niegrzeczne dziecko-przyczyna

[731210k]

Drodzy Rodzice,

Zastanawiam się ostatnio nad przyczyną niegrzecznego zachowania u mojego
dziecka.
Mam 6-letniego syna,który stwarza problemy wychowawcze.Tłumaczymy mu co jest
dobre co złe,nie ogląda niedozwolonych filmów,dużo mądrych książek mu czytam
łącznie z biblią dla dzieci,ja i mąż jako dzieci byliśmy grzeczni a synek
niestety często zachowuje się niegrzecznie,nie wykonuje poleceń za pierwszym
razem,pyskuje,używa brzydkich słów.Zdaniem mojej teściowej jest niewychowany
i to moja i męża wina...
Dodam,że synek miał drgawki w niemolęctwie,które nie powtórzyły się póżniej
więc może w mózgu zaszły jakieś niekorzystne zmiany wpływające na jego
zachowanie,emocje.
Jest typem intektualisty,indywidualisty,ma duży zasób słów i niebywałą
wyobraźnię.
Może ktoś byłby tak miły i mógłby mi odpowiedzieć gdzie tkwi przyczyna
niegrzecznego zachowania u mojego dziecka.Z góry dziękuję.

[iwpal]

Niestety, nie będe tak miła jak moga być pozostali rodzice i powiem Ci, ze
najlepsza byłaby wizyta u psychologa dziecięcego, bo gdy dziecko nie wykonuje
poleceń za pierwszym to moze być oznaka, że np. nie rozumie poleceń złożonych,
2-członowych (i bardziej skompliowanych), ma problemy z uwagą, a moze jeszcze
coś. Drgawki sa wskaźnikiem, ze w mózgu rzeczywiscie zaszły jakies zmiany, ale
tylko specjalistyczna diagnoza moze Wam powiedzieć gdzie i jakie.
POza tym za mało danych; specjalista zobaczy dziecko i pomoze Wam odpowiednio z
nim postępować. Czasem jest konieczna terapia, a czasem wystarczają wskazówki,
co robic w domu.
Bardzo często za problemami w grupie stoja róznorakie zaburzenia integracji
sensorycznej (od obronności dotykowej, pzrez problemy z koordynacją ruchową, po
dyspraksje rozwojową) - poczytaj na stronach www.pstis.org i
www.integracjasensoryczna.org.pl
>Jest typem intektualisty,indywidualisty,ma duży zasób słów i niebywałą
> wyobraźnię.<
No, coż, to, ze jest inteligentny, prawdopodobnie nie ułatwia mu życia, tylko
pozwala wyraźniej widzieć, ze różni sie od rówieśników po jakimś względem.

Dzieci zwykle nie lubia być niegrzeczne, tylko jest to sygnał, zę sobie z czymś
nie radzą.

[nchyb]

> Dzieci zwykle nie lubia być niegrzeczne, tylko jest to sygnał, zę sobie z
czymś
>
> nie radzą.
wielu rodziców za niegrzeczność przyjmuje normalne zachowania dziecięce. Po
prostu najczęściej - zapomniał wół jak cielęciem był...

[jacksparrow1]

Nie twierdze ze porada specjalisty sie przyda, ale znowu - jak z opisu wyglada,
problem stary jak swiat - dzieciak przechodzi pieknie okreslany okres bunty
czy co tam a tu problemy i do psychologa chca wysylac.Nie twierdze ze drgawki w
niemowlectwie moga miec jakis wplyw, ale bez przesady.Moje dzieci jedyne
polecenie jakie wykonaja bez powtarzania to "chodz na dol dostaniesz
czekoladke/ chodz na dol wlaczamy film" Badz podobne - np nie musisz sie uczyc,
czytac itp itd.Inne, idz pocwicz na pianinie, odrob lekcje, posprzataj pokoj
itp itd trzeba powtorzyc kilkakrotnie i do tego jeszcze trzeba odczekac dobre
15- 30 min na wykonanie polecenia.Tez uwazasz ze musze leciec z tym do
psychologa?Dziecko drgawek nie mialo, ale bylo a raczej jest wczesniakiem, wiec
tez mozna sie czegos dopatrzec.
Wydaje mi sie ze jakby wyeliminowac psychologow w 75% to swiat dziecka bylby
zupelnie ciekawszy i piekniejszy.
Dzieci mialyby normalne dziecinstwo z normalnym okresem kiedy nie chca
wykonywac polecen rodzicow , bo" ja wiem lepiej", bo nie chce mi sie albo
jeszcze inna przyczyna.
A z drugiej strony, moze zamiast tych wielu madrych ksiazek, dac dziecku troche
swobody i troche tej oglupiajacej papki tez pozwolic?troche glupawych bajek mu
nie zaszkodzi.Moze jest sfrustrowane bo nie moze znalezc wspolnego jezyka z
rowiesnikami?

[nchyb]

> nie zaszkodzi.Moze jest sfrustrowane bo nie moze znalezc wspolnego jezyka z
> rowiesnikami?
ja bym jeszcze zapytała, czy wogóle ma jakiś kontakt z tymi rówieśnikami. Czy
ma okazję z nimi się bawić itp. Czy chodzi do przedszkola, na podwórko i w
miejsca gdzie z dziećmi bawić się może?

[jacksparrow1]

to bardzo dobre pytanie, ale zakladam ze 6latek to do zerowki zaiwania.

[nchyb]

O Boże - chciałoby się rzec...
Współczuję dziecku. To nie jest robot, którego zaprogramujecie, że po
przeczytaniu mądrych ksiązek i Biblii będzie posłusznym, niesprawiającym
kłopotem dzieckiem.

Co to znaczy, że Wy - jego rodzice byliście grzeczni? Nie zdarzyło się Wam
odpyskować, nie usłuchać za pierwszym razem? Nie wierzę...

> Może ktoś byłby tak miły i mógłby mi odpowiedzieć gdzie tkwi przyczyna
> niegrzecznego zachowania u mojego dziecka.Z góry dziękuję.
Być może w nadmiernych wymaganiach?
Na niegrzeczne odzywki proponuję odpowiadać, że nie tolerujecie takiego
zachowania. Przy nie usuchaniu poleceniapierwszy raz - proponuje po prostu
powtórzyć.
Brzydkie wyrazy to jest taki wiek właśnie, gdy dziecko z lubością powtarza
wszystkie zasłyszane brzydkie słowa, o ktorych wie że sa brzydkie. Rada - albo
ignorować, albo powtrarzać, ze w tym domu nie tolerujecie brzydkiego
słownictwa. Dac jednak dyspense na o kurka wodna, motyla noga, czy coś w tym
stylu

Dodatkowo proponuje lekturę ciekawych i wesołych ksiązeczek (może Astrid
Lindgren - Lotta z ulicy Awanturników na przykład...), jeżeli już musicie to
może nie zamiast mądrych i wartościowych (bo pewnie się nie powstrzymacie), ale
chociaż obok. Niech to dziecko ma trochę radości życia

> Dodam,że synek miał drgawki w niemolęctwie,które nie powtórzyły się póżniej
> więc może w mózgu zaszły jakieś niekorzystne zmiany wpływające na jego
> zachowanie,emocje.
nie sądzę, ale zawsze możecie porozmawiać z jego lekarzem (neurologiem?).
bardziej bym stawiała na to, ze to jest normalne, zdrowo rozwijające się
dziecko. Być może nie przesadnie spokojne, jak któreś z Was, ale normalne i
zdorwe. Tłumaczcie co jest dobre, a co złe, ale cudów od dziecka nie
wymagajcie...
Pozdrawiam serdecznie, życząc dużo cierpliwości, wutrwałości i przede
wszystkim - zrozumienia własnego dziecka

[verdana]

Ja też radze wizytę u psychologa z całą rodziną - nie wiem, czy dziecko jest
rzeczywiscie "niegrzeczne" - z postu wynika, ze normalne, ale sama atmosfera w
domu swiadczy o tym, że rada by sie przydała.
i czy nie za bardzo przejmujecie sie tym, co mowi babcia? Wychowujecie dziecko
tak by babcia byla zadowolona? To nie powinien byc cel wychowawczy.
Na pierwszy rzut oka dziecko wygląda na za bardzo zadbane, za bardzo strzeżone,
za bardzo chronione. Musi odreagowac mądre książeczki. Zgadzam się, ze powinno
czytac nie tylko "wartościową" literaturę, ale i rzeczy rozrywkowe, choć
niewychowawcze - komiksy, ksiązeczki o niegrzecznych dzieciach. Bo inaczej może
po prostu odreagowywać "wychowawczą" atmosferę.
No i nie znam szesciolatka, który wykonuje polecenia po pierwszym razie.
dziecko to nie maszyna. A w tym wieku uzywanie brzydkich słów jest normalne -
można zwracać uwage, można puszczać mimo uszu.

