dzieki...

[ania1500]

dzieki wszystkim za te mile wypowiedzi i te mniej tez.
tym razem potrzebuje zwyklej porady,jesli ktos moze to bardzo
prosze,bo nie wiem co zrobic,a raczej dlaczego tak sie dzieje.
wczoraj byla u mnie kolezanka i w obecnosci mojej corki opowiadala o
jakims swoim koledze,ktory kilka dni temu zginal w wypadku
samochodowym,rozmawialysmy dosc dlugo wiec i wiele szczegulow padlo.
po wyjsciu kolezanki nie zamienilysmy na ten temat z corka ani
jednego zdania.
koszmar zaczal sie dopiero rano,gdy maz wychodzil do pracy corka
obudzila sie a normalnie nigdy tego nie robi,zaczela strasznie
plakac,trwalo to jakas godzine lacznie z wymiotami i
niekontrolowanym oddaniem moczu,ja oczywiscie nawet slowa nie moglam
z siebie wydusic,poprostu mnie zparalizowalo,mezowi po godzinie
uspakajania udalo sie z niej wyciagnac,ze ona nie chce aby on
poszedl do pracy bo tam sie jedzie samochodem i on umrze,dopiero jak
powiedzial,ze zostanie w domu uspokoila sie.przez caly dzien nie
wspominalismy o tym,nikt z nas nawet nie probowal wyjsc z domu,z
obawy przed jej reakcja,a jakas godzine temu byla dokladnie ta sama
sytuacja co rano o jutrzejszy dzien,podzialala ta sama obietnica
tylko w innej formie,maz obiecal jej ze przez kilka dni nie bedzie
chodzil do pracy,poprostu chce zapobiec taki stanom dziecka,ale co
bedzie dalej.
zastanawiam sie co moglo sie stac mojej corce czy ta jakis
wstrzas,szok,nie wiem.dzwonilam do paru osob mowia ,ze jej
przejdzie,ale ona sie naprawde meczy,cos jest nie tak bo przez caly
dzien nie kontrolowala swoich potrzeb fizjologicznych.

[aszpr]

Na pewno ją to męczy, pewnie wchłonęła wszystkie szczegóły....
Powinniście z nią porozmawiać, nie uciekać od tematu, bo to co
najmniej pogorszy sprawę. Powinniście gadać o tym bez ustanku, bo
wygląda na to, że do niej jednocześnie dotarło, że człowiek może
umrzeć, że rodzic może umrzeć i jakby to było strasznie stracić
rodzica. Ile ona ma lat? Oczywiście w tych rozmowach nie powinniście
przerabiać tematu śmierci rodzica, lecz raczej iść w tę stronę, że
wypadki się zdarzają, że to są wypadki właśnie, że tamten pan....
miał pecha Że tata codziennie jeździ do pracy samochodem i wraca i
często też pewnie jeździliście razem, że ona też jeździła samochodem
i nic się nie stało. Może zgodzi się przejechać z tatą wieczorem po
pustych ulicach wokół domu albo chociaż pójść pooglądać jakąś
ruchliwą ulicę - nie wiem, co radzić, bo poruszam się teraz między
przedszkolem a gimnazjum Chodzi mi o spacer i spokojną
atmosferę, o rozmowę i przede wszystkim o to, że wypadek to
incydent, a nie norma. A skoro nie kontrolowała organizmu, to to już
poważne i bardzo być może powinniście iść do psychologa....

[ania1500]

moja corka ma 4 lata.
dzwonilam do psychologa,ale powiedziala,ze za wczesnie na jaka
kolwiek diagnoze,ztwierdzila,ze moze zapomni,ze jej przejdzie,a jak
to potrwa z tydzien,to sie tym zajmiemy,ale mi szkoda dziecka.

[srebrnarybka]

To dzwoń do następnego psychologa. Sytuacja jest poważna, jeśli
dziecko nie panuje nad odruchami fizjologicznymi. Niewychodzenie z
domu też nie jest dobrym rozwiązaniem, bo utwierdza córkę w
przekonaniu, że faktycznie jest się czego bać i Wy też się boicie, a
to zaburza poczucie jej bezpieczeństwa jeszcze bardziej. Sama
pamiętam z dzieciństwa, gdy opowiedziano przy mnie, ale bez
szczegółów, raczej lakonicznie, że na skrzyżowaniu x/y samochód
przejechał dziewczynę, której oczywiście nie znałam, wiele razy
przechodząc przez to skrzyżowanie komentowałam sprawę i byłam tym
bardzo poruszzona, mimo, że znałam mniej szczegółów i chowałam się
pod mniejszym kloszem, niż Twoja córka. Jak miałam 7 lat, do moich
rodziców do domu przyszedł lekarz leczący babcię i w mojej obecności
poinformował ich, że ma ona beznadziejnego raka. Tak skończyło się
moje dzieciństwo. Wkrótce po śmierci babci (9 miesięcy później
zmarła) zwiedzałam muzeum archeologiczne, gdzie pokazano mi szkielet
i wyjaśniono, że człowiek po śmierci zamienia się w coś takiego.
Wcześniej o tym nie wiedziałam, wyobraiłam sobie, co się dzieje
teraz z babcią. Byłam od Twojej córki starsza, chodziłam już do
szkoły, ale i trauma była większa. Niestety nikt nie wpadł na
pomysł, by pójść ze mną do psychologa i lęki nocne męczyły mnie
niemal do końca podstawówki, mimo, że przez rok np. spałam z matką w
jednym łóżku. Pomoc psychologa jest absolutnie konieczna.

