Fobie dziecięce - jak "oswajać" ?

[mamawrock]

Mam 2,5 roczna coreczke, ktora panicznie boi sie owadow... mrówek, muszek,
dosłownie wszystkiego. Wpada w straszna histerie, wystarczy, ze przeleci obok
niej malenka muszka... Jak jej pomoc?

[maagdaak]

Moja trzyletnia córka też miała straszny napad lęku na spacerze. Przestraszyła
się panicznie takich czerwono-czarnych robaczków "tramwajów" i mrówek (chociaż
wcześniej się ich nie bała). Nie chciała stanąć na chodniku. Ja przestraszyłam
się nie mniej jej reakcją, bo gdy przyszła do domu to przyglądała się podłodze
czy może bezpiecznie po niej chodzić. Tłumaczyłam jej, że one są maleńkie i się
jej boją, a póżniej wymyślałyśmy historijki np: o zobacz na podłodze
idzie "tramwaj", nie bój się nas "tramwaju" nie ci nie zrobimy,
cześć "tramwaju" czy idziemy w swoją stronę itd. W internecie znalazłam zdjęcie
tego robaczka i Iza pogłaskała go na monitorze (chociaż zastanawiałam się czy
to dobry pomysł). Na drugi dzień na spacerze już było lepiej, bała się już
mniej. Po kilku dniach jej przeszło. Może Ci to pomoże. Magda

[kanna]

Odpowiedź kryje sie w słowie "oswajać " - ogladać zdjęcia miłych owadów, bajko
o owadach, czytac ksiazeczki. Mama moze wymyslic opowieść o miłej muszce i
opowiadać, cio sie jej przydarzyło. Na spacerze nie robic tragedii, nie
przekonywać dziecka, że nie ma sie czego bać. Zabrać je w inne miejsce i tyle.

pozd. Ania

[madzialena22]

hmm mnie przerażeniem napawają pająki.. jak ja potrafię zareagowac to się w
głowie nie mieście..
Najgorsze jest to, ze im byłam starsza tym reakcja większa.. Kiedys spokojnie
mogłam o tym rozmawiac, a jak widzialam gdzies pająka, to wołałam kogos, by go
zabił.

Teraz potrafię zareagowac histerią, płaczem..i to nie tylko na prawdziwego..
JEsli oglądam gazetę, a tam nagle jakies zdjęcie pająka,to gazeta ląduje na
podłodze 2 metry ode mnie, pająki ze szklanego ekranu są równie obrzydliwe..
Strasznie się balam duzego jak ręka gumowego pająka -pamiętam jak w wieku 20
lat byłam z chłopakiem nad morzem, mial takiego- kilka razy nadzialam się na
niego w namiocie podczas sprzątania.. to był horror, krzyki, płacz..(w końcu go
wyrzucił).

Kiedyc bylam tez w domu u chłopaka mojej siostry.Jego brat miał na ścianie w
pokoju (na przeciwko wejscia do pokoju,zatem cała długośc pokoju), prawdziwego
wielkiego pająka, martwego, w ramce powieszonego na ścianie. Weszłam do pokoju
ledwo za próg..

Takze mi z tym strasznie ciężko życ.. nie wiem co będzie,gdy będę miała
dziecko.Nie chcę by ragowało tak jak ja, ale jak to robic,by nie widziało
mojego strachu?

Dlatego jeśli możecie,to od małego przyzwyczajajajcie dzieci do wszystkiego z
czym może miec kontakt, zeby jak najmniej się bało..
Żeby jego życie przebiegało bez lęku, strachu.. bo co innego jest brzydzic się
czegoś (np. nei dotknę,bo to śliskie,nie wezmę do ręki bo się rusza itp),a co
innego czegoś okropnie się bać.

Chcialabym się przestać bać, ale nie wiem jak ((

[ren95]

Ja całe dziecięce lata- podobnie jak Ty- miałam fobie pająkowe, łącznie z
nocnymi koszmarami i krzykami. Niestety stykałam sie z pajakami jeżdżąc do
Babci na wieś. Ale z czasem zaczęłam się przemagać, potrafię już sama zabić
pajączka wielkości ok. 2-3 mm, czasem celowo patrzę z daleka na wielkie pająki
w sklepie zoologicznym- wytrzymuję chwilę, jeśli sie nie ruszają. Spróbuj
potraktować pająki jako element dekoracyjny (wzorek), naprawdę takie ćwiczenie
pomaga.
Życzę powodzenia- re

[methinks]

Pajakow sie nie zabija. Jesli masz w domu pajaka, bierzesz sloik i kartke A4.
Przykrywasz siedzacego na scianie pajaka sloikiem, a pod niego wsuwasz kartke
papieru (nie wazne, czy to sufit, podloga, czy sciana - zawsze dziala). Tak
schwytanego pajeczaka wynosisz na zewnatrz (balkon, przed dom) i wypuszczasz.