[vharia]

Matko, za pierszym nie chce? Moja w tym wieku nie chciała nieraz i za piątym.
Udawała, że nie słyszy na przyklad- tak skutecznie, że nawet słuch jej badałam))
Macie chyba w głowach za bardzo idealistyczny obraz "jakie może i powinno być
dziecko" i jeszcze teorię o zmianach w mózgu. Idźcie do specjalisty, ale raczej
po to, zeby Wam potwierdził, ze macie normalne dziecko.
Naprawdę, nie oczekujcie zbyt wiele od 6-latka i popusćcie mu smycz, bo wygląda
na żywe, niezależne dziecko i zacznie coraz bardziej wierzgać

[jacksparrow1]

Ale zaloze sie ze jak proponowalas wyjscie na lody czy do kina i miala sie
przygotowac to nie musialas powtarzac.Ja to nazywam wybiorczy sluch.U mnie jest
to samo.

[vharia]

a jak najbardziej

[judytak]

731210k napisała:

> Mam 6-letniego syna,który stwarza problemy wychowawcze.
> niestety często zachowuje się niegrzecznie,nie wykonuje poleceń za pierwszym
> razem,pyskuje,używa brzydkich słów.

czy ty aby jesteś na pewno pewna, że mąż i ty w wieku 6 lat wszystkie polecenia
wykonywaliście za pierwszym razem, nigdy nie pyskowaliście, nigdy nie
używaliście brzydkich słów, i nigdy nie byliście niegrzeczni?

pamiętacie to sami, czy polegacie na tym, co teściowa opowiada?

bo my z mężem mamy dobrą pamięć, i kiedy teściowa zaczyna opowiadać, jak to
dzieci dawniej grzeczniejsi byłi, zaraz sypiemy anegdotami z przeszłości
własnej, naszego rodzeńsywa, a nawet rodzeństwa teściowej...

jak na oko, zachowanie dziecka jest w normie
trzeba mu dać dużo samodzielności, możliwości wyboru (najczęściej nie jest tak,
że jedna droga jest dobra, a wszystkie inne złe, a odwrotnie: jedna droga jest
zła, a inne do przyjęcia), powiedzieć, jak coś robi źle, ale nie robić tragedii
ze zwykłej nieuwagi czy mniej grzecznego sposobu odzywania się (dla małego
dziecka nie jest oczywiste, co komu w jaki sposób mozna powiedzieć, a czego
nie - nauczy się z czasem), polecenia uzasadniać i dopuszczać mozliwość
odpowiedzi "później, jak tylko skończę to, co własnie robie" a nawet "bardzo mi
się tego nie chce, czy muszę?"

pozdrawiam
Judyta

[scher]

judytak napisała:

> nie robić tragedii z(...) mniej grzecznego sposobu odzywania się (dla małego
> dziecka nie jest oczywiste, co komu w jaki sposób mozna powiedzieć, a czego
> nie - nauczy się z czasem)

Sam się nie nauczy. Ja tragedii nie robię, ale zwracam uwagę i wymagam
natychmiastowej poprawy. Rozumiem przypadłości wieku, ale niegrzeczne odzywki
to nie u mnie.

Sz.

[delll]

Iwpal ma rację. Jeśli coś wymyka się rodzicom spod kontroli i niepokoi, to
powinni skonsultowac sprawę z DOBRYM specjalistą. Im wcześniej tym lepiej. Ja
mam wiele żalu, do pani psycholog, która badając mojego pięciolatka,
stwierdziła, ze to norma, że wyrośnie, że to my jesteśmy w jego wychowaniu za
mało konsekwentni może. Czyli opinia podobna do wielu rad na tym forum. Okazało
się, że sprawa jest o wiele powazniejsza, a o tym, co spotkało potem nas i
naszego syna długo by pisac i nie wiem, co będzie dalej. Między innymi ma
poważne deficyty SI. Szkoda, że tego się nie dowiedziałam, gdy miał 5 czy 6
lat. Teraz nadrabiamy czas. Konsultacja z jakimś fachowym psychologiem czy
lekarzem na pewno dziecku nie zaszkodzi.

[731210k]

Dziękuję wszystkim,którzy odpowiedzieli na mój post.Oczywiście więcej znaczą
dla mnie słowa otuchy i wsparcia więc tym mocniej dziękuję za "miłe posty".
Mam pytanie do dell:co to za przypadłość ma Twój synek, co to znaczy: "deficyty
SI"?
Ja byłam już z synkiem u psychologa, który nie stwierdził
nieprawidłowości.Synek jest bardzo kontaktowy, wizytę u Pani psycholog
potraktował jak zabawę.
Może ktoś jednak zaproponuje dobrego specjalistę od zaburzeń w zachowaniu u
dzieci,który przyjmuje w Krakowie.

[delll]

SI to integracja sensoryczna, dowiedziałam się o niej niedawno ( specjalistką
jest obecna tu iwpal ), w necie znajdziesz sporo informacji. Mój też zawsze był
bardzo kontaktowy, batdzo inteligentny, z poczuciem humoru. Nie w tym rzecz.
Wciąż do końca nie zdiagnozowany - ADHD ? Trochę atypowe, deficyty SI - na
pewno - wkrótce zaczynamy terapię, do tego problemy z nastrojem, dotąd nie
ustalone, które z tych zaburzeń powoduje najwięcej kłopotów. Ale teraz
dotarliśmy do dobrych specjalistów i wierzę, że będzie coraz lepiej. Szkoda, ze
dopiero teraz, wkrótce skończy 9 lat.
Wierzę, że u Ciebie nie będzie to nic tak poważnego. Denerwuję się jednak, gdy
widzę, że rodzic jest zaniepokojony i wszystko kończy się na pocieszaniu.
Z adresami w Krakowie nie pomogę, bo mieszkam na drugim końcu. Pozdrawiam.

[verdana]

A ja czegos nie rozumiem...
W tym, co opisujesz, nic nienormalnego nie ma. Psycholog nie stwierdził
zaburzeń zachowania. Co wobec tego tak bardzo Cię niepokoi, że uważasz, że z
dzieckiem coś jest tak bardzonie w porządku, ze trzeba zasiegnąć porady
kolejnego specjalisty?

[delll]

Psycholog w swoim gabinecie niewiele może zobaczyc. Są sytuacje, w których moje
dziecko jest grzeczne, spokojne, normalne, a są takie ( np. szkoła niestety),
gdy zachowuje się jak potwór i jest nie do opanowania. To tak w największym
skrócie.

[verdana]

To bylo pytanie do autorki wątku... U Ciebie rozumiem sprawę.

[731210k]

Niepokoi mnie to,że:

1) często nie słucha poleceń za pierwszym,drugim,trzecim razem...,ja już głos
tracę
2)pyskuje,przeklina itp.
3)zdarzają mu się dziwaczne zachowania np. przytula mamę kolegi.

Panie w przedszkolu mówią,że zaczepia inne dzieci, bez powodu przeszkadza.

Do tego jest taki ślamazarny,powoli je.A poza tym jest super....

Pozdrawiam!!!

[nchyb]

szczerze - to wszystko co wymieniłaś nie jest powodem do niepokoju, ale irytacę
rozumiem To jest norma dla większości dzieci w tym wieku...

[delll]

Panie w przedszkolu mówią,że zaczepia inne dzieci, bez powodu przeszkadza.


Z tego mogą ( choc oczywiście nie zawsze muszą wynikną spore problemy w szkole)
Warto się temu przyjrze póki czas.

a to u mojego 4 latka to może być zaburzenie SI?

