dziecko bije rodzica... :-(

[pimpusia77]

Mój dwulatek mnie bije. Bije, kopie przy przewijaniu, bije kiedy się
zezłości. Przytrzymuję jego rączki i stanowczym głosem mówię, że to
boli, że niewolno. On się śmieje. Proszę aby mnie przeprosił- on
przeprasza, całuje, mówi że już nie będzie a za jakiś czas znów to
samo... Zaczęłam wiec stosować karę- za uderzenie mnie siedzi chwilę
w kacie. On tam siedzi, śpiewa sobie i nic sobie z tej kary nei
robi... Za chwilę przeprasza itd...
Generalnie jest dość bezproblemowym dzieckiem aczkolwiek widze, xe
jest nerwowy... Łatwo wpada w złosć, która jest gwałtowna i
krótkotrwała i za chwilę znów jest uśmeichniętym aniołkiem.
Tłumaczyłam mu, xe bicie boli, xe jest mi przykro kiedy to robi, że
rozumiem, xe jest zły i cos mus ie nei podoba ale nie wolno nikogo
bić itd. Ja go nigdy nei biję... Nikt go nie bije- ani my- rodzce,
ani dziadkowie... To trwa jux rok! Za każdym razem konsekwentnie
tłumaczę i nie widze rezultatów!
Dziś jux mairka sie przebrała- najpier ze złoscią uderzył mnie
drewnainą łyżką, którą akurat sie bawił. Położył sie na ziemi (tak
jakby schował się przede mną). NAchyliłam sie nad nim i zaczęłam mu
tłumaczyć, xe źle zrobił no i kopnął mnie w szczękę tak, że mi
swieczki stanęły w oczach...
Co robić??? Dlaczego on tak sie zachowuje?
Oprócz tego jest na prawdę grzeczny. Jak na dwulatka to nawet dosc
posłuszny i kulturalny chłopaczek. Skąd w nim taka agresja w
stosunku do mnie? Ojca też w złości kilka razy uderzył. Dzieci w
piaskownicy również...

[triss_merigold6]

Taki wiek. Jest szansa, że potem mu przejdzie. Tłumaczenia dłuższe
są doskonale zbędne, polecam krótkie komunikaty + fizyczną
pacyfikację (przytrzymanie, odsunięcie).

[marghe_72]

pimpusia77 napisała:


> Generalnie jest dość bezproblemowym dzieckiem aczkolwiek widze, xe
> jest nerwowy... Łatwo wpada w złosć, która jest gwałtowna i
> krótkotrwała i za chwilę znów jest uśmeichniętym aniołkiem.

Może warto poszukać alternatywnych metod rozładowywania emocji?
Niech wali w poduszke, w podłogę itp

[lizzy]

Miałam ten sam problem z młodszą córką, która nigdy nie była
uderzona przeze mnie czy starszą siostrę, nigdy też nie była
świadkiem "przemocy", ale waliła nas od momentu kiedy zaczęła
panować jako tako nad koordynacją rąk. Też jest impulsywna. Będąc
ofiarą przemocy stosowałam różne sposoby, żeby zapanować nad
sytuacją - perswazję, ławkę kar, tłumaczenie itd, itp, ale niestety
impuls był zawsze silniejszy - nie mogąc poradzić sobie z emocjami
waliła.I wyznam, że po zastanowieniu pomyślałam sobie, że jesli ona
podnosi na mnie rękę to musi liczyć się z tym, że to wywoła moją
natychmiastową reakcję przykrą dla niej- następnym razem, kiedy mnie
uderzyła dostała klapsa. I klaps zadziałał. Dotarło, że nie może
bezkarnie mnie okładać.Nie namawiam Cię do tego - opisuję tylko nasz
przypadek. Wiem, że bicie dzieci jest niedpouszczalne, ale z drugiej
strony nie mogłam dać się terroryzować i pozwolić na to, żeby ona w
ten sposób kanalizowała swoje emocje.Problem się skończył.Dzisiaj
ryczy, rzuca się na podłogę, tupie, rzuca zabawkami ( umówiłyśmy
się, że jak jest zła, to może rzucić np: miśkiem o podłogę, czy
tupać )ale przestała być agresywna w stosunku do nas ( z siostrą
bywa różnie )

