kapryśna, nieśmiała, 3-latka

[limonka5]

WItam wszzystki Mamy, Mam 3-letnia córeczkę, której usposobienie i
charakterek mnie męczą ale i zaczynaja martwić. Jest dzieckiem niezwykle
drażliwym, płaczliwym (zresztą taka była od urodzenia), Często kaprysi z byle
powodu, wszystko się jej nie podoba, nudzi ją i zaraz jest płacz....Jak
wstanie to często przez 2 godziny potrafi nie miec humorku i trzeba sie
nieźle "nagimnastykować" aby jej przeszło...Jakiekolwiek zwrócenie jej uwagi
zdecydowanym, podniesionym tonem kończy sie strasznym wybuchem płaczu i
szlochaniem (gdyby ktoś zza drzwi to słyszał sądziłby, iz dziecko jest bite).
Jest strasznie zerwowa i wrażliwa- z płaczu tak potrafi się zanosić, że
kończy się to napadem kaszlu i wymiotami (oczywiście staramy się do tego
dopuścić jak najrzadziej). Oprócz tego jest bardzo nieśmiała, nie potrafi
złapać kontaktu z dziećmi (owszem z 1-2 i najlepiej takimi które zna bawi sie
ładnie) ale na placu zabaw zachowuje sie jak "sierotka" i albo stamtąd ucieka
albo woła mnie abym we wszystkim jej asystowała i z nią uczestniczyła w
zabawie...Czy któraś mama ma też takie wrażliwe, kaprysne dziecko...??Proszę
poradźcie jak z takim dzieckiem postępować aby było bardzie pozytywnie
nastawione do życia, odważniejsze, jak ja przygotować do przedszkola, bo w
tej chwili wydaje mi się, że ona jest do tego kompletnie niedojrzała.

[gruszka_edziecko]

Może nie takie same, ale podobne problemy miałam z moją córką. Bardzo długo
bała się kontaktów z innymi dziećmi, mniej znanymi dorosłymi. Nawet babcia czy
dziedek (a widujemy się dość często) bardzo długo nie mogli nawet wziąć jej na
ręce. O zabawie z dziećmi nie było nawet mowy. Płaczliwość, ataki histerii.
Wymioty po jakimś emocjonującym wydarzeniu.
Starałam się tym zanadto nie przejmować. Nie wypychac jej na siłę do zabawy i
innych kontaktów międzyludzkich. Czułam, że nic na siłę. Że brak jej poczucia
bezpieczeństwa i ja muszę to zapewnić. Puszczałam mimo uszu uwagi, że na
dzikusa wyrośnie, że wciąż ją na rękach noszę itd. Chciała się bawić na
huśtawkach tylko ze mną, to tak było.
Jednocześnie nie trzymałam jej zanadto pod kloszem. Zabierałam ją w różne
miejsca. Na spotkania towarzyskie, do centrum zabaw, na zajęcia Zielonego Domu.
Nawet jeśli długi czas jej udział w zajęciach ograniczał się do siedzenia cały
czas na moich kolanach.
Byłyśmy też u psychologa, by ktoś bardziej fachowym okiem ocenił sytuację.
Masia jest nadwrażliwcem. Każdy bodziec odbiera bardzo silnie, przelewa łzy w
sytuacji, gdy wiele dzieci nawet nie dostrzega problemu.
Ale traktuję to jako jej urodę, nie zaś jakąś "wadę". Taki już ma charakter i
tyle. Przejmuje się wieloma rzeczami nadmiernie, z drugiej zaś strony
dobrze wyczuwa emocje innych, jest troskliwa i opiekuńcza.
Zresztą patrząc na nią teraz trudno uwierzyć, że wyła ze strachu na widok
nieznajomego dziecka i że w obcym miejscu spędzała cały czas wczepiona we mnie
jak małpiatka. I że pierwsze prawie 3 lata byłyśmy niemal nierozłączne, bo nie
było nawet mowy o zostawieniu jej np. u babci wieczorem (próba skończyła się 39
stopniową gorączką).
Kiedy miała dwa lata zaczęłyśmy chodzić regularnie na zajęcia dla maluchów. To
był znacznie lepszy pomysł na oswajanie z rówieśnikami niż gwarny plac zabaw.
Było ciszej, spokojniej, a poza tym działo się dużo ciekawych rzeczy. Ale i tak
Masia najpierw tylko obserwowała z kąta, a potem bawiła się tylko ze mną lub
panią, którą zaakceptowała. Nikt jej nie przymuszał, nie namawiał. Sama musiała
dojrzeć do wzięcia kontaktów z innymi.
Efekt był zaskakujący. Kiedy Masia się oswoiła z panią i grupą dzieci,
zaczeła brać aktywny udział w zajęciach. Stopniowo dyskretnie wycofywałam się,
choć byłam w pobliżu. Na wlasne życzenie poszła do przedszkola jako 3-latka; z
tym, że do tego, gdzie chodziła wcześniej na zajęcia i częściowo z tymi samymi
dziećmi.
Stopniowo zaczęła sobie też radzić w nowych "nieoswojonych" sytuacjach. W tym
roku na wakacjach pewna pani pogratulowała mi tak śmiałego i otwartego
dziecka Bo rzeczywiście; teraz Masia potrafi zacząć zabawę z nieznajomym
dzieckiem, świetnie się bawić w nowym miejscu. Nadal wszystko
przeżywa "podwójnie", ale potrafi sobie dać z tym radę. Czuje się bezpiecznie i
to daje jej odwagę.
Moze trochę chaotycznie, ale może na coś Ci się przyda
Pozdrawiam,
Gruszka