[ada1077]

731210k - mój 4 latek ma to samo. Też ślamazarnie je, trzeba 10 razy powtarzać
polecenia i dopiero krzyk, okazana moja wyraźna wściekłość lub groźba działają.
Również ma dziwaczne zachowania, uczepia się ręki różnych osób, np wójka,
ciotki albo znajomego pana, którego lubi i nie chce iść ze mn, kiedy go proszę
żeby szedł ze mną do domu. Każe się bronić przede mną osobom, których akurat
się uczepi. Brzydko się przy tym do mnie odnosi, zresztą od głupich wyzywa
każdego, kto robi coś wbrew jego woli lub się na niego z braku cierpliwości
zezłości. Ja nie mam nad nim niemal żadnej kontroli, ucieka mi, robi co chce,
doprowadza mnie do furii, przy czym ja mam ograniczone pole manewru i
możliwości kontroli bo mam jeszcze drugie dziecko - niemowle, które zazwyczaj
jest przy piersi lub w wózku, który prowadzę. Co to może oznaczać? Mój też jest
bardzo inteligentny, "wyszczekany", pyskaty ale z koordynacją ruchową u niego
niezbyt dobrze, nie potrafi jeździć na rowerze ani pływać, boi się niektórych
zjeżdzalni, nie chce kolorować czy rysować, nie skupia uwagi na czytanych
ksiażkach. Jeśłi go jakaś zainteresuje, to nie pozwala doczytać zdania do
końca, przerywa, zadaje pytania odbiegające znacznie od treści ksiażki. Czy to
może być zaburzenie sensoryczne?

[iwpal]

>da1077 napisała: >
> 731210k - mój 4 latek ma to samo. Też ślamazarnie je, trzeba 10 razy
powtarzać > polecenia i dopiero krzyk, okazana moja wyraźna wściekłość lub
groźba działają.>
> Również ma dziwaczne zachowania, uczepia się ręki różnych osób, np wójka,
> ciotki albo znajomego pana, którego lubi i nie chce iść ze mn, kiedy go
proszę
> żeby szedł ze mną do domu. Każe się bronić przede mną osobom, których akurat
> się uczepi. Brzydko się przy tym do mnie odnosi, zresztą od głupich wyzywa
> każdego, kto robi coś wbrew jego woli lub się na niego z braku cierpliwości
> zezłości. Ja nie mam nad nim niemal żadnej kontroli, ucieka mi, robi co chce,
> doprowadza mnie do furii, przy czym ja mam ograniczone pole manewru i
> możliwości kontroli bo mam jeszcze drugie dziecko - niemowle, które zazwyczaj
> jest przy piersi lub w wózku, który prowadzę. Co to może oznaczać? Mój też
jest
> > bardzo inteligentny, "wyszczekany", pyskaty ale z koordynacją ruchową u
niego > niezbyt dobrze, nie potrafi jeździć na rowerze ani pływać, boi się
niektórych > zjeżdzalni, nie chce kolorować czy rysować, nie skupia uwagi na
czytanych > ksiażkach. Jeśłi go jakaś zainteresuje, to nie pozwala doczytać
zdania do > końca, przerywa, zadaje pytania odbiegające znacznie od treści
ksiażki. Czy to > może być zaburzenie sensoryczne?<

Jak najbardziej - efekt zaburzeń integracji sensorycznej, wskazuje na
dyspraksję rozwojową (zaburzenia planowania i wykonywania czynnosci ruchowych w
zakresie duzej i małej motoryki - znaczy ogólne ruchy ciała jak i precyzyjne
rąk); dla dzieci z dyspraksją charakterystyczne jest to, ze robią zwykle to, co
już znają, a niechętnie podchodzą do zadań nowych (bo to trudne i wymaga
opracowania nowego planu działania). Pyskatościa i wyszczekaniem maskuje swój
strach przez nowościami i broni sie pzred wykonywaniem działan, które z góry
szacuje jako trudne.
ZASTRZEGAM JEDNAK - to jedynie hipoteza, nie diagnoza, diagnoze robi sie na
żywo sprawdzając poprzez próby kliniczne (ruchowe) funkcje neurofizjologiczne
(m.innymi zmysł równowagi, kontrolę ciała, zmysł dotyku, integracje odruchów
pierwotnych itp.)

I dla każdego kto powie "co chces, każdy dzieciak tak ma". Odpowiem, ze nie
kazdy, nie w takim samym nasileniu. I jeżeli rodziców coś niepokoi, to znaczy,
ze mieli okazje porównać swojego dziecko z chmarą 4-, czy 6-latków na podwórku
i coś im podpadło.
Na szczeście świadomośc ludzi jest coraz większa i wiele dzieci uzyskuje
właściwa pomoc, gdy nie jest na nia za późno, bo nie słuchają głupiego
pocieszania od osób, które na oczy dziecka nie widziały, a tyko im sie
wydaje "że kazdy tak ma".

[nchyb]

> właściwa pomoc, gdy nie jest na nia za późno, bo nie słuchają głupiego
> pocieszania od osób, które na oczy dziecka nie widziały, a tyko im sie
> wydaje "że kazdy tak ma".
Iwono, jestem przekonana, ze chcesz jak najlepiej. I dobrze. jednak moim
zdaniem Twój osąd jest spaczony, skrzywiony. To takie zboczenie zawodowe. jako
psycholog dziecięcy masz do czynienia najczęściej (nie zawsze) z osobami, które
potrzebują pomocy, mają zaburzenia. I dlatego w opisywanych przypadkach
doszukujesz się tych zaburzeń.

Co do zdanie:
> kazdy, nie w takim samym nasileniu. I jeżeli rodziców coś niepokoi, to
znaczy,
> ze mieli okazje porównać swojego dziecko z chmarą 4-, czy 6-latków na
podwórku
> i coś im podpadło.
Częściej bywa tak, ze rodzice porównują to dziecko z innymi dziećmi które widzą
przez chwilę. Na właściwe porównania nie ma szans. Rodzice częściej porównują
zachopwanie dziecka ze swoim wyobrażeniem o tym problemie. Im częściej podpada
to, że dziecko nie jest takie jak te w ksiażkach i w marzeniach. Najcześciej
problemem jest wlasnie wyobrazenie rodziców o właściwym zachowaniu, niż
faktycznie to zachowanie.

I tak jak mówię, jestem przekonana że chcesz dobrze, jednak na większość
problemów patrzysz przez pryzmat zawodu i prawdopodobnie w wielu zdrowych
normalnych dzieciach doszukiwałabyś się zaburzeń. Bo to Twój zawóc.
Pozdrawiam serdecznie

[iwpal]

>nchyb napisała: Iwono, jestem przekonana, ze chcesz jak najlepiej. I dobrze.
jednak moim > zdaniem Twój osąd jest spaczony, skrzywiony. To takie zboczenie
zawodowe. jako psycholog dziecięcy masz do czynienia najczęściej (nie zawsze)
z osobami, które> potrzebują pomocy, mają zaburzenia. I dlatego w opisywanych
przypadkach > doszukujesz się tych zaburzeń.
> I tak jak mówię, jestem przekonana że chcesz dobrze, jednak na większość
> problemów patrzysz przez pryzmat zawodu i prawdopodobnie w wielu zdrowych
> normalnych dzieciach doszukiwałabyś się zaburzeń. Bo to Twój zawóc. <

Częściowo racja, ale zdarzają mi sie dzieci, u których rodzice widza zaburzenia
tam gdzie ich nie ma i moją rolą jest im to wytłumaczyć.
Poza tym sama mam 2 zdrowe córki (nie, nie, nie sa aniołkami , mam też
kontakt z wieloma dziećmi bez zaburzeń i wiem jak rozwój dziecka powinien
wyglądać pod względem ilościowym i jakościowym.
Przestzregam tylko przed sadami typu "wygląda mi na to,ze wszystko OK, masz
zdrowe dziecko, tylko sie czepiasz" w sytuacji, gdy nikt tego dziecka nie
widział. Jeżeli ktoś zobaczy na zywo, to rozumiem, po opisach - nie rozumiem.
Nawet doświadczony psycholog nie stawia "ślepej diagnozy".
> Pozdrawiam serdecznie

[nchyb]

> Częściowo racja, ale zdarzają mi sie dzieci, u których rodzice widza
zaburzenia
>
> tam gdzie ich nie ma i moją rolą jest im to wytłumaczyć
I dlatego uważam, że jednak dobrze by było, by autorka wątku wybrała się z
mężem do takiego specjalisty, który najprawdopodobniej mógłby ją przekonać, że
jest wszystko w normie. Jeżeli nie, będą starać się o terapię. Ale
najprawdopodobniej jednak rolą specjalisty będzie wytłumaczenie rodzicom, że
nie powinni się sna siłe doszukiwać problemu.

