie na sile" i przy trzech przychodzi,
choc oczywiscie na poczatku sprawdzala czy to dziala i czy bede cos robil na
sile. Podobnie jesli wchodzi na stol - raz, dwa, trzy i schodzi. Wszelki
rozwiązania siłowe oczywiście bez zbędnych nerwów i gestów. Generalnie
wychowujemy corke i druga rowniez bedziemy wychowyali bez klapsow, natomiast
uzycie sily jest czasami niezbedne.

[akotlowska1]

bardzo ladnie to opisales
ze wszystkim prawie sie zgadzam

jednakze nigdy nie ubieralam dziecka na sile
ani nie robilam z nim nic na sile...
po prostu siadalam przy nim i pytalam: i co? jestes d uzym chlopcem, i co? czy
teraz chcesz bym zaczela traktowac cie jak dzidziusia?
takiego malusiego ktory ciagle wrzeszczy, kopie, rzuca sie? mysle ze jeste juz
tak duzy by zrozumiec ze niektor rzeczy mama musi zrobic i ty tez
ja musze zrobic pranie i obiad
a ty musisz sie ubrac
łeeeee, nie chce!!!!
dobrze , nie ma sprawy
ale pamietaj ja tez nie chce zrobic ci dzisiaj obiadu...
pamietaj...
i nie wyszlismy...
nadeszla pora obiadu, wzielam jablko i jem je przy nim by mu soki trawienne
zaczely dzialac
mamo glodny jestem...
o syneczku... dzis dzien niechcenia sie
tobie nie chcialo sie ubrac
a mi nie chcialo sie zrobic jedzenia
ale mamo glodny jestem
syneczku, nie chce mi sie! masz jabluszka na stoliku, jak chcesz cos zjesc sa
tam tez banany, ale wez je sobie sam bo mi sie nie chce po nie isc...
za 2 godziny:
mamo
tak?
chcialbym makaronik
a aj chcialabym bys sie ubral, proponuje takie rozwiazanie: ty sie ubierzesz a
ja w tym czasie przygotuje ci jedzonko, dobrze?
taaaak
pozniej: mamusiu dziekuje ci ten makaronik jest taki pyszny
a ja tobie dziekuje synku ze tak ladnie sie ubrales, i mam nadzieje ze widzisz
teraz ze kazde z nas ma jakies obowiazki, i jak trzeba to trzeba a jak nie
trzeba to nie nalegam, prawda?

no wlasnie to przyklad jak ucze syna ze kazdy ma do odegrania jakas role w zyciu

6 lat

[akotlowska1]

moj syn ma teraz 6 lat
ktoregos dnia wrocilam zmeczoma, i obolala z pracy
o 7 juz spalam prawie
mowie: syneczku, przepraszam cie, nie poczytam ci dzis ksiazeczki bo taka
zmeczona jestem...
dobrze mamusiu to idz spac juz a ja zalatwie wszystko
co zalatwisz?-pytam zdziwiona
zejde na dol, wylacze twoj komputerek, swiatla pogasze, przyjde do pokoiku i
sobie porysuje...
a ja moge isc spac?
tak
i nie bedzie ci smutno czy samotnie?
nie ty bedziesz spac tu, a ja obok ciebie bede siedzial i bawil sie

o 9 przebudzilam sie - spal smacznie w swym lozeczku

na drugi dzien zabralam go na pizza w podziekowaniu za wielkie serce i
zrozumienie i pomoc.

[hukers]

ok, bardzo dobry przykład, ale czy mogłabys odniesc sie konkretnie do mojej
sytuacji. Jestesmy u znajomych godzina 21, a mala nie chce wychodzic, bo sie
bawi.

[triss_merigold6]

Uprzedziłabym żeby kończyła zabawę i powoli się żegnała, minuta
wyjaśniania "późno jest, wszyscy są zmęczeni, trzeba iść do domu", za rękę i
ubieramy.