[srebrnarybka]

Reakcja Twojej córki jest zupełnie zrozumiała. O tak drastycznych
sprawach przy dzieciach rozmawiać NIE WOLNO, a w wypadku Twojej
córki, którą chronilaś przed najdrobniejszymi przykrościami i która
nie ma pojęcia i doświadczenia, jak radzić sobie ze stresem
polegającym na odmówieniu przez Ciebie wyświetlenia bajki, po
usłyszeniu czegoś takiego szok był niewyobrażalny. Nie widzę
możliwości, byście poradzili sobie z tym sami. Moim zdaniem
konieczna jest pomoc psychologa, który nauczy Was, jak
zneutralizować skurki przeżytej traumy. Może to wymagać długich
tygodni ćwiczeń przekonujących ją, że jest bezpieczna. Psycholog
jest absolutnie konieczny.

[nangaparbat3]

Pamietam, ze kiedy nasza corka bała sie czegoś, mowiliśmy: Córuniu, nie boj się,
ja cię uratuję.
Spokojnym i pewnym glosem, ale zero emfazy. Dzialalo jak balsam.
Ja by zrobiła podobnie w przypadku leku o ojca: utulila, wysluchała, ale
powiedziała: nie boj się, tatuś tak dobrze prowadzi, ze na pewno nic mu sie nie
stanie.
I na pewno nie zostalabym w domu - uwazam, ze tu popełniliście błąd. Nawet
spróbowalabym czegos takiego: pojedziemy wszyscy razem, zebys mogła zobaczyć,
jak dobrze tatus prowadzi i zebyś zobaczyła na wlasne oczy, ze nic mu sie nie stało.

Pamietam, jak nasze dziecko dostało kiedyś napadu płaczu, ze nie pojdzie z nami
na spacer nad rzekę, nie pomagały prosby ani tłumaczenia, wreszcie wykrzyczała:
Ja się nie chce utopić!
Wtedy uswiadomilismy sobie, ze ponieważ rzeka przybrała, któreś z nas
zażartowało, żebysmy poszli powódź ogladać.
Ale kiedy juz wiedzieliśmy, czego się boi, łatwo przyszlo nam ja uspokoic i
przekonać do spaceru.
Pamiętaj, ze najwazniejszy jest Wsza spokoj, zebyście Wy sie nie bali - ani jej
płaczu, ani ewentualnego wypadku, ani niczego - taka mała dziewczynka musi byc
pewna, ze tata i mama zawsze uratują i ją, i siebie samych (czy nawzajem).

[ania1500]

nangaparbat3 napisała:

> Pamietam, ze kiedy nasza corka bała sie czegoś, mowiliśmy:
Córuniu, nie boj się
> ,
> ja cię uratuję.
> Spokojnym i pewnym glosem, ale zero emfazy. Dzialalo jak balsam.
> Ja by zrobiła podobnie w przypadku leku o ojca: utulila,
wysluchała, ale
> powiedziała: nie boj się, tatuś tak dobrze prowadzi, ze na pewno
nic mu sie nie
> stanie.
> I na pewno nie zostalabym w domu - uwazam, ze tu popełniliście
błąd. Nawet
> spróbowalabym czegos takiego: pojedziemy wszyscy razem, zebys
mogła zobaczyć,
> jak dobrze tatus prowadzi i zebyś zobaczyła na wlasne oczy, ze nic
mu sie nie s
> tało.
>
> Pamietam, jak nasze dziecko dostało kiedyś napadu płaczu, ze nie
pojdzie z nami
> na spacer nad rzekę, nie pomagały prosby ani tłumaczenia, wreszcie
wykrzyczała:
> Ja się nie chce utopić!
> Wtedy uswiadomilismy sobie, ze ponieważ rzeka przybrała, któreś z
nas
> zażartowało, żebysmy poszli powódź ogladać.
> Ale kiedy juz wiedzieliśmy, czego się boi, łatwo przyszlo nam ja
uspokoic i
> przekonać do spaceru.
> Pamiętaj, ze najwazniejszy jest Wsza spokoj, zebyście Wy sie nie
bali - ani jej
> płaczu, ani ewentualnego wypadku, ani niczego - taka mała
dziewczynka musi byc
> pewna, ze tata i mama zawsze uratują i ją, i siebie samych (czy
nawzajem).
nie myslisz chyba,ze moj maz wiedzac ,ze jego corka boi sie o niego
i tak placze prosi ,aby nie szedl do pracy moglby poprostu wyjsc z
domu.
co do uspakajania i mowienia ,ze nic takiego sie nie stanie,to
niestety nie dziala.a uwierz mi mamy wprawe w uspakajaniu corki
nawet wrecz bardzo wylewnym z bardzo czulymi slowami,dla nas kazda
jej lza to tragedia.

[verdana]

I w tym trzymaniu dziecka pod kloszem cały problem. Bo Wy w niej nie
widzieliscie człowieka, ktorego trzeba oswajac ze światem, tylko
swoja zabawke, domowe zwierzątko do głaskania. Dziecko nie
wiedziało, co to sa przykrosci, nie nauczyło sie znosić drobnych
kłopotów zycia codziennego. Ono w ogóle nie wie, jak sobie radzić z
myślą, ze cos niedobrego może sie wydarzyć, bo kazda potencjalnie
niedobra rzecz była przez was "zagłaskiwana".
No i dziecko nagle przekonalo sie, ze żylo w świecie, ktorego nie
ma. Najpierw strzegliscie je przed wszystkim, a potem pozwoliliscie,
aby słuchało rzeczy drastycznych nawet dla duzo starszego dziecka -
bo nie nauczyliscie się traktowac córki jak rozumnego człowieka.
To wiecej niz strach przed wypadkiem - świat waszej córki się
zawalił. Byla 100% bezpieczna i całkowicie straciła poczucie
bezpieczeństwa, a nie ma absolutnie żadnych mechanizmow, zeby sobie
radzić ze strachem i zmartwieniem.
Możliwe, ze to minie - tak jak mowi psycholog - ale sądzę, ze
psycholog nie moze mieć pojecia o tym, jak dziwacznie było
dotychczas dziecko wychowywane.
A możliwe, ze dziecko z tym sobie nie poradzi, bo nauczyliscie je,
ze z niczym radzic sobie nie musi. I ze bedzie pozbawione poczucia
bezpieczeństwa do końca zycia. A to marne życie.