OBo jeżeli do specjalisty nie pójdą, wiele złego swoimi oczekiwaniami moga
dziecku zrobić...

> Przestzregam tylko przed sadami typu "wygląda mi na to,ze wszystko OK, masz
> zdrowe dziecko, tylko sie czepiasz" w sytuacji, gdy nikt tego dziecka nie
> widział.
My piszemy, że raczje jest ok, a wizyta u specjalisty przyda się dla
uspokojenia. Wszelkie porady internetowe NIGDY nie zastąpią kontaktu ze
specjalistą, który obejrzy nie tylko dziecko i jego zachowanie, ale równiez
rodziców i wzajemne relacje pomiędzy nimi...
Dużo zdrowia dla córek, ja mam dwóch synków, również nie aniołki, tylko
normalne zdrowe dzieci, dla których zachowania podobne (nie wiem, czy
identyczne - opieram się wyłącznie na opisie), są jednak normą
Pozdrawiam

[judytak]

iwpal napisała:

> Na szczeście świadomośc ludzi jest coraz większa i wiele dzieci uzyskuje
> właściwa pomoc, gdy nie jest na nia za późno, bo nie słuchają głupiego
> pocieszania od osób, które na oczy dziecka nie widziały, a tyko im sie
> wydaje "że kazdy tak ma".

to samo sie odnosi do "głupiego straszenia od osób, które dziecka na oczy nie
widziały"...

pozdrawiam
Judyta

co wpływa na pojawienie się zaburzeń?

[ada1077]

Czy takie zaburzenia, jeśli rzeczywiście są to zaburzenia, mogą być z winy
rodziców? Załóżmy dwie sytuacje: mamy dziecko z zaburzeniami, wykazujące różne
niepokojące zachwania oraz mamy dziecko po prostu źle wychowane, niewydolnych
rodziców, za mało wymagających lub ignorantów lub też popełniających inne
błędy. Czy złe/niepokojące zachowania dziecka wynikające ze zwykłego
rozwydrzenia mogą sie utrwalić i przekształcić w poważne zaburzenia osobowości
albo sensoryczne itd? Co wpływa na takie zaburzenia?

[delll]

Nieudolnoś rodziców nie wpływa na zaburzenia integracji sensorycznej u dziecka.
To jakaś bzdura.

[iwpal]

>ada1077 napisała:

> Czy takie zaburzenia, jeśli rzeczywiście są to zaburzenia, mogą być z winy
> rodziców? Załóżmy dwie sytuacje: mamy dziecko z zaburzeniami, wykazujące
różne
> niepokojące zachwania oraz mamy dziecko po prostu źle wychowane, niewydolnych
> rodziców, za mało wymagających lub ignorantów lub też popełniających inne
> błędy. Czy złe/niepokojące zachowania dziecka wynikające ze zwykłego
> rozwydrzenia mogą sie utrwalić i przekształcić w poważne zaburzenia
osobowości
> albo sensoryczne itd? Co wpływa na takie zaburzenia?<

Błędy wychowawcze moga doprowadzic do problemów z zachowaniem w przyszłosci,
rodzice kształtuja zręby osobowości dziecka, więc jako dorosły już człowiek
bedzie garsciami korzystał z tego, co nauczy sie w dzieciństwie; moga być z
tego zaburzenia zachowania, nieprawidłowo ukształatowana osobowośc, ale nie
zaburzenia sensoryczne; chyba, ze dziecko jest ograniczane przez rodziców
ruchowo, nie ma możliwosci na spontaniczny rozwój, nie moze sie bawić, ma
ograniczony dostęp do bodźców - wtedy mówimy o wtórnych zaburzeniach
sensorycznych. Czyste zaburzeniach integracji sensorycznej wynikają ze złego
funkcjonowania układu przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego oraz
opóźnionej integracji odruchów pierwotnych (opóxnionego lub nieprawidłowego
dojzrewania ukąłdu nerwowego)i nie mają na to wpływu błedy wychowawcze, chociaz
zdarza sie, że współwystepują zaburzenia SI + błędy rodzicielskie. W czasie
dokłądnego badania widać co jest czym.

[marghe_72]

731210k napisała:

> Niepokoi mnie to,że:
>
> 1) często nie słucha poleceń za pierwszym,drugim,trzecim razem...,ja już głos
> tracę
> 2)pyskuje,przeklina itp.
> 3)zdarzają mu się dziwaczne zachowania np. przytula mamę kolegi.
>

> Do tego jest taki ślamazarny,powoli je.A poza tym jest super....
>
>
Wg mnie to zupełnie normalne zachowanie sześciolatka.. Mam dokładnie to samo w
domu (z wyjątkiem przeklinania)

ps. co złego jest w przytuleniu sie do matki kolegi czy zaczepianiu kolegów?
>

Szczerze mówiąc na Twoim miejscu nie posyłalabym syna do psychologa a sama sie
przeszła.

[iwpal]

Jeżeli chodzi o SI w Krakowie to namiar tu
www.si.krakow.pl
Zaburzenia SI mają wplywa na wiele aspektów funkcjonowania dziecka (a później
dorosłego), jak również na emocje i funkcjonowanie w grupie - jak moze czuć sie
osoba, któa nie ma dobrej kontroli nad swoim cialem, nei czuje odpowiednio
położenia swojego ciała w pzrestzreni, nie wie gdize ma pion czy boi sie
oderwać nogi od podłoża albo dotyk odczuwa jako nieprzyjemny czy bolesny. Nie
bede robić tu wykłądu na temat podstaw SI, bo nie starczyłoby miejsca na forum,
poczytaj na stronach
www.integracjasensoryczna.org.pl
www.pstis.org
Jeżeli zaś chodzi o specjalistów psychoterapii dzieci to podobno nieźli są
terapeuci w POlskim Instytucie Psychoterapii Krótkoterminowej
www.pipk.pl/

[verdana]

Tyle, ze to dziecko bylo już diagnozowane przez psychologa... A więc
specjalista się wypoowiedział.
Czy jest naprawdę sens w takiej sytuacji szukać porady kolejnego, skoro opis
dziecka na forum tez nie budzi niepokoju? Obawiam się, ze w ten sposób w koncu
znajdzie się i choroba i specjalista...
No i troche niepokoi mnie, ze jako specjalista od SI niemal wszystkie twoje
diagnozy brzmiś tak samo i niemal wszystkim radzisz pójść na terapię SI.
Naprawdę, zaburzeń u dzieci jest znacznie wiecej i istnieje więcej terapii...

[iwpal]

>verdana napisała:
> Tyle, ze to dziecko bylo już diagnozowane przez psychologa... A więc
> specjalista się wypoowiedział.
> Czy jest naprawdę sens w takiej sytuacji szukać porady kolejnego, skoro opis
> dziecka na forum tez nie budzi niepokoju? Obawiam się, ze w ten sposób w
koncu > znajdzie się i choroba i specjalista...<
Powiem Ci szczerze - pracuję w zawodzie od 8 lat i woem, co wiedziałam kiedyś,
a co wiem teraz; a ciągle jeszcze brakuje mi sporo i widzę w mojej wiedzy białe
kartki. Koleżanki psycholożki, nawet te z dużą praktyką, przez zrobieniem kursu
SI też miały na wiele rzeczy oczy bardzo zamknęte

