2,5 roku - koszmarny bunt, już wysiadamy

[agamamaoli]

Słuchajcie u nas problem jest taki: Ola decyduje kto ją usypia, kto ją kąpie
i kto pomaga przy jedzeniu - i zawsze to jestem ja. Najgorzej jest z kąpielą.
Kiedyś Olę kąpał tata, teraz gdy wkłada ją do wanienki - histeria, wrzask,
duszenie się z płączu - nie daje się umyć, bo mówi że tylko mama może.
Wykańcza mnie to bo spodziewam się drugiego dziecka, w domu czasem coś trzeba
zrobić i pomoc taty była i będzie mi bardzo potrzebna. Dodam, że wyraźnie
pogorszyło się jej zachowanie po chorobie (grypa żołądkowa), kiedy tylko ja
mogłam myć ją, wysadzać, dotykać itp. Od tego czasu minęły już trzy tygodnie,
ale niewiele się poprawiło. Tatuś jest tylko do zabawy. Nawet na spacerze
urządza straszne ryki, bo chce na ręce, szczególnie gdy jest z nią tata.
Dodam, że mąż nie straszy jej, nie daje klapsów (przyznam że mnie zdarzyło
się dwa razy dać jej klapsa) i cała ta sytuacja też go wykańcza.
Co robić? Niedługa naprawdę z moim brzuchem nie będę mogłą jej kąpać, poza
tym wydaje mi się że ona zaczyna nami rządzić. Czy kąpać ma tata? Mimo
wrzasków? Może wreszcie jej przejdzie?
Aga

[ardzuna]

Proponuję nie kąpać przez jakiś czas, np. tydzień (tylko pomdmywać), a potem
wrócić do tematu. Dziecku nic się nie stanie, bo sie jeszcze w tym wieku tak
bardzo nie brudzi, wręcz częste kąpiele zwiększają prawdopodobieństwo
wystepowania alergii, a mała może trochę zapomni, jak bardzo nie chce być
kąpana przez tatę.

Poza tym piszesz "wanienki" - kapiecie dziecko jeszcze w małej wanience? Bo w
tym wieku może już sie spokojnie kąpac w wannie, jeśli są zabezpieczenia
antypoślizgowe (mata, specjalne naklejki itp.). I można córkę zostawić, żeby
się popluskała, jeśli się siedzi obok. Może zmiana warunków kąpieli tez by
pomogła. Tylko wtedy już konsekwentnie tzreba powiedzieć dziecku, że kąpie tata
i nie dać się terroryzowac; pokazanie dziecku, że ma az taką władzę nad
rodzicami jest o wiele bardziej szkodliwe, niż jakikolwiek inny skutek tej
całej sytuacji.

[agnesa27]

am sie z przedmowczynia, dziecko nie moze Toba rzadzic jak to zaniedbacie
dopiero bedzieci miec problem w pozniejszym wieku dziecka.Kąpie tata i
juz.Dziecko widzi twoja słabosc i to wykorzystuje, czas odciac pepowine
Pozdrawiam

[marudka76]

ja tez tak mam i tez tylko mama - tyle ze nie w przypadku kapania, ale innych
rzeczy. nie moge wiec cie pocieszyc, ze wyrosnie.
i tylko powiem, ze latwo dawac rady o byciu stanowczym. dzieci sa rozne i rozne
poziomy stanowczosci sa dla nich konieczne, aby przelamywac ich upor. zreszta
moje ostatnie przemyslenia ida w kierunku nieprzelamywania uporu. pytanie: co
zyskuje rodzic po przelamaniu uporu (nie mowie o syt. ekstremalnych typu zycie/
zdrowie etc.) poza wlasna satysfakcja i poczuciem gorowania nad dzieckiem?
ostatnio kilka razy zastosowalam metode nieprzelamywania z bardzo dobrymi
efektami.
poza tym komentarz nr 2: jezeli jest sie slabym lub niewystarczajaco silnym, to
dlaczego mam udawac przed wlasnym dzieckiem, ze jestem inna. czy to odniesie
lepszy skutek wychowawczy? a moze potem wlasnie z takim dzieckiem beda wieksze
problemy.
to nie chodzi o rzadzenie, tylko o milosc wzajemna i szacunek.

[ardzuna]

Czasem clou to znalezienie sposobu na ominięcie uporu. Zgadzam się, ze
przełamywanie dziecka nie jest dobrym sposobem wychowawczym.