[ania1500]

psycholog akurat wie jak wychowuje corke,i prosze bez krytykowania
mnie slowami dziwacznie.a co do reszty to sie zgadzam masz racje
moze to byc skutek mojego wychowania,trudno,stalo sie.a ja nie
potrafie sie zmienic i tyle,nie potrafie stac sie matka ktora nagle
zmienia swoje postepowanie przykro mi to ponad moje sily,a powod
jest jeden nagle stawianie warunkow bedzie powodowalo wiadomo jaka
reakcje dziecka,a ja z tym nie umiem sobie radzic,dzisiaj
myslalam ,ze umre po tych atakach placzu,w rezultacie moj maz musial
i mnie uspakajac.

[verdana]

Czyli nic nie zmienisz, wolisz, aby dziecko było nieszczęśliwe, niz
niezadowolone?
Jesli nie jesteś trollem, co podejrzewam coraz bardziej, to
psycholog Twojej córce bedzie niezwykle potrzebny. Naprawde nie
wiem, czy ona poradzi sobie w zyciu - już widdać, ze sobie nie radzi.

[ania1500]

verdana napisała:

> Czyli nic nie zmienisz, wolisz, aby dziecko było nieszczęśliwe,
niz
> niezadowolone?
> Jesli nie jesteś trollem, co podejrzewam coraz bardziej, to
> psycholog Twojej córce bedzie niezwykle potrzebny. Naprawde nie
> wiem, czy ona poradzi sobie w zyciu - już widdać, ze sobie nie
radzi.


prosze cie daj spokoj z tym trollem,mysle ,ze my obie musimy isc do
psychologa ,ale nie do jakiejs kolezanki tylko do kogos obcego.
kolezanka to wiesz,nie wszystko mi powie,a ktos obcy moze cos
poradzi bo ja naprawde nie wiem co robic.i pozostaje jeszcze moj maz
ktory mysli ze wszystko jest ok.ja nie chce zmieniac zasad stawiac
granic,ale musze znalezc jakies inne wyjscie z sytuacji.

[ewa_mama_jasia]

Pierwsza poprawka: nie psycholog, a psychoterapeuta. To może, ale
nie musi być zbieżne. Nie powinno się chodzić do psychoterapeuty, z
którym ma się prywatne kontakty. Ale sam psychoterapeuta nic córce
nie poradzi, skoro Ty i Twój mąż nie będziecie w domu respektować
jego zaleceń. Bo porada to nie jest zakup chleba, jednorazowo i po
krzyku, tylko niesie za sobą zmiany postępowania dziecka i rodziców.
A często nie kończy isę na jednej poradzie tylko na całym ich cyklu.
I co, psychoterapeuta będzie radizł jedno a Wy będziecie w domu
stosować drugie? Nie będę komentowała Twojego sposobu wychowania
córki, bo zrobiły to już inne dziewczyny. Ale dziwię się, że Ty,
taka jej oddana, dbająca o jej dobre samopoczucie, NIE WIESZ, lub
zlekcewazyłaś, że przy dziecku trzeba uwazać, co się mówi. Ja przy
moim dwulatku pilnuję tego, co mówię, bo widzę, że niby nie słucha,
a jednak.....

[julamimi]

obawiam sie, ze nie znajdziesz innego sposobu - bo dziecko
potrzebuje granic (nawet jesli sprawia wrazenie, ze ich wcale nie
chce). Bo stawianie granic to element wychowania. Bo to umozliwia
dziecku zrozumienie, ze rodzic panuje nad tym calym balaganem.
Bez granic, jasnych i stanowczych, Twoje dziecko nie znajdzie w
Tobie oparcia
pzodr

ps. Wyznaczania granic i asertywnosci mozna sie nauczyc. To trudne,
ale mozna. Wiec zbierz sily i ucz sie tego, mysle, ze nabycie tych
umiejetnosci jest KONIECZNE i dla Twojego dalszego funkcjonowania, i
dla Twojego dziecka

[mama303]

verdana napisała:

> Jesli nie jesteś trollem, co podejrzewam coraz bardziej

Troll, troll

[scher]

ania1500 napisała:

> psycholog akurat wie jak wychowuje corke

Jeżeli psycholog to aprobuje, to zmień psychologa. Ten leci tylko na
twoją kasę.

[nangaparbat3]

>>>>co do uspakajania i mowienia ,ze nic takiego sie nie stanie,to
niestety nie dziala.a uwierz mi mamy wprawe w uspakajaniu corki
nawet wrecz bardzo wylewnym z bardzo czulymi slowami,dla nas kazda
jej lza to tragedia.


Aniu, przeraża mnie to, co piszesz.
Juz pisalam wcześniej - dziecko ma prawo do płaczu.
Dziecko powinno widzieć, że jego placz obchodzi rodzicow, że mu wspolczują,
staraja się pomóc - ale nie moze widzieć, ze jego płacz jest dla nich czyms
strasznym.Tacy rodzice odbieraja dziecku nadzieję.
Pamiętam, ze kiedy dziecko jest małe i płacze, najlepiej działa, jeśli najpierw
je zwyczajnie utulimy (mysmy mówili "ukochamy"), dajac sie wyplakać. Takie
wziete na kolana, przytulane i głaskane dziecko, jeśli czuje płynący od
doroslego spokoj, wyciszy się. I wtedy mozna spokojnie porozmawiac o tym, co je
zmartwilo, próbować nazwać, wyjasnić.
Jestem prawie pewna, ze coreczka tak długo nie mogła sie uspokoic, bo widziała,
ze Wy nie radzicie sobie z jej rozpaczą, ze też się boicie - skoro Wy sie
boicie, jest sie czego bać.
Juz w poprzednim Twoim poscie chcialam napisać, ze najwyraxniej Ty i Twój mąż
macie ten sam problem - on sie ujawnia własnie w tym leku przed jej płaczem.
Aniu, trzeba cos z tym zrobić - ja myślę, ze w Was są takie małe, placzące
dzieci, których nikt nie utulił. Nie robcie tego samego swojej coreczce,
przecież tak bardzo ja kochacie.