> No i troche niepokoi mnie, ze jako specjalista od SI niemal wszystkie twoje
> diagnozy brzmiś tak samo i niemal wszystkim radzisz pójść na terapię SI.
> Naprawdę, zaburzeń u dzieci jest znacznie wiecej i istnieje więcej terapii...<
No tak, masz rację - to mój mały "hopel" - znaczy mam na punkcie tej metody i
jej przydatności po prostu "hopla"; zawodowo uważam, ze wiedza z zakresu SI
daje tyle wiedzy potrzebnej i przydatnej do pracy z dzieckiem, ze każdy kto
zawodowo zajmuje sie rozwojem dziecka powinien przejśc choćby kurs I st. SI ma
jasne i klarowne metody diagnostyczne, które powiedza więcej o funkcjonowaniu
ukłądu nerwowego i zmysłowego dziecka niz inne metody diagnostyczne dostępne
psychologom; niestety, do dzieci nie można przełożyc bezpośrednio klasycznych
metod diagnozy neuropsychologicznej, bo mózg dziecka podlega procesom
rozwojowym, a klasyczna neuropsychologia (stworzona przez A.Łurię) opiera sie
na badaniach osób dorosłych.
DLaczego "wszystkim" (nie zauwazyłam, żeby wszystkim, ale niech Ci bedzie
proponuje diagnozę procesów sensomoorycznych?? Bo u podłoza zachowania bardzo
bardzo często leżą dysfunkcje odbioru i przetwarzania bodźców zmysłowych. Można
kilkulatka z lękiem separacyjnym leczyc psychiatrycznie, a można sprawdzić czy
nie ma w tym podłoża neurofizjologicznego i spróbować terapii w inny sposób.
W terapii dzieci, niestety klasyczne formy psychoterapii, jakkolwiek bardzo
szeroko i chętnie uprawiane, sprawdzają sie średnio, stąd moje poszukiwanie
czegoś innego i mój prywatny i zawodowy strzał w "10".
I pozwolisz, Verdano, ze przy nim zostanę

[verdana]

Niestety, w wielu obserwowanych przeze mnie przypadkach przyczyną zaburzeń
zachowań dziecka nie są zaburzenia SI, ale rodzice. To prawdę mówiąc, jedna z
pierwszych rzeczy, jaka się uczy studentów na psychologii klinicznej. Oprócz
niektórych zaburzeń czysto funkcjonalnych (np. ADHD), psychologowie zazwyczaj
uznają, że terapia tak małego dziecka nie może być prowadzona w oderwaniu od
terapii rodziny. I tacy rodzice, przeczytawszy rady psychologa na forum czują
się rozgrzeszeni - oni są super, tylko dziecko trzeba leczyć. Dziecko
niepotrzebnie ciagniete jest od specjalisty do specjalisty, kiedy terapia
przydałaby się rodzicom.
Dlatego teź stawianie diagnozy dziecku na odległość i tłumaczenie rodzicom, ze
z dzieckiem pewnie jest coś nie tak - a w dodatku zgadywanie - co jest "nie
tak" może bardzo skrzywdzić dziecko. Rodzice beda nadal stosowali złe metody
wychowawcze, ale ich sumienie bedzie czyste - dziecko jest, jakie jest - bo
jest chore. A nie źle wychowane czy gnębione.
Uważam, ze jest to ze strony psychologa, praktycznie nie znającego sytuacji
(opis zachowanie dziecka na forum jest niezwykle ogólnikowy) zachowanie
skrajnie nieprofesjonalne. I nie waham sie powiedzieć - nieetyczne.

[iwpal]

>verdana napisała:
> Niestety, w wielu obserwowanych przeze mnie przypadkach przyczyną zaburzeń
> zachowań dziecka nie są zaburzenia SI, ale rodzice. To prawdę mówiąc, jedna z
> pierwszych rzeczy, jaka się uczy studentów na psychologii klinicznej.<
Wiem, czego sie uczy studentów psychologii, wiem, czego sie uczy na studiach
specjalizacyjnych psychologii klinicznej - wiele teorii szukających "przyczyny"
w rodzicach jest już nieaktualnych i przeszło do lamusa (teorie dotyczące
autyzmu, schizofrenii, depresji); poza tym każda uczelnia ma swoje "ulubione"
teorie - Warszawa inne, Poznań - inne. I tego uczą sie studenci.
Nie ucza sie,ze bywają problemy rozwojowe, którym rodzice w żaden sposób nie sa
winni?
JA jestem psychologiem o silnie biologicznej orientacji, zajmuję sie
specyficzna działką, a do innych sie nie mieszam; gdy widzę, ze mojemu
pacjentowi potrzebne jest co innego niz to, co ja proponuję, to o tym mówię
rodzicom.

Nieetyczne jest bezsensowne uspokajanie, że wszystko OK "bo moje dziecko to tak
samo jak Twoje" (chociaż nikt tamtego nie widział); ja tylko podsuwam pewne
hipotezy pod rozwage i do poczytania (po to sa podawane linki). W swojej
praktyce zawodowej codziennie stykam sie z dziećmi i uwierz, nie kazde
diagnozuje jako zaburzenia SI, a nawet jeśli jest cos drobnego, to wystarczy
zwrócic uwagę rodzicom, ze dziecko potrzebuje więcej ruchu na placu zabaw.

>> Dlatego teź stawianie diagnozy dziecku na odległość i tłumaczenie rodzicom,
ze > z dzieckiem pewnie jest coś nie tak - a w dodatku zgadywanie - co
jest "nie > tak" może bardzo skrzywdzić dziecko. Rodzice beda nadal stosowali
złe metody> wychowawcze, ale ich sumienie bedzie czyste - dziecko jest, jakie
jest - bo > jest chore. A nie źle wychowane czy gnębione.<
Po to własnie jest potrzebny żywy kontakt ze specjalistą; bo forum to forum i
każdy sobie moze napisac cośtam co uważa za słuszne.

Ale może Verdano, masz rację w jednym

[iwpal]

uświadomiłąś mi, ze powinnam zaniechać udzielania rad, o które tak naprawde
nikt mnie nie prosi ))
To w końcu nie forum eksperckie, tylko "grupa wsparcia rodziców".

[scher]

Pisz, pisz, nie zniechęcaj się! Czytam, przemyśliwuję

Sz.

[ellje]

Nie wiem dlaczego Verdana wypowiada się tak krytycznie. Przecież po to jest
forum żeby dzielić się swoimi doświadczeniami, wiedzą. Tym bardziej jeśli porad
udziela specjalista, który nie ma w tym żadnego interesu a jedynie dobre chęci.
Poza tym uważam, że forum to jedynie pierwszy krok w rozwiązywaniu problemów -
nakreśla nam jakiś obraz i uświadamia pewne problemy, a dalej i tak musimy
radzić sobie sami. Nie pierwszy raz korzystam z porad a sama też się chętnie
dzielę swoimi doświadczeniami i nie wydaje mi się żeby to komuś wyszło na złe.
Mam nadzieję, że jednak nie dasz się tak łatwo zrazić i jedna opinia Verdeny,
której wydaje się, że jest mądrzejsza od profesjonalisty nie zuboży tego forum
o Twoją oosobę.
Ja przeczytałam wszystkie posty tego forum, bo też przypadkowo tu sie nie
znalazłam. Też mam problem z 5-latkiem. Nawet podobny do autorki; to że dziecko
pyskuje, używa brzydkich słów czy nie słucha poleceń mogę jeszcze zrozumieć
(przy czym również jest inteligentny - ma duży zasób słów, zadaje ciekawe
pytania odnośnie otaczającego świata, bardzo chętnie słucha czytania itp.), ale
problem tkwi we wszystkim co inne, nie typowe, nowe, gdzie musi sie
podporządkować, robić coś wbrew sobie. I tu też o ile mogę zrozumieć, że wizyta
u dentysty jest dla niego nie do przyjęcia, to już zupełnie nie mogę zrozumieć,
że ktoś się boi fryzjera, a właściwie golarki (bo ostatnio ze względu na ataki
histerii u fryzjera sama go obcinam) albo fotografa. Właśnie wczoraj mieliśmy
zrobić zdjęcie do paszportu i nic z tego, bo dziecko wpadło niemal w histerię.
Takie sytuacje są u nas dość częste. Teraz syn ma wakacje, ale sen z oczu
spędza mi myśl, że we wrześniu znów pójdzie do przedszkola i znów będzie beczał
przez cały ranek, że on nie chce (chciaż chdzi już 2 lata). I co w tej sytuacji
robić? Czy to typowe, czy może objaw jakiejś choroby. Chętnie poznam opinie
innych.
Pozdrawiam

[verdana]

No tak - nie mam nic przeciw powiedzeniu "skontaktuj się jeszcze z innym
specjalistą". Bo on jest specjalistą od alergii. Dajac rady, nie podkreslasz,
ze znasz się tylko na jednej specjalnosci, ale stawiasz diagnozę
prawdopodobnych zaburzeń SI. To tak, jakby lekarz pediatra, niezależnie od
objawów, zawsze stwierdzał, ze przyczyną choroby jest np. alergia czy pasożyty,
nie zaznaczając przy okazji, ze stawia taka diagnozę, bo na innych chorobach
się nie zna.
Oczywiscie, że nnikt już winą za niektóre wrodzone choroby (autyzm np.) nie
obarcza rodziców - ale za zaburzenia zachowania, nie związane z przyczynami
organicznymi - tak. I w Warszawie i w Poznaniu i nawet pewnie w Bogocie.

