lepsze bite niz zdechle

[ekseksa]

To ponizej to dumny wpis-rada w dyskusji miedzy mlodymi i starszymi
matkami,babciami. Dyskusja byla na forum u rencistow i taki oto
kwiatek:

grenka1: napisala
Ja wyrażałam swój pogląd jako synowa z jednej strony i z drugiej
strony jako babcia, ponieważ byłam jedną, a jestem drugą. Może
dlatego ta moja wypowiedź się rozmyła, ale wystarczyło dokładnie
przeczytać to co napisałam.

Tak jak już pisałam, moja teściowa, z którą mieszkałam 4 lata,
chociaż opiekowała się wnukiem do trzeciego roku życia, nigdy nie
wtrącała się do mojego postępowania z dzieckiem, a wręcz nawet je
pochwalała. Jeśli zasłużył na klapsa, to nie chowała go, jak to się
mówi pod spódnicę, tylko zawsze mówiła, że "lepsze bite niż
zdechłe", a pupa nie szklanka. Nawet nie rozmawialiśmy z sobą na
temat wychowywania dziecka, wystarczyło, że wymieniłyśmy się
spojrzeniami, a już każda wiedziała o co chodzi.
Sama była matką 4 synów. Ona była dla mnie wzorem matki i babci.
Chociaż ja, patrząc teraz z perspektywy lat, byłam chyba bardziej
rygorystyczna w stosunku do swoich dzieci niż ona, ale to
zaowocowało tym, że nigdy nie miałam z nimi żadnych problemów
wychowawczych, chociaż ich sama wychowywałam.


Musze powiedziec, ze zmasakrowalo mi troche psyche, chociaz to nie
moja matka i nie babcia (na szczescie)moich wnukow. Duzo
takich "skutecznych matek" w Polsce? A moze tak trzeba?

[trocheprawdy]

> Musze powiedziec, ze zmasakrowalo mi troche psyche, chociaz to nie
> moja matka i nie babcia (na szczescie)moich wnukow. Duzo
> takich "skutecznych matek" w Polsce? A moze tak trzeba?

Jak czytam o kibolach demolujacych stadiony i mordujacych sie
nawzajem,mlodych gwalcicielach,nieletnich mordercach,oprawcach
zwierzat i innych sadystach to dochodze do wniosku,ze chyba jednak
za malo jest takich "skutecznych matek".

[viola01]

> Jak czytam o kibolach demolujacych stadiony i mordujacych sie
> nawzajem,mlodych gwalcicielach,nieletnich mordercach,oprawcach
> zwierzat i innych sadystach to dochodze do wniosku,ze chyba jednak
> za malo jest takich "skutecznych matek".

popieram w 100%

[mamciulka-nikulka]

trocheprawdy napisała:
>
> Jak czytam o kibolach demolujacych stadiony i mordujacych sie
> nawzajem,mlodych gwalcicielach,nieletnich mordercach,oprawcach
> zwierzat i innych sadystach to dochodze do wniosku,ze chyba jednak
> za malo jest takich "skutecznych matek".

A może się mylisz, wszak bezstresowe wychowanie dopiero ostatnio
jest w modzie, kiedyś dzieci bito dyscypliną w szkole, za karę
klęczały godzinami na ziarnach grochu albo dostawały łomot skórzanym
pasem. A ci mordercy to poprostu dzieci, które nauczone zostały
egzekwowania biciem w wersji dojrzałej.

[a.nancy]

> Jak czytam o kibolach demolujacych stadiony i mordujacych sie
> nawzajem,mlodych gwalcicielach,nieletnich mordercach,oprawcach
> zwierzat i innych sadystach to dochodze do wniosku,ze chyba jednak
> za malo jest takich "skutecznych matek".

kibole i gwalciciele byli dziecmi w czasach, kiedy bicie bylo powszechna metoda
wychowawcza.

[otojestem]

> Musze powiedziec, ze zmasakrowalo mi troche psyche, chociaz to nie
> moja matka i nie babcia (na szczescie)moich wnukow. Duzo
> takich "skutecznych matek" w Polsce? A moze tak trzeba?

Ale co jest w tym poście takiego strasznego?? Na moje to matka i teściowa
znalazły jakiś wspólny język jeżeli chodzi o wychowanie dzieciaka. No chyba że
coś źle czytam

[sabko]

Stwierdzenie "Lepsze bite niż zdechłe" może faktycznie mało delikatne jeśli
chodzi o dziecko ale cóż.... popieram poprzedniczki, taka postawa mnie
bynajmniej nie szokuje.
Może przydałoby się aby niektórzy rodzice mniej pobłażliwie podchodzili do
poczynań swoich pociech

[bi_scotti]

Jest cos nie w porzadku z cytowaniem wypowiedzi z innego forum i
krytykowaniem autorki "za Jej plecami" - jesli masz opinie na temat
wypowiedzi, dyskutuj z autorka tam, gdzie oryginalny post zostal
zamieszczony.

[mamakruszynki]

wlasnie dzis pomyslałam o tym, że jednej panienki ktora z geba na
mnie wyskoczyła, nie szczędząc kwiecistych epitetów w moja strone,
za to, że zwróciłam jej uwagę, zeby psu ktory na wszytskich szczekał
(rasa na moje oko raczej z niebiezpiecznych) i wyrywał jej się ze
smyczy, załozyła kaganiec - chyba nikt jej w dziecinstwie nie bil, a
szkoda;
a mowiąc poważnie- nie jestem za biciem, bo ta metoda ma krotkie
nogie, dziecko staje sie agresywne i buntuje się jeszcze bardziej-
ale czasem w ostateczności klaps byc musi; jestem za klarownym
sytemem nagord i kar i konsekwencją w wychowaniu; przykłady braku
konsekwencji to chocny słynna już "Superniania",która przeciez na
marginesie nikogo nie biła, a potrafiła wymusić posłuszenstwo, przy
minimum znajomości psychiki dziecka; oczywiscie przyklad superniani
moze kogos razic ale chcialam tylko wskazac przyklad ktory jest
powszechnie znany (przy zalozeniu, że rzeczywiscie tv pokazuje
prawde

[kiniak22]

sama nie jestem za dawaniem klapsow ale moja corka niejednego juz dostala kiedy
na to zasluzyla- a raczej kiedy inne rzeczy nie skutkowwaly, ogolnie dzieci
moich nie bije ale staram sie aby mnie sluchaly i respektowaly, za to ostatnio
spotykam w piaskownicy pewna mamusie tez z dwojka pociech w podobnym wieku do
moich, i powiem wam ze kiedys wleje najepierw mamusi (za bezstresowe
wychowywanie swoich dzieci) a potem wychowam sobie jej corke! bo szlag mnie
trafia jak po raz kolejny krzycze na jej dziecko zeby nie sypalo piaskiem w oczy
mojej mlodszej corci a mamusia wydaje sie byc na to glucha! (zreszta jak i na
uwagi innych rodzicow)
podsumowujac, zwolenniczka klapsow nie jestem, ale jesli taki ma zrobic z
dziecka porzadnego czlowieka to nie widze przeszkod

[trocheprawdy]

Skoro mamuska nie reaguje to podejdz i tez sypnij jej piachem w oczy
niech zobaczy jak to jest.