[hukers]

uprzedzenie jest, wyjasnienie jest, zacheta jest:opowiem ci bajeczke itd,
liczenie do trzech jest i dalej nic, dalej chce sie bawic. wtedy tak jak mowisz
za reke i ja ubieram, teraz bez uzycia sily (ale dwa albo trzy razy trzeba bylo
ja uzyc). Uzycie sily w przypadku mojego dziecka nie oznacza dzikich walk, ona
raczej traktuje to jak zabawe, nie chce np. wlozyc reki do rekawa a ja ją
wkladam na sile

[arine]

Jestem Mami trzynastolatka.Mutacja i te sprawy...
Pamięć mam dobrą jednak i kieruję się do dzisiaj pewnymi zasadami.
Klapsicha nie dostał nigdy(straszę go czasem ,że "inauguracyjnie dostanie w
d..ę na środku ulicy"
Moje rady-sprawdzone,ale nie wiem czy pedagogiczne do końca
1)Konsekwencja-za karę nie ma "dobranocki"-pomimo niewinnych ocząt wpatrzonych
błagalnie-dobranocki tego dnia nie było.
2)Mówisz i tłumaczysz pooowoli,jak do szwajcara na chińskim targu-"mama jest
zmęczona -zobacz jak mamusi garbik rośnie(tu robisz garbik)
Jeśli wiesz ,że to co mówisz trafia do dziecka,a dziecko zadaje nieskończoną
liczbę pytań ,to staraj się tłumaczyć wszystko jak najlepiej-jak nie
wiesz "któla planeta ma najfięcej księżycóf"powiedz,że przeczytasz mądrą
książkę i wtedy mu powiesz.Powiedzieć w końcu musisz-mama jest najmądrzejsza
Aaaa..mała rada :jak dziecko zacznie mówić brzydkie wyrazy,to udawaj,że nie
wiesz o co mu chodzi-"kura?nie dzisiaj jadłaś rybkę"..itd
Dziecko nie będzie "tak"mówić, a to doświadczenie przyda się później-napiszę
Ci za parę lat.Trzymaj się!

[szablonowe]

1) Jakie kary stosujecie gdy dziecko jest nieposłuszne
moj syna ma 4 i pol roku. bardzo wazne sa dla niego kreskowki i dlatego
najwieksza kara jest zakaz ogladania telewizji przez dzien. wiekszych/innych
kar nie stosuje bo niepotrzebne sa. dla niego dzien bez bajki wieczorem jest
tragedia i dlatego kara osiaga zamierzony skutek.

2) Co robicie gdy zbiera w was słość i tylko silką wolą powstrzymujecie się aby
nie zbić dziecka. Ja np. najchętniej poszłabym na
pół godzinny spacer, ale jest to mozliwe tylko wtedy gdy mąż jest w domu.

no wlasnie trudno mi jest zlosc na dziecko opanowac czasem. staram sie liczyc,
wychodzic, nie odzywac sie. nie ma chyba uniwersalnego sposobu na takie
sytuacje. zreszta czasem trzeba pokazac ze jest sie zlym dziecku. moze nie
zbic/bic ale pokazac zlosc.

pozdrawiam.

[miss_blokers]

A moj synek ma 15-scie miesiecy i na "nie wolno" raczej nie reaguje. Jest
troszke nieposluszny, strasznie zywy i ciekawy, a ostatnio zauwazylam, ze
probuje na co moze sobie pozwolic. Jak reagowac, gdy kolejne "nie wolno" i
wynoszenie z miejsca przestepstwa nie pomaga...? Dac klapsa? Takiemu maluchowi?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=21349488

Lena i Kubutek

[miss_blokers]

Zastanawiam sie tez czy tlumaczenie typu "nie bij mamusi bo mamusie bedzie
bolalo" do niego dociera...tzn. czy sens dociera?

[akotlowska1]

nie wystarczy powiedziec nie wolno i wynosic
szkoda ze nie napisalas czego nie wolno mu...
bede zgadywac:
nie wolno wchodzic na stol, synku, zobacz jaki ten stol ladny, czysty, talerze
na nim stoja, a w talerzach jedzenie. myslisz ze mozna chodzic po stole?
czy chcialbys miec swojego buta w swoim jedzeniu? ( i tu smiech) to choc
wlozymy (smiech, zarty) na podnies nozke !!! o chlebek o bucik! swietnie! a
teraz zobacz co sie stalo: na twoim buciku jest piasek i inne brudy z podlogi,-
spojrz na podloge... brudna? oj taaak, a teraz popatrz na ten chlebek... na
nim teraz sa ziarnka piachu i kurz... chcesz to teraz zjesc? dawaj, zjemy...
(proba dawania do ust) i zapewnw nie bedzie chcial zjesc bo to przeciez takie
okropne - mama tyle brzydkich rzeczy opowiedziala o tych brudach... ( zobacz
synku... ten chlopak pluje na ziemie, idzie i pluje, a fuj! jakie to okropne!
prawda??? ... a pozniej ty chodzisz po tym swymi butkami... dlatego nie mozna
podeszwy dotykac paluszkoami
i tak dalej
dziecka nie mozna zabierac z miejsca przestepstwa
chcesz miec spokoj to poswiec sie przez pierwsze 4-5 lat
i tlumacz wszystko, pomagaj mu zdobywac kazdy szczyt

