Do obejrzenia

[gopio1]

Dowiedzialam sie, ze najblizszym odcinku Superniani (TVN) bedzie wątek rodzeństwa z dwuletnią
różnicą wieku. Baaardzo jestem ciekawa problemów i sposobów ich rozwiązywania )

Moze ktoś z Was będzie miał ochotę zobaczyć.

[malabru]

A czy któraś z Was miałaby możliwość nagrania tego odcinka i puszczenia w sieć?
Bo ja bym chętnie obejrzała, ale nie mam jak. A może mogłybyście w skrócie
streścic co tam ciekawego mówiono?
Pozdrawiam,
Marta

[stypkaa]

Ja też się chętnie dowiem, niestety nie mogłam wczoraj oglądać

[deotyma11]

Obejrzałam. I doszłam do wniosku, że właściwie nie było niczego w tym programie
co dotyczyłoby specyfiki wychowania dzieci z ok dwuletnią różnicą wieku.
Jedynie to może wyraźny podział pokoju na część przeznaczoną dla siostry i
część przeznaczoną dla brata.
Jedno co mnie osobiście ucieszyło po obejrzeniu tego programu to mój brak
problemu z opanowaniem ucieczek dzieci. I naprawdę cieszę się, że od początku
uczyłam starszą córcię zatrzymywania sie na stój i nieopuszczania granic placu
zabaw.

Dla zainteresowanych: na TVN Style są powtórki i rozmowa z supernianią i gśćmi
zaproszonymi do studia. Może podczas tej rozmowy będzie coś więcej, ale jeszcze
nie widziałam.

[malabru]

To ja mam 2 pytania. W jakim wieku były dzieci biorące udział w programie? I
jaka była idea podzielenia tego pokoju na 2 części? Co wówczas z zabawkami
wspólnymi? Czy młodsze dziecko respektowało ten podział? Jak ten podział
uskuteczniono?
Opowiedzcie proszę, bo w Norewgii to sobie nawet powtórki nie obejrzę.
Pozdrawiam,

[gopio1]

Nie obejrzalam jeszcze, ale mam nagrany wiec, moze dzis znajde chwilke.
Obiecuje zdac obszerna relacje-streszczenie wszystkim zainteresowanym.
Prosze tylko o troche czasu - maksymalnie do czwartku, dobra?

Gosia

[rafera]

od kiedy jesteś w Norwegii? Jak siężyje, bo ja się tam wybieram

w Norwegii...

[malabru]

...jestem od roku. Do życia można się przyzwyczaić. Tu się żyje POWOLI. Bez
kradzieży, rozbojów... Wszystko zależy w jaki rejon się wybieracie. Jeśli masz
jakieś pytania to pisz na priv, chętnie odpowiem i poopowiadam jak tu jest.
Pozdrawiam

Recenzja - zgodnie z obietnica

[gopio1]

Obejrzałam. Odczucia mam raczej pozytywne. Pisze raczej, bo niektóre sprawy sa
dla mnie tak oczywiste, ze az niewiarygodne się wydaje popełnianie przez
rodzicow takich bledow. No, ale widac sa rozni ludzie.

Z takich najważniejszych rzeczy:
Rodzeństwo mialo niecale 3 lata Oliwia i 4 lata Kuba. Jakos tak.

Problem:
Dzieci maja dostep do roznych niebezpiecznych przedmiotow (kontakty, kuchenka
gazowa, otwarte okno, włażenie po meblach na toaletke mamy i zabawa jej
perfumami). Brak jasnych regul dla dzieci czego im nie wolno. Np. Dziecko wzielo
sobie szminke do zabawy. Zniszczylo. Nie dostalo informacji, ze to nie jest
zabawka, szminka nie sluzy do zabawy.
Rozwiązanie:
Przyklejenie w calym mieszkaniu w miejscach nie dla dzieci „zakazanych znaczkow”
– naklejek STOP. Dzieci same naklejaja i dostaja komunikat, ze tam im nie wolno
podejść.
Rodzice musza być przygotowani na to, ze jak będą zostawiali dzieci same bez
jasno określonych regul – ich pomysły będą ich zaskakiwac coraz czesciej. W tym
przypadku było pomalowanie kredkami ścian (reakcja mamy: „ooo nie! Dlaczego tak
zrobiles…” – brak komunikatu, ze nie wolno malowac po scianach)