[blue.tomato]

niestety Aniu zapedziliscie sie w kozi rog i w zasadzie to co sie teraz stalo jest dzwonkiem na pobudke ze nie mozna dziecka wychowywac w nierealnym swiecie. I dobrze ze stalo sie to teraz, bo corka jest na tyle mala ze mozna to jeszcze z pomoca specjalistow naprawic. Wiekszosc rodzicow chce zabezpieczyc dzieciom szczesliwe dziecinstwo ale nie kosztem calkowitego nieprzygotowania dziecka do funkcjonowania w rzeczywistym swiecie i mimo ze wasze zamierzone motywy byly dobre przez nadopiekunczosc ani wy ani dziecko nie jest przygotowane na zadne poslizgniecie. Trudno, pomylki sie zdarzaja, rodzice bledy robia ale madrzy rodzice bledy naprawiaja i sie na nich ucza. Ten czas przyszedl na was.

nagaparbat3 daje Ci bardzo rady, a ja od siebie dodam ze koniecznie musicie sie skoncentrowac zeby umozliwic corce wyrazac wszystkie swe uczucia. Inaczej zacznie je tlumic w sobie co w rezultacie moze sie skulminowac albo wybuchem przeciw wam, albo calkowita dysfunkcja emocjonalna.

[truscaveczka]

Pojadę po bandzie - dla mnie nie ma różnicy między tym:

"co do uspakajania i mowienia ,ze nic takiego sie nie stanie,to
niestety nie dziala.a uwierz mi mamy wprawe w uspakajaniu corki
nawet wrecz bardzo wylewnym z bardzo czulymi slowami,dla nas kazda
jej lza to tragedia."

a tym, że ja za płacz byłam okropnie bita. Jedno i drugie powoduje, że dziecko,
a potem i dorosły, nie rozumie, po co jest płacz i jak sobie z nim radzić. U
mnie skończyło się długotrwałą psychoterapią
I dopiero jako dorosła osoba zrozumiałam niedojrzałość emocjonalną mojej mamy,
zrozumiałam, że emocje są dobre, że źle się kończy ich wyciszanie.
Aniu1500, Tobie nic konkretnego nie poradzę, ale powiem Ci, co mnie uderzyło w
Twoich postach - określenie "niepotrzebny stres". Niepotrzebny stres to jest
nakazywanie dziecku, by zeskoczyło ze stołu, gdy się boi, a nie stawianie
odpowiednich dla jego wieku i poziomu rozwoju granic. Brak granic jest moim
zdaniem o wiele groźniejszy, znika poczucie bezpieczeństwa, nadrzędnośc i pewna
specyficzna "wszechmoc" rodziców - tak jak tekst Verdany "Nie bój się, mama cię
uratuje".
Pamiętaj, ze stres działa motywująco i rozwijająco i dopiero, gdy jest go bardzo
dużo, zaczyna nas niszczyć. To, ze łykniesz przy śniadaniu za gorącej kawy, czy
to, że zapomnisz parasolki to też stres - a naturalny, oczywisty, codzienny.
Trzeba sobie z nim radzić na bieżąco, bo omijany wybuchnie jak wielka purchawka
i obsypie nas zarodnikami kolejnych wybuchów (zapędziłam się trochę z tą
metaforą, wiem ).
Aniu, najważniejsze, byście byli szczęśliwi - wszyscy tak po prostu. A nie
wyobrażam sobie odczuwania szczęścia w domku Barbie, znacznie bardziej - pod
namiotem z przemoczonymi nogami

Truskaveczko

[nangaparbat3]

Dokładnie tak jak piszesz: mama Cię biła, bo każda Twoja łza była dla niej
tragedią. Ta sama przyczyna, dwa skrajnie rózne objawy, w obu przypadkach
dziecko obrywa ponad miarę.

[ania1500]

ja dzisiaj dowiedzialam sie od psychologa,ze metoda bez stresowego
wychowywania dziecka jest ok,ze coraz wiecej osob ja stosuje ,ale w
polsce jest malo stosowana i dlatego wzbudzaa takie emocje,pani ta
przedstawila mi dobre i zle strony tej metody,wedlug mnie jest
wiecej tych dobrych niz tych zlych.tylko,ze ja z racji swoich
problemow emocjonalnych przegielam ja za bardzo w jedna
strone,dowiedzialam sie,ze to ja musze pozbyc sie moich lekow,a to
co stalo sie wczoraj mojej corce nie musi na sto procent byc
konsekwencja mojego postepowania,podobno wiele dzieci na cos takiego
zareagowalo by podobnie nawet te wychowywane wedlug standardowych
metod.ale w tej sprawie potwierdzila zdanie mojej kolezanki,czyli
powiedziala,ze jest za wczesnie na diagnoze kazala przyjsc z corka w
przyszla srode,tyle co sie dowiedzialam od obcej pani psycholog.

bezstresowego?

[aluc]

to znaczy - odcinającego od wszelkich źródeł stresu? likwidującego
wszelki dyskomfort psychiczny? a jakie mają być korzyści wynikające
z takiego wychowania?

[ania1500]

aluc napisała:

> to znaczy - odcinającego od wszelkich źródeł stresu? likwidującego
> wszelki dyskomfort psychiczny? a jakie mają być korzyści
wynikające
> z takiego wychowania?

to juz na szerszy wyklad,ale sa minusy i plusy,i nie powinno sie
likwidowac wszelkich zrodel stresu,nie w tym rzecz tu akurat, ale ja
tego nie odroznilam,a metoda jest znana i ja nie wierze ,ze nikt tu
o niej nie slyszal zanim ja nie zaczelam o tym mowic.