[nangaparbat3]

a coż to za rządzenie? To takie straszne decydować, kto mnie może - gołą -
dotykać, podmywać? To jest ten bunt?
Przypominam sobie, że moja corka, bardzo związana z tatą, uwielbiajaca go (jego
pocałunek zawsze wielokrotnie wieksza miał moc uleczania - np. stłuczonego
kolana - niz moj)miała okres, kiedy to ja i tylko ja mogłam ją nosić na rękach,
i inny, kiedy tylko tato sie liczył, i to sie zmieniało co parę miesięcy, z
wiekiem przebiegało coraz łagodniej.
Jeśli dziecko tak bardzo nie chce być kapane przez tate, a chce przez mame,
musi mieć jakieś powody poważne (to nie jest absolutnie sugestia, ze tato robi
coś nie tak - te powody mogą być dla nas, dorosłych, zupełnie niepojęte, ale to
nie znaczy, że nieistotne)i ja bym po prostu przejęła kapanie, stopniowo
włączając w to tatę, na tyle, na ile córka pozwoli, krok po kroku. Jestem
pewna, że za parę lub parenascie dni wszystko wróciłoby do normy.
Mnie nigdy w zyciu nie przyszło do głowy, ze dwu czy nawet piecioletnie dziecko
chce mna rządzić, obawiam się, że właśnie tak mysląc można paradoksalnie
doprowadzić do sytuacji, kiedy w koncu histeryzujace dziecko bedzie stawiać
cały dom na głowie.

[agysa]

Ja też tak miałam, ja miałam ją karmić bo od taty nie zje, ja mogłam ją sadzać
na ubikacji bo gotowa jest się posikać. Tylko ja nigdy nie reagowałam na jej
krzyki, jak uzgodniliśmy z mężem, że dzisiaj on ją kompie to nic dej decyzji
nie było w stanie zmienić, nawet najgorsza histeria mojej córki. Jak zaczynała
swoje fochy to miała iść do swojego pokoju i tam mogła płakać dowoli a do mnie
mogła przyjść jak się uspokoi i przytulić. Teraz jest w miarę spokój, jak coś
próbuję to odrazu mówię, żeby szła do swojego pokoju a ona oczywiście nie chce
i wtedy przestaje płakać. Na mnie płacz dziecka oczywiście taki wymuszający coś
działa jak płachta na byka i mnie jest łatwo być stanowczą, ale zdaję sobie
sprawę, że każde dziecko jest inne i każda z nas jest inna.
pozdrawiam

_
A oto mała wymuszaczka:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=621&w=34271275

[nangaparbat3]

Teraz jest w miarę spokój, jak coś
próbuję to odrazu mówię, żeby szła do swojego pokoju a ona oczywiście nie chce
i wtedy przestaje płakać.

No to ją złamałaś, prawdopodobnie będzie miała problemy z odmawianiem, i jak
bedzie nastolatką bedziesz ją słać do psychologow, zeby ją tego odmawiania
nauczyli, bo wtedy sie okaże, jakie to ważne.Oby ją nauczyli w porę.

[agysa]

nangaparbat3 napisała:

No to ją złamałaś, prawdopodobnie będzie miała problemy z odmawianiem, i jak
> bedzie nastolatką bedziesz ją słać do psychologow, zeby ją tego odmawiania
> nauczyli, bo wtedy sie okaże, jakie to ważne.Oby ją nauczyli w porę.

Mam pozwolić wejść dziecku na głowę,np mnie w domu nie będzie to ona nie zje
kolacji, zsika się w majtki a później w sklepach będzi mi się tarzać po ziemi
bo jej nie kupię lalki...Może Ty tak lubisz, ale nie ja. Dziecko ma mnie
słuchać a nie ja dziecka. Jakaś hierarchia musi być zachowana.

[nangaparbat3]

agysa napisała:

> nangaparbat3 napisała:
>
> No to ją złamałaś, prawdopodobnie będzie miała problemy z odmawianiem, i jak
> > bedzie nastolatką bedziesz ją słać do psychologow, zeby ją tego odmawiani
> a
> > nauczyli, bo wtedy sie okaże, jakie to ważne.Oby ją nauczyli w porę.
>
> Mam pozwolić wejść dziecku na głowę,np mnie w domu nie będzie to ona nie zje
> kolacji, zsika się w majtki a później w sklepach będzi mi się tarzać po ziemi
> bo jej nie kupię lalki...Może Ty tak lubisz, ale nie ja. Dziecko ma mnie
> słuchać a nie ja dziecka. Jakaś hierarchia musi być zachowana.

Pieszesz, że robisz tak:Teraz jest w miarę spokój, jak coś
próbuję to odrazu mówię, żeby szła do swojego pokoju a ona oczywiście nie chce
i wtedy przestaje płakać.

To znaczy, że kiedy Ci sie przeciwstawia, odmawiasz jej kontaktu, dajesz jej do
zrozumienia, że albo Cię słucha, albo ją porzucisz. W ten sposób odbierasz jej
poczucie bezpieczeństwa, odmawiasz prawa do decydowania o sobie - potem sie to
odbija czkawką jak takie dziecko ma naście lat i nie umie odmówić rówieśnikom
spróbowania prochów, tak bardzo boi sie odrzucenia prze grupę.
Myslę, że skoro twoja córka urządza takie afery, to własnie dlatego, ze brakuje
jej poczucia bezpieczeństwa. spróbuj popatrzeć na nia jak na maleńkie dziecko,
które jest bezbronne i zdane wyłącznie na Was, a nie jak na kogoś, kto chce
Tobą rządzić. Moze łatwiej wtedy bedzie Wam się dogadać bez histerii i
wyrzucania do drugiego pokoju.
Ja tylko raz w zyciu byłam swiadkiem wyrzucenia dziecka z pokoju, i była to
dziesięcioletnia dziewczynka. Do dziś, a mineły lata, nie mogę zapomnieć tej
sceny, cierpienia dziecka, jakie widziałam i ja, i moja córka, a nie widzieli
jej właśni, skadinąd bardzo przyzwoici, kochajacy i pełni najlepszych checi
rodzice.