[mgla_jedwabna]

Oj Kiniak22, przebilas Mamekruszynki, bo zaprzeczasz sobie samej dwa razy: raz stwierdzasz, ze nie jestes za dawaniem klapsow, ale twoja corka niejednego dostala, a drugi raz, kiedy nie jestes zwolenniczka klapsow i jenoczesnie nie widzisz przeszkod... Agresja w stosunku do dziecka w piaskownicy i jego matki wylewa ci sie uszami, wrzeszczysz, a i przylozyc bys chciala, tylko nie wypada.

[mgla_jedwabna]

A ja mam wrazenie, ze takie panienki byly wlasnie wychowywane metoda "racje ma ten, kto wrzasnie i przylozy" i raczej nikt im nic nie tlumaczyl cierpliwie, i nie nauczyl sluchac uwaznie, co ludzie maja do powiedzenia i zastanawiac sie , czy nie maja czasem racji.

Mamakruszynki zaprzecza sama sobie, bo pisze ze pyskatej panny z psem nikt nie bil zapewne, a za chwile, ze dziecko bite staje sie agresywne i buntuje sie jeszcze bardziej.

[green_land]

Bicie i inne formy "egzekwowania" posłuszeństwa nie są niczym innym
jak znęcaniem się nad dzieckiem.
Jak tego nie nazwiecie, nie chodzi o nauczenie dziecka tego czy
tamtego, ale o to, by dziecko było posłuszne. Wszak klaps to szybka
forma "nauki".
Kilka razy mnie też świeżbiła ręka, by dać małej klapsa - nie
zrobiłam tego, bo wiem, że to ja miałam problem ze swoimi emocjami a
bicie pomogło by mi /wyładowanie emocji/ a ją jedynie by upokorzyło.

"lepsze bite niż zdechłe"
Właśnie takie "frazesy" są najbardziej szkodliwe.
Ciekawe, czy gdyby żona mówiła do męża:"ty rogaczu" on brał by to na
żarty, ew. uważał jedynie za ot, taki sobie nieszkodliwy zwrot.

> byłam chyba bardziej
> rygorystyczna w stosunku do swoich dzieci niż ona, ale to
> zaowocowało tym, że nigdy nie miałam z nimi żadnych problemów
> wychowawczych
Czyli bicie = brak problemów. Bardzo przepraszam, ale brak bicia ma
się równać problemom?
Problemy z wychowywaniem dzieci są zawsze. Zresztą - co to są owe
problemy? Zwyczajne rzeczy, któe pojawiają sie w życiu? A może fakt,
że dziecko włamuje się do kiosków albo wymusza na młodszych kolegach
kasę?
Moje dziecko nigdy nie zostało uderzone - ma 5 lat. Nie wiem, jakie
będzie za kilka-kilkanaście lat. Ale zadaniem rodzica jest dać
dziecku takie podstawy, by radziło sobie w życiu. I dać mu
przyzwolenie na uczenie się na własnych błędach, tak jak i my to
robiliśmy. A karanie dziecka za błędy, które popełnia jest zwykłym
sadyzmem.
Jak myślę że rodzice potrafią bić niemowlę, to nóż otwiera mi sie w
kieszeni. Nie wierzę, że rodzice zaczynąją bić dziecko gdy ma
dopiero np. 5 lat. I taki kilkunastolatek dalej dostaje wciry, a że
jest już silniejszy, to jest to krok od tego, by zaczął bić inne
dzieci.

Moja znajoma stłukła swoje dziecko, gdy miało 8 miesięcy.
Powiedziała "sprałam go tak, ze słychać było w całym kościele" - a
wszystko to dlatego, ze dzieciak nie zachowywał się w kościele, jak
ona chciała. I mówi o tym z dumą! I że od tego czasu mały już był w
kościele grzeczny! Ona się tym chwali - to jest dla mnie
niezrozumiałe. Chłopak ma teraz 14 lat i jest kłębnkiem nerwów, a
matka go jeszcze sznatażuje /jak mówi, nie potrafi sobie z nim
czasami dac rady/, że jak będzie niegrzeczny, to pójdzie mieszkać do
ojca! No na litość Boską! To jest "wychowywanie"? Nikt mi nie wmówi,
że ona to robi dla jego dobra! To z jej ust wychodzą słowa, że teraz
to ona już nie ma z nim kłopotów właściwie, że dała sobie z nim
radę! Sic!
Najsmutniejsze jest to, że jak jej mówię, że straszenie dziecka swym
własnym ojcem to nie jest dobra rzecz, tak jak i bicie tak małego
dziecka, to ona patrzy na mnie jak na wariatkę I ja to rozumiem -
bo gdyby przyznała, że robiła i robi źle, jej świat by sie zawalił.
Ona nie zna innej formy wychowywania jak tylko bicie i wrzaski. I
nigdy nawet nie brała innej pod uwagę.

Czasami na mąłą wrzeszczę - wstyd mi za to, bo wyglądam wtedy jak
wariatka Ale dobrze wiem, z czego to się bierze - z bezsilności i
nieradzenia sobie z własnymi emocjami. Czasami zwyczajnie jestem z
jakiegoś powodu zła, mała zaczyna szaleć i w końcu jej się obrywa,
bo ja siedzę jak na igłach, gotuje się we mnie i nawet mała rzecz
jest mnie w stanie wytrącić z równowagi.
Zawsze, gdy niesłusznie jej sie oberwie - przepraszam ją i tłumaczę,
że nakrzyczałam niesłusznie, że nie powinnam. I takie postępowanie
owocuje - ona także potrafi przepraszać.

Nie wiem, co będzie za jakiś czas. To moje pierwsze dziecko. Pewnie
popełniłam masę błędów /wielu jestem świadoma/, pewnie okres
dojrzewania będzie trudny. Ale chcę ją przygotować do zycia tak, by
miała w sobie wystarczające pokłady siły, by móc z nich czerpać.

