Dziewczynka z luszczyca a grupa rowiesnicza...

[foretka]

Witam!

Corka mojej przyjaciolki w tym roku idzie do podstawowki. Wszyscy
sie martwimy jak to bedzie, bo mala ma luszczyce. Choroba
nieprzewidywalna, raz spokoj, raz plamy na skorze. Najgorzej, ze
choroba jest widoczna i czasami naprawde zle to wyglada.

Jak przyjma ja obce dzieci? Jak jest z akceptacja w tym wieku?
Czy pedagog szkolny moze tu jakos pomoc?
Czy ja jakos specjalnie przygotowywac? Jak??
A moze prywatna szkola bylaby lepsza?

Moze znacie jakas podobna sytuacje?

Poradzcie, bo dziecko wspaniale i nie chcemy zeby przezyla jakas
tragedie.

Pozdrawiam ~ foretka ~ mama Paulinki
Zakątek Szczecińskich MaM__1% dla Mateuszka
Wakacje 2008

[prologica]

a do przedszkola chodzi? to pewnie bedzie mialao duze znaczenie

[foretka]

Chodzi. Tylko tutaj dzieci poznaly sie jak byly male i od poczatku
byly przyzwyczajone do jej odmiennosci. Czasami zdarzaja sie jakies
przykre uwagi ale wychowawczynie zawsze super reagowaly. Ale to
przedszkole...

Pozdrawiam ~ foretka ~ mama Paulinki
Zakątek Szczecińskich MaM__1% dla Mateuszka
Wakacje 2008

Tu nie chodzi o dzieci tylko o ich rodzicow

[harrypotter]

Kiedy dzieci w klasie pierwszy raz zobacza objawy nie zareaguja zle, dopiero jak
wroca do domu i powiedza o tym rodzcom od ktorych uslysza "nie zblizaj sie bo
sie zarazisz, ale syfiasta dziewczynka, to napewno niewiadomo co bla, bla bla"
dopiero wtedy moga zaczac sie nieprzyjamnosci
Zawsze mozesz liczyc na to ze trafia sie dosc cyliwizowani rodzice

[deela]

dokladni tak jak piszesz - ze mna do podstawowki chodzila dziewczyna z łuszczycą
- i na WFie zawsze był problem bo nikt nie chciał w czasie różnych zabaw i gier
trzymać jej za rękę - chyba tylko ja nie miałam tego problemu ale ja miałam
normalnych rodziców ktorzy mi wytlumaczyli co i jak... a reakcje moga byc rozne

[kotek15]

a moze właśnie zgłosić się do rodziców żeby przygotowali swoje
dzieci tzn powiedzieli ze w klasie jest chora dziewczynka ale nie
zaraża itp Napewno też bedą sie lepiej czuli jak będa wiedzieli co
to za choroba niż jak dziecko przybiegnie ze szkoły i opowie
niestworzoną historię .
pzdr M

[babcia47]

porozmawiać o tym z wychowawczynią i poprosic by poruszyła temat lub
pozwoliła mamie porozmawiać z rodzicami innych dzieci na pierwszym
zebraniu w szkole..Kiedy wyjaśni na czym polega choroba i że liczy
na ich pomoc w ustaleniu dobrych kontaktów córki z ich dziecmi
powinni pomóc, odpowiednio zareagowac i wytłumaczyc swoim dzieciom w
razie gdyby źle reagowały na dziewczynkę.

kasia odezwij się do mnie na gg

[arwena_11]

[magda454]

Sama kiedys mialam łuszczyce bedąc dzieckiem ok 6 letnim. mama mi
kupila jugoslowinską (wtedy byla jeszcze jugosławia) masc Vipsogal.
I pomoglo, łuszczyca zaczela powoli ustepowac i nie mam jej do dzis-
mam 26 lat.

[kurczak1]

Vipsogal Ci pomógł? No patrz a mi nie i mecze sie z tym juz 30 lat.

[marty_chce_do_dzungli]

Nie przesadzasz?
Choroba brzydka upierdliwa ale niezaraźliwa i się żyć da.
Nigdy nie usłyszałam złego słowa od dzieci. Czasami były pytania " co to i
dlaczego" podszyte bardziej ciekawością niż złośliwością.
Nie ma co się martwić na zapas.

[lila1974]

Też skłaniam się ku uprzedzeniu faktów, czyli rodziców owych dzieci.

Kiedy byłam wychowawczynią na kolonii, przeczytaląm w karcie jednej
z dziewczynek, że ma problemy z nocnym moczeniem się. Ponieważ
dziewczynka jako jedyna przyjechała z Krakowa, więc nie znała swoich
współlokatorek z pokoju, a było ich 4. Balam się, że dziewczyny będą
ją wyśmiewały, jeśli zdarzy się nocny wypadek.