Problem:
Kuba nie chciał jesc zadnych warzyw i owocow. Mama za wszelka cene chciala, żeby
jadl witaminki. Im bardziej naciskala, tym bardziej mowil NIE. Jest to najgorszy
sposób z możliwych do przekonywania dziecka. Rodzic sam wyzwala w dzicku probe sil.
Rozwiązanie.
Po pierwsze należy zaakceptowac fakt, ze dziecko ma swoje ulubione smaki i te
których nie cierpi. Zupełnie tak samo jak każdy dorosły. Nie musi lubic
kalafiora, pomidora, ogorka, marchewki, szpinaku i innych. Ma prawo do tego, ze
cos mu nie smakuje i tego nie je. Po drugie – zabawa w poszukiwanie smakow.
Niania przyniosła caly kosz owocow. Kuba oczywiście na nie. Ale ona go zachęciła
zabawa. Brala do reki dwa owoce i on losowal. To co wylosowal mogl spróbować,
ale nie musial. Jeśli spróbował, to na specjalnej tablicy przyklejali magnesik.
Po sprobowaniu opisywal smak. Ze slodki, kwasny, ze ma pestki, albo nie. Ocenial
czy mu smakuje. Widac, ze sprawialo mu to duza frajde, staral się próbować
wszystkiego. Pod koniec dostal w nagrode książeczkę z naklejkami.

Problem:
Dzieci nie lubia kapieli. Czeste awantury. Okazalo się, ze problem nie tkwi w
dzieciach, ale rodzicach. Wieczorem taka akcja: Oliwia podchodzi do taty i
uderza go w twarz. (o tym jako problemie napisze pozniej). Tato wkurzony wylacza
bajke i wygania dzieci do mycia. Rycza. Cala kapiel w atmosferze awantury.
Siedząc w wannie dzieci dostaja szczoteczki do rak i myja zęby. Oprocz zębów
szoruja tymi szczoteczkami tez wanne, nogi i zabawki.
Rozwiązanie:
Kapiel nie może być za kare. Kapiel ma wyciszac. Mycie zębów nigdy w czasie
kapieli. To nie jest zabawa. Albo przed albo po. Niania przynosi minutnik (taki
do jajek). Dzieci myja zęby przy umywalce, dopoki nie zadzwoni.

Problem:
Spanie. Dzieci maja wspolny pokoj. W nim zlaczone lozka. Usypianie wygladatak,
ze jedno z rodzicow kladzie się z nimi, gasi światło i rozmawiaja, śpiewają,
wariuja – czasem zajmuje im to 3 godziny. Jak zasna, mama zabiera córkę do
sypialni rodzicow, a tata rozklada kozetke w gościnnym dla siebie. Nad ranem
przychodzi do niego synek. Rodzice nigdy nie spia razem, a dzieci nigdy nie spia
u siebie.
Rozwiązanie:
Rodzce powinni spac razem, a dzieci w swoim pokoju. Przerobienie dziecięcego
pokoju – wyrazne rozdzielenie na dwie czesci za pomoca koloru ścian (rozowa i
niebieska). Łóżeczka oddzielne. Nad lozkami lampki nocne, swieca się. Usypianie
musi wyglądać tak: wyciszenie, bajak na dobranoc i cisza. Dzieci nie mogą
wyłazić z lozek. Rodzice nie powinni nic mowic. Im mniej się odzywaja, tym
lepiej. Kazde slowo ze strony rodzica jest dla dziecka zacheta do romowy. Nie
powtarzac tez „Spij” albo „teraz jet pora spania”. Dziecko o tym wie, i nie
trzeba mu ciagle przypominac. Trzeba je wyciszyc.
Wazne: Wszystkie zle emocje (rozmowa z szefem, klotnia z mazlonkiem, dlugie
stanie w kolejce, niezalatwienie sprawy w urzedzie itp.) rodzice musza zostawic
przed sypialnia dzieci, bo inaczej one wyczuwaja te emocje i przenosza je na siebie.

Problem:
Oliwia przywalila tacie w twarz. Jego reakcja była cos w stylu: ”ooooo, tak się
nie będziemy bawic” i wyslal ja do lazienki na kapiel. Ona go po drodze
przepraszala, a on „ok., ale idz się kapac, bo tak powiedziałem”. Mala
oczywiście placze, zali się mamie. Mam wysyla ja na spokojnie do taty i mowi,
żeby go przeprosila. Oliwia tak robi. Tato i tak wysyla ją do lazienki. Histeria.
Rozwiązanie:
Dziecko trzeba nie tylko uczyc przepraszac, ale tez uczyc jak przyjmowac
przeprosiny. W tym przypadku dziecko dostalo komunikat: twoje przeprosiny nic
mnie nie obchodza”. Przy biciu zawsze trzeba wytłumaczyć dziecku dlaczego tak
się nie robi.