[agava00]

ale o czym ty w ogóle piszesz?
rąbnięta, nadpobudliwa mamuśka bijąca niemowlaka to ma być reprezentantka
rodziców stosujących klapsa jaką jedną z metod wychowawczych???
wybacz, ale ograniczenie w tym temacie do schematu "bije = katuje= zneca sie =
nie panuje nad soba etc" to jakas zenujaca pomylka

no oczywiscie najlepiej jest wyzwac rodzicow, nazwijmy to - konsekwetnych od
tyranow

moje dzieci dostawaly w tylek za kare, prawie zawsze byly uprzedzane

nie wszyscy sa debilami i leja dzieci za to, ze sa dziecmi (halasuja, placza, itp)

mozna swoje dziecko kochac, opiekowac sie nim, bawic z nim i dawac klapsy kiedy
sobie na to zasluzy - ono nie bedzie nieszczesliwe

normalna sprawa

na marginesie: to jakas paranoja.. zeby bac sie nakrzyczec na swoje dziecko
do jasnej cholery! jak wiekszosc dzieci ma czuc respekt przed rodzicami
("genetycznie" grzeczne i posluszne to znaczna mniejszosc)


---------

[mamciulka-nikulka]

agava00 napisała:

> ale o czym ty w ogóle piszesz?
> rąbnięta, nadpobudliwa mamuśka bijąca niemowlaka to ma być
reprezentantka
> rodziców stosujących klapsa jaką jedną z metod wychowawczych???
> wybacz, ale ograniczenie w tym temacie do schematu "bije = katuje=
zneca sie =
> nie panuje nad soba etc" to jakas zenujaca pomylka

No dobrze, maluchowi dasz klapsa za karę, a gdy ten dorośnie i klaps
go już nie ruszy jaką metodę wychowawczą zastosujesz?

> no oczywiscie najlepiej jest wyzwac rodzicow, nazwijmy to -
konsekwetnych od
> tyranow

No oczywiście, że tyranów, mój dziadek lał swoich synów, mój ojciec
lał mojego starszego brata, bita byłam ja choć mniej, bo byłam
raczej grzecznym dzieckiem, choć jak każde dziecko popełniałam
błędy, jak to dziecko i za owe błędy dostawałam, ale czy dorośli nie
popełniają błędów, kto im wtedy wymierza karę? Nie było to
katowanie, ale bicie pasem. Dla mnie upokarzające, jakie uczucia mną
wtedy miotały to moje, bo moja osobowość nie godziła się na takie
poniżanie, na taki sposób pokazywania swojej wyższości, swoich
racji, na takie wymierzanie kary. Tyraństwo nic więcej.

> moje dzieci dostawaly w tylek za kare, prawie zawsze byly
uprzedzane

A potem one będą biły inne dzieci uprzedzając je o tym "nie wkurzaj
mnie, bo Ci wleje tak, że własna matka cię nie pozna".
Ciekawa tylko jestem jaką karę wymierzysz dziecku jak przyprowadzi
je do domu matka pobitego przez nie dziecka. Powiesz mu, że bić nie
wolno mimo, że sama to robisz? Dasz mu klapsa? Czy może tak go
zlejesz żeby mu się odechciało bicia innych?

> mozna swoje dziecko kochac, opiekowac sie nim, bawic z nim i dawac
klapsy kiedy
> sobie na to zasluzy - ono nie bedzie nieszczesliwe
>
> normalna sprawa

Nieszczęśliwe może nie będzie, choć to też zależy od psychiki
dziecka, ale w momęcie przyjmowania klapsów szczęśliwe raczej też
nie będzie. Z pewnością nauczysz dziecko, że jeśli argumenty słowne
są kiepsko wyrażone to trzeba przejść do argumentów siłowych, a może
prościej od siły zacząć skoro jest najbardziej skuteczna...?

jak wiekszosc dzieci ma czuc respekt przed rodzicami

Na szacunek trzeba zasłużyć, bite dziecko nie będzie cię szanować,
będzie się ciebie bało, bo jest słabsze i nie może się obronić, co
innego jak dorośnie, wtedy sobie pogadacie...

[sabko]

U nas tak to już jest, ze wszystko jest albo białe albo czarne.
Jeśli ktoś nie bije dziecka stosuje wychowanie bezstresowe, jeśli ktoś przyznaje
się do klapsów to zaraz katuje, i leje na kwaśne jabłko.

Jakoś nikt nie zauważa, ze miedzy tymi skrajnościami jest jeszcze wiele innych "
odcieni"

Owszem zgadzam się ze bicie nie jest metodą wychowawczą, ale danie klapsa, które
choć na chwilę otrzeźwi brząca gdy nic innego nie pomaga na pewno nie doprowadzi
go do nerwicy a nam pomoże opanować sytuację o której potem możemy na spokojnie
z dzieckiem porozmawiać i wytłumaczyć.

Klapsów czepiają się wszyscy, natomiast mało kto zwraca uwagę mamą które nie
robią kompletnie nic aby jakoś zapanować nad złym zachowaniem pociechy,
tłumacząc się "bezstresowym wychowaniem dziecka.

[mamciulka-nikulka]

Przede wszystkim ludzie idąc za modą tak naprawdę nie wiedzą czym
jest bezstresowe wychowanie. To nie jest pozwalanie na wszystko,
tylko konsekwencja w wychowaniu przy jasno określonych zasadach.
Dziecko nawet te wychowywane bezstresowo musi mieć postawione
granice, musi znać zasady - a bezstresowe wychowanie czy wychowanie
poprzez klapsy to tylko sposób na egzekwowanie tychże zasad.

[mamciulka-nikulka]

> Owszem zgadzam się ze bicie nie jest metodą wychowawczą, ale danie
klapsa, któr
> e
> choć na chwilę otrzeźwi brząca gdy nic innego nie pomaga na pewno
nie doprowadz
> i
> go do nerwicy a nam pomoże opanować sytuację o której potem możemy
na spokojnie
> z dzieckiem porozmawiać i wytłumaczyć.

Sabko, nie twierdzę, że klapsy są współmierne z katowaniem, jednakże
sama po sobie wiem, że z czasem są coraz boleśniejsze.
Czym jest klaps w oczach dziecka, ktoś się nad tym zastanawiał jak
odbiera nas dziecko, co o nas wtedy myśli?
Poza tym, jak klaps otrzeźwi to ok, można przejść do rozmowy, a jak
nie otrzeźwi co wtedy? Uderzysz mocniej? Zagrozisz, że zawołasz ojca
jak się nie uspokoi?

[agava00]

no przykro mi, ze masz tak traumatyczne przezycia z dziecinstwa

ja w dupsko dostawalam bo zaslugiwalam, moja siostra nie - byla ulozona
nauczylam sie dzieki temu kilku rzeczy
nieszczesliwa jakos specjalnie nie bylam (normalna sprawa, ze bylo mi zle, ze
dostalam - nic przyjemnego, ale w efekcie zrozumialam zwiazek przyczynowo
skutkowy i wierze, ze o to chodzilo moim rodzicom)

innych dzieci nigdy nie bilam (ale jak trzeba bylo, umialam sie obronic)

nie mozna porownywac klapsa do tluczenia na kwasne jablko

poza tym, obraza mnie twoj tekst:

> > moje dzieci dostawaly w tylek za kare, prawie zawsze byly
> uprzedzane
>
> A potem one będą biły inne dzieci uprzedzając je o tym "nie wkurzaj
> mnie, bo Ci wleje tak, że własna matka cię nie pozna".
> Ciekawa tylko jestem jaką karę wymierzysz dziecku jak przyprowadzi
> je do domu matka pobitego przez nie dziecka. Powiesz mu, że bić nie
> wolno mimo, że sama to robisz? Dasz mu klapsa? Czy może tak go
> zlejesz żeby mu się odechciało bicia innych?