[agamamaoli]

Dziękuję za Wasze opinie. Trudno być rodzicem. Nadal nie wiem co zrobić. Nie
chcę jej "łamać", ale z drugiej strony muszę znaleźć sposób by dac do
zrozumienia kto tu rządzi. W większości spraw typu co je (o ile nie jest to
cała czekolada), w co się ubiera, w co bawi i jaką bajkę ogląda - decyduje
sama. Ja najwyżej ograniczam jej czas przed telewizorem. Są jednak takie
sytuacje, kiedy chcielibyśmy ją podporządkować na tyle na ile jest to możliwe -
chociażby ta kąpiel - jestem w ciąży i niedługo zacznie to być dla mnie
problem, zresztą jak już się maluch urodzi to pewnie też wolałabym aby tata
przejął trochę moich obowiązków.
Już miała taką fazę niechęci do babci kiedy po zwolnieniu lekarskim na nią
wóciłam do pracy - wtedy kopała ją gryzła i krzyczała, że babcia ma wracac do
domu, bo ona chce być ze mną. Ten bunt trwał 2 dni i tylko do momentu, gdy
byłam w domu, gdy wychodziłam za drzwi do pracy wszystko wracało do normy i
babcia już była ok.
Zdarza jej się oczywiście krzyczeć denerwować i rzucać zabawkami, ale nie
robimy z tego problemu - przechodzi jej szybko, trzeba ją wtedy przytulić.
A

[izabela_741]

Ago kap ja ile mozesz. A jak juz nie bedziesz mogla to stanowczo powiesz "mama
nie moze Cie teraz kapac, bo jej za bardzo przeszkadza duzy brzuch" lub "bo
jest za bardzo zmeczona" i koniec. Powiedz, ze ja potrzymasz za reke,
popuszczasz statki czy kaczuszki a wymyje ja tata albo ucz ja myc sie
samodzielnie (niech myje sie sama a Ty "podziwiaj"). Nie wyjdzie to od razu
ekstra ale... bez przesady, brudna nie bedzie.
Poniewaz przyzwyczaila sie, ze ma Ciebie na wylacznosc to postaraj sie, zeby
nie stracila calkowicie Twojej obecnosci przy kapaniu czy karmieniu ale aby
odbylo sie to etapami, bardziej plynnie.
Jak sie dziecko urodzi to u znajomych (2 malzenstw) maluchem zajmuje sie tata
ile tylko moze a w sprawach, gdzie juz nie moze (karmienie) mama. Nie dziala to
najgorzej. Powodzenia.

[ardzuna]

nangaparbat3, to wszystko ma dwie strony. Sama znam z autopsji drugą - totalne
uleganie rodziców dziecku (jak było u mnie w domu) kompletnie odbiera dziecku
poczucie bezpieczeństwa oraz szacunek dla rodziców, jaki dziecko chciałoby
żywić (podkreślam, że piszę od strony dziecka, a nie rodzica). Zareczam ci, że
potem też się siedzi u psychologów. Nie mówiąc o tym, że to też oznacza, że
rodzic nigdy nie odmawia (ze strachu przed odrzuceniem przez dziecko albo przed
postawieniem granic) i dokładnie tej samej postawy nieodmawiania w przyszłości
dziecko uczy sie od rodzica.

Trzeba odróżnić, kiedy dziecko wymuszając coś histerią ma rzeczywiście jakiś
powód od sytuacji, w której powód może i jest, ale niewspółmierny do histerii,
a dziecko tylko testuje wytrzymałość rodziców. Zgadzam się, że jest to trudne i
można się pomylić w ocenie sytuacji. Niemniej w tym przypadku jasne jest dla
mnie, że autorka wątku nie powinna już kąpac sama córki, bo ma wyraźne i
uzasadnione powody, żeby tego nie robić. Jest w ciaży i jest przemęczona.

A zdrowego i asertywnego odmawiania dziecko uczy się od rodziców, więc nic się
nie stanie, jeśli rodzice sami je przećwiczą.