[iwpal]

verdana napisała:
> No tak - nie mam nic przeciw powiedzeniu "skontaktuj się jeszcze z innym
> specjalistą". Bo on jest specjalistą od alergii. Dajac rady, nie podkreslasz,
> ze znasz się tylko na jednej specjalnosci, ale stawiasz diagnozę
> prawdopodobnych zaburzeń SI. To tak, jakby lekarz pediatra, niezależnie od
> objawów, zawsze stwierdzał, ze przyczyną choroby jest np. alergia czy
pasożyty,> > nie zaznaczając przy okazji, ze stawia taka diagnozę, bo na innych
chorobach> się nie zna.> Oczywiscie, że nnikt już winą za niektóre wrodzone
choroby (autyzm np.) nie > obarcza rodziców - ale za zaburzenia zachowania, nie
związane z przyczynami > organicznymi - tak. I w Warszawie i w Poznaniu i nawet
pewnie w Bogocie. <

Ales sie uczepiła, nie jestem specjalistą od jednej specjalności, tylko od
dzieci, ale zorientowanym biologicznie, co oznacza, ze potrafię również
rozpoznać organiczne przyczyny zaburzeń, jeżeli one są; nie musze za wszystko
zrzucac winy na rodziców. I nie postawiłam żadnej diagnozy, tylko napisaam
swoja HIPOTEZĘ (hyba wiesz, że hipoteza to przypuszczenie, nie pewnik); co
gorsza, Ty nie mając nic wiecej niż ten sam opis co ja, jesteś gotowa postawić
diagnozę - TO WINA RODZICÓW. Nie masz żadnej pewności,z ę nie ma zaburzeń
organicznych, bo dodatkowe symptomy podane w opisie nic Tobie, jako laikowi,
nie mówią.

[verdana]

Tak, ale ja nie udzielam rad jako specjalista, tylko inna matka. Drugiej matki
można posłuchać, albo uznać , ze jest durna - i robić po swojemu.
Ty udzielasz rad, jako specjalista. I tu widzę problem. Trudno zlekceważyć
porady specjalisty, który na podstawie opisu dziecka wysuwa HIPOTEZĘ.
Dlatego też, jak mogę sobie pisać co chcę. Specjaliście, podpierajacemu się
autorytetem zawodu, pochopnych diagnoz - nawet hipotetycznych - stawiać się nie
godzi.
Skonsultowalam się w tej sprawie z przyjaciółką, doktorem psychologii
klinicznej, z zarządu PTP. Załamuje ręce i mówi coś o etyce zawodu...

[ellje]

Sory, że się wciskam w Waszą dyskusję na temat tego co etyczne, a co nie.
Uważam, że ktoś tu szuka dziury w całym. Strasznie się przyczepiłaś. Przecież
chyba każda z nas traktuje forum jako pewnego rodzaju poradnik, a nie
ostateczną formę leczenia. Dobrze jest poczytać rady doświadczonych matek,
które borykają się z podobnymi problemami, a jeszcze lepiej specjalisty, który
nie kieruje się rodzicielskimi uczuciami ale wiedzą i doświadczeniem zawodowym
i nasze problemy widzi w zupełnie innym świetle niż my - matki, może podsunąć
jakąś hipotezę, co pozwala matce na pewne sprawy spojrzeć z zupełnie innej
strony i nagle się okazuje, że pewnych rzeczy wcale nie brałyśmy pod uwagę. Czy
to może komuś zaszkodzić?
A jeśli chodzi o konsultację z przyjaciółką psychologiem, to z całym
szacunkiem, ale nie wierzę, że nie zasugerowałaś jej swojej opinii albo nie
przekolorowałaś treści postów.
Życzę więcej otwartości na poglądy innych.
Pozdrawiam

[verdana]

Przyjaciółka czytała dyskusję. Czytać umie. Byla przerażona. Sugerując rodzicom
diagnozę, dyskredytujac - bez żadnych podstaw - opinię innego psychologa -można
skrzywdzić dziecko. Nie czepiała bym sie, gdyby nie to, ze objawy różne, a
porada zawsze taka sama. Jak byś odnosła się do wyglaszania na forum stale
takiej samej diagnozy przez pediatrę?

[iwpal]

>verdana napisała:
Sugerując rodzicom diagnozę, dyskredytujac - bez żadnych podstaw - opinię
innego psychologa <
Nie odniosłam sie w żaden sposób do opinii innego psychologa, więc jej nie
zdyskredytowałam. Nie przypisuj mi intencji, kórych nie mam.

Koniec dyskusji.

[judytak]

ellje napisała:

> może podsunąć
> jakąś hipotezę, co pozwala matce na pewne sprawy spojrzeć z zupełnie innej
> strony i nagle się okazuje, że pewnych rzeczy wcale nie brałyśmy pod uwagę.
Czy to może komuś zaszkodzić?

może
jeśli to jest matka z taką naturą, że się martwi na zapas, szuka dziury w
całym, dąży do ideału, i odchylenia w stosunku do ideału woli leczyć, niż
akceptować (czy jest taka, nie wiemy, nie możemy wiedzieć), to podsuwając jej
możliwe choroby powodujemy, że będzie szukać tak długo, aż znajdzie
specjalistę, który się zgodzi z diagnozą...

jak na mój gust (osobisty, oczywiście), pierwszy post, odpowiedż iwpal był zbyt
naukowy, zbyt konkretny i zbyt dramatyczny, był więc własnie taki, który może w
ten sposób zaszkodzić

wolałabym, żeby sformułowała jakoś w stylu "jeśli po pozytywnej opinii
psychologa nadal czujesz, ze jakiś problem istnieje, warto skonsultować ze
specjalistą taką a taka, być może to jest klucz do sprawy" i wolałabym też,
żeby, jako specjalista, potwierdziła ona, że pewien poziom "niegrzeczności",
puszczanie poleceń mimo uszu, "testowanie" brzydkich słów na rodzicach itp.
jest zjawiskiem charakterystycznym dla danego wieku

pozdrawiam
Judyta

[iwpal]

>judytak napisała:
> jak na mój gust (osobisty, oczywiście), pierwszy post, odpowiedż iwpal był
zbyt> naukowy, zbyt konkretny i zbyt dramatyczny, był więc własnie taki, który
może w> ten sposób zaszkodzić
> wolałabym, żeby sformułowała jakoś w stylu "jeśli po pozytywnej opinii
> psychologa nadal czujesz, ze jakiś problem istnieje, warto skonsultować ze
> specjalistą taką a taka, być może to jest klucz do sprawy" i wolałabym też,
> żeby, jako specjalista, potwierdziła ona, że pewien poziom "niegrzeczności",
> puszczanie poleceń mimo uszu, "testowanie" brzydkich słów na rodzicach itp.
> jest zjawiskiem charakterystycznym dla danego wieku<

Masz racje, postaram sie zwrócić większą uwagę na sposób pisania )

[iwpal]

>verdana napisała:
> Skonsultowalam się w tej sprawie z przyjaciółką, doktorem psychologii
> klinicznej, z zarządu PTP. Załamuje ręce i mówi coś o etyce zawodu... <

Ja też moge Ci przedstawić opinie moich przyjaciółek psycholożek i terapeutek
(ja przedstawie im swój punkt wiedzenia, to poprą mnie całym sercem i dadza
swoje błogosławieństwo, bo to MOJE koleżanki), ale nie o to chodzi, aby tym sie
podpierac. A o etyce zawodowej akurat nie z Tobą powinnam rozmawiać.
Verdano, jak na tym kończe dyskusję z Tobą, bo prawienie sobie uszczypliwości,
to nie temat tego wątku.