gdy dziecko chce wejsc po schodach
a matka zajeta rozmowa tylko krzyczy - nie wchodz tam , nie wchodz bo ci wleje
po czym idzie na sekundke sciaga go se schodow, dalej gada, dziecko znow na
schodzy, ona krzyczy, nie wchodz...
i kolko
a co by bylo gdyby zaspokoila ciekawosc dziecka?
pozwolila mu wejsc na te schody pomagajac mu- to znaczy pilnujac by nie
zachwial sie i nie zlecial?
to by sie stalo, ze dziecko by weszlo, byloby dumne z siebie, mialoby dosyc
wrazen na nastepnych 15 min
a amama? gadanie nie ucieknie
a bycie matka dzicka 1,2,3,4,5, letniego ucieknie i to szybko
a pozniej okarze sie ze dziecko pluje na matke badz ja wali...

dzieci do 4roku zycia

[akotlowska1]

nadmienie jeszcze:
dzieci do 4 roku zycia - kary siedzienia , nie bawienia sie, nieogladania -
maja one sens zaraz po tym jak narozrabiaja i powinny trwac nie dluzej niz 10
min
a to dlatego ze dziecko nie ma takiego rozzumu jak my i odbiera takie rzeczy
inaczej - jako odczucia a nie konkretne mysli, nie czuje ze zrobil cos zle ale
czuje zla atmosfere dookola, po czym wnioskuje ze poprzednie jego zachowanie to
wywolalo
dlatego dzieciom trzeba powtarzac wielokrotnie - bo ten sposob myslenia dopiero
w nich wzrasta
u dzieci nie ma konsekwencji, logiki, a raczej kojarzenie - powolne, powolne...

brudne buty

[akotlowska1]

jak dziecko zachowuje sie bardzo nietypowo - zle, krzyczy, wrzeszczy, rzuca sie
sprawdz, pomysl
moze w przeciagu ostatnich dni bylas w miejscu gdzie dziecko bylo swiadkiem
takiego zachowania u innego malca?
i teraz ciekawe jest "jak to sie je"


kazde nowe zachowanie to dziewicza droga po nieznanym
uszanuj to, pomoz mu rozpoznac czy to dobre czy zle
potem przez 5 min siedz z nim twarz w twarz i mow mu jak to zle sie zachowal,
jak ci przykro bylo
wytrenuj specjalny ton w glosie
ostry i smutny
ktorego bedziesz urzywac tylko w chwilach jego calkowitego rozluznienia i
nieuwagi i olewani uczuc innych
po to by go do porzadku przywolac

rodzice!!!
my rowniez jestesmy nauczycielami!
uczymy nasze dzieci
wiec czasem musimy stosowac nauczycielskie metody

nie wolno

[akotlowska1]

pomysl, jakby tobie maz powiedzial "nie wolno" co bys zrobila?
na pewno bys sie wsciekla - co to ja pies jestem?
nie wolno mi? przeciez czlowiekiem jestem!!!

a jakby poswiecil ci tyle czasu ile potrzebowalabys by zrozumiec dla czego nie
mozesz czegos tam zrobic...
to jakby to bylo?

[akotlowska1]

