Bunt 5-latka?

[akseinga]

CZy jest coś takiego? Moja grzeczna prawie 5- latka zmieniła się, dostaje
napadów złości o byle co, zdarza jej się podnieś rękę na mnie . Co robić jak
reagować?

[alexxa6]

przeczekać i mieć sporą cierpliwość,zbadać jakie są przyczyny tego buntu,co w
środowisku dziecka zmieniło się że tak reaguje
vanilla-cafe.net/

[e_r_i_n]

Byc cierpliwym i tlumaczyc, co robi zle i dlaczego nie powinna.
Pozdrawiam, mama 5,5 latka

[marta_mamamaciunia]

Qrcze dziękuję za ten wątek!!!
mój wczoraj skończył 5 lat, i zrobił pierwszą w swoim życiu "akcję" na placu
zabaw!!!! Krzyk, nerwy, szarpanina itp
zaciągnęłam do domu i łapy mi opadły:
gdzie ten mój grzeczny, spokojny, miły chłopczyk????!!!
wydaje mi się, tak na intuicję, że trza trzymać się tego:
dobre chwalić, złe negować
dawać przykład swoim spokojem
uffffffffffffffff
ciężka droga mnie czeka bo nerwus jestem tak jak moje dziecko;-P
pozdrawiam

[mojekochanie6]

wiaj
dziecko maja 5 lat ,wie że zbliza się dla niego czas szkoły , i dlatego mam
różne wybyki , jet nie znośne , puyskate .ale gdy zmierzy sie z rzeczywistoscia
szkołą zjego nieznoiśne zachowania ustąpią pozdrawiam monika

[misiek25]

Mam to samo z moją dotychczas aż za grzeczną 5 latką. Bywa złośliwa- oczywiście
w znaczeniu potocznym, przeklina, zdarza się, że mnie kopnie...To nie jest
fajne. Ale przede wszystkim zaskakujące dla nas. Staram się przeczekać i staram
się tłumaczyć.

[asidoo]

Za karę niech przez 15 minut poklęczy na woreczku z grochem, to się odechce
złego zachowania.

[scher]

asidoo napisała:

> Za karę

Czemu w tym przypadku proponujesz akurat karę? Potrafisz to uzasadnić?

[asidoo]

Uważam, że skoro chce się, aby dziecko było grzeczne - nie biło mamy, nie darło
się o byle co... itp. a rozmowa nie pomaga, to kara jest uzasadniona.
Jednocześnie na tyle nieprzyjemna i niewyrządzająca dziecku krzywdy, że aby jej
uniknąć, może następnym razem dziecko przemyśli, czy opłaci się mu bić rodzica,
żeby znowu na tym groszku klęczeć... Tak motywowane powinno znaleźć lepszą
metodę na forsowanie swoich racji.

[misiek25]

No jakaś argumentacja to jest. Twoja oczywiście. Do mnie nie trafia wogóle.
Uważam, że kary fizyczne nie nadają się do dzieci.Jeśli wogole to dla bardzo
wąskiego grona dzieci, do których ten rodzaj argumentacji trafia. Ja nie znam
ale może się zdarzają takie osobniki.
Uważam że rodzic powinien być przekonany co do słuszności swoich metod.
Klęczenie na grochu dla mnie jest poniżające po prostu.
Poza tym bunt z czegoś wynika. Najczęściej jest zewnętrznym sygnałem dziecka
dotyczącym moich- rodzica niedociągnięć.

[scher]

Ja kary rezerwuję tylko na takie przypadki, kiedy dziecko robi coś umyślnie,
albo nie przestaje mimo ostrzeżeń o niewłaściwości takiego zachowania.

Kiedy dziecko wpada w złość - kara najczęściej jest niewskazana. Przedtem musi
być próba aktywnego słuchania, nawiązania rozmowy, odwrócenia uwagi dziecka,
zabawienia go, może przytulenia i pocieszenia. Może też trzeba po prostu
pozostawić dziecko, niech samo upora się ze swoją złością, niech się wyzłości.
Jeżeli już kara to tzw. technika przerwy (time-out), np. stosowany przez
supernianię karny jeżyk - jako ostateczność.

Klęczenie na grochu to dla mnie jakiś absurd.

[asidoo]

Dlaczego kara ma nie poskutkować na rozzłoszczonym dziecku? Nie zauważyłam
takiego związku. Dziecko wie, że nie może bić nikogo - rodzica, zwierzęcia,
rodzeństwa itd. W złości to robi - robi celowo. Gdyby tylko chciało się
wyładować zbiłoby np. dużego pluszaka. Za uderzenie kogoś, kto czuje, należy się
kara. I oby jak najgorzej kojarzyło takie zachowanie! Znam rodziców, których syn
bije, mimo że nie jest już 5-latkiem a 15-latkiem. Do tej pory się z nim nie
uporali i wciąż rozmawiają, szukają porad u psychologów. Dla mnie śmieszne, bo
to oni nigdy nie byli stanowczy, nie umieli pokazać mu, że krzywdzenie innych
boli... Słowa w wielu wypadkach nie wystarczają. Niektórzy mają w sobie wiele
agresji i wiek tu nie ma dużego znaczenia. Dziecko bijące rodziców to naprawdę
rozbestwiony potwór.

[scher]

asidoo napisała:

> Tak motywowane powinno znaleźć lepszą metodę na forsowanie swoich racji.

Jeszcze co do tego:

Aby dziecko znalazło lepszą metodę na forsowanie swoich racji niż bicie mamy i
darcie się, skuteczniejsze jest motywowanie pozytywne, _korekcja_ zachowania
dziecka. Korekcję rozumiem tak, że nie reaguję, kiedy dziecko się drze, nie
pozwalam się bić, uprzedzam: tym tonem, w ten sposób na pewno się ze mną nie
dogadasz. A kiedy dziecku przejdzie złość, _wymagam_, żeby podeszło do mnie i
normalnym, kulturalnym tonem powiedziało mi, o co chodzi.

Oczywiście nie jest to gwarancja, że prośba zostanie automatycznie spełniona,
ale bez tego nawet gadać nie chcę.

[lila1974]

A mnie sie wydaje, że rozwój dziecka to fala - raz jest tak, raz inaczej.
Zadziwiające jest, że na podobnym etapie rozwoju dzieci zachowują się bardzo
podobnie.

Kiedy płaczliwość i okazywanie złości u Koniczyny zaczynało mi mocno dokuczać
rozejrzałam się po rówieśnikach - toczka w toczkę.

ie oznacza to, że nie próbuję korygowac jej postępowania, ale przynajmniejw
iem, że mi dziecko nagle nie zwariowało, tylko przechodzi akurat ten etap.