dlaczego dorośli nie mówią "przepraszam"

[nangaparbat3]

Przy okazji wątku o 11letniej corce przypomniało mi sie, jak moja corka,
wtedy mająca sześć, siedem lat, zapytała:
Mamo, dlaczego jak dorosły chce przejść, a stoi dziecko, to on nie mówi do
dziecka "przepraszam", tylko je przestawia i idzie?

Najgorsze było, że zaobserwowałam wtedy, że ja też NIE MÓWIĘ PRZEPRASZAM I
PRZESTAWIAM DZIECKO.
Od tamtego czasu bardzo się pilnuję i staram sie korygować odruch
przestawiania.
Ale to jest odruch.

[verdana]

Ja z kolei obserwuję w tramwajach taka przypadłość. Syn wstaje, starsza (albo i
młodsza) siada. Liczę od pewnego czasu. Tylko co czwarta osoba
mówi "dziękuje"(czym starsza, tym częściej). Mnie "dziękuję" mówią wszyscy.
A "proszę" też w słowniku nie ma. Kilka dni temu nie wytrzymałam i ostro
obrugałam pewną pania. Na siedzeniu siedzieli dwaj 10-12 letni chłopcy, gadali
i patrzyli w okno. Do tramwaju wsiadała starsza pani. Zanim jeszcze weszła,
baba zaczęła jazgotać "No, chłopcy, wstawać, wstawać, gdzie wasze dobre
wychowanie, mamusia was niczego nie uczyła, ruszać się, też mi dzentelmieni".
Obrugałam ją, wskazujac, że a/ słowo "proszę" nikogo nie hańbi, b/ chłopcy
nawet nie mieli szansy, by wstać samodzielnie. Zaczęła się awanturować, na co
powiedziałam "A to dobry przykład grzecznego i kulturalnego zachowania daje
pani młodziezy", wiec zamilkła.
czym jestem starsza, tym bardziej takie zachowanie mnie denerwuje.

[myelegans]

Mieszkam za granica i przyzwyczajona jestem do tego, ze ludzie w sklepie,
metrze, czy autobusie przepraszaja caly czas. Jak stoje w supermarkecie przed
polkami i ktos chce po cos siegnac, to przeprasza. ba zdarzylo mi sie cofnac do
tylu i nadepnac kogos i ten ktos tez..... przepraszal. Ludzie przepraszaja na
wyrost, a osoba do ktorej skierowane jest przepraszanie, z usmiechem mowi "nic
nie szkodzi"
Mowi sie "przepraszam", "dziekuje", "prosze" usmiechajac sie przy tym,
niezaleznie duzy czy maly, obcy ludzie pozdrawiaja sie na spacerach, jak
chodzilam z wozkiem na spacery, a ktos pracowal w ogrodku to zawsze byl usmiech
i "hello". Ktos mi kiedys zarzucil, ze to takie sztuczne, ale ja wole sztuczna
uprzejmosc, niz szczere chamstwo

Ilekroc przyjezdzam do Polski za od razu rzuca mi sie w oczy nieuprzejmosc i
niegrzecznosc, przy wejsciu do sklepu, autobusu, pociagu, lokciem zostalam nie
raz odepchnieta. Jak bylam w ciazy to panie w kwiecie wieku, ktore mialy
wystarczajaco duzo sily zeby mnie wylokciowac w wyscigu do siedzenia, uparcie
patrzyly w okno.
Jak mowilam przepraszam, to patrzono na mnie jak na raroga. Nieusmiechniete,
zawziete, nieuprzejme twarze. Dlaczego jestesmy tak ponurym narodem?
Jednoczesnie wymagamy od dzieci, zeby sie klanialy, przepraszaly, dziekowaly, a
przykladow na codzien jest tak malo. Jak mieszkalam w Polsce to mnie to jakos
mniej razilo, teraz jak przyjezdzam, to mnie okropnie razi i zaczynam ludzi
nielubic.

[myelegans]

I zeby bylo na temat, tez przepraszam swoje i inne dzieci jezeli sytuacja tego
wymaga.

[migotka2000]

To ja dodam od siebie, że w Naszej Polsce Kochanej jest powszechny zwyczaj nie
patrzenia w oczy rozmówcy. Bardzo mnie to denerwuje kiedy rozmawiam z
ekspedientką w sklepie i ta błądzi wzrokiem naokoło.