Do nangaparbat3

[agysa]

Do nangaparbat3
Chyba pisałyśmy o dwóch różnych sprawach. Moje dziecko ma własne zdanie, zawsze
może na mnie liczyć, nikt jej nie odrzuca. Ja nie toleruję histrii i
wymuszania. A każde dziecko ma inny temperament i może Twoje dziecko nie
przechodziło burzliwego okresu buntu a jakbyś trochę poczytała czy oglądneła o
wychowaniu dzieci to nie mówiłabyś w ten sposób.
piszesz:
To znaczy, że kiedy Ci sie przeciwstawia, odmawiasz jej kontaktu, dajesz jej do
>
> zrozumienia, że albo Cię słucha, albo ją porzucisz.
Nie chodzi o przeciwstawianie tylko o histerie o wymuszanie.
A tak jak w pierwszym poscie pisałam, że każde dziecko jest inne i każde mama
jest inna i każdy wychowyje swoje dziecko wedle uznania.
A jeszcze jedno u nas w rodzine jest dziecko, któremu wszystko było wolno, jak
urządzał sceny to niedość, że dostawał to co chciał to właśnie mówili, że
wyrośnie, że mu przejdzie i nie przeszło. Potrafi kopnąć babcie, nie szanuje
matki nie lubi ojca a ma 8 lat. Nawet nie chcę myśleć jaki będzie w wieku 16
lat.
pozdrawiam

[izabela_741]

A ja karmilam, odsikiwalam, kapalam lub zawieszalam kapiele na tydzien,
usypialam w lozku, jak nie chcial nie wychodzilam na spacer.
I co dziecko mna rzadzi? A "porzadzil" sobie kilka dni czy tydzien zadowolony,
ze rodzice go sluchaja, a potem delikatnie i tu i tam wlaczyl sie Tata i jest
ok. My nie napinamy sie, ze ma byc absolutnie po naszemu "bo tak" wiec i on
uczy sie ustapic.
Jak mlody ma faze "tylko mama" lub "tylko Tata" to zanim sie wkurze na calego
mysle sekunde-dwie czy mi to bardZo komplikuje zycie. Gdy stwierdze, ze
wlasciwie niewiele lub wcale, to chrzanie te przepychanki, bo i tak dzieku
zaraz faza minie i wszystko wroci do normy.
Jestem pewna, ze gdybym pokazywala mu swoja "wladze" lub probowala na sile
go "łamac" to wszystko trwaloby 3 razy dluzej a ja chodzilabym wkurzona 4 razy
czesciej.

[senczek]

Mamy podobny problem, tylko, że wszystko może z naszym dwulatkiem robić
wyłącznie tata. Jest to ciężkie (głównie dla mojego męża ), ale póki co nic
z tym nie robimy i dajemy dziecku możliwość wyboru. Zresztą wybierać może
wiele: co chce i czy chce zjeść, w co się ubrać, co zabrać do żłobka itd.
Nie widzę powodu, aby to zmieniać (rozumiem, że w Twojej sytuacji nie jest to
łatwe), ale to co pisze Izabela jest dla mnie pełne mądrości i miłości - wezmę
to sobie do serca i dziękuję - Anka

[izabela_741]

Ojej Senczek ale sie porobilo. ) Na tyle znam moje dziecko i wyprobowalam
roznych drog, ze wiem, ze to zadziala. Tylko mama/tata jest chwilowe. Tzn moze
trwac i kilka miesiecy, jesli drugi rodzic nie wlacza sie "w miedzyczasie" krok
po kroczku.
Poza tym jestem leniwa i nie chce mi sie walczyc bez konca o to w czym bawi sie
co je albo tez, ze kto ma go klasc spac/myc/wysikiwac/bawic sie/plywac z nim.
No i maly sie cieszy (ale tak pozytywnie), ze ma cos do powiedzenia. Ze jest
taaaaaaaki wazny. A dla nas jest strasznie wazny i chcemy, zeby czul, ze sie
liczy w rodzinie!!

[lidqa]

TO nie jest złąmanie dziecka jesli sie decyduje za nie. BEz przesady. Dorosly
ma prawo i obowiazek decydowac za dziecko. MOzna go zapytac czemu nie chce zeby
tata je kąpał tak na spokojnie nie w trakcie krzykow (tylko nie podpowiadajcie
odpowiedzi) mozna samemu kąpać mało fajnie, ale nie należy w wyniku ryków
dziecka zmieniac zdania. Trudno dzieci płaczą i prubują stawiac na swoim ale to
ja jestem mamą a moj maż jest tatą i to my decydujemy. Tu jest sila wyzsza-
ciąza a nie jakies lenistwo czy widzimisie. Poza tym jak sie pojawi drugi
maluch to wogole mozesz miec mniej czasu wiec moze lepiej zeby sie to nie
dzialo gwaltownie, bo potem bedzie proste rozumowanie: nowe dziecko=mama juz
nie ma dla mnie czasu. I tez nie tlumaczylabym sie przed dzieckiem ciązą ... ja
chyba bym sie wogole nie tlumaczyla tylko podeszla do tego jako do czegos
oczywistego: tata cie kąpie.