[aneta-264]

Twoje tłumaczenie go bawi,robi tak bo to dla niego fajna
zabawa.Uderzy-pogadasz-przeprosi-uderzy-pogadasz-przeprosi i tak w
kółko można się bawić.Pomyśl o jakiejś karze za takie
zachowanie.Jeśli po takim incydencie będzie cie prosił np. o
włączenie bajki.Wtedy powiedz,że nie włączysz mu bajki,ponieważ cię
uderzył i za karę nie bedzie ogladał telewizji.Oczywiście może się
buntować,ale należałoby być tutaj konsekwentnym.Kara w postaci
siedzenia w kącie to dla niego też zabawa-siedzi i śpiewa.

[danielitka]

Mój 3-letni synek też ostatnio zaczął podnosić na mnie rękę, a do
tego mówił na mnie głupia. Rozmowy, kary nie pomagały. Tak jak lizzy
nie mogłam pozwolić żeby tak mnie traktował. Za każdym razem jak
powiedział na mnie brzydko albo mnie uderzył dostał klapsa w tyłek.
Widze że ten sposób, aczkolwiek niezbyt popierany, zaczyna przynosić
rezultaty bo zaczyna się hamować jak chce coś powiedzieć albo zrobić.

[to.ja.kas]

I tak psychologia przegrywa z prostym, starym klapsem.)
Moja Mała jak miała kilka lat tez probowała zastosowac rekoczyny.
Klaps pomógł i wiecej nie zdarzyły sie takie sytuacje.
Nie mam siły i checi latami walczyc o to co mozna wyeliminowac z
zachowania w kilka chwil.

[mim-grabarczyk]

Nie kazde dziecko, niestety, ma wytrzymalych i cierpliwych rodziców
Klapsy odradzam.

[maj18-98]

Poczytałam sobie odpowiedzi, klapsy bym odradziła choć pewnie mogą
być skuteczne, ale ta broń ma dwa ostrza i ryzyko jest duże. Wydaje
mi się natomiast,że twoje dziecko traktuje całą tą sytuację jako
zabawę. Nie doświadcza przecież żadnych konsekwencji złego
zachowania, posiedzenie przez chwilę ze śpiewem na ustach może
traktować jako interesujący przerywnik.Wydaje mi się,że trzeba
przerwać zachowanie-przytrzymać jego ręce kiedy bije, głośno i z
odpowiednią intonacją powiedzieć,żeby przestał i jak kara go czeka
jeśli zachowanie się powtórzy, dobrze jeśli w przypadku kiedy
startuje z biciem wobec ciebie a obecny jest przy tym jego tata -
żeby i on reagował tak jak ty i nie próbował odwoływać nakładanej
kary ani lekceważyć sytuacji. Spokojnie, podziała.Porozmawiaj z
dzieckiem o złości, co to jest, kiedy ją odczuwamy, co wolno wtedy
robić a czego nie.

[dorota.konowrocka]

Też to przerabiałam, polecam stary dobry klaps Tłumaczenia i przytrzymywania
uznawane były u nas za wstęp do świetnej zabawy. Klaps działa szybko, krótko,
otrzeźwia natychmiastowo - wyeliminowaliśmy w ten sposób kopanie przy
przewijaniu za drugim czy trzecim klapsem, a musiałam szybko coś przedsięwziąć,
bo jestem w ciąży i kopanie mnie w brzuch musiałam ukrócić natychmiast.

Natomiast jest też taki rodzaj "bicia", który toleruję... Wczoraj kupowałam w
sklepie takie packi na muchy i komary i dwulatek wziął je i ze śmiechem zaczął
mnie "pacać" w pupę. Miał wesołą minę i choć pacał dość mocno, to jednak była to
chyba taka chłopięca zabawa. Powiedziałam parę razy z przesadną emfazą i
uśmiechem "Ała!", a potem odwróciłam jego uwagę. Karanie go tutaj byłoby chyba
nie na miejscu.