[scarlett_kapusta]

mądre słowa.
nie powinno się zabijać nikogo ani niczego, nawet pająków. one też chcą żyć!

[anatemka]

a co robić z komarami?

nie miałam fobii na owady a teraz mam

[annieb]

i tez pomimio upływu lat, nie potrafię sie zachować normalnie gdy obok mnie
przeleci osa, bąk czy pszczoła, zaczynam panikować i sama je prowokuję. A jako
dziecko mało czego się bałam, a pająki i chrabąszcze łapałam w ręce. Widac więc
nie zawsze dziciństwo ma przełożenie na "dorosłe" fobie.

[nithael]

Moge sprobowac usunac.
Z kad jestes?

[the_dzidka]

Madzialena, cierpisz na arachnofobię. Ganiaj do psychologa, on Ci wskaże
terapię (może najpierw poleci Ci wizytę u psychiatry, nie znam się tak
dokładnie, ale chyba niekoniecznie). Z takiej fobii można się wyleczyć, jeśli
nie calkowicie, to w ogromnym stopniu. Po co się tak męczyć aż do śmierci?
Gdyby to była krokodylofobia, to co innego, krokodyle po polskich domach i
ogródkach nie łażą i rzadko się je widuje, ale z pająkami to gorsza sprawa.

[agatajulka]

Ja też to znam. Moja mała kiedy miała 2-3 latka bardzo bała sie wszystkich
owadów....i nie tylko. Pływające brudki w wanience (z rajstopek np)potrafiły
doprowadzić ją do spazmów.teraz ma 4,5 i wyrosła z tego. może trzeba czasu-z
wiekiem bedzie więcej rozumieć,łatwiej jej będzie wytłumaczyć czego powinna się
bać z czego nie musi.
pozdrawiam.

[agab51]

moja młodsza córka (2,5) boi się wilka, wiecie od czerwonego kapturka, złego
WILKA, co zjada małe dzieci.
i mała sama znalazła sposób:
ze starszą (4latka) zaczęły bawić się w zamianę ról, zaczęły niewinnie, " ja
jestem ty, ty jesteś mną", "ja jestem gąską, ty jestes kotem", aż wreszcie
doszła do etapu: "ja jestem wilkiem", "a ja jestem liskiem". biegają na
czworaka, jako ogon wpięta apaszka, uszka sama im zrobiłam z kartonu. od tego
czasu widzę że mała lepiej radzi sobie ze strachem. zwłaszcza, że czasem
pokazuję im w internecie zwierzątka, przemycam różne informacje z ich lesnego
życia, a potem one wykorzystują to w zabawie.
oswajać, znaczy dla mnie poznać, obcować z tym czymś,a dla takich małych dzieci
najlepiej poprzez zabawę. moja córa poradziła sobie, a ja sama bym lepiej tego
nie wymyśliła, (taką mam mądrą córę ).
pozdrawiam

[magdalena18]

Mój mały często reaguje lękiem, czasem fobicznym np na sen, owady itp. Ma 4
lata. Wtedy sam domaga się rozmowy o tym, wymyslania i omawiania, czytania
historyjek o tym jak dzieci pozbyły sie potwora ze swego pokoju itp. Jak już
oswoi temat, przestaje się bać a bynajmniej nie ma paniki.

[mamawrock]

Gdzies przeczytalam, ze nie ma sensu mowic dziecku, ze nie trzeba sie bac, bo
to bezskuteczne, nalezy pomoc dziecku bronic sie przed strachem i tym samym
strach pokonac. Wymyslilam, ze jak pojawi sie muszka, to robimy raczka "a sio!"
i muszki odlatuja... jest odrobine lepiej. Byly dni, gdzie wracalysmy ze
spaceru do domu, bo mala nie chciala byc na dworze. W domu patrzy na szyby z
przerazeniem i na sile stara sie wypatrywac owadow.... Sposob na "a sio!" o
tyle nam juz pomogl, ze wychodzimy z domu
Pozdrowienia,
a.