dalam memu synowi dwa razy klapsa
i bardzo tego zalowalam, bo to moja bezsilnosc i moj stres i moje niepoukladane
zycie zrobily takiego nerwusa ze mnie
1. kary: time out. to znaczy usiasc na krzesle ma, bez tv bez bajek 5 - 10 min,
zero slodyczy przez 1 czy 3 dni - zalezy od tego co zrobi. rodzice mowia"ale
moje dziecko nie usiadzie, nie da rady" moj syn tez nie zgadzal sie siadac na
time out. pomyslalam ze teraz albo ja albo on: wzielam gleboki oddech,
wyprosilam innych z pokoju, zamknelam drzwi, usiadlam w kucki na podlodze, i
nic nie mowie tylko patrze jak sie rzuca, krzyczy, burzy. zero reakcji z mej
strony, w takiej chwili nie mozna okazac slabosci choc serce krwawi, bo to na
aprzyszlosc dziecko zapamieta ze placzem i wrzaskiem moze przesunac granice...
no i jak po 10 min takiego zachowania czerwony i mokry, spocony byl ja mowie
najbardziej spokojnym i cichutkim tonem (cicho-by on zmusil sie do bycia cicho
tez - bo w koncu ciekaw jest co mama powie po tak dlugim czasie milczenia)i co
z tego synku masz? kocham ciebie ale nie pozwole bys tak sie zachowywal, jestes
madrym dobrym dzieckiem, jestes i zawsze byles i bedziesz tym pierwszym moim
dzidziusiem, kocham ciebie jak moje pierworodne, jedyne, ale ci nie pozwole
(wszystko takim tonem - transowym) chcesz by cie inni lubili szanuj innych, by
cie kochali kochaj innych, chcesz by cie znienawidzili, kopali, pluli na
ciebei, psuli twoje zabawki - jesli tak chcesz synku to badz sobie niedobry, ja
kochac ciebie bede zawsze, ale nie bede ci tak pomagac bo robisz wszystko by
mnie i innych od siebie odsunac....
i choc nie wszystko wtedy jeszcze rozumial - 3 lata, uspokajal sie,
prrzychodzil do mnie i usypial zmeczony.
dwa razy mialam sytuacje gdy sie rzucil na podloge, nigdy nikogo nie popchnal,
nie podrapal, nie uderzyl, nie wyrwal zabawki, od samego poczatku gdy pierwszy
raz wyrwal mi zabawke z reki - ja mu wyrwalam i spytalam czy tak lubi i
wytlumaczylam ze tak nie mozna, ze musi poprosic czy raczke wyciagnac (wtedy
tez jeszcze wszystkiego nie rozumial, ale zrozumial podstawy a potem reszte)
dziecko jest takie ze czesto nie zrozumie co znaczy "gorace" gdy nie poczuje
niektorych emocji nie da sie wytlumaczyc, opowiedziec.

2. co robie gdy robie sie wsciekla?
patrze na siebie w lustro, potem na dziecko i mowie sobie - to nie twoj
partner, to DZIECKO, on nawet nie potrafi wlozyc wtyczki do kontaktu, on ciebie
kocha i nie chce zapamietac swej jedynej mamusi jako zlej, nerwowej baby, to
dziecko z pachnaca satynowa skorka, cieplutkim snem i kolorowymi snami, on byl
w twoim brzuszku... na kogo jeses zla... na siebie? bos wariatka, glupia... a
moze na swego faceta? ale dziecko to nie twoj facet... to ddziecko kacha cie i
kochac bedzie zaaaawsze, przez reszte twego zycia

uloz sobie taka"modlitwe" ze slow o swym dziecku ktore owoduja w tobie
najwieksze zmiekczenie mysli, ktore wywoluja matczyny, radosny, kochajacy
usmiech na ustach, takie uczuci w trakcie ktorych zapominasz gdzie jestes i
tylko to dziecko widzisz... ))
jak to cudownie czuc gdy dziecko przychodzi. kladzie rece na ramionach"mami,
kocham cie"

jestes jedyna "mami" swych dzieci, JEDYNA, na cale ich zycie!!!

[hukers]

te przyklady tez dobre, ale raczej dla starszych dzieci. wydaje mi sie, ze
dziecko 1,5 roczne, czy dwuletnie po pierwsze nie slucha dlugich wywodow typu,
nie rob tak bo mamusi przykro itd, przez 5 minut, bo nie potrafi na tak dlugi
czas skupic swojej uwagi, a po drugie nie dawanie dzieciom zabawek czy
wyrywanie nie swoich, to normalny etap rozwojowy, ktory jest potrzebny i za
jakis czas minie. poza tym przyklady typu nie bij kogos bo to boli, zobacz jak
boli i uderzamy dziecko na granicy bolu, tez sa zbyt skomplikowane rozumowanie
przyczynowo skutkowe i dziecko w tym wieku nie ma prawa tego zrozumiec,
zrozumie to dopiero w wieku 3 lub 4 lat, o ile dobrze pamietam. prosze o pomoc
jakiegos psychologa znajacego sie na rozwojowce. ktos tu pisal, ze komunikacja
z dwulatkiem czasem moze przypominac komunikacje z psem i w aspekci przyczonowo
skutkowym ja sie z tym zgadzam

ad wypowiedzi falki32

[kama48]

- popieram je. Niektóre wypowiedzi innych odbieram natomiast, jak potwierdzenie
przysłowia, że syty głodnego nie zrozumie. Powiedzmy otwarcie: klaps jest złem,
bywa nadużywany, czesto jako rozładowanie napiecia rodzica, ale bywa też
świadomie wybranym mniejszym złem.