Postanowiłam właśnie uprzedzić fakty. Zawołałam do siebie jedną z
tych 4, która wydawała mi się dość przebojowa i miała posłuch u
koleżanek. Poprosiłam ją o pomoc. Wyjaśniłam, że ich nowa koleżanka
ma kłopoty ze zdrowiem, więc jeśli zdarzy się, że nie będzie chciała
wstać z łóżka, to bardzo proszę ją, by do mnie przyszła i
powiedziala o tym, wóczas ja się zajmę tamtą dziewczynką.
Powiedziałąm jeszcze, że choroba tamtej dziewczynki nasila się,
kiedy dziewczynka jest zdenerwowana, bo boi się nowych ludzi, gdy
ktoś jest dla niej nie miły i wyraziłam nadzieję, że "Gosia" postara
się, by kontakty między nową a nimi 4 ułożyły się miło. Pochwaliłam,
że widzę, iż Gosia jest dziewczynką sympatyczną i życzliwą dlatego
do niej zwróciłam się z tą prośbą, bo wierzę, że się dogadają.

Okazję do sprawdzenia, czy to była słuszna decyzja miałam już
następnego dnia. Gosia przyszła rano do mnie i powiedziała,
że "nowa" płacze i nie chce powiedzieć dlaczego.

Na szczęście dla "nowej" dziewczyny otoczyły ją taką opieką i
sympatią, że dziewczynka poczuła się zaakceptowana i wypadek nocny
zdarzył się nam już potem tylko raz - po wycieczce rowerowej (chyba
ją to zestresowało).

[srebrnarybka]

Jak ja byłam wychowawczynią na koloniach, to miałam polecenie, by
dziewczynkę moczącą się w nocy budzić w środku nocy i prowadzić do
ubikacja. Ona szła śpiąc i rano tego nie pamiętała, ale dzięki temu
przyrych wypadków prawie nie było. To tak nie na temat, ale pry
okazji: należy takich rzeczy żądać od wychowawców kolonijnych.

[lila1974]

Moczenie nie było efektem chorych nerek, dziewczynka moczyła się z
powodu stresu. Na szczęście dla niej i dla nas sytuacje stresowe
trafiły się jej dwie na 21 nocy przespanych na kolonii.

[srebrnarybka]

być może, chociaż myślę, że nie zaszkodziłoby przebadać przez
urologa. Moja podopiecna z pewnością miała chory przewód moczowy i
nie mogłą "sucho" przespać całej nocy. Gdybym nie prowadziła jej do
ubikacji, siusiałabym każdej nocy.

[kurczak1]

Uprzedzic rodziców chyba warto, ale z drugiej strony nie należy
robic dymu przy małej. Ja nigdy nie wyleczyłam łuszczycy choćby na
poziomie noszenia krótkiej spodnicy, prawdopodobnie jest w tym sporo
wstydu otrzymanego od mamy (tez chorej). Natomiast na wszelkie
pytania nalezy odpowiadac szczerze, zadnych wymysłow z poparzeniem
itp. Takie krętactwo rodzi wstyd: Cos jest ze mna nie tak...

[guderianka]

Uświadomić dorosłych i wprowadzić ich w problem. Zrobiłam tak na
pierwszym zebraniu w szkole pomna nauki jaką dała nam przedszkolna
zerówka. Rodzice na pierwszym zebraniu usłyszeli co jest mojemu
dziecku, czego raczej nie powinny robić ich dzieci a co jest
potrzebne. Mówiłam to lekko żartobliwie, ciągle utrzymując kontakt
wzrokowy, prosiłam by wytłumaczyli swoim dzieciom.Inne mamy dzieci
niepełnosprawnych nie zrobiły tego. Nie wiem czy to mogłaby być
przyczyna ale moja córka jest zapraszana na imprezy do zdrowych
dzieci, a te inne dzieci nie. Rodzice czasem szepcza po kątach i
dopytują sie o "tamte" dzieci.
Ludzie są ciekawi-i czasem ta ciekawość bywa na tyle niezdrowa,że
stwarza masę problemów, spojrzeń, pytań. Należy wszystkie ewentualne
komentarze uciąć nim się pojawią

[verdana]

Do podstawówki mojego syna chodzi dziewczynka z bardzo wyraźnie
zniekształcona twarzą. Obserwowałam ją parę lat, przyprowadzała ja
matka.
Dziś zobaczylam dziewczynkę w grupie innych dziewczynek. Wszystkie
plotkowaly, smiały sie i nieco nawet chuliganiły. Przy czym nie bylo
to na terenie szkoły, co swiadczy o tym, ze kolezanki nie miały
żadnych oporow, aby iść ulicami z dziewczyną, ktora
wyglada "inaczej" Wyraźnie były bardzo zaprzyjaźnione. czyli
naprawde - nie martwić się na zapas.

verdano

[guderianka]