[...]

[stoolejarz]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Ogląajcie programy o faunie i florze

[haritka]

dziecko musi oswoic sie z tym że w jego otoczeniu żyją rózne stworzonka i
wcale nie chca jemu zrobić krzywdy. W Tesco widzialam bardzo fajne pluszowe
muchy, w kolorowych ubrankach z usmiechnietymi buzkami- moze taka nazwana
imieniem muszka pomoze.

Fobie mozna usunac

[nithael]

To zalezy czy z dzieckiem mozna sie dobrze skomunikowac za pomoca slow.
Nie probowalem na 2latkach gdyz nie mam dzieci ale na 6 dziala.

Fobie mozna usunac.
Robilem to.

Najwazniejsze to:

[nithael]

Unikac mowienia na temat strachu w przeczeniach.
Czyli:
Nie boj sie etc...
To ma na dzieci odwrotny efekt.

[ata2006]

Ja z kolei mam problem ze strachem mojego 7-letniego syna. Boi się zasypiać
(ten strach pojawia się wieczorem, przed zasnięciem), bo myśli że jak sie
obudzi to dom będzie w kosmosie (jak na filmie ZATURA), a my oderwiemy się od
Ziemi i polecimy w kosmos. A tam są kosmici i straszne stwory. Już zabrakło nam
(mnie i mężowi) inwencji jak mu wytłumaczyć, że takie rzeczy dzieją się tylko w
filmach (aktorzy, przerobione zdjęcia itd.) Gdybym przewidziała, że ZATURA
spowoduje taki lęk u mojego dziecka - w życiu nie zabrałabym go na ten film.
Młodszy siostrzeniec - nie przejął się nic a nic po obejrzeniu filmu. Może
macie jakiś pomysł jak z tego wybrnąć.....

[nithael]

Tak ale to nie takie latwe aby wytlumaczyc to na takim forum. zaraz spawdze
(przepraszam ze tak wolno odpisuje... ukrywam sie w pracy).

[a_lucka]

Proponuje 2 nastepujace metody. Pierwsza: Przeczytac dziecku "Kubus Puchatek"
i "Chatka Puchatka". Potem, pokazac dziecku jego ulubiona maskotke i powiedziec
dziecku, ze jego pozostale maskotki to "krewni i znajomi" jego ulubionej
maskotki. Nastepnie, powiedziec dziecku, ze pieski, kotki, ptaszki, i inne
zwierzatka to "krewni i znajomi" jego ulubionej maskotki. Jesli to sa male
zwierzatka, jak np owady, mozna dziecku powiedziec "Twoja ulubiona maskotka nie
zjadla swej kolacyjki? I tu lata." Moze wtedy dziecko zacznie z
wieksza "miloscia" patrzyc na zwierzatka, w tym owady. (Czemu proponuje ta
metode? Bo na mnie tak dziala, mimo tego, ze nie jestem dzieckiem.)Druga metoda
to pojsc z dzieckiem do homeopatki. Acha, i trzecia metoda: powiedziec dziecku,
ze taki owad, tysiackrotnie mniejszy od niej, jeszcze bardziej sie boi! (Bo np.
dziecko rzuca na niego olbrzymi cien... i owad nie wie co sie z nim zaraz
stanie...)

[anulkaz]

Moja córeczka - w podobnym wieku - nie ma takich fobii a to dzięki ... bajkom
o "Pszczółce Mai". Maja spotyka pracowity mrówki, pająka Teklę i mnóstwo innych
owadów. Potem wychodząc na spacer opowiadamy sobie historie o spotykanych
mrókach, pająkach i innych owadach.

[magdalena18]