[judytak]

pewnie, że nie sam od siebie się nauczy, tylko dlatego, że mu zwracasz uwagę :o)

ja nie mówię przecież, żeby nie zwracać uwagi,
mówię, że to nie powód, żeby szukać błędów wychowawczych, albo planować wizyty
u psychologa - jakby dzieci od razu wszystko robiły doskonale, to nie trzeba
byłoby ich wychowywać ;o)

pozdrawiam
Judyta

P.S.
scher napisał:

> niegrzeczne odzywki to nie u mnie.

u mnie też nie, niezaleznie odróżniam między dzieckiem, który mówi tak, bo nie
wie, że tak nie należy mówić, a dzieckiem, który wie, a mówi specjalnie (tak
się składa, że mam i dziecko z doskonałym "wyczuciem towarzyskim", i takie
z "ciężką głowa" w tym temacie...
J.

[lola211]

Bo dziecko ma prawo takie byc.Nie ma nic gorszego niz takie "ciele na
niedziele", jak slysze ze dziecko ma stac na bacznosc i zawsze słuchac
starszych to mnie skreca..

[verdana]

Obawiam się, ze największym problemem jest Twoje wyobrazenie, ze dziecko
powinno być grzeczne i posłuszne. Część dzieci taka jest, a część nie. Tyle, że
nic, oprocz wychowania na to nie pomoże. Próba "leczenia" dziecka, które nie
zachowuje sie tak, jak rodzice sobie życzą, to błąd. Ewentualnie do psychologa
powinna iść cała rodzina. psycholog, jak sądze, raczej zajmie sie problemem
rodziców, którzy wymagaja od dziecka za dużo, niż dzieckiem, które jak już
jeden stwierdził, jest w normie.
Problem masz bowiem Ty, a nie dziecko.

[731210k]

Różne były odpowiedzi na mojego posta.Za wszystkie bardzo dziękuję.
Może faktyczne zbyt dużo oczekuję od mojego dziecka.Ja i mąż może byliśmy
bardziej grzeczni,teraz też często przytakujemy dla świętego spokoju,żeby
dobrze o nas ludzie myśleli,żeby się nie narażać.Ja także w domu dążę do
świętego spokoju.Nie lubię się kłócić,spierać.Taka po prostu jestem.Z mężem
jest trochę gorzej.W pracy jest "grzeczny",przez to daje się trochę
wykorzystywać.W domu nieraz wszystkie zgromadzone frustracje stara się wyrzucić
z siebie.Jest nerwowy,czepia się byle czego.
Nasze dziecko chyba jest od nas inne.Nie wiem w kogo się wdało.Jest
apodyktyczne,wymusza (płaczem.krzykiem),narzuca swoje pomysły.Gdy się nie
zgodzę z nim często odpyskowuje.
W grupie jest raczej inne....
Jest jeszcze problem teściowej,która jest nadopiekuńcza i apodyktyczna.Może
synek pewne cechy po niej odziedziczył....Często jednak korzystamy z jej
pomocy.Ona przez dużą część wakacji opiekuje się naszym synkiem...Powiedziała
kiedyś,że nasze dziecko jest niewychowane,że wielkim problemem jest to,że
często nas nie słucha.Bardzo mnie to zabolało ale nie mogę się z nią za bardzo
spierać bo zbyt wiele jej zawdzięczam..A ja mam mętlik w głowie.....
Czasami brakuje mi cierpliwości gdy synek mnie nie słucha.Szczególnie w ważnych
kwestiach.Tak jakby mi robił na złość...
Pozdrawiam

[jola_ep]

> Ja i mąż może byliśmy
> bardziej grzeczni

Pamięć ludzka jest zawodna i pamięta tylko to co dobre

> Nasze dziecko chyba jest od nas inne.Nie wiem w kogo się wdało.

I tu jest problem Mam ten sam Ale ja wiem w kogo moje się wdały: córa to
pomieszanie moje i teściowej (mam na myśli zachowanie), synek to taki
mniejszy tata. Tu przynajmniej mam kilkunastoletnie doświadczenie

> Jest
> apodyktyczne,wymusza (płaczem.krzykiem),narzuca swoje pomysły.Gdy się nie
> zgodzę z nim często odpyskowuje.

Dzieci chyba z założenia są apodyktyczne, narzucają swoje pomysły.
Ja akurat jestem typem _niech żyje święty spokój_ więc świadomie pozwalam
dzieciakom na realizację ich pomysłów. Szczególnie jeśli chodzi o mojego prawie
7-letniego synka. To typ uparty (ale ja mówię - konsekwenty). I mądry -
najlepiej uczy się na swoich błędach. Dbam o jego bezpieczeństwo. Ale reszta -
hulaj dusza Jak najmniej poleceń. Parę lat wcześniej przerabialiśmy
konieczność wykonywania poleceń rodziców (oj były awantury i histerie). Teraz
nadal o tym wie, ale naprawdę niesłychanie rzadko odwołuję się do mojej
rodzicielskiej władzy. Wystarczy mi, jak o niej wie
Dopuszczam to, że nie wykonuje mojej prośby od razu, świadomie zezwalam
na "pyskowanie" - byle w dopuszczalnych granicach (jak ją przekroczą, to o tym
informuję), nie wymagam natychmiastowej realizacji. O zgrozo, bywa i tak, że
dzieci przekonują mnie do swoich racji i zmieniam swoją decyzję
A jak zrobi coś głupiego, to sprawdzam, czy dotarło do niego, jakie są
negatywne skutki jego czynu.
Inaczej jest z moim mężem - jego dzieci się słuchają od razu. Na mnie
wypróbowują swoich sił w asertywności i umiejętności negocjacji

> Powiedziała
> kiedyś,że nasze dziecko jest niewychowane,że wielkim problemem jest to,że
> często nas nie słucha.Bardzo mnie to zabolało ale nie mogę się z nią za
bardzo
> spierać bo zbyt wiele jej zawdzięczam..

A musisz jej tak wiele zawdzięczać? A jeśli nawet, to dlaczego nie możesz się z
nią nie zgodzić? Rozumiem, przemyśleć, uznać świadomie czyjeś racje, ale nie
stawiać poczucia wdzięczności ponad swoje dziecko.

> Czasami brakuje mi cierpliwości gdy synek mnie nie słucha.Szczególnie w
ważnych
>
> kwestiach.Tak jakby mi robił na złość...

Może robi, tylko dlaczego?
Bo jesteś jego matką? (ja swojego synka często denerwuję i on mi o tym mówi -
rozmawiamy sobie szczerze)
Bo zwraca na siebie uwagę - czuje się w jakiś sposób opuszczony?

Moja mama nauczyła mnie, że powody zachowania dziecka mogą być dla niego bardzo
ważne, ale zupełnie nieczytelne dla nas.

Kiedyś przeczytałam, że przez pierwsze miesiące po urodzeniu dziecko jest
zjednoczone z matką. A cała reszta jego życia to proces oddzielania się. Nasze
dzieci buntują się. Dla 5-latka matka jest kimś bardzo ważnym, jego wzorcem,
idolem. Jak za rok przyjdzie okres buntu, to próba podważenia autorytetu matki
stanie się dla niego śmiałym i godnym walki czynem

Pozdrawiam
Jola

[ada1077]

Hahaha, normalnie jakbym czytała opis mojej sytuacji w domu. My też z mężem
uważani jesteśmy przez otoczenie za raczej spokojnych, niekonfliktowych. Ja
jednak w domu jestem dość apodyktyczna, ale w stosunku do męża bardziej niz
wobec dziecka . Dziecku daję zdecydowanie większą swobodę działania niż np
moja mama dawała mi i uważam, że moje postępowanie korzystniej wpływa na
psychikę dziecka niż postępowanie mojej mamy - terrorystki. Notomiast moja mama-
babcia z którą synek ma dużo kontaktu, uwielbia ją zresztą pomino jej
wybuchowego charakteru, jest dokładnie taką samą terrorystką jak moje dziecko.
I o ironio losu - to właśnie moja mama uważa, że powinnam iść z dzieckiem do
psychologa, że jego zachowania są niepokojące, nie są normalne, wręcz posądza
go o odchyłki psychiczne. A dlaczego tak uważa? - A dlatego, bo byle błacha
sytuacja go wytrąca z równowagi, nie reaguje na polecenia, jest niegrzeczny,
używa ostrych i niecenzuralnych słów, boi się nowości (właśnie tego fryzjera
się panicznie boi, podobnie jak wielu innych rzeczy). Jest pyskaty,
niegrzeczny, swoimi ripostami słownymi zaskakuje, bo bardziej pasują do
dorosłego człowieka niż do dziecka. Terroryzuje wszystkich w koło,
podporządkowuje sobie innych, nie znosi sprzeciwu. Co ja jednak osobiście
zauważam - uważam że takie zachowania powtarzaja się co drugie pokolenie, czyli
pasuje tu moja teoria, że mój synek odziedziczył charakterek po babci.
Niemniej, te zachowania są może faktycznie niepokojące, sama kiedyś w czasach
buntu młodzieńczego, kiedy apodyktyczny charakter mojej mamy bardzo mi
doskwierał, uważałam, że takie zachowania wymagają "leczenia".