[senczek]

Wiesz Lidqo, też tak kiedyś myślałam, ale fajniej jest tak żyć, jak pisze
Izabela. To po prostu przynosi lepsze efekty w przyszłości niż twarde stawianie
dziecka przed rzeczywistością: "to mama i tata decydują,a ty możesz to tylko z
pogodą przyjąć."
Teraz jestem już starszą mamą niż kiedyś i mam większy dystans do siebie. Za to
dziecko otrzymuje więcej ode mnie czasu, cierpliwości i zainteresowania.
My teraz zamiast decydować za dziecko po prostu pytamy co woli - i to jest
fajne, jak taki dwulatek podejmuje decyzje. Cieszę się, że mogę dać mu ten
wybór (a nie jestem np. w sytuacji autorki wątku, która już nie powinna ulegać,
więc szuka rozwiązań)

[lidqa]

Ja nie uwazam ze najwazniejsze na swiecie jest moje zdanie. Generalnie czesto
daje dziecku to czego chce i juz. NIe mowie mu o 18-tej ze serek dostanie o 19-
tej, chcesz jesc - masz. Ale jesli juz zalezy mi na czyms to trudno, dziecko
wie ze nie ma co krzyczec bo to i tak nic nie da. Uwazm to raczej za jasne
postawienie granic i ustalenie ról niz za zlamanie mu charakteru. I mysle ze
nie jest dobrze jesli dziecka uczy sie dyskutowac z kazdym poleceniem. Są
rzeczy ktore ktos mu każe zrobic i ono ma to robic czy mu sie to podoba czy
nie. Moze to brzmi strasznie ale nie koniecznie jest straszne. Dziecko moze byc
posluszne a mimo to miec swoje zdanie. Wlasnie tym rozni sie wychowywanie od
łamania charakteru.

[senczek]

No to chyba myślimy o tym samym.
Bo rzeczywiście tak musi być - są sprawy, gdy można wybierać i szkoda ich nie
wykorzystać, a są sprawy, z którymi się nie dyskutuje.
Też nie widzę w tym nic złego, nie uważam, żeby było tołamanie, ale wdrażanie
dziecka do życia w społeczeństwie.
I to jest dobre, masz rację.
Wybory: co zabrać, w co się bawić, co zjeść, w co się ubrać itd.
Brak dyskusji: nie bić, nie pluć, nie niszczyć, nie rzucać się na ziemię itp.

[nangaparbat3]

lidqa napisała:

> Ja nie uwazam ze najwazniejsze na swiecie jest moje zdanie. Generalnie czesto
> daje dziecku to czego chce i juz. NIe mowie mu o 18-tej ze serek dostanie o
19-
> tej, chcesz jesc - masz.
A jak nie chce jeść? To ciekawsze.

Ale jesli juz zalezy mi na czyms to trudno, dziecko
> wie ze nie ma co krzyczec bo to i tak nic nie da. Uwazm to raczej za jasne
> postawienie granic i ustalenie ról niz za zlamanie mu charakteru. I mysle ze
> nie jest dobrze jesli dziecka uczy sie dyskutowac z kazdym poleceniem.
Mnie nie wydawano poleceń, tylko proszono, zebym coś zrobiła, i ja też proszę.
To jest niby kwestia formy, ale niesłychanie istotna.
Nie wiem, skąd pomysł, że "dziecko uczy sie dyskutować z każdym poleceniem".
Natomiast jak najbardziej uczyłam moje dziecko i bedę uczyc każde inne, że ma
prawo odmówic mojej prośbie.
Miałam tez z córką niepisaną umowę, że w razie czego mówiłam (i mówię do
dzisiaj) "na ten temat nie bedziemy dyskutować" - i wtedy zawsze robiła, co
kazałam. Ale to były zupełnie wyjatkowe, bardzo rzadkie przypadki - pewnie
dlatego działały bez pudła.
Są
> rzeczy ktore ktos mu każe zrobic i ono ma to robic czy mu sie to podoba czy
> nie. Moze to brzmi strasznie ale nie koniecznie jest straszne. Dziecko moze
byc
>
> posluszne a mimo to miec swoje zdanie. Wlasnie tym rozni sie wychowywanie od
> łamania charakteru.
Tym soie różnimy, że ja nigdy nawet nie pomyślałam, ze moje dziecko ma byc
posłuszne - po prostu mi to nie przyszło do głowy. Ale moje dziecko nigdy nie
urządzało histerii, nigdy nie było niegrzeczne, wprost przeciwnie, a nawet
więcej, od bardzo dawna jest odpowiedzialne, troszczy sie o siebie i o innych.

[ardzuna]

nangaparbat3 napisała:

> lidqa napisała:
>
> > Ja nie uwazam ze najwazniejsze na swiecie jest moje zdanie. Generalnie cz
> esto
> > daje dziecku to czego chce i juz. NIe mowie mu o 18-tej ze serek dostanie
> o
> 19-
> > tej, chcesz jesc - masz.
> A jak nie chce jeść? To ciekawsze.

Mogę ci odpowiedzieć za siebie. Jak nie chce nie jeść, to nie je. Żadne dziecko
bez poważnych problemów medycznych jeszcze z głodu nie umarło, o ile oczywiście
miało możliwosć sięgnięcia po pożywienie.

[ewa1403]

Polecam książkę "Mały Tyran" Jiriny Prekop, z pewnością znajdziesz tam
wskazówki do postępowania z dzieckiem.