wypraszam sobie

niestety nie rozumiesz istoty stosowania klapsa

mam dwoje dzieci i jestem zadowolona z tego jakie sa

wiem, ze w duzej mierze to moja zasluga
choc czasem zalamuje rece, to wiem, ze to normalne zdrowe dzieci
zadne wyrachowane, rozpuszczone gnojki czy zestresowane trzesidupki

jak sytuacja tego wymaga to potrafie je postawic do pionu

rodzic musi umiec zapanowac nad swoim dzieckiem
w jaki sposob - juz on to wie najlepiej bo kazde dziecko jest inne

[owocoskala]

> mam dwoje dzieci i jestem zadowolona z tego jakie sa
Zobaczymy jak za 20- 30 lat będa cie oceniać dzieci. To nie są psy
do tresury.
Wszystkim zwolenniczkom planowej przemocy życzę żeby kiedyś wasze
dzieci potraktowały was podobnie kiedy po raz piąty popuścicie w
Pampersa czy wylejecie zupę. Niech was strzelą tak... na
otrzeźwienie a potem pogadacie. Zakładając że w ogóle się wami zajmą.

[trocheprawdy]

Nic dodac nic ujac.
Jesli rodzic da klapsa z jakiegos powodu to niech bedzie
konsektwentny do konca i nie przeprasza za to dziecka,bo wprowadza
to wiekszy burdel w jego glowie niz sam zasluzony klaps.
Bicie 8 miesieczniaka za to,ze zle zachowuje sie w kosciele to jakas
paranoja i ta matka nadaje sie na odzial psychiatryczny.

[green_land]

> Jesli rodzic da klapsa z jakiegos powodu to niech bedzie
> konsektwentny do konca i nie przeprasza za to dziecka,bo wprowadza
> to wiekszy burdel w jego glowie niz sam zasluzony klaps.
Więc analogicznie - niech będzie konsekwentny i jak go ktoś wkurzy
na ulicy, niech mu zasłużenie walnię w gębę

Ja nie przepraszam za klapsy /bo ich nie daję/ ale za fakt, że
nawrzeszczę na nią, gdy może owszem, jest powód, ale nie na tyle, by
wyżywać się na dziecku. Bo szybciej tracę cierpliwość, gdy jestem
wkurzona, a jak mała coś zbroi to zwyczajnie - moja wściekłość
znajduje ujście Mało chwalebne przyznasz. Dlatego mówię
przepraszam, ale tłumaczę też, że ona zrobiłą źle, ale jednak ja
troche przesadziłam z krzykami. Wg mnie to jest uczciwe wobec
dziecka.
Staram się jasno określać reguły, ale też nie trzymam się ich
sztywno - może "pertraktować".

[green_land]

> no oczywiscie najlepiej jest wyzwac rodzicow, nazwijmy to -
> konsekwetnych od tyranow
KOnsekwentny - jak nie przestaniesz to ci złoję skórę?

Zawsze zadziwia mnie właśnie brak konsekwencji rodziców. Jak
dziecko spsoci, jak powtarza mu sie kilka razy, a ono dalej swoje
robi, to klaps albo wręcz lanie jest usprawiedliwione, tak? A jak
dorosły wciąż popełnia te same błędy to jemu nie walnie się w tyłek,
bo niby dorosły? Dlaczego wolno bić dzieci, a dorosłego już nie?
Czyżby dlatego, że dziecko nie odda, a dorosły może? Czy ci,którzy
biją swoje dzieci z taką samą łatwością stanęli by w obronie
słabszego, mieli by w sobie tyle tej swojej cholernej odwagi? Bo
uderzyć dziecko to żaden wyczyn, wszak słabsze i zależne od
rodziców. Ale postawić się w obronie słabszego? Co to, to nie.
Czy wiesz, że dziecko kocha swoją matkę /rodziców/ bezkrytycznie i
trzeba napradę straszliwie je skrzywdzić, by przestało ich kochać?
Moja kuzynka pracuje w takim ośrodku. Dzieciaki czekają z
utęsknieniem na swoich rodzicieli, a ci głeboko w doopie mają swoje
potomstwo, w domu rodzicielskim bite, poniżane, olewane. Ale dla
dzieci są to ICH rodzice, oni ich kochają, tęsknią, bo to jest ich
RODZINA. Kogóż mają poza nimi? A nam wydaje się, że co, to całe
traktowanie ich, dzieci, spływa po nich jak po kaczce?! Dopóki od
matuli czy tatula nie dostaną porządnie w kośc zawsze będzie to dla
nich ICH matka/ojciec, jedyna, kochana. Płakac się chce.

Nie chcę stawiać znaku rózności pomiędzy klapsem a biciem. Pewnie
bywają sytuacje, gdy taki klaps działa rzeczywiście orzeźwiająco.
Ale uważać go za metodę wychowawczą - to już naprawdę gruba przesada.

Jest też inny problem - rodzice niewykształceni, nieoczytani, tacy,
którzy są - przepraszam - zbyt tępi, by chcieć dobrze wychować swoje
pociechy. Tacy, którym wydaje się, ze skoro ich tak wychowywano i
wyrośli na "porządnych" ludzi, to bicie nie jest niczym złym, a
wręcz przeciwnie - to dobra metoda.

> na marginesie: to jakas paranoja.. zeby bac sie nakrzyczec na
swoje dziecko
> do jasnej cholery! jak wiekszosc dzieci ma czuc respekt przed
rodzicami
Nie chodzi o to, że "boję się " nakrzyczeć na swoje dziecko, ale o
fakt, że krzyk bierze się z faktu, ze to JA mam problem, że nie
dziecko jest problemem, albo ty, co je stwarza, ale że to moja
sprawa, że nie potrafię ujarzmić swoich emocji na tyle, by znaleźć
inny sposób na przetłumaczenie dziecku, co robiło źle.
Na swoim przykładzie widzę, że to nie wina dziecka, że się
wkurzyłam, ale wina mojej reakcji na to, co zrobiło. Gdybym miała
czasami więcej oleju w głowie i węcej opanowania, nie musiałabym
przepraszać małęj, że nawrzeszczałam na nią, bo coś tam zrobiła. BO
owszem - jeżeli powód był naprawdę ważny, np. wyrwała mi rękę i
wybiegła na ulicę, mimo iż prosiłam, by trzymała mnie za rękę, to
podniesiony głos może przynieść efekty. Ale wrzeszczenie co rusz
jako czynnik wychowawczy? To nieporozumienie. Zresztą
zaobserwowałam, że czasami, gdy z premedytacją podnoszę głos, to
działa. Ale gdy robię to częściej niż raz na miesiąc - jej reakcja
słabnie i chyba musiało by się skończyć na niebotycznych wrzaskach,
by miało to przynieść jakiś efekt. A jest dzieckiem grzecznym,
mądrym i sporo rozumie, i nie jest nadpobudliwa - wtedy wychowanie
jest rzeczywiście koszmarem.