Mój syn rok temu strasznie przestraszył sie burzy, fakt było czego się bać. Byli
z mężem na spacerze w parku i nagle zerwał się wiatr który łamał gałęzie deszcz
straszliwy. Musieli szybko uciekać bo gałęzie spadały im na głowę i jedyne
bezpieczne miejsce to garaż podziemny w pobliskim centrum handl. Po wszystkim
krajobraz przerażający drzewa zwalone , samochody przygniecione itp itd. Mały
przez ponad miesiąc bał się panicznie wiatru, cały czas patrzył na drzewa jak
tylko sie poruszyły ciągnął do domu, a poruszały sie zawsze. Chodził pochylony
przerażony głos mu się łamał. Przez okno z niepokojem obserwował drzewa i
wypytywał czy to drzewo może zwalić się na nasz dom, samochód itp. Ciągnął ten
temat wiecznie. Tydzień później wyjechałam z dziećmi na wieś i tam pełen dramat,
cały czas w domku, mały nie ruszał się na krok, nawet na łące, gdzie były co
najwyżej krzaczki 1 metrowe, panika i wielki lęk. Musieliśmy wrócić do domu po 4
dniach a mieliśmy być 2 tygodnie. Po 3 tyg. zaczął zapominać i przeszło
bezpowrotnie. Cały ten czas rozmawiałam z nim o tych drzewach cierpliwie i
spokojnie i przyznawałam że to było niebezpieczne i że nie dziwię się że się boi
i nie zaprzeczałam nie mówiłam mu że to bzdura, raczej jak już te drzewa
obserwowaliśmy to mówiłam mu że tańczą na wietrze że mu się kłaniają i
uruchamialiśmy wyobraźnie.
kiedyś mały bał się pęknięć na ścianie i rys, wtedy patrzyłam z nim na taką rysę
i próbowałam wyobrazić sobie że to np. samochód, albo droga albo coś tam i on
podłapywał temat i snuł całą opowieść z tej małej rysy. Przeszło.
co ciekawe siostra (bliźniaczka) żadnych takich leków nie miewa, nawet wtedy
kiedy była w czasie burzy w parku nie wywarło to na niej wrażenia. Więc pewnie
to taka a nie inna osobowość powoduje takie a nie inne reakcje.
Lęk przed owadami to naturalna sprawa dla człowieka, pozostałość po okresie
kiedy różnego rodzaju dzikie stworzenia stanowiły dla ludzi b. silne zagrożenie,
zwyczajny atawizm. Więc pewnie u Tojej małej również, oswoi się i minie. Ale
może być i tak że nigdy nie będzie ich miłośniczka. Tyle że musisz jej dać czas
i nie próbować jej na siłę przekonać, może nawet przez parę dni odpuścić ten
spacer. Nic jej nie będzie a może do tego czasu choć trochę zapomni i się wyciszy.

A wiec:

[nithael]

Po pierwsze:
Ksiazki fakt pomagaja gdyz dzialaja na wyobraznie.
Ludzki umysl fobie lapie wlasnie przez bledne wyobrazenia.
Chcialem wyslac wam troche materialow na ten temat lecz niestety moge to zrobic dopiero za jakis
czas.
Jak ktos chce i moze poczekac to niech napisze na:
[e-mail]
Zobacze co da sie zrobic ok?

[mamawrock]

No wiec minelo kilka dni i juz jest u nas lepiej. Sposob: "A sio! I nie ma
muszki! Odleciala!" pomaga!! Dziecko ma swoja "bron" i mysle, ze o to
chodzilo

dziecięca fobia

[yamadam2]

Gratuluje, że wam się udało!

Ja też przez długie lata miałam fobie - na niebieski kolor.
Jak byłam małą dziewczynką, mama kupiła mi niebieski sweterek wkładany przez
głowę, niestety miał za mały/za wąski ściągacz wokół głowy i zakładała mi go do
przedszkola.Właściwie to na siłe mi go wciskała, prawie urywając mi uszy i
tłumacząc, że ślicznie w nim wygladam.Za każdym razem bardzo płakałam i trochę
to trwało za nim mama sobie odpuściła ale od tamtego czasu nie nawidziłam
niebieskiego koloru.Nic w moim otoczeniu nie miało prawa mieć takiego
koloru,przez dłuugie lata, aż do momentu kiedy sama urodziłam swoją
córkę.Córcia przez to, że nie miała w swoim otoczeniu znienawidzonego przeze
mnie koloru, no bo zawsze można wybrać inny, zaczeła czuć potrzebe posiadania
czegoś niebieskiego: w sklepie wybierała lalki w niebieskich sukienka,
niebieskie pierscionki na odpuście,spinki i różne drobiazgi a ja z miłości do
niej kupowałam w takim kolorze jakim chciał.Teraz po mału pokazują się różne
rzeczy w naszym domu "niebieskie" a córka chodzi do szkoły i niebieski jest jej
ulubionym kolorem i to ona właśnie miłością przekonała mnie do tego koloru i
pomogła mi oswojć moją fobie.