Czy obserwując z boku wrzeszczące dziecko trzymane przez 3 dorosłe osoby
stwierdzimy, że to nie robi to na nas negatywnego wrażenia? Wybieramy jednak
mniejsze zło i zgadzamy się na bolesny zastrzyk w takich warunkach mimo oporu. I
na nic zdadzą się "mądre" rady i zapewnienia innych matek, ze mozna każde
dziecko ustrzec przed zastrzykami.

Sorki, ale coś mi zaczeło szwankowac i nie wiem, czy przypadkiem nie powtarzam
tego postu

[kama48]

akotlowska1 napisała:
> 1. kary: time out. to znaczy usiasc na krzesle ma,

i dlatego twoje pouczenia sa nic nie warte, bo dziecko, które jest w stanie za
karę czy na polecenie usiąść z dobrej woli na krześle nie wymaga uzycia siły

> moje dziecko nie usiadzie, nie da rady" moj syn tez nie zgadzal sie siadac na
> time out. pomyslalam ze teraz albo ja albo on: wzielam gleboki oddech,
> wyprosilam innych z pokoju, zamknelam drzwi, usiadlam w kucki na podlodze, i
> nic nie mowie tylko patrze jak sie rzuca, krzyczy, burzy. zero reakcji z mej
> strony, w takiej chwili nie mozna okazac slabosci choc serce krwawi, bo to na
> aprzyszlosc dziecko zapamieta ze placzem i wrzaskiem moze przesunac granice...
> no i jak po 10 min takiego zachowania czerwony i mokry, spocony byl ja mowie
> najbardziej spokojnym i cichutkim tonem (cicho-by on zmusil sie do bycia cicho
> tez - bo w koncu ciekaw jest co mama powie po tak dlugim czasie milczenia)i co
> z tego synku masz? kocham ciebie ale nie pozwole bys tak sie zachowywal, jestes
>
> madrym dobrym dzieckiem, jestes i zawsze byles i bedziesz tym pierwszym moim
> dzidziusiem, kocham ciebie jak moje pierworodne, jedyne, ale ci nie pozwole
> (wszystko takim tonem - transowym) chcesz by cie inni lubili szanuj innych, by
> cie kochali kochaj innych, chcesz by cie znienawidzili, kopali, pluli na
> ciebei, psuli twoje zabawki - jesli tak chcesz synku to badz sobie niedobry, ja
>
> kochac ciebie bede zawsze, ale nie bede ci tak pomagac bo robisz wszystko by
> mnie i innych od siebie odsunac....

Innymi slowy masz łatwe, typowe dziecko i zero doświadczeń z trudnymi, skoro
wystarczyło raz 10 min i piękne słowa


> 2. co robie gdy robie sie wsciekla?
> patrze na siebie w lustro, potem na dziecko i mowie sobie - to nie twoj
> partner, to DZIECKO,

i tak patrzysz w to lustro godzinami, miesiącami ...

[izabela_741]

No przepraszam ale mnie rowniez takie przeslodzone kawalki nie biora.
A modlitwa do wlasnego dziecka powalila. ))

[rokkoko1]

Weś się za siebie. Planuj, organizuj, rusz wyobraznię. Decyduj o swoim życiu i
twoich bliskich. Skoro już są obie na tym padole, to prosze bardzo, mlodszą
wysylaj z kims na spacer, a ze starszą baw się jak szalona (ciekawe czy
potrafisz). Zostaw je w spokoju, mówiac starszej, że jej ufasz i na pewno będą
sie świetnie bawily. Nie podsluchuj, nie podgladaj - daj im szansę. A dużej mów,
że ma szczeście, bo mogla by mieć siostrę chorą i wtedy trzeba by było poswięcić
jej duzo wiesej czasu. I chyba wiesz o co chodzi - trzeba się starać i być
intelektualnie rozbudzonym (gdy instynkt śpi).
a.