[agava00]

> Nie chcę stawiać znaku rózności pomiędzy klapsem a biciem. Pewnie
> bywają sytuacje, gdy taki klaps działa rzeczywiście orzeźwiająco.
> Ale uważać go za metodę wychowawczą - to już naprawdę gruba przesada.

nie chcesz ale ciagle to robisz... np. ponizej

> Jest też inny problem - rodzice niewykształceni, nieoczytani, tacy,
> którzy są - przepraszam - zbyt tępi, by chcieć dobrze wychować swoje
> pociechy. Tacy, którym wydaje się, ze skoro ich tak wychowywano i
> wyrośli na "porządnych" ludzi, to bicie nie jest niczym złym, a
> wręcz przeciwnie - to dobra metoda.

nie jestem niewyksztalcona, tepa czy leniwa
poprostu tak wychowuje swoje dzieci i nie ma dyskusji
kazdy w swoim domu postepuje wg jakiegos schematu
jedni tlumacza, tlumacza i tlumacza
a inni tlumacza, tlumacza i daja klapsa
to naprawde nie jest ani patologia, ani zezwierzecenie ani sadyzm

roznic miedzy dzieckiem a doroslym jest wiele
nie moze sobie kupic fajek w sklepie, nie wezmie kredytu, nie moze prowadzic
samochodu...

dziecko to dziecko, w wielu sprawach nie mozemy go traktowac na rowni z doroslym
i czasem (rowniez dla jego dobra) musimy interweniowac, posuwajac sie do
bardziej radykalnych srodkow niz samo tlumaczenie

dobra...
dziecko(lat 6)trzeci raz z rzedu wycina sobie nozyczkami na kolanie dziure (przy
okazji jakis super truper wycinanek)
za kazdym razem w nowych spodniach
najwyrazniej nie wywarlo na niej wrazenia tlumaczenie, ze niszczy spodnie, ze
musze teraz kupic nowe, ze nie mam juz kasy, nie bedzie na cos innego itp
podnosze glos
niech widzi, ze w koncu musi zaczas uwazac
mam za to przepraszac?
to nie ja nabroilam
ja jestem rodzicem, ja mam prawo podniesc glos - dziecko zasluzylo

wolisz tlumaczyc do usranej smierci?

dobrze, ze przynajmniej widzisz roznice miedzy notorycznym wrzeszczeniem a
uzasadnionym, ograniczonym do koniecznosci krzykiem

---------

[guderianka]

> najwyrazniej nie wywarlo na niej wrazenia tlumaczenie, ze niszczy
spodnie, ze
> musze teraz kupic nowe, ze nie mam juz kasy, nie bedzie na cos
innego itp
> podnosze glos
> niech widzi, ze w koncu musi zaczas uwazac

zrób coś,żeby wywarło wrażenie
Daj igłę i nitkę niech samo zeszyje i w takich portkach chodzi
Ewentualnie niech chodzi z dziurą

[green_land]

To naprawdę dobry pomysł

[owocoskala]

> niech widzi, ze w koncu musi zaczas uwazac
> mam za to przepraszac?
> to nie ja nabroilam
> ja jestem rodzicem, ja mam prawo podniesc glos - dziecko zasluzylo
>
> wolisz tlumaczyc do usranej smierci?
Idziesz po majmniejszej linii oporu. Jest wiele innych środków też
niezbyt miłych, lepszych niz bicie czy nawet krzyki w tej sytuacji.
Bicie jest poniżające a krzyki nic nie dają. Możesz dziecku
zmniejszyć lub zabrać kieszonkowe za "szkody materialne", możesz
zagrozic że następnym razem nie kupisz nowych spodni za 70 zł tylko
z ciucholandu czy to co napisała przedmówczyni. U nas karą jest też
np. zakaz grania w gry komputerowe. Sa oczywiście zasady - jedna
kara za 1 przewinienie i adekwatna. Jakoś z wiekiem dziecka jest
lepiej, kary stosuje się coraz rzadziej. Jeśli dziecko o coś prosi w
sklepie, jakiś drobiazg, lody, komiks itp. Jak dostaje podkresla się
ze to dlatego że była grzeczna albo mówi się że przy tym zachowaniu
dziś nie ma szans. Przy tak inteligentnym i wrażliwym dziecku jak
moja muszę się wysilić intelektualnie przy krzykach i nie daj Boże
biciu uznałaby mnie za głupiego brutala i przestała kochać.

[otojestem]

Jak
> dziecko spsoci, jak powtarza mu sie kilka razy, a ono dalej swoje
> robi, to klaps albo wręcz lanie jest usprawiedliwione, tak?

Tak to już jest na świecie, że ludzie są różni, jedni cierpliwi, inni trochę
mniej, a jeszcze inni wcale i ci wszyscy ludzie mają dzieci. Jeżeli ktoś leje
dziecko na każdym kroku, notorycznie i bez przerwy 20 razy dziennie to wszystko
wskazuje na to że nie należy do żadnej z tych grup, tylko po prostu jest debilem
i ma bardzo poważny problem z sobą. Oczywiście fajnie się pisze oceniając
innych, czy maja prawo dawać klapsy gdy ma się grzeczne, rozumiejące dziecko,
które tak naprawdę broi raz w tygodniu albo rzadziej i które o wszystko się pyta
czy może, a jak nie to spuszcza głowę i godzi się z tym. Ja należę do tych
szczęśliwych rodziców, że z reguły kończy się na tłumaczeniach, ale jak mówię
ładnie i spokojnie - uważaj na herbatkę bo zaraz ci się wyleje, a dzieciak robi
mi złośliwą minę, patrzy się na mnie i rozlewa herbatkę na dywan, po czym kiedy
słyszy że ma wziąć szmatę, powycierać, a potem iść do swojego pokoju, zaciska
zęby i kopie mnie ze złości, to daruj dostanie klapsa i wierz mi nie jestem
jakaś tępa, czy niewykształcona, po prostu dostanie klapsa i już

[green_land]

Moje dziecko nie jest aniołem. Ma czasami takie zagrania, że ręce mi
opadają. Ale jakoś nie wpadłam na pomysł, by posłuszeństwo
egzekwować klapsem.
Jak zaczyna wrzeszczeć i uparcie twierdzi, że tego czy tamtego nie
zrobi, pierw jej tłumaczę, nawet i 5 razy, po czym oświadczam, ze
jak znowu zachowa się jak przed chwilą pójdzie na dywanik, albo za
drzwi. Najczęściej dalej reaguje wrzaskiem, więc spokojnie biorę to
moje wrzeszczące szczęście za rekę i wyprowadzam, czasami wynosze na
rękach. Tam każę jej przemyśleć swoje zachowanie, zastanowić
się/dostaje jeszcze jedną szansę/ i jak już będzie wiedziała, może
przyjść do pokoju - wszystko to spokojnym i łagodnym głosem/o ile
jeszcze jestem w stanie/. Po kilku minutach, podczas których
czasami słyszę krzyki a nawet kopanie w drzwi, mała wchodzi i
przeprasza. A ja łagodnie tłumaczę co zrobiła źle, przytulam ją i
zapominamy o sprawie.
I myślę, że jej zachowanie wypływa z tego, że nie potrafi poradzić
sobie z własnymi emocjami. Czasami, gdy zaczyna takie przedstawienie
po prostu ją przytulam. I... pomaga.