[bogdanka12]

Fobie powstaja u dzieci bardzo wrażliwych, ktorych niedojrzały układ nerwowy
reaguje hiper na rózne, nawet zwykłe sytuacje. Z takich dzieci często wyrastają
poeci, pisarze ,lekarze lecz takze znerwicowani osobnicy.Warto od małego
wzmacniać układ nerwowy, także odpowiednim odzywianiem, ziołami.Nieleczone
fobie to dramat na lata.

[watanabe.miharu]

Pająki (niektóre) są bardzo ładne, nie rozumiem, jak można się ich obawiać. Poza
tym są nieszkodliwe (mówię o tych, które żyją na wolności w naszym kraju, a nie
o tarantullach, więc czego się tu BAĆ? Przecież nie zagryzie.. rozumiem bać
się węża, no, psa, bo mogą zrobić krzywdę. Ale pająka? I to jeszcze dorosła
osoba, żeby się bała, śmieszne...

Też się bałam, teraz mam 20 lat i...

[miss.lemon]

... nadal panicznie boję się robaków: pająków, mrówek, much, biedronek (!),
motyli (!!!), a te w grubych chitynowych skorupach to już w ogóle koszmar. Jak
jakiegoś zobaczę to wrzeszczę i uciekam. Kiedyś nawet uciekłam przed pszczołą
do łazienki i sie tam zamknęłam
Jak można się nie bać takiego paskudztwa?

Boję się też duchów, androidów, klaunów i porcelanowych lalek Ciężkie
życie

[czudna]

W Krakowie Akademia Rolnicza organizuje raz do roku Dzień owada, na którym
prezentuje wszystkie ciekawe gatunki, łącznie z karaluchami i wszystkimi innymi
sześcionogami. Studenci dają dzieciom do ręki owady, pozwalają
dotknąć, "pogłaskać", opowiadają o każdym z nich ciekawostki biologiczne.
Zabrałam na taką wystawę moją siostrzenicę i pomogło.

[shachar]

nareszcie znalazlam, moze dowiem sie, jak nauczyc sie nie bac chrabaszczy
majowych? serio, a mam juz 40 wiosen

[a1ngela]

Znam wierszyk, ktory dzieci niesamowicie lubia i sie z niego smieja.
Moje dziecie nie mialo nigdy problemu z owadami.
a oto wierszyk
W ogrodeczku, na galazce
zalecal sie chrabaszcz muszce
Muszko, muszko ja cie kocham szalenie
ja sie z toba ozenie...
Co?! Ja?! taka piekna muszka!!
mialabym wyjsc za takiego zoltobrzuszka?!
O nie! Nigdy sobie na to nie pozwole
Stara panna zostac wole.

[yamadam2]

może to jej pomoże zaprzyjaźnić się z małymi "stworkami"
ito.hg.pl/loteryjka1.html

[joanna.polska]

A mja 3,5 letnia corcia boi sie ...slimakow.Ostatnio plakala w nocy ze sa
slimaki w jej lozku i chca ja ugrysc.

[gosiunia3]

Moje dziecko z kolei -4,5 letnia córka boi się ..guzików. Od prawie roku nie
założy żadnej rzeczy, która ma chociaż jeden guzik. Odpadają zatem wszystkie
rozpinane sweterki, spódniczki na guzik z tyłu, sukienki zapinane na plecach na
guziczek. Dosłownie wszystko. Doszło do tego, że odsuwa się z krzykiem od
młodszego brata, gdy on ma na sobie np. piżamę na guziki. Nawet w nocy gdy
przychodzi do mojego łóżka maca po ciemku poduszkę sprawdzając, gdzie są guziki
(zawsze kładę ją guzikami u góry). Skąd jej się to wzięło nie mam pojęcia. Nie
znam żadnych historyjek, wierszyków o guzikach i nie wiem jak ją znimi oswoić.

[marysia191]

Syn ma 12 lat i panicznie boi się burzy. Szczególnie w nocy, mówi, że błyski
kojarzą mu się z duchami,potworami. Wiosna i lato w naszym domu to jego
nieustanne śledzenie prognozy pogody, bo może nadadzą informacje o burzach. I on
już się boi, nie śpi, płacze - i nie ważne, że tej burzy jeszcze nie ma i może
nawet nie będzie! Nadawali, więc on się boi.
W ciągu dnia nie ma takich lęków, burzę spokojnie obserwuje przez okno, ale
nieprzespane noce są dla wszystkich okropne. I jak mu pomóc?