Powodzenia

[lolinka2]

Moja rada: zrób z mężem naradę wojenną, poczujcie w sobie rodzicielskiego powera
i zacznijcie stawiać granice. Czas na przywrócenie naturalnego porządku w tym
stadle. Szkoda dziecka, bo rządzac wami jednocześnie bardzo się męczy- te łzy
itp. Macie prawo dzielić się obowiazkami dowolnie byle to nie było ze szkoda dla
dziecka (bo np tata olewa karmienie a mama zabawę- ale to przecież wydumana
skrajność) i jest to wasza a nie jej decyzja, Fajnie byłoby zeby nie była
odcięta od kontaktu z żadnym z was (ale sądzac po opisie nie mam podejrzeń). To
jest próba tyranii spowodowana zazdroscią- trzeba stawić jej czoła, z miłością
ale stanowczo i konsekwentnie.

[mama_majki]

Maja tez ma 2,5 roku i jest absolutnie "mamowa". Po rozmowie z kilkoma innymi
mamami z dziecmi w ty wieku wydaje mi sie, ze to taki etap w zyciu.
Ja bym nie robila nic na sile. Pokap ja tydzien sama, niech tata asystuje i
proponuje jakies zabawy a pewnie minie. Albo kap ja co kilka dni.
Moja coreczka po grypie zoladkowej np. budzila sie co noc na 3 godziny i mowila
ze boi sie wymiotowania ze bedzie "rzyg rzyg". I tak 4 tygodnie co noc pobudka
kolo 2.00 do 5.00. Grypa zoladkowa jest naprawde makabrycznym stresem
psychicznym dla dziecka.
Ja nie uwazam, ze jak ustapisz to dziecko wejdzie ci na glowe. Pomysl ze to
przede wszystkim jest "maly czlowiek" i nalezy mu sie szacunke dla jego uczuc.
Nie martw sie co bedzie za miesiac, bo dzieci w tym wieku zmieniaja sie co
tydzien dwa - patrzac na maje tak wlasnie jest.
Po prostu kochaj ja i sluchaj swojego serca.

Pozdrawiamy. Kasia i Maja (24.07.2003)
________________________________________
Majeczka maj law )))

[majo_o]

Dzieci lubią sprawdzać na ile mogą sobie pozwolić. Dzięki takim ćwiczeniom uczą
się różnych zachowań. Niestety rada jest jedna - należy z dzieckiem postępować
konsekwentnie. Ustalić granice i nie dać się zwariować. Po wygraniu jednej
bitwy, znajdzie się kolejna do wygrania. Mój synek - teraz już 4-letni
przedszkolak - też robił rózne numery. Najgorzej było przy namawianiu go do
korzystania z nocnika. Zbuntował się i przez 14 godzin nie pił, żeby "nie
siadać na tym potworze". Namawialismy, tłumaczyliśmy, prosiliśmy, kłóciliśmy
się. Bez skutku! Wojna trwała tydzień. Na szczęście wszystko skończyło się
dobrze. Przestalismy zwracać uwagę na jego protesty i zajęlismy się sobą. Nasz
syn ze złości siusiał na fotel, podłogę i do doniczek - tylko nie do nocnika.
Po takich incydentach konsekwentnie i delikatnie nakazywaliśmy mu, żeby się
przebrał- samodzielnie i posprzątał- również samodzielnie, następnie
wskazywaliśmy na nocnik i mówiliśmy, że należy z niego skorzystać. Po jednym
wieczorze korzystanie z nocnika przestało być problemem. Niestety następy etap
to np. bunt przy ubieraniu się lub myciu przez jednego z rodziców. Wszystko to
mozna przezwyciężyć jeżeli istnieje zdrowa relacja - rodzice - dziecko +
konsekwencja i miłość. Pozdrawiam i życzę powodzenia!

[nangaparbat3]

wiesz co, to co opowiadasz to jak jakis zły sen, a nie zdrowe relacje.

[cynta]

Mnie sie to tez nie wydaje normalne, gdzies tam juz przedtem tak dokreciliscie
dziecku wymagania ze sie zaparlo i to zdrowo. Jak ja bylam niemowlakiem moja
mama karmila mnie w/g ksiazki (wazenie warzyw itp.) i okropnie sie denerwowala
ze ja tego wszystkiego nie jem. W wyniku tego kiedy mialam 5 miesiecy nie
jadlam juz nic, tylko przez sen a pozniej karmiono mnie mieskiem zatopionym w
kisielu i przelykalam to odruchowo. To cale opowiadanko tylko po to by
udokumentowac ze z dobrej woli wychowawczej mozna zalatwic dziecko wiec trzeba
uwazac

[majo_o]

Kazda rodzina jest inna. Nie powinno się oceniać nie znając sytuacji.

przechytrzyc?

