czasami aż mi wstyd

[Gość: marta]

czasami aż mi wstydŻe tak w złości mogę mówić do własnego dziecka

[Gość: Brzoza]

Przepraszam Was Dzieciaczki mojeJest mi ogromnie przykro, że tak czasami je krzywdzę.

[Gość: BEATA]

BIJE SIE W PIERSLekarze powiedzieli, że mam "zapomnieć o tym dziecku".Mój syn urodził sie w 29 tygodniu ciąży z wagą 700 gramów.Przeżył trudną i długą drogę do kliniki, tylko 1 dobę był pod respiratorem, a po 10 dniach trafił z OIOM-u na patologię noworodka.Mimo, iż były też trudne chwile (poszerzanie się układu komorowego) wierzyłam, że Miłosz będzie żył. Po 72 dniach, ważąc 1950 gramów mój mały cud przyjechał do domu i wbrew wielu ostrzeżeniom rozwija się bardzo dobrze i prawie wcale nie choruje.Po prostu jest silnym dzieckiem, które bardzo chciało żyć, a pomógł mu w tym wspaniały personel (oraz aparatura) kliniki w Katowicach, któremu jestem dozgonnie wdzięczna. Wszystkim zaś rodzicom wcześniaków walczących o życie radzę, by wierzyli w cuda oraz w to, że te maleństwa chcą żyć.

[verdana]

Oczywiście, ze pewnych rzeczy mówić dziecku nie należy. Ale kontrolowanie
kazdego słowa wypowiedzianego do dziecka, analizowanie go i bicie się w piersi
przy każdym "niewłasciwym" zdaniu (np. ale z ciebie gapa!), powoduje, ze wiele
matek po prostu boi się normalnie z dzieckiem porozmawiać, bo przecież każda
wypowiedź może uczynić mu niepowetowaną szkodę. Mnożą się książeczki "Jak
rozmawiać z własnym dzieckiem". A rozmowa według schematów jest sztuczna -
dziecko sztuczność wyczuwa bardziej niż dorośli. Lepiej czasem "chlapnąć" o
jedno zdanie za dużo i ew. przeprosić, niż utracić spontaniczność w kontaktach
z dzieckiem!

[antonina_74]

Verdana jak zwykle 100% zdrowego rozsądku! Podpisuję się pod tym co napisałaś
obiema rękami.
Pozdrawiam
Antonina
mama Kuby i Zosi

[agn]

Ja próbuję zachować złoty środek. Nie rozumiem, dlaczego nie miałabym
powiedzieć, że przez dziecko jest mi przykro czy smutno. Są przecież zachowania
dziecka, które mnie smucą czy nawet ranią. Dziecko ma prawo wyrażać swoje
uczucia, a ja nie? Przecież nie chcę dziecka obrazić tylko wykazać mu, jaki
skutek odniosło jego zachowanie. I na tym nie kończę, lecz rozpoczynam dłuższą
pogawędkę.