[kalosze2]

Na niegrzeczne (niewychowane, rozbestwione, rozwydrzone) dzieci jest zawsze
złoty sposób. Trzeba się dziećmi zajmować. Pokazywać im świat, nowe miejsca,
wciągać w nowe sytuacje, zabierać na wyprawy, w miejsca, w których nigdy nie
byli. Za trudne?

Mam wujka, który ożenił się i ojcem został grubo po 30- tce. O bogowie, jak on
oszalał na punkcie swoich dwóch córek! Facet chodził codziennie do pracy,
zasuwał jako "fizyczny", ale w domu rzadko kiedy leżał na kanapie. Traktował je
z całą powagą, nie zbywał, nie lekceważył. Bawił się z nimi w domu, rozmawiał,
chodził do parku, na basen, w góry, zabierał na wystawy, występy, karmił, kąpał,
kładł spać, czytał i bóg wie jeszcze co.

A córki go tak uwielbiają, że nie ma mowy o "niegrzeczności". Po prostu zrobią
wszystko, o co tatuś poprosi.

I może w tym tkwi cała tajemnica

[beata214]

Czytam Wasze posty i w sumie dalej nie wiem co mam zrobic z moim 6 latkiem.
Zdolny, bystru chłopczyk, ale:
1. pyskuje'
2. bije dzieci w przedszkolu i za każdym razem jak coś jest nie tak to stawia
się do bitki, nawet do osób dorosłych (w domu nikt nikogo nie bije, nie
krzyczy)'
3. płacze i dostaje szału jak w toku zabawy wygrywa ktoś inny, i na nic
tłumaczenia, że np. pilkarze nie placza jak przegraja'
4. na nic się zdają rozmowy, tłumaczenia bo on przytaknie, a za chwilkę robi
dokładnie to samo,
5. nie rozumie, ze to on jest nie fair bo obiecuje ze sie poprawi, ze juz tak
nie bedzie robil i slowa nie dotrzymuje,
Jestem tym przerazona, bo jestem wrogiem przemocy, ale ( z bolem serca)
zauwazylam, ze on sie uspokaja i zaczyna "lapac kontakt z rzeczywistoscia"
dopiero jak dostanie klapsa. Uwazam to za swoja porazke ale zupelnie nie wiem
co z tym zrobic!? Spedzamy z nim duzo czasu, wyjazdy, organizacja czasu, duzo
zabawek, gier.
Do tego dochodzi fakt, ze jest dzieckiem bardzo zywiolowym, ruchliwy, ktore
wogole nie jest w stanie znalezc sobie zajecia.
Powiedzcie co mam zrobic????

[julamimi]

> Może faktyczne zbyt dużo oczekuję od mojego dziecka.Ja i mąż może byliśmy
> bardziej grzeczni,teraz też często przytakujemy dla świętego spokoju,żeby
> dobrze o nas ludzie myśleli,żeby się nie narażać.Ja także w domu dążę do
> świętego spokoju.Nie lubię się kłócić,spierać.Taka po prostu jestem.Z mężem

a moze Twoje dziecko po prostu chce miec wlasne zdanie, z ktorym ktos sie
bedzie liczyl? moze nie chce isc przez zycie przytakujac wszystkim wkolo 'dla
swietego spokoju'?
Wiesz, moze Ty w jego wieku tez taka bylas, tylko stlamszono w Tobie
jakikolwiek indywidualizm. Z Twoim dzieckiem mysle, ze masz dwie mozliwosci.
Dac mu szanse wyrazania siebie, co bedzie dla Ciebie zapewne bardzo trudne (bo
sama takich cech chyba nie posiadasz - i nie pisze tego jako krytyki), albo
mozesz faktycznie nauczyc go, ze powinien byc ukladny i spolegliwy. Tobie
bedzie wtedy latwiej, ale syn kiedys moze miec w sobie taki bunt, o jakim
piszesz w przypadku meza - w pracy 'grzeczny', w domu odreagowuje, bo chyba nie
do konca jest ze soba pogodzony.
Isc pod prad nie jest latwo, lzej sie plynie z biegiem rzeki. A ktory kierunek
nadasz swojemu dziecku, ktory pozwolisz mu wybrac - sama musisz przemyslec i
zdecydowac.
Zycze powodzenia

[femian]

Ja również uważam jako córka apodyktycznych, władczych, nie znoszących
sprzeciwu, wszechmocnych, wiecznie kontrolujących - rodziców, a właściwie
matki, uważam, że dziecko dużo lepiej się rozwija i z większą korzyścią dla
niego samego, kiedy ma dużą swobodę działania a władza rodzicielska ogranicza
się do wskazywania kierunku a nie ograniczania. Nawet jeśli dziecko bywa
niegrzeczne wobec rodzica, pyskuje, broni swojego zdania, uważam, że ma do tego
prawo, podobnie jak dorośli mają prawo bronić swojego zdania. Co z tego, że
dorosłym zawsze sie wydaje, że to oni mają racje z racji wieku, doświadczeń czy
też zasady podległości dziecka wobec rodzica? Dziecko jest takim samym
człowiekiem jak dorosły, ma prawo do pomyłek i uczenia sie na własnych błędach.
Dziecko potrzebuje reguł, organizowania mu czasu, wymyślania zabaw, ale jeszcze
lepiej jest, kiedy dziecko samo potrafi wymyślić sobie zabawę, robić coś
odkrywczego, byle ta zabawa nie stwarzała dla niego zagrożenia. Natomiast jeśli
chodzi o grzeczność, to mnie wcale nie odpowiada takie przesadne ugrzecznienie,
zarówno wśród dzieci jak i dorosłych. Czasami warto dać upust emocjom i lepiej
kiedy dziecko wyraża bez obaw swoje emocje niż je tłamsi i dusi w sobie. Ja mam
dziecko dość wybuchowe, bardzo emocjonalnie reagujące na wiele rzeczy, ale w
jednej krótkiej chwili po wybuchu potrafi przyjść, przytulić się, przeprosić.
Nie boi się swoich emocji i to jest myślę ważne. Ja np już od dziecka byłam
uczona tego, że muszę tłamsić swoje emocje, a byłam dokładnie taka jak mój
synek w głębi duszy. Uważana przez otoczenie przez bardzo grzeczną, spokojną w
rzeczywistości byłam kłębkiem nerwów, skrywałam od zawsze swoje uczucia, emocje
tłamsiłam, co przyczyniło się do poważnych konsekwencji w moim już dorosłym
życiu. Nie będę sie wdawać w szczegóły, ale po swoich doświadczeniach radzę
tym, którzy mają zapędy do przesadnej kontroli i tłamszenia woli dziecka, aby
się zastanowili czy robią dobrze.

spolegliwy

[judytak]

julamimi napisała:

> mozesz faktycznie nauczyc go, ze powinien byc ukladny i spolegliwy.

ja naprawde przepraszam, nie mam na myśli żadnej krytyki, po prostu nie mogę
się powstrzymać od "edukowania"...

spolegliwy, to taki, na którym można polegać, niezawodny, godny zaufania,
nie to samo, co "uległy"

a z opinią w poście jak najbardziej się zgadzam :o)

pozdrawiam
Judyta

[ela82]

A moze po prostu zbyt duzo wymagacie? Moze za duzo tych madrych ksiazek,
ciaglego wtlaczania do glowy "musisz", "powinienes", "nalezy", "nie wolno"?
Moze tu jest podloze buntu? Moze on najnormalniej w swiecie ma dosc
wysluchiwania? Piszesz, ze jest bystry a w dodatku indywidualista troche.
Wiec zapewne rozumie, co do niego mowisz. A ze nie stosuje w praktyce - moze ma
wlasnie przesyt...Jakby do mnie bez przerwy powtarzali w kolko i to samo, tez
chyba przestalabym zwracac uwage.

Pozdrawiam