[marzeka1]

Musisz być trollem, nie ma innego wyjścia, bo nie mogę uwierzyć, że tak można się zachowywać jako matka, tak wychowywać dziecko (posłuchaj verdany- napisała ci sporo mądrych rzeczy!). Wy- w nienormalny sposób chroniąc dziecko, nie pozwalając na odczucie jakiejkolewiek przykrości, zetknięcia z normalnym światem - zwyczajnie krzywdzicie dziecko (i nie ma to NIC wspólnego z bezstresowym wychowaniem). Wychowacie zahukaną, zaleknioną dziewczynkę. Żal mi jej. Mam tylko nadzieję, że po prostu bawisz się w trolla i masz radochę, czytając różne porady, gorzej- jeśli piszesz i rzeczywistym, realnym dziecku.

Marzeka

[nangaparbat3]

nie krzycz tak na Anie.
Przeczytaj post Truskaveczki - naprawdę wiele tłumaczy.
Ania ma problem, ten problem to niezdolność do pogodzenia się z najmniejszą
nawet frustracja coreczki - krzykiem tego problemu nie rozwiazesz.
A co do trolli - gdyby nawet - są bardzo pozyteczne, wywoluja najciekawze
dyskusje, a w końcu i tak wszyscy jesteśmy wirtualni.

[peresia]

Aniu, a może podasz na imię i nazwisko psychologa, z którym się
konsultowałaś?

a coz to za pytanie, Peresiu? n/t

[nangaparbat3]

[peresia]

Nangaparbat3 - przeczytałam wszystkie posty Ani i niestety mam
wrażenie, że jest troll'em. Zapytałam ją o imię i nazwisko
psychologa, gdyż chciałam sprawdzić, czy ten psycholog/psycholożka
jest członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, i czy posiada
certyfikat.

[nangaparbat3]

Wydaje mi się, ze psycholog z definicji nie moze być członkiem Towarzystawa
Psychiatrycznego.
A jesli już, to takie sprawy omawia się chyba na privie, nie publicznie.
Z trzeciej strony - co to szkodzi, czy ktoś jest trollem czy nie - Ania pisze o
wlasnych doswiadczeniach, nikogo nie poucza, a prowokuje ciekawe dyskusje.

[peresia]

Ok, masz rację, powinnam napisać do Ani priv, chociaż wątpię w to,
czy dostałabym jakąkolwiek odpowiedź.

Z trzeciej strony - co to szkodzi, czy ktoś jest trollem czy nie -
Ania pisze o
> wlasnych doswiadczeniach, nikogo nie poucza, a prowokuje ciekawe
dyskusje.

Własne doświadczenia Ani są absurdalne i nierealne.
Jest rzeczą niemożliwą, aby czterolatka nigdy nie usłyszała od
rodziców słowa "nie", gdyż każda mama, nawet ta najbardziej
nastawiona na liberalne wychowanie prędzej czy później znajdzie się
w sytuacji, w której słowo "nie" musi paść.
Dyskusja z Anią jest raczej przeplatanką dwóch monologów, gdzie Ania
odnajduję rację tylko w swoich poglądach, w tym wątku nawet popartą
zdaniem pani psycholog.
Może masz rację, może to jest ciekawa dyskusja, chociaż dla mnie
trochę w niej manipulacji i podjudzania ze strony Ani, może to jest
też jedyny sposób, aby "zabłysnąć" i być popularną na forum.

[nangaparbat3]

A ja miałam wrażenie, ze Ania niektore rzeczy przyjmuje. Nie zmieni sie
wszystkiego ad hoc, trzeba czasu, cierpliwości, czlowiek zmienia się małymi
kroczkami.
Moze psycholozka, u ktorej ania byla, po prostu wie, ze nie zdarza się zmiana
postawy radykalna, od jednej wizyty - ale kropla drąży... etc.

[ania1500]

to co teraz napisze nie bedzie skierowane do wszystkich ktorzy
zechcieli sie tu wypowiedziec,ale do niektorych osob napewno.
nikomu chyba nie zalezy na popularnosci na czyms takim jak forum,a
jesli tak to napewno nie mnie.prawda jest taka,ze lepiej jest pisac
o zupkach itp.bo na ten temat wiekszosc z was ma jakas wiedze,ale
jak ktos ma jakis inny problem,ktory nie miesci sie wiekszosci w
glowie,to jest nazywany np.trollem.ok moge byc i trollem,lata mi to.
nie macie nic do powiedzenia bo nie wiecie co napisac,wiec mnie
oceniacie i to w taki podly sposob,jakim prawem prosilam o rade a
nie zmieszanie mnie z blotem.myslicie,ze jestescie takie doskonale,a
prawda jest taka,ze wiekszosc z was nie moze wychowac dobrze
dziecka,bo matka ktora jest taka h...,poprostu tego dobrze nie zrobi
to h...,dziecko wyssie z waszym mlekiem.jak tak mozna,wogole co to
jest za lincz.jesli nie umiecie nic konkretnego poradzic nie piszcie
bo poco.gdyby ktoras z was sie wysilila pomyslala by troche
wiedziala by ,ze slowo nie mozna zastapic na sto sposobow a przekaz
bedzie ten sam.dzieki bardzo mi pomoglyscie,ja moze popelnilam wiele
bledow,ale to nie jest powod do tego co wy mi robicie.dzieki.

[peresia]

prawda jest taka,ze lepiej jest pisac
> o zupkach itp.bo na ten temat wiekszosc z was ma jakas wiedze

Zapewniam Cię, że temat zupek też wzbudza tu wiele kontrowersji.

nie macie nic do powiedzenia bo nie wiecie co napisac,wiec mnie
> oceniacie i to w taki podly sposob,jakim prawem prosilam o rade a
> nie zmieszanie mnie z blotem.myslicie,ze jestescie takie
doskonale,a
> prawda jest taka,ze wiekszosc z was nie moze wychowac dobrze
> dziecka,bo matka ktora jest taka h...,poprostu tego dobrze nie
zrobi
> to h...,dziecko wyssie z waszym mlekiem.jak tak mozna,wogole co to
> jest za lincz.