Ja należę do tych
> szczęśliwych rodziców, że z reguły kończy się na tłumaczeniach,
ale jak mówię
> ładnie i spokojnie - uważaj na herbatkę bo zaraz ci się wyleje, a
dzieciak robi
> mi złośliwą minę, patrzy się na mnie i rozlewa herbatkę na dywan,
po czym kiedy
> słyszy że ma wziąć szmatę, powycierać, a potem iść do swojego
pokoju, zaciska
> zęby i kopie mnie ze złości, to daruj dostanie klapsa i wierz mi
nie jestem
> jakaś tępa, czy niewykształcona, po prostu dostanie klapsa i już
A dlaczego od od razu każesz mu sprzątać? Oczywiście, że on odbiera
to jako Twoją złośliwość. Wszak przed chwilą sam był taki.
Wiesz, czego ja bym spróbowała? Zapytałabym czy sprawiało mu to
frajdę. Czy lubi tak robić? A potem powtórzyłabym, ze to było złe, i
jeżeli będzie tak robił, wyrzucę jego ukochany kubek, bo to z niego
rozlewa herbatę /ew. coś podobnego/. A potem zapytałabym, czy lubi
rozlewać wodę, bo jak to lubi, to z konewki będzie sobie mógł lac do
woli.
Co do 6-cio letniego dziecka notorycznie wycinającego dziurę w
gaciach - wcześniej nie wykazywało podobnych skłonności?
Sześciolatek jest już prawie ukształtowany /nie dosłownie
oczywiście/. Charakter dziecka wszak kształtuje się najbardziej do 3
roku życia. Potem możemy zgrubsza korygować, ale nie nadrobimy już
strat.
Nie wyobrażam sobie, by mojemu dziecku przyszło nagle coś takiego do
głowy,jak wycinanie dziur. Oczywiście nie biorę pod uwagę w tej
chwili sytuacji, gdy dziecko co rusz wpada na równie "rewelacyjny"
pomysł. Ale Może warto wtedy rozważyć nadpobudliwość dziecka?
Moja tylko raz w wieku prawie 5 lat pokolorowała mi jedną ze ścian.
Przyznam, że zbaraniałam. Nie wykazywała nigdy takich skłonności I
co, miałam nawrzeszczeć? Dać klapsa, by zapamiętała? Wystarczyło, że
powiedziałam, ze ściana nie jest do rysowania, jak braknie jej
kartek, to dam jej nowe. Nie podnosiłam głosu, mówiłam łagodnie i z
lekkim smutkiem w głosie. A co ona zrobiła? rzuciła mi się na szyję
i powiedziała: przepraszam mamusiu, nie będe już tak więcej robić.
Nie, nie przymuszam dziecka do przeprosin za każdą duperelę. Ona to
już po prostu wie.

[otojestem]

Widzisz, to wszystko co piszesz jest fajne i fajnie się to czyta. Ja bardzo dużo
rzeczy tłumaczę, tłumaczę i tłumaczę, znam swoje dziecko i wiem jak mogę
egzekwować od niej pewne rzeczy i nie mówię tu o klapsach. Cały widz polega na
tym, że ona tez zna swoją mamę i doskonale wie jak i czym wyprowadzić mnie z
równowagi i zdarzają się takie chwile że dostanie tego klapsa. Nie mówię tu o
laniu, biciu pasem, smyczą itp., mówię o zwykłym klapsie.

[asia.sthm]

Nawet zwykly klaps to porazka. Wystrzegaj sie na litosc boska tych
klapsow. Czym male dziecko tak cie wyprowadza z rownowagi, ze
musisz mu przylozyc ?? I co zrobisz jak jeden klaps nie pomoze, ani
drugi. Co zrobisz jak dziecko bedzie wieksze? wieksze od ciebie? Bo
te wieksze to dopiero potrafia z rownowagi wyprowadzic!!! ))

[trocheprawdy]

Przyznam, że zbaraniałam. Nie wykazywała nigdy takich skłonności I
co, miałam nawrzeszczeć? Dać klapsa, by zapamiętała? Wystarczyło, że
powiedziałam, ze ściana nie jest do rysowania, jak braknie jej
kartek, to dam jej nowe. Nie podnosiłam głosu, mówiłam łagodnie i z
lekkim smutkiem w głosie. A co ona zrobiła? rzuciła mi się na szyję
i powiedziała: przepraszam mamusiu, nie będe już tak więcej robić.
Nie, nie przymuszam dziecka do przeprosin za każdą duperelę. Ona to
już po prostu wie.

To bardzo fajnie,ze ty ladnie dziecku wytlumaczylas,ze ono zrobilo
zle ,a jemu bylo bardzo przykro. Tylko,ze dzieci sa rozne. Ciekawe
co bys zrobila gdyby twoja mala z wrednym usmiechem po twoim
tlumaczeniu wziela kredki czy tam farbki i patrzac ci w oczy zaczela
mazac druga sciane? Tez ze spokojem bys tlumaczyla,a moze wtedy
lepiej sie juz rozplakac zeby dziecko zobaczylo jak ci jest przykro.
Ja rozumiem,ze dzieci popelniaja bledy i robia czasem rzeczy
nieprzemyslane w koncu sa dziecmi,ale jesli dziecko z czystej
zlosliwosci robi to nadal to wybacz ,ale skoro slowne tlumaczenie
nic nie pomoglo to wytlumaczylabym recznie. Zwierzeta tez karca
swoje mlode fizycznie i jakos nikt im nie zarzuca sadyzmu. RObia to
dla dobra mlodych.

[green_land]

>Zwierzeta tez karca
> swoje mlode fizycznie i jakos nikt im nie zarzuca sadyzmu. RObia
> to dla dobra mlodych.
Ptaki wyrzucją z gniazd słabsze potomstwo, bo ma ono mniejsze szanse
na przeżycie i rodzicom "szkoda czasu i energii" by je karmić.
Przemyśl sobie dobrze, co napisałaś.