Takie "nie patrzenie" daje poczucie dystansu, a nawet wyższości wobec rozmówcy,
to taki unik w stylu "dajcie mi wszyscy święty spokój". Nie patrząc
łatwiej "wyłokciować kogoś", "przestawić dziecko" czy wepchnąć się w kolejkę.
Założę się,że gdyby było przyjete, że to właśnie nie patrzenie w oczy jest
niegrzeczne, jak np. w Szwecji, w następstwie te magiczne słowa "przepraszam,
proszę, dziękuję" też przechodziłyby ludziom częściej przez gardło.

U nas ludzie nie widzą w ludziach ludzi tylko wilki.

też to kiedyś zauważyłem

[hedonista.oswiecony]

dorosłym się zdaje, że mogą zachowywać się wobec dzieci byle jak i tylko od
latorośli wymagać... od kogo się dzieci uczą jak nie od nas? A czy uczą się
zachowań czy od tego co ględzimy?
kłaniam się,
HO

p.s. zdarzyło mi się przeprosić moje dziecko jak nawaliłem i to wcale nie boli,
a jaki się respect zyskuje

[bea81]

Moja corka ma 8 lat i jezeli wymaga tego sytuacja to zawsze mowie przepraszam a
jezeli ma u siebie kolezanki to pukam zeby wejsc do pokoju.Dla mnie to naturalne

[catinka1]

coś w ty jest, moja córka jak jeszcze była dużo niższa niż teraz(165 cm.) ale
juz na tyle duża, że nie nosiło się jej na rękach dostawała szału jak trzeba
było przejść przez zatłoczone miejsce ponieważ jak twiedziła każdy ją w tłumie
obijał, powiem, z zdarzył się nawet raz pan, który na nia napluł, ale tego już
nie wytrzymał tatuś i powiedział panu co o tym sądzi. Oczywiście nigdy się nie
zdarzyło, żeby ją ktoś przeprosił.

[marghe_72]

dlaczegO? Ano prawdopodobnie dlatego,ze wg niektórych dziecko nie zasługuje na
nasz szacunek..

[lolinka2]

Moja prawie 4 letnia córka z objawami braku kultury radzi sobie dość skutecznie:
obsuwając dorosłych tonem starej dewoty. W pozostałych przypadkach jest
niezwykle uprzejma i kulturalna- dzień dobry, dziękuję, przepraszam, proszę, do
widzenia - to słownik codzienny, aktywny - i jest to kwestia przykładu.
Poza tym, gdy zdarzyło nam się raz czy dwa zapomnieć, też mieliśmy ochrzan
dewotki...

[roman.gawron]

nangaparbat3 napisała:

> Mamo, dlaczego jak dorosły chce przejść, a stoi dziecko, to on nie mówi do
> dziecka "przepraszam", tylko je przestawia i idzie?

Nie przestawiam. Zawsze przepraszam.

> Ale to jest odruch.

Nie zauwazyłem.

kolega Roman to normalnie ideał chodzący ;)

[hedonista.oswiecony]

wiesz... mówimy o zjawisku... niekoniecznie o kimś

[nangaparbat3]

roman.gawron napisał:

> nangaparbat3 napisała:
>
> > Mamo, dlaczego jak dorosły chce przejść, a stoi dziecko, to on nie mówi d
> o
> > dziecka "przepraszam", tylko je przestawia i idzie?
>
> Nie przestawiam. Zawsze przepraszam.
>
> > Ale to jest odruch.
>
> Nie zauwazyłem.
>
Romek, daj spokój, przecież ja to pisałam o sobie. To była samokrytyka w stylu
chinskim

[roman.gawron]

nangaparbat3 napisała:

> To była samokrytyka w stylu chinskim

)

[orald]

Jeśli dziecko, a tym bardziej dorosła osoba, stoi w wąskim przejściu, to w życiu
nie przeproszę, bo i nie ma za co.
Taka zawalidroga jest niemyślącym egoistą.
W kodeksie drogowym nazywa się to tarasowaniem i podlega karze grzywny.
Ja zatrzymuję się i czekam, aż gapa się spostrzeże.

gapa

[hedonista.oswiecony]

aha, bo jak powiesz przepraszam to będzie to dla Ciebie ujmą na honorze...
boshhhh, i nawet się nie wsydzisz, że zachowujesz się niegrzecznie? A jeśli
ktoś nie zauważył, zagapił się, coś go boli????