Nie mamy nic do powiedzenia, bo nie chcemy powtarzać po innych
bardzo mądrych wypowiedziach, które Ty na początku może i
przyjmujesz, ale zaraz utwierdzasz się w przekonaniu, że racja jest
tylko i wyłącznie po Twojej stronie.
To, że kilka Foremek okrzyknęło Cię trollem nazywasz linczem?
Dziwne, przecież Ci "to lata"

,bo matka ktora jest taka h...,poprostu tego dobrze nie zrobi
> to h...,dziecko wyssie z waszym mlekiem.jak tak mozna,wogole

???8-O

[ania1500]

mi juz wszystko lata, mam dosc wszystkiego,nie z powodu trolla czy
wypowiedzi tutaj,ale ogolnie z caloksztaltu.

[peresia]

> A ja miałam wrażenie, ze Ania niektore rzeczy przyjmuje. Nie
zmieni sie
> wszystkiego ad hoc, trzeba czasu, cierpliwości, czlowiek zmienia
się małymi
> kroczkami.
> Moze psycholozka, u ktorej ania byla, po prostu wie, ze nie zdarza
się zmiana
> postawy radykalna, od jednej wizyty - ale kropla drąży... etc.

Widzisz, ja mam odmienne wrażenie.
Nie, nie jestem pozbawiona empatii i może masz rację, może to nie
jest troll, ale na razie Ania mnie nie przekonała...

[ania1500]

>
> Widzisz, ja mam odmienne wrażenie.
> Nie, nie jestem pozbawiona empatii i może masz rację, może to nie
> jest troll, ale na razie Ania mnie nie przekonała...

ja nie chce tu nikogo do niczego przekonywac,przynajmniej nie po tym
co wczoraj przezylam.

[gaja78]

Będę niemiła.
Jeśli nie jesteś trolem, to nie tylko hodujesz w domu dziecko kompletnie nieporadne życiowo, zakompleksione i nieszczęśliwe, ale również odbierasz mu prawo do odczuwania emocji.

Jeśli twierdzisz, że nie potrafisz dać sobie rady z faktem, iż dziecko nie potrafiło zapanować nad emocjami, to niestety wysyłasz sygnał, że taka reakcja dziecka jest czymś kompletnie nie do przyjęcia, czymś nieakceptowalnym. To na początek. Z czasem dziecko nabierze przekonania, że jego obowiązkiem jest zajmowanie się twoimi emocjami i stawianie ich powyżej swoich. Za 2 lata nie pozwoli sobie na strach, bo będzie wiedziało, że twój strach będzie jeszcze większy.

IMHO jest to okaleczanie dziecka.
Jeśli będziesz powtarzać, że nie potrafisz nic z tym zrobić, to będziesz zrzucała to na dziecko - skoro nie ty, to ono będzie coś z tym robić. Będzie dbać o to, żebyś ty nie musiała przeżywać swoich stresów. Do wieku dorosłego. Bo potem może cię znienawidzieć.

Wizyta u psychologa to krok w jedyną słuszną stronę.

[srebrnarybka]

A tak przy okazji - co słychać z Twoją córką i jej lękami? Czy jest
już lepiej?

[ania1500]

srebrnarybka napisała:

> A tak przy okazji - co słychać z Twoją córką i jej lękami? Czy
jest
> już lepiej?

troche lepiej z moczeniem sie ,a do reszty to nie wiem,to sie okaze
jak moj maz postanowi isc do pracy a narazie boi sie to
zrobic,zreszta nawet nikt nie rozmawia o tym ,ze mial by np.w
poniedzialek to zrobic,nie wiem poczekamy zobaczymy co bedzie dalej.

[verdana]

Dalej? Pewnie będzie bezrobotny.

[triss_merigold6]

No... mamunia, która rzekomo rzuciła pracę i spędza każdą chwilę z
dziewczynką, która dawno powinna chodzić do przedszkola i tatuś,
który na każde życzenie córki rzuca robotę i jedzie do domu. Mimo
całej sympatii dla zaangażowania rodzicielskiego takiego pracownika
zwolniłabym bez mrugnięcia okiem, skoro gość nie jest w stanie
ogarnąć emocji czterolatka i żony histeryczki to na żadne
odpowiedzialne stanowisko się nie nadaje.
Umówmy się: dziecko jest zdrowe, normalne i jedyne co mu dolega to
absurdalne wychowanie.

Biedny dzieciak, w szkole dziewczynkę zglanują, jest wymarzoną
kandydatką na kozła ofiarnego a dzieci są bezlitosne.

Triss dobrze mówi!

[a_weasley]

Czarną kredą w kominie zapisać, podpisuję się obiema rękami pod większością
tego, co Triss napisała w tym wątku.

> który na każde życzenie córki rzuca robotę i jedzie do domu. Mimo
> całej sympatii dla zaangażowania rodzicielskiego takiego pracownika
> zwolniłabym bez mrugnięcia okiem, skoro gość nie jest w stanie
> ogarnąć emocji czterolatka i żony histeryczki to na żadne
> odpowiedzialne stanowisko się nie nadaje.

A poza tym po choinkę mi pracownik gotów pirzgnąć wszystkim, bo sie dziecko
rozpłakało (przy czym w domu jest niepracująca żona)?
Tak jak dziecka się nie wychowuje dla siebie, tylko po to, żeby było w stanie
funkcjonować wśród ludzi i dla ludzi, tak rodzice nie żyją na izolowanej wyspie
zaopatrywanej we wszystko za darmo. Dziwić się potem, że niektórzy pracodawcy
preferują bezdzietnych.

> Umówmy się: dziecko jest zdrowe, normalne i jedyne
> co mu dolega to absurdalne wychowanie.

Tego to nie jestem pewien. Jeśli dziecko w ogóle istnieje (bo ja też co do tego
mam wątpliwości, chore wychowanie Bogu dzięki nie występuje w postaci chemicznie
czystej, a taką własnia Ania1500 opisuje), to w tej chwili już wymaga
interwencji specjalisty.