Ciekawe
> co bys zrobila gdyby twoja mala z wrednym usmiechem po twoim
> tlumaczeniu wziela kredki czy tam farbki i patrzac ci w oczy
zaczela
> mazac druga sciane? Tez ze spokojem bys tlumaczyla,a moze wtedy
> lepiej sie juz rozplakac zeby dziecko zobaczylo jak ci jest przykro
Bo może zaczęłąm kształtować jej charakter od początku, ucząc ją, że
tego nie wolno, bo innym będzie przykro itp frazesy. Może ma
charakter po mnie i nie musiałam wypleniać z niej tej dziecięcej
złośliwości? Może zamiast wrzeszczeć na nią wolałam tłumaczyć nawet
100 razy, może mam inne dziecko niż matki dające swoim dzieciom
klapsy?

Znam wiele maluchów. Wiem, którym matkom/ojcom zdarza sie dziecku
walnąc w tyłek. To widać po stosunku do dzieci, po ich traktowaniu.
Jak rodzić traktuje dziecko jak ciężar /nie dosłownie/, jak ono go
wkurza bo ono coś tam akurat chce, a on nie ma ochoty nim się akurat
zajmować - może wtedy zaczyna kiełkować w dziecku ta złośliwośc?
Naprawdę nie wierzę w to, że ca 50% dzieci rodzi się ze skłonnością
do podkładanie rodzicom świni i robienia na złość. Dzieci nie mają
tego w sobie. Owszem, są przypadki skrajne, ale czyżby miały one być
aż tak częste, jak częste jest karanie dzieci klapsem/biciem?

Wracając do znajomych i ich dzieci. Bicie bywa dziedziczne - ci,
którzy byli bici częstokroć częściej biją swoje pociechy. Mój dobry
znajomy także uważa, że wolno mu trzasnąć młodszego w tyłek/nie
pamiętam, jak było ze starszym/. Bo zbroił. Najlepsze jest to, ze ma
naprawdę super dzieci. A klaps młodszy dostaje za to, że np. nie w
porę poszedł sie umyć mimo ponagleń rodzica. Albo za to, że
zwyczajnie marudził i coś tam popłąkiwał/nikt nie pomyślał, że mały
zwyczajnie może mieć... zły dzień!/. No i dzieciak z płaczem i
upokorzeniem /przy kilku obcych i z rodziny/ zrobił, zego od niego
oczekiwano.
Uważam, że gdybyśmy swoim dzieciom przypisywali więcej cech...
ludzkich, nie było by takich problemów. Wszak dziecko zwyczajnie
może być niewyspane, może miało zły sen i nie potrafi odreagować,
może coś mu dolega, ale nie na tyle, by było tego w pełni świadome,
a może po prostu ma gorszy dzień, może rysunek mu ni ewyszedł a się
starał, albo ktoś powiedział mu coś przykrego.... Dlaczego uważamy,
że nam, dorosłym wolno zachowywać się debilnie, a dziecko nie ma
prawa postępować nieracjonalnie i głupio? Przecięz to DZIECKO! My,
rodzice mamy je wychować, nie wyszkolić.

A co ym zrobiła, gdyby dalej mazała po ścianie? Nie wiem, może
powidziałabym że te pieniążki, które ma w skarbonce musze
przeznaczyćna malowanie i że nie będę mogła nic jej kupować przez
jakiś czas. A moze dorzuciałbym dobranockę, jako że nie stać mnie na
płacenie rachunków za prąd z powodu malowania. Bo co z tego, że ją
walnę w tyłek i ona przestanie? Przecież i tak w końcu wymyśli coś
nowego, jeszcze durniejszego! Dziecko musi wiedzieć, że przyczyna
rodzi skutek. Jak raz i drugi zobaczy, że jej działanie nie
przyniesi eefektu, przesatnie. To logiczne. Tak jak przezywanie w
szkole - póki obiekt drwin reaguje, jest frajda. Jak przestaje -
koniec zabawy.
Nie, nie dałabym dziecku klapsa w takim przypadku. Może i bym się
wściekła, może podniosłabym nadmiernie głos, ale nie uderzyłabym
jej, bo byłoby to tylko i wyłącznie siłowe rozwiązanie i byłoby mi
wstyd, że ja, dorosła kobieta zachowuję się w ten sposób.

[trocheprawdy]

> Ptaki wyrzucją z gniazd słabsze potomstwo, bo ma ono mniejsze
szanse
> na przeżycie i rodzicom "szkoda czasu i energii" by je karmić.
> Przemyśl sobie dobrze, co napisałaś.

Przemyslalam. Nie pisalam o poczynaniach dobrych dla przetrwania
gatunku tylko miotu.

W podanych przez ciebie przykladach bicia musze stwierdzic,ze bylo
to niepotrzebne. Sama dostawalam za takie idiotyczne "przewinienia"
i nie chce powielac bledow swoich rodzicow,bo doskonale pamietam jak
sie czulam. Nie mam pojecia czy te wyjatkowo wredne i zlosliwe
dzieci sa takie,bo rodzice gdzies popelnili blad czy bylyby takie
gdyby wychowywal je ktos inny madrzejszy i spokojniejszy. Trudno cos
takiego stwierdzic. Twoja corka akurat jest z tych grzecznych dzieci
i pewnie ciezko ci sobie wyobrazic gdyby miala byc inna. Uwazasz ,ze
to jaka jest to zasluga twojego wychowania. Moze masz racje,a moze
ona poprostu taka jest. Ja np. wiem,ze gdyby moje dziecko mnie bilo
i nie reagowalo na moje stanowcze prosby o to, zeby tego nie robilo
to wkoncu dostaloby po lapach. Dziecko musi znac swoje miejsce
w "stadzie" musi sie nauczyc ,ze bicie drugiego moze miec dla niego
nieprzyjemne konsekwencje lacznie z tym,ze ktos mu moze oddac i nie
musi to byc wcale rodzic. MOj brat np. juz w swoim zyciu dostal
nauczke ,ze ktos mniejszy on niego niekoniecznie musi byc slabszy.
Po tygodniu spedzonym w szpitalu juz nigdy z nikim sie nie bil.
Lekcje dostal i zapamietal na cale zycie,byla bolesna ale jakze
skuteczna

[guderianka]

Ciekawe
> co bys zrobila gdyby twoja mala z wrednym usmiechem po twoim
> tlumaczeniu wziela kredki czy tam farbki i patrzac ci w oczy
zaczela
> mazac druga sciane? Tez ze spokojem bys tlumaczyla,a moze wtedy
> lepiej sie juz rozplakac zeby dziecko zobaczylo jak ci jest przykro

A dlaczego nie wolno? Tak szczerze?
Ponieważ..
Bo..
Bo mieszkanie musi ładnie wyglądać?
MOżna u dziecka w pokoju wyznaczyć miejsce na ścianie w którym może
tworzyć
Można przykleić papier na wszystkich ścianach i pójść z dzieckiem na
układ, ze tu może sobie mazać do woli a jak się już ściana zabrudzi
to naklei się nowy papier