Problem:
Dzieci się bija.
Rozwiązanie:
Zastosowanie Karnych pufów. To takie miękkie pufy. Dzieci za kare Ida na nie
siedziec.
Krok 1 – ostrzeżenie przed karą
Krok 2 – Posadzenie dziecka na pufe
Krok 3 – Wytłumaczenie dziecku co zrobilo zle
Krok 4 – Konsekwentne odprowadzanie go na pufe, jeśli wstaje
Krok 5 – Dziecko przeprasza.
Dziecko siedzi na pufie tyle minut ile ma lat. Po karze zawsze musi nastąpić
rozmowa. Siedzenie na pufie powoduje, ze dziecko ma czas na to, żeby się
zastanowic co zrobilo zle. Pufy sąkara ostateczna. Nie wolno jej nadużywać, bo
przestanie skutkowac.

Ufffff…… To się naspisalam… )

[monika_oli]

Dzięki za wyczerpującą relację
Pozdrawiam.
m.

[malabru]

O mamo! Wielkie dzięki za tak obszerną relację!!! Czuję się jakbym oglądała
program. Nie urywam, że to co przeczytałam dało mi do myślenia, choć u mnie
opisanych scen w domu nie ma. No może z wyjątkiem awantur o zabawki, ale Tomek
ma dopiero ciut ponad rok i jeszcze niewiele rozumie. Co do reszty to jakoś
intuicyjnie wprowadziłam zasady, które zalecałą niania (z wyjątkiem
naklejek "stop")
Jeszcze raz dzięki

[deotyma11]

Gopio a nie zwróciłaś uwagi o co chodziło z rozdzieleniem zabawek?
Przy okazji rozdzielania łóżeczek i wydzielania części dla siostry i oddzielnie
dla brata było wspomniane o rozdzieleniu zabawek. I nie wiem czy nie zauważyłam
czy zwyczajnie tego rozdziału nie omówili. Bo ja sobie za bardzo tego nie
wyobrażam. Rozumiem, że gdy dziecko ma swoją ukochaną zabawkę to nie należy
pozwalać bratu czy siostrze się nią bawić bez zgody właściciela. Ale jak
podzielić WSZYSTKIE zabawki?

Ja do opisu Gopio dodałabym jeszcze ucieczki podczas spacerów. Rozwiązaniem
było najpierw ostrzeżnie: jeśli nie zatrzymasz się gdy zawołam STOP, to
będziemy iść za rękę. Dzieci się nie zatrzymały, więc rodzic bierze dzieci za
ręce i to pomimo protestów. Po 5-10 min mogą iść same. I tak do skutku.

[gopio1]

to ze spacerem darowałam soebie, bo było mocno dyskutowane na Wychowaniu - więc
pomyslałam, ze pewnie zainteresowani czytali.

Co do zabawek - masz racje, bylo cos wspomnianie, ale bez omawiania. Moze
dlatego ze u tych dzieci bitwa o zabawki nie byla najwiekszym problemem, wiec
sie na niej w ogole nie skupiali. Niania cos przy podziale pokoju mowila, zeby
rozdzielic zabawki. Moim zdaniem - tak na zdrowy rozmu - w czesci rozowej
zabawki ewidentnie Oliwki, w czesci niebieskiej - te ktore maja wyjatkowa
wartosc dla Kuby, natomiast w czesci wspolnej - reszta. Ja juz kiedys czytalam o
takim podziale. Ze w sumie wszystko moze byc wspolne, ale kazdy ma prawo do
prywatnosci i wlasnosci - i wtedy ma takie miejsce (biurko, szuflada, skrzynia)
gdzie trzyma swoje skarby i nikomu innemu nie wolno tam szperac bez pozwolenia
wlasciciela. U nas albo dzieci za male, albo nie czuja potrzeby rozdzielania na
moje-twoje. Wszystko traktują wspolnie, choc oboje doskonale pamietaja co kto
dostal od kogo i przy jakiej okazji.

[gitara13]

gopio1- ja takze dziekuje za tak obszerna relacje )
nie mamy w domu telewizora i chetnie poczytalam, jakie niania metody stosuje.
w sumie po prostu konsekwencja w dzialaniu i jasne wytyczenie reguł.

pozdrawiam, zobacze, jak bedzie mi szlo wdrazanie tych reguł przy dwojce
maluchow )przy jednym jest o.k.
a.