[marghe_72]

orald napisał:

> Jeśli dziecko, a tym bardziej dorosła osoba, stoi w wąskim przejściu, to w
życi
> u
> nie przeproszę, bo i nie ma za co.
> Taka zawalidroga jest niemyślącym egoistą.
> W kodeksie drogowym nazywa się to tarasowaniem i podlega karze grzywny.
> Ja zatrzymuję się i czekam, aż gapa się spostrzeże.


a jak stoi w szerokim?
albo zawiazuje but?
albo wsadza wierzgające dzicko do wózka

albo.... wpisac dowolne

[figrut]

Slow przepraszam, prosze, dziekuje uzywam zawsze, oczywiscie do dzieci wlasnych
i cudzych rowniez. Przez wiekszosc doroslych traktowana jestem jak kosmitka
[pewnie dla tego ze nie wychowalam sie w tym malym miasteczku w ktorym teraz
mieszkam - wychowalam sie na wsi]. Dziewczynki grajace w gume na chodniku
odsuwaja sie kazdemu przechodniowi niemal ze z nabozna czcia - nie uslyszalam
jeszcze aby ktos powiedzial im - dziekuje - mowie to chyba tylko ja. Kasjerki w
supermarkecie nie mowi mojemu 3,5 latkowi dziekuje gdy ten wrecza jej pieniazki
za sok, za ktory on koniecznie sam chce zaplacic - wyciagaja reke, zabieraja
pieniadze i bez slowa oddaja reszte. Gdy moj syn pierwszy wszedl do malego
sklepiku i powiedzial dzien dobry, znudzona pani za lada nie raczyla mu
odpowiedziec, kiedy zaraz za nim ja weszlam - pani z usmiechem na ustach
powiedziala do mnie DZIEN DOBRY zanim ja zdazylam powiedziec. Najwidoczniej
dzieci to takie malowartosciowe istoty ktorymi nie trzeba sobie glowy zawracac.
Ba, nawet kary dla oprawcow dzieci sa duzo mniejsze niz dla oprawcow doroslych.

[dagmama]

Całe szczęście, że nie zaobserwowałam takiego zachowania w moim otoczeniu. Ja
synka - 20 miesięcy - zawsze przepraszam i dziękuję, kiedy coś mi poda. Chyba w
ten sposób uczy się dobrych manier?
A dorosłym będę zwracać uwagę.
Człowiek powinien być odruchowo kulturalny, a nie wybiórczo: dla dzieci nie, a
dla dorosłych tak.

[82nati]

to trzeba we krwi mieć, a poza tym ludzie są tacy szarzy, egoistyczni i
zawaleni wlasnymi problemami że poprostu nie mają głowy ani czasu na kulturkę.
Ja miałam zawsze hopla na punkcie kulturki, chciałam być wykształconą damą,
mieć męża szarmanckiego dżentelmena, dzieci rozpromienione całymi dniami i
zarażające radością, ale to nie ta bajka, wszystko mam o 180stopni na opak. Za
każdym razem gdy idzie sąsiad, ktoś, gdzieś, powiem dziękuję, dzień dobry,
proszę, moze pomóc -zawsze z uśmiechem na twarzy,. co ważne-szczerym, reakcja
zazwyczaj jest podobna, półsekundowe zaskoczenie i uśmiech na tej zniechęconej
buźce zniszczonej przez życie. Nawet rozmowa się rozwija i ta osoba się
uśmiecha, mimo że przed chwilą rozpychała się łokciami. To samo miałam w pracy,
przychodziły kobiety z góry nastawione na Nie, od progu się awanturować
chciały, ale uśmiech i spokojny ton na tyle potrafił rozładować napięcie że do
dziś pamiętam babkę, która przyszła z "tasakiem w ręku", a wyszła uhahana dając
mi 10zł napiwku!!! Ja nie jestem spokojną osóbką, klnę, łażę jak chłopczyca
byle było wygodnie, wychowuję dziecko wiec nawet na makijaż czy fryzjera nie
mam czasu, ale kultura jest bo to się bierze z szacunku do drugiego człowieka,
z tego jak ty chciałbyś być traktowany. Mam nadzieję, ze tą moją zaletę-jedną z
niewielu przekażę córce i moze być chłopczyca, bić się z chłopakami, chodzić na
wagary byle miała szacunek do ludzi i natury, bo dzięki nim żyjemy, i to matkę
naturę i ludzi mamy na codzień koło siebie, poprostu trzeba ten dar docenić,
traktować innych jak sami chcielibyśmy być traktowani i szanować, doceniać
drugiego człowieka bo bez niego nie było by nas tu. uuu ale sie rozpisałam