To,że " ze kolezanki nie miały
> żadnych oporow, aby iść ulicami z dziewczyną, ktora
> wyglada "inaczej" Wyraźnie były bardzo zaprzyjaźnione" nie
znaczy,że nie ma się co martwić na zapas. Odpowiedzialny rodzic
znający realia panujący w szkole, wiedzący o tym jak okrutne
potrafią być dzieci wobec każdej inności będzie się martwił. Będzie
się martwił i będzie się starał robić wszystko, by ułatwić
maksymalnie dziecku zaadoptowanie się w grupie. Będzie rozmawiał z
dzieckiem, wzmacniał jego pewnośc siebie, będzie rozmawiał z innymi,
będzie pytał na forach.
Takie wątki i takie pytania nie są ważne tylko dla autora ale-mam
nadzieję-również dla innych rodziców, którzy przystaną na chwilę i
zastanowią się nad problemem, który ich wprawdzie bezpośrednio nie
dotyczy, ale pośrednio jak najbardziej.

[verdana]

Ja jestem absolutną specjalistka od martwienia się na zapas. Ale sa
tacy, co potrafia - mimo wszystko - tego nie robić.
Czasem takie rozmowy rzeczywiscie służą dziecku, czasem jednak - jak
widze po dzieciach z problamami kilku znajomych - wrecz przeciwnie.
Dzieci zamiast nabierac pewnosci siebie i umiejętnosci stawienia
czola trudnym sytuacjom zarazają się lekiem rodzicowi sa z gory
nastawione na odrzucenie. Znam taki przypadek - z tej samej szkoły.

[guderianka]

Więc o czym innym piszemy. Ja też martwię się na zapas, zakładam
rożne warianty sytuacji i czarne scenariusze (mimo że jestem
optymistką ) a jednak nie idzie to w parze z zarażaniem dziecka
lękiem. Dziecko ma świadomość swej inności od zawsze.A o takim
przypadku (przypadkach) jest tu mowa. Inne są relacje i zachowania
rodzica wobec dziecka, które staje się "odmieńcem" w wyniku wypadku
a inne gdy dziecko odkąd sięga pamięcią zmaga się z pytaniami (one
ZAWSZE sa w początkach nowych znajomości), spojrzeniami ludzi,
szturchnięciami itp.
Myślę-jestem pewna- że dziecko, u którego jest budowana pewność
siebie, wzmacniania wartość, z którym się ROZMAWIA a nie o nim mówi,
i które uczestniczy w zyciu rodziny- nawet gdy zobaczy martwienie
się rodzica nie przejmie lęku. Uzna te obawy za naturalne i do
pokonania

guderianko

[lila1974]

Jak najbardziej zgadzam się z tym, co piszesz.
Mnie również dotyczyła ODMIENNOŚĆ w czasach wczesnej podstawówki,
choć nie dotyczyła kwestii fizycznych tylko duchowych.

Mama przygotowywała mnie w domu na to, że dzieci mogą mnie nie
akceptować, a jednocześnie tłumaczyła, że to nie będzie wynikało z
faktu, że jestem od nich gorsza, że mnie nie lubią itp. a raczej z
tego, że będę nieco inaczej się zachowywać, myśleć, mówić a dzieci
nie są do tego przyzwyczajone. Wzmacniała we mnie przekonanie, że to
ani ich wina ani moja, że trzeba w miarę spokojnie przetrwać a w
końcu dzieci się przyzwyczają.

I tak było.
Czasami co prawda czułam wściekłość, że są tacy wredni ale
ignorowałam zaczepki i tylko czasami szukałąm u mamy potwierdzenia,
że dobrze robię. Teraz jako dorosłą wiem, że mama dość skutecznie
nauczyła mnie oddzielania czynu od osoby, dzięki czemu nie
znienawidziliśmy się z dzieciakami w szkole a po pierwszym szoku
wywołanym moją odmiennością zdołaliśmy zaprzyjaźnić. I tak zostało
po dziś dzień - jeśli kiedykolwiek klasa poruszała temat mojej
odmienności to już tylko w celach informacyjnych.

Myślę, że mądry rodzic tego właśnie powinien nauczyć swoje dziecko -
życia ze swoją odmiennością, akceptowania faktu, że nie każdy na tę
inność zareaguje dobrze, ale to nie znaczy, ze z czasem nie mieni
swojego podejścia i nieagresywnego odpowiadania na najbardziej
wścibskie pytania a w ostateczności ignorowania tych najbardziej
wrednych zaczepek.

[guderianka]

Myślę, że mądry rodzic tego właśnie powinien nauczyć swoje dziecko -
> życia ze swoją odmiennością, akceptowania faktu, że nie każdy na
tę
> inność zareaguje dobrze, ale to nie znaczy, ze z czasem nie mieni
> swojego podejścia i nieagresywnego odpowiadania na najbardziej
> wścibskie pytania a w ostateczności ignorowania tych najbardziej
> wrednych zaczepek.


amen