Myślę, że generalnie nie należy dać się sterroryzować. Im dłużej takie
niepożądane zachowanie trwa, im dłużej je tolerujesz, tym większy mętlik robisz
dziecku w głowie, bo ono myśli sobie, ze tak można. Czterolatkowi już wiele
wytłumaczysz, nawet dwulatek już wiele zrozumie, ale jak widzisz, że jego to
bawi, a Ciebie wścieka (mazanie po ścianach na przykład przerabiałam ze
starszym) i tłumaczysz trzeci raz bezskutecznie, to należy ukrócić szybko i
skutecznie. Ja - klapsem. Może inni mają inne metody - jak są szybkie i
skuteczne, to super, należy stosować. Ale jak tłumaczysz tygodniami bez skutku,
to znaczy że tłumaczenie się nie sprawdza i trzeba poszukać innej metody - i to
szybko.

Dorota

[szemtak]

dzieci w tym wieku chyba tak mają, trzeba do nich mówić stanowczo i
jednocześnie wyraźnie jak do małego dziecka, nie używając trudnych
słów, troskliwym rodzicielskim głosem. On próbuje siły, niech
próbuje i niech wie, że siła okej ale tym nic u mamy nie wskóra.

psychoterapia- www.pozacentrum.pl/

[ma_dre]

i jeszcze tylko dorzuce : juz rok cie bije dziecko a ty nie radzisz sobie z
tym??? to chore!
Przyjrzyj sie sama sobie, z wielu twoich odpowiedzi w innym watku w tym samym
temacie az bije wscieklosc!!! Ty jestes agresywna to jak dziecko ma nie byc???
Przemysl to i wyciagnij wlasciwe wnioski. Wiem ze moj post nic nie da, bo
nalezysz do ludzi, ktorzy nie przyjmuja krytyki... ale co tam!

[desperackamama]

Moja dwuletnia córeczka nietylko nas bije ale również żądzi nami i
rozkazuje mówiąc idź mama z tąd.Niewiem co robić próbowałam już
różnych metod.

[scher]

desperackamama napisała:

> Moja dwuletnia córeczka nie tylko nas bije, ale również rządzi nami
> i rozkazuje mówiąc: idź mama stąd.

Weź dziecko zdecydowanie za ramiona, odwróć do siebie, popatrz głęboko i stanowczo w oczy (dziecko pierwsze musi odwrócić wzrok) i powiedz twardo:
- Nie życzę sobie takiego zachowania! Tak robić nie wolno! Zabraniam!

I tak konsekwentnie za każdym razem, do skutku.
(Ewentualnie po ósmym razie zastanawiałbym się, czy nie włączyć jakiejś kary.)

[marek.zajac]

Jest to dowód naturalności pewnych zachowań. Pierzesz bachora = wychowujesz
dziecko zgodnie z naturą. Polecam dla Pań które stosują kosmetyki "naturalne",
chcą naturalnie wyglądać, marzą o wyjazdach na łono natury, oraz odżywiają się
zgodnie z naturą.

[kanga_roo]

ale czy pokazujesz dziecku, że to boli? czy z męczeńskim
uśmiechem/dobrą miną chwytasz za rączki i przytrzymujesz? i
tłumaczysz, że nie wolno? bo ja reaguję bardzo (inna rzecz, że ja
nawet zwykłe poklepywanie po pupie odczuwam jako ból),z reguły
głośnym "ała", a kiedyś nawet trzepnęłam w rewanżu - przyznaję,
trzepnęłam, zanim pomyślałam. to samo w sytuacji, kiedy dziecię
rzuciło moją ulubioną, szklaną misą. poryczałam się bardzo i
szczerze, mały razem ze mną, ale teraz potrafi uszanować czyjąś
własność, słucha, kiedy powiem: nie dotykaj, to mamy/taty, albo
zapytaj, czy możesz się pobawić.

[aurita]

ja zastosowalam karny dywanik: posadzilam mala na dywaniku i miala
1) przeprosic mnie za bicie
2) powiedziec na glos ze mamy bic nie wolno

WYLA godzine na dywaniku mowiac ze bic wolno, probowala wstac wiec sadzalam ja
z powrotem (super niania na maksa)
Najgorsza godzina w moim zyciu
Pomoglo
Juz mnie nigdy nie uderzyla, juz nigdy nie siedziala na karnym dywaniku