> Biedny dzieciak, w szkole dziewczynkę zglanują,

Z tym, co Triss pisze o perspektywach funkcjonowania społecznego takiego
dziecka, też trudno się nie zgodzić.

[triss_merigold6]

Nikt z waszej trójki nie panuje nad emocjami. Czterolatce można
wybaczyć chociaż reakcja niewspółmierna do problemu ale Ty i mąż? Co
to znaczy, że facet nie idzie do pracy, bo dziecko się boi z powodu
zasłyszanej opowieści?! A jak będzie musiała iść do dentysty i
poryczy się ze strachu to też się z nią rozpłaczesz? Albo na
zastrzyk? Do tego stopnia boicie się reakcji dziecka?
Będę kolejną osobą, która napisze, że wychowujecie lękowe,
nieszczęśliwe dziecko. Ona nie da sobie rady ani w przedszkolu ani w
szkole, będzie idealnym kozłem ofiarnym, który wpada w spazmy z
powodu każdego drobiazgu.
Opowiadanie o wypadku samochodowym ze szczegółami w obecności
czterolatka - idiotyczne.

Podaj proszę nazwę tej "pani psycholog", jeśli rzeczywiście kobieta
udziela Ci takich rad to powinna mieć zakaz wykonywania zawodu i
odebraną licencję jesli w ogóle ją posiada.

[ania1500]

o prace mojego meza to sie nie martwcie,musial by sam siebie
wywalic,zeby zostac bezrobotnym,co do psychologa no niestety nie mam
prawa ujawniac takich informacji,ale co psycholog to inna
opinia,niestety tak to jest,sa tacy co lecza gejow bo twierdza ,ze
sie da.no moze wedlug kogos sie da.pomylilam sie liczac tu na jakas
pomoc jest to miejsce na ktorym ludzie atakuja sie nawzajem,itp.taka
wygodna forma wyladowania sie pokazania co to nie ja.ciekawe czy
prosto w oczy byscie komus tak dosadnie mowily to wszystko co tu
piszecie,jestem pewna ,ze wiekszosc nie potrafila by tego zrobic,no
ale tutaj mozna bo co tam.jasne zgadzam sie mozna wszystko,i moze ja
jestem zla matka,ale dzieki temu,ze poczytalam to forum ,wiem
dlaczego my mamy takie spoleczenstwo i wiecie nastepne pokolenie
lepsze nie bedzie,juz pisalam wczesniej,ta nienawisc jest na kazdym
kroku,nawet na takim glupim nic nie znaczacym forum.

[triss_merigold6]

Jaka nienawiść? Dla mnie jesteś bytem wirtualnym, zbiorem
zerojedynkowym. Źle wychowujesz dziecko, bo mimo dobrych chęci
unieszczęśliwiasz córkę i tyle.
Nie mam zahamowan jeśli chodzi o mówienie wprost.D

[triss_merigold6]

Nie potrafisz przyjmować nawet bardzo uprzejmych wątpliwości
dotyczących Twoich metod wychowawczych więc jakim cudem spodziewasz
się, że Twoje dziecko poradzi sobie w szkole i wśród rówiesników?
Klasówek też nie będzie musiała pisać? Przebierać sie na wf-ie? Jak
zniesie np. brak zaproszenia na urodziny do koleżanki? Brak
zainteresowania ze strony wybranego chłopaka? Złosliwe dogryzanie z
powodu np. mankamentów urody?
Wypowiedz się w wątku o koźle ofiarnym - wychowujesz dziecko na
ofiarę nawet jeśli chcesz dobrze.

[guderianka]

najlepiej by było jakby mąż rzucił pracę bo tak chce dziecko

[srebrnarybka]

Witaj Aniu, co nowego z Twoja córką? Czy lęki jej przechodzą?

[ania1500]

w sumie to nie wiem,teraz jest tak,ze pol dnia jest ok,a potem
znowusz nie, mowie tu o kontrolowaniu potrzeb.a reszta ok,maz duzo
rozmawia z corka na temat calej tej sprawy,ale chyba jest lepiej,bo
dzisiaj jezdzilismy razem samochodem bylo ok,maz tez urwal sie na
chwile i nie bylo praktycznie reakcji.i teraz nie wiem czy mam sie
udac do tego psychologa czy dac sobie spokoj,mowie tu o corce ja
swoje leki musze wyleczyc i bede to robic jak raz juz poszlam to
bede chodzic dalej.

[srebrnarybka]

Radziłabym Ci jednak pójść z córką do psychologa. Sprawa jest za
poważna i zbyt duże ryzyko, że lęki jej się utrwala, żeby puszczać
to na żywioł. Jeżeli dziecko już trzeci dzień nie zawsze kontroluje
potrzeby fizjologiczne, a cały czas jest z rodzicami, którzy próbują
je uspokoić, to znaczy, że trauma była bardzo głęboka.

[verdana]

Radze iść do psychologa osobiscie, a dziecko zostawic w domu. Osoba
potrzebujacą pilnej pomcy psychologicznej jestes Ty, a nie dziecko
(oczywiscie o ile teraz nie siedzisz i nie ryczysz ze śmiechu z
powodu dyskusji na temat całkiem zręcznie napisanej postaci. O ile
moge coś doradzic, to przekleństwa nie pasują do tej kreacji.)
Jesli jednak jakimś cudem jestes bytem realnym, to bez długotrwalej
kuracji zrobisz corce krzywdę, nie mniejsza niż patologiczni rodzice
zaniedbujący dziecko.
Dziecku psycholog nie pomoze, potrzebna mu zrównowazona matka.

[ania1500]

tym razem to juz chyba troche przegielas.wiesz co to jest patologia?
ja naprawde jestem bardzo cierpliwa osoba w domu,bo gdzie indziej
roznie bywa,ale jak czytam wiekszosc tych tekstow to sory kazdy by
sie zdenerwowal,ktos tu na forum porownal przekuwanie dzieciom uszu
z pedofili i to co ty napisalas do mnie bylo tak samo trafne i
grzeczne.