[kocham.niebije]

Bardzo się ciesze, że istnieje taki wątek na tym forum, zachęcam więc wszystkie starające się wychowywać bez klapsa mamy do wziecia udziału w akcji: Kocham. Nie biję. miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35612,3371485.html. Pozdrawiam. Anna Mazepa-Sobiak

[jacksparrow1]

Najlepsze wychowanie byloby bez bicia, tego nikt nie zaprzeczy, ale niestety
nie da sie tego osiagnac.Nie uwierze w to jak ktos mi mowi ze NIGDY swemu
dziecku nie sprzedal klapsiora.I rozroznic nalezy klapsa i regularne bicie,
maltretowanie z byle powodu.
Ktos slusznie zauwazyl, ze czeste dawanie klapsa mija sie z celem.Dziecku to
spowszednieje i juz.Tak jak spowszednieje zakaz TV czy cokolwiek innego.Zawsze
musimy przygladac sie co dziecko preferuje w danym momencie i dzialac.Np zabrac
ulubiona zabawke na reszte dnia, pozbawic deseru na ktory czekalo, albo
wczesniej przygotowaliscie razem i teraz deserek czekal w lodowce.
W przypadku z mlodsza siostra ja zastosowalam kilka razy taki trick i u mnie
sie sprawdzilo.Corka zawsze podkreslala ze to sa jej zabawki i jej braciszek
nie moze sie bawic, ale jak przychodzila do jego pokoju to bylo ze nalezy sie
dzielic.Po kilkunastu rozmowach jak to moze byc ze w twoim pokoju to twoje
zabawki i nie mozecie sie razem bawic a w jego pokoju to macie sie razem bawic -
kupilam synowi fajna zabawke i corce nie pozwolilismy sie bawic ta
zabawka.Danego dnia poczywiscie.Skrecalo ja, ale potem nie mialam problemow ze
to jej zabawki.Czasami teraz nie chce zeby syn sie bawil czyms, ale spowodowane
jest to tym ze boi sie ze moze to zniszczyc bo jest to delikatne, badz dostala
to od kolezanki.Syn sie nauczyl to respektowac, jak i ona ze czasami on nie
chce dac sie jej pobawic czyms swoim.
Uwazam ze klaps w wychowaniu dziecka jest niezbedny, ale tylko w wyjatkowych
syt.Nie wtedy kiedy masz juz dosyc tlumaczenia po raz setny jakiegos zadania z
matematyki( no to jeszcze przed toba) i dziecko nie moze tego pojac i w akcie
desperacji dajesz klapsa.To nic nie da.Dzieciak i tak nie zrozumie.Albo ze
mleczko sie rozlalo.Ale sa syt. ze niestety nalezy.Czy to wielokrotnie
tlumaczenie ze na ulice sie nie wybiega, nie odchodzi sie od rodzicow w
zatloczonych miejscach , nie wychyla przez okno itp itd.CZasami okrezna droga
jest droga najkrotsza i najskuteczniejsza.
Co do popychania.Mialam podobny problem - skonczyl sie jak popchnelam
delikatnie corke tak ze wyladowala na tylku.Zabolalo ja owo klapniecie.Byl to
akt desperacji bo juz nie wiedzialam jak do niej dotrzec ze popychac nie wolno
bo syn moze upasc tak ze uderzy sie w glowe.Ona miala kontrolowane ladowanie.W
tym wypadku tez pomoglo.Czasami dziecku trzeba zrobic podobna rzecz, oczywiscie
nie musi sie mu zadawac wielkiego bolu,ale sam fakt ze ktos zrobil cos czego
dziecko nie lubi moze spowodowac ze pomysla kolejny raz.3 latka to jest i duzo
i malo.Moze czasami kiedy mlodsze rodzenstwo spi na popoludniowej drzemeczce
zrobcie cos razem ze starsza, zeby wiedziala ze teraz ma was tylko dla
siebie.Trudno zostaw raz czy dwa pranie czy naczynia.Raz poswiec dziecku czas,
nastepnym razem z pewnoscia sama sie nawet pobawi jak zobaczy ze masz inna
prace.Albo podzielcie sie - tatus zajmuje sie teraz jednym a ty drugim.Czasami
takie sam na sam dzieciom jest potrzebne.
Z pewnoscia sobie poradzisz.Moze pocieszy cie to ze jak pozbedziesz sie tego
problemu to pojawi sie na horyzoncie nowy.Taki to juz nasz los
rodzicow.pozdrowienia