[krzys111]

Tak to zorganizwac by zaciekawic i przekonac ze 'dzis to dobiero bedzie fajnie'
bo tata kupil nowa zabawke do kapieli (ale tylko on wie jak ona dziala!) potem
podyskutowac o robieniu baniek z takiego fajnego nowego plynu ale to tez 'tylko
tata umie'. U mnie czasami takie manipulacje dzialaly. Do dzis moje dziecko
uwaza ze takich grzanek jak robi TATA to nikt nie umie

[lidqa]

Nangapar: nie chce nie je. On i tak za dobrze wyglada.

A poza tym to nie jest tak ze ktos wydaje polecenia i za wszelką cene je
egzekwuje. Moje dziecko samo nie ubierze kurtki. I jesli wychodzimy to albo ja
albo moj maz mu ją zakladamy. A on nie chce. I wtedy zakladam na sile. Bo tak,
bo kurtke trzeba zalozyc i juz. Sprzatamy razem, nei karmie na sile, ale jesli
trzeba to trzeba i juz.

A moim zdaniem, choc pewnie sie nie zgodzicie ze mną, nie tyle wazna jest
metoda wychowywania ile zgodnosc i wzgledna konsekwencja w jej stosowaniu,
czyli z punktu widzenia dziecka- przewidywalnosc zachowan rodzicow a nie raz
mozna raz nie...

[agamamaoli]

Rzeczywiście pomyślałam o tym. Chciałam Oli kupić jakąś nową fajną zabawkę do
kąpieli żeby tata pokazał jak działa, ale na razie nic ciekawego nie znalazłam.
U nas na razie po staremu. Wczoraj Ola nawet chciała żeby tata jej umył zęby,
ale spadła jej pasta ze szczotku i dostała wścieklicy i już tylko mama mogła
myć dalej. Kąpię dalej ja i usypiam też. Nawet tata przedwczoraj podjął próbę
usypiania poprzez czytanie, ale w pewnym momencie chciała przewrócić stronę w
książce a tata nie dał tylko sam chciał (to były zwykłe kartki) i już była na
maksa wkurzona, ryk i musiałam ja przyjść. Nie wiem czemu ten mój m uparł się
zeby nie dać jej przewrócić tej kartki, chyba bał się że pognie albo odwróci
nie na następną stronę. Uparty jak ona. No nie każdy nawet dorosły podejmuje
trafne decyzje. Pozdrawiam i dzięki za rady
A.

[lidqa]

Mamo oli, czemu idziesz i zalatwiasz za nich te sytuacje? Ja uwazam ze on jest
tatą ona corką i powinni sprobowac sobie poradzic sami. Urodzi sie dziecko i
sie nie rozdwoisz. Jesli ona czasem poplacze nic sie nie stanie, a z twojego
postu wynika dla mnie ze:
tata sie zajmuje, dziecko zaczyna krzyczec- wkraczasz.
Czy tata w ten sposob zdobedzie autorytet wogole? nie sądze... a jakby ciebie
nie bylo? Przemysl to...

[izabela_741]

Zabawki- spróbuj sitka, wiaderka, kubeczki plastikowe (możecie je pokolorować
farbami wodoodpornymi jeśli chcecie), foremki do piasku. Można kupic wędkę z
rybami, można łąpać jakieś tam zabawki gumowe do kąpieli sitkiem kuchennym. A
może coś z zabawek poniżej:
www.alejahandlowa.pl/index.php?t=p,922966
www.alejahandlowa.pl/index.php?t=p,922973
www.alejahandlowa.pl/index.php?t=p,491086
www.alejahandlowa.pl/index.php?t=p,924956
www.merlin.com.pl/frontend/towar/434405
zabawki.eu.org/catalog/product_info.php?cPath=59_75&products_id=2001
Może kupcie jej okulary do wody a Tata nauczy nurkować? Może zrobić łódki z
łupin orzecha włoskiego? Mogłaby wycinać żagle i je kolorować krekami
woskowymi...
Męża ustaw na boku do pionu i nie ingeruj w ich kłótnie. Niech się sami godzą.
Pa

[dusia_dusia]

Wiesz, Aga, wydaje mi się, że Lidqa ma rację - niech Ola i tata załatwiają
swoje konflikty między soba. I wiem, że łatwiej powiedzieć, niż zrealizować, bo
sama mam podobnie, choć może nie tak dramatycznie. Nasza Jula (2 lata 2
miesiące) też preferuje mnie, np. myć ręce przed jedzeniem moge tylko ja,
wieczorne usypianie - też ja (no, chyba że nie ma mnie o tej porze w domu). To
ostatnie akurat mi nie przeszkadza, bo trwa niedługo, zwłaszcza gdy Jula nie
spi w dzień (na ogół). Ale też zauważyłam, że ja robi coś z nią mąż, to ciągle
mi się wydaje, że jest nie tak i lecę poprawiać. dopiero ostatnio usiłuje to
zmienić (zwłaszcza ze tez jestem w ciązy - 5. miesiąc). I wiesz co mi się
czasem wydaje? Że trochę jestem sobie sama winna - przez to swoje dązenie do
kontrolowania i poprawiania męża w jego stosunkach z Julą. No, ale to pewnie
częste u mam, które siedzą w domu z dzieckiem, bo w końcu rzeczywiście znają je
lepiej niż pracujący tata - tyle że przez to trochę nie dajemy mężowi samemu
poznać malucha, posuwamy mu gotowe rozwiązania.
Z radami trudniej. My staramy sie to robic podstepem (np. "Idź umyj tatusiowi
rączki" , ale to akurat podziałało na tydzień. Idziemy też na kompromisy (na
ogół myję jej ręce, a mąż nakłada jedzenie w kuchni - co mi szkodzi). A w
innych kwestiach (np.noszenie na rękach) jesteśmy stanowczy - "Mama nie ma sił,
tata jest silny". Ale w sumie Jula jest trochę mniej "wymagająca" niż Ola.
Pozdrawiam
Marta