[nangaparbat3]

Verdano, przeciez Ania przed chwila napisala dokladnie to samo - ze ONA będzie
chodzic do psychologa, bo musi (i chce) wyleczyc SWOJE lęki.

[srebrnarybka]

Jak wygląda dzisiaj problem Twojej córki?

[makbyt]

Aniu1500 wydaje mi się że Ty za bardzo koncentrujesz się na sobie.
Za dużo myślisz o swoich lękach i za bardzo się kontrolujesz.
MAsz prawo do lęków, nerwów, do irytacji. Masz prawo nawet czasami
przeklnąć i to nawet bardzo glośno. A w związku z tym musisz
wiedzieć że do takich zachowań mają prawo wszyscy a w szczególności
DZieci.
Odnośnie tej sytuacji z wypadkiem samochodowym jak moglaś /jak
mogliście nie porozmawiać z dzieckiem o tym co uslyszla? Przecież
mialaś dobry moment aby z 4latką porozmawiać o śmierci, wypadkach,
ostrożności na ulicy, czychających niebezpieczeństwach na ulicy -
4lata to już wlaściwy moment aby zacząć taką rozmowę.
Zostawilaś dziecko z calą tą niewiedzą same , samiuteńkie.
Jeżeli chcesz dziecko wychować bezstresowa to naprawdę wspólczuję Ci
i Dziecku- życie jest brutalne i będziecie mialy obydwie
bardzo "twarde lądowanie". No ale cóż, dupa nie szklanka...

[e-ftalo]

>ja dzisiaj dowiedzialam sie od psychologa,ze metoda bez stresowego
>wychowywania dziecka jest ok,ze coraz wiecej osob ja stosuje ,ale w
>polsce jest malo stosowana i dlatego wzbudzaa takie emocje

Naprawdę?I to jest ten nowy psycholog?A może to ty jesteś tym psychologiem(lub
studentką psychologii) ?
Jakoś dziwne że niemal wszyscy na tym forum potrafią uzasadnić złe skutki złego
wychowania ,a tu nagle takie jednostkowe rewelacje?

I mówisz Aniu że nie jesteś trollem...Może sprawdźmy to i wymieńmy się kontaktami.
Podejrzewam że piszesz pracę na temat bezstresowego wychowania i jej kosztem
chcesz rozwalić to forum i zamiast roziwjac jeden wątek,zakładasz wciaż nowe bo
wiesz że w nowym wątku każdy będzie powtarzał to samo od nowa i od nowa,ale
trzeba nazbierać jak najwięcej materiału.Powiedz ile jeszcze stron zostało i czy
autorzy postów zgodzili się na przetwarzanie?

nangaparbat3 napisała
>A co do trolli - gdyby nawet - są bardzo pozyteczne, wywoluja najciekawze
>dyskusje

Marnują czas i energię forumowiczów,bo zamiast zajmowac się autentycznymi
problemami rodziców,kótrych i tak niemało,piszą komuś pracę za darmo.Na
szczęście nie jesteśmy wirtualni,tylko forma przekazu

>Dyskusja z Anią jest raczej przeplatanką dwóch monologów, gdzie Ania
>odnajduję rację tylko w swoich poglądach


Tak się właśnie ukierunkowuje i podtrzymuje zmanipulowaną dyskusję.

>wiem
>dlaczego my mamy takie spoleczenstwo i wiecie nastepne pokolenie
>lepsze nie bedzie,juz pisalam wczesniej,ta nienawisc jest na kazdym
>kroku,nawet na takim glupim nic nie znaczacym forum.
>ta nienawisc jest na kazdym
>kroku,nawet na takim glupim nic nie znaczacym forum.

Tutaj już jesteś spalona,jest to najbardziej popularne w internecie,na innych
nie znajdziesz takich rzeczowych odpowiedzi.Narzekasz na nienawiść i ataki,a ja
właśnie zauważyłem pełną kulturę w porównaniu do np takiego forum onetowego,nie
mówiąc o o2.pl i innych.

Czekam na kolejne fascynujące wątki z tej serii

[ania1500]

wszystkie prace jakie chcialam napisac dawno napisalam i nie
skonczylam psychologi ani pedagogiki ani nic podobnego.sa ogolne bo
dotycza jednego problemu,ktory ja mam,przepraszam ale, innego nie
znalazlam,oczywiscie mogla bym wymyslec sto no ale po co,ok wiecej
sie nie odzywam,w 50% watkow tutaj ,slysze o trollach troche
dziwne,kazdy kto ma inny jakis dziwny problem,jest zaraz
trollem,"sprawdzone,potwierdzone" -jesli tak to troche kiepsko,ale
ok, mi to forum juz wyjasnilo co chcialam wiem od madrych ludzi co
powinnam zrobic,a nie chce dluzej czytac tych innych mniej madrych
postow np.o trollach,lub jaka jestem beznadziejna matka.wiec spadam.
przeanalizowalam to wszystko i znalazlo sie tu moze piec osob ktorym
jestem wdzieczna za pomoc,reszta to zwykla nagonka na kogos kogo sie
nawet nie zna.moze kiedys za pare lat odezwe sie i powiem wam czy
moja corka wyrosla na morderczynie,czy super dziewczyne, a narazie
zycze wszystkim milych rozmow na mniej trudne tematy najlepiej takie
ktore nie beda odskakiwac od ogolnie przyjetych norm,i nie beda
wszystkich tak denerwowaly.dziekuje tym ,ktorzy pomimo wszystko
zechcieli mi pomoc.

[e-ftalo]

To co wypisujesz nie może być prawda.Wcale cię nikt nie wygania,ale trudno
traktowac poważnie twoje posty.Mniejsza z tym co kto skończył.
Trzymaj się cieplutko Ania,fajna z ciebie dziewczyna

[ania1500]

malo w zyciu chyba widziales wszystko jest realne.