[dusia_dusia]

Aha, przypomniałam sobie jeszcze jedno: do naszej Juli często (nie zawsze)
docierają logiczne argumenty . Np. "Nie mogę ci podać kubka, bo stoi na
tamtej stronie stołu, tacie będzie wygodniej to zrobić". Oczywiście to
drobiazgi, ale chodzi o to, żeby przyzwyczaiła sie, że nie tylko mama może
ją "obsługiwać".
A jak jest zmeczona, to nic nie działa
Powodzenia
Marta

[mamani]

witaj! ja rowniez wlasnie przechodze z moim dzieckiem bunt dwulatka ( chociaz ma
2,5 roku- i pol roku sie cieszylam, ze moje dzieko ominal bunt dwulatka) )
Cala sprawa wyglada dokladnie tak samo jak opisalas- z tym ze u nas jest
tendencja na tete Przeczytalam wszystkie odpowiedzi- zgadzam sie co do tego,
ze dziecku nie mozna pozwoliz rzadzic soba w kwestiach waznych- a te mniej wazne
mozna odpuscic ( np moja Ninka od kilkunastu dni po domu chodzi nie w ubranku-
tylko w przebraniu krolewny przestalam sie z nia klocic w tej sprawie )
Jedno co chcialam dodac- wczoraj mnie olsnilo- w tych najgorszych chwilach
zauwazylam ze nie pomaha zadna dyskusja z dzieckiem, zadne argumenty- a tym
bardziej dzialania silowe- jedyne co pomaga- to odwrocenie uwagi dziecka- trzeba
sie troche nakombinowac, ale rezultat jest taki, ze dziecko z usmiechem na
ustach zrobi to- czego sobie zyczymy- i tylko o to chodzi Podam przyklad:
wczoraj byl wrzask o to, ze to ja ja mialam wsadzic do wanny ( a nie tata)-
wrzask, uciekanie, drapanie i kopanie- w pewnym momencie przypomialam dziecku o
swietnej zabawie jaka kilka dni temu urzadzala sobie w kapieli-mowie- chodz do
wanyy, bo trzeba kwiatki podlac- Twoje kwiatki chca pic, musisz je podlac
konewka- natychmiast pomoglo- sama poleciala do lazienki

[wieloszka]

no to ja powiem tak: musicie być stanowczy:tzn. tłumaczyć ale nie dawać jej
decydować. wytłumaczyć ze mamusia musi iść np. zrobic obiadek i tatuś będzie
kąpać -i tyle mała musi się dostosować. dlaczego tak piszę? bo sama miałam tak
i też byłam w ciąży. teraz córka ma miesiąc, wiesz jak wygląda nasz wieczór?
mała płacze bo ma kolkę, michał bo nie ma przy nim mamy. idę do michała to
małej zachce się cyca, więc idę do niej i michał już się drze. oczywiście tata
jest ble, ale gdybym wcześniej była b. stanowcza zaoszczędziłabym dziecku
stresu. pozdr

[agamamaoli]

Raz się udało. Ola nosiła po domu dwa małe gumowe duszki z jajka niespodzianki
wieć ja do niej Olu może z tatusiem wykąpiecie duszki. I załapała. dobrze
bawiła się w kąpieli.
Teksty, że mama musi ugotować obiad na jutro, poprasować etc. nie pomagają, bo
Ola mówi - Tata ugotuje, tata poprasuje. Spryciara. też bym tak chciała ale
duży nie daje się przyuczyć w kuchni.
Widze światełko w tunelu. Pozdrawiam A

czy to mija???

[pelczarka]

Chce zeby ktos mi powiedzial,z e to minie, i ze wyrosnie z niej (mojej 2,5
letniej corki) takie grzeczne dziewczatko.... i ze nie bede juz slyszala
"niedobla mama"

[jusiadyk]

A może "wyjedziesz" na 3 dni? Np na cały weckend zostawisz Olę z Tatą i wtedy
im się ułoży? Pisałaś, że jak się buntowała przeciwko Babci to jak wyszłaś z
domu to Babcia już była ok. Ja u swojego synka tez czasem widzę, że kogoś
bliskiego nie lubi ale jak jest na niego skazany to już go lubi. A Ty sobie
przez taki wyjazd troche odpoczniesz - przyda ci się (oj przepraszam Twojego
męża za ten pomysł)