Można malować razem z dzieckiem. W poprzednim miejscu zamieszkania
namalowałam na białej ścianie obraz za drzwiami (akurat dołek mnie
dopadł i powstała twarz w ogniu i w wodzie z wychodzącym wężem z
otworu gębowego), powstały kwiaty błękitne które w miejscu płatków
miały przyklejone płyty CD, w przedpokoju "radosna twórczość" i
machanie pędzlem umoczonym w farbie i gąbką,a w pokoju córki-na jej
zyczenie-powstał świat wodny-rekin, ośmiornica, nemo. Ja rysowałam
kontury a ona kolorowała w środku. Gdy była młodsza (2-3lata) miała
wyznaczony w pokoju kącik w którym mogła sobie przyklejać co chciała
a twórczość farbkowa powstawała u jej cioci na specjalnej ściance,
gdzie ja, owa ciocia i nasze dzieci narysowałyśmy bociana na łące
+akcesoria (żaby,muchy, ważki itp )
Nie wolno tłumić dziecka
I trzeba się zastanowić nad przyczyną zachowania-trzeba eliminować
przyczynę a nie skutek

Pisze to ta, która zaliczyła kilka klapsowych wpadek mimo że
bardzo się starała

[mamciulka-nikulka]

> Ciekawe
> > co bys zrobila gdyby twoja mala z wrednym usmiechem po twoim
> > tlumaczeniu wziela kredki czy tam farbki i patrzac ci w oczy
> zaczela
> > mazac druga sciane? Tez ze spokojem bys tlumaczyla,a moze wtedy
> > lepiej sie juz rozplakac zeby dziecko zobaczylo jak ci jest
przykro

Dzieci są kserokopią swoich rodziców, to my pokazujemy im jak się
reaguje w danych sytuacjach, histeria, płacz, złość, bicie, wrzaski,
rzucanie zabawkami - wystarczy poobserwować samych siebie, a
wszystko robi się takie oczywiste.

[brookeforrester]

green_land, piszesz bardzo madrze, ale szkoda Twojej energii na dyskusje. do
tych, ktorzy bija i tk nigdy nic nie dotrze, zaden argument, bo pisza, ze masz
"jeden". no bo to jest bardzo silny argument- stop przemocy! jakiejkolwiek.
niektorzy niestety sa zbyt malo wrazliwi (?),by to pojac.
jestem zdania,ze dziecko to skrzynia, ile w nia wlozymy, tyle potem wezmiemy.
jesli zaladujemy agresje..no coz. niektorzy pisza tu o tym, ze "kazde dziecko
jest inne, gdybys miala takie jak ja..." nie wiemy jak by bylo, ale moim zdaniem
wychowanie ksztaltuje dziecie w znacznym stopniu. wiec jesli komus 6 latek (!)
tnie ubrania to znaczy o wczesniejszym bledzie rodzicow i kochany green-Landzie,
tlumaczenie komus co Ty bys zrobila to dla mnie absolutne marnowanie czasu (bo
przeciez Twoje dziecko tak by nie zrobilo).i to zrozumiale, moje tez mam
nadzieje za 4 lata tak nie postapi. choc to ciezki typ i mam z nim przejscia,
ale metod wychowawczych z klapsowaniem nie stosuje i nie bede stosowac.
tak wiec moje dziecko lat niecale 2 maluje po scianach (jakos nie mam z tym
problemow), robi nieraz wielki bajzel, jest uparte i okropnie sie zachowuje nie
raz nie dwa... ale za to tlumaczeniem osiagnelam wiele rzeczy, np. zdejmuje SAM
buty po wejsciu do domu,sprzata po sobie (jak rozleje, bierze scierke sam) jak
go o cos prosze, zazwyczaj robi (chowa zabawki itd), gdy zdarza mu sie histeria,
to po chwili mija, gdyz mowie (podniesionym tonem,zeby go przekrzyczec) "czekaj
czekaj, zaraz Ci wytlumacze dlaczego tak a tak". o dziwo, "glupie" niespelna
2letnie dziecie sie zamyka i slucha co mowie. jego rozpacz mija.
wiecie co mnie najbardziej bulwersuje? dlaczego dziecko ma zawsze robic i w
danym momencie to co chce rodzic? green_land juz o tym wspomniala, ze dziecko
tez czlowiek, moze miec zly dzien itd. oczywiscie bywaja kwestie bezdyskusyjne.
ale czesto mama czy tata wymuszaja cos na dziecku, bo tak wlasnie im sie
zachcialo. no i niektore zakazy- sa bezsensowne. a gdy latorosl sie nie
zastosuje- dostaje w tylek. pomyslcie o tym.

[dorianne.gray]

trocheprawdy napisała:

Zwierzeta tez karca
> swoje mlode fizycznie i jakos nikt im nie zarzuca sadyzmu. RObia
to
> dla dobra mlodych.

Zgadzam się w stu procentach, bicie dzieci to zezwierzęcenie.

Znam takiego chłopaka, który był wychowywany krzykiem i klapsami. Po
kilkunastu latach okazało się, że wyrósł bardziej, niż rodzicom się
zdawało, na dokładkę jest agresywny. Zamiast zyskać szacunek,
rodzice zaczęli bać się własnego syna. Polecam uwadze
zwolenników/zwolenniczek "konsekwencji".

[trocheprawdy]

Szkoda,ze nie znasz zadnego przykladu dziecka wychowywanego
bez "konsekwencji",ktore leje swoich rodzicow. Chyba mi nie
wmowisz,ze cos takiego nie ma miejsca. Zreszta ta dyskusja i tak
robi sie bezowocna. Ty wychowuj swoje dziecko bez konsekwencji takie
twoje prawo. Ja mam prawo dac dziecku klapsa jak sobie na to zasluzy
i bynajmniej nie mam tu na mysli notorycznego krzyku i bicia.

[green_land]

>Ty wychowuj swoje dziecko bez konsekwencji takie
> twoje prawo.
Bez konsekwencji czyli bez klapsa???

> Szkoda,ze nie znasz zadnego przykladu dziecka wychowywanego
> bez "konsekwencji",ktore leje swoich rodzicow.
Pewnie są takie przypadki. Tylko zastanów się nad przyczyną takiego stanu rzeczy
- może rodzice zamiast poświęcać dziecku czas i zwyczajnie je wychowywać
zajmowali sie sobą i swoją karierą zamiast dzieckiem.
Nie ma skutku bez przyczyny.

>Ja mam prawo dac dziecku klapsa jak sobie na to zasluzy
> i bynajmniej nie mam tu na mysli notorycznego krzyku i bicia.
Ono jak dorośnie, także będzie miało prawo walnąć Cię w gębę, jak wg niego na to
zasłużysz. Pasuje Ci? W takim razie ok.

[trocheprawdy]

> Ono jak dorośnie, także będzie miało prawo walnąć Cię w gębę, jak
wg niego na t
> o
> zasłużysz. Pasuje Ci? W takim razie ok.

Boze kobieto czy ty masz tylko jeden argument??? Ja dostalam w swoim
zyciu troche nie zawsze zasluzenie,ale na rodzicow nigdy reki nie
ponioslam i nie podniose ,bo tak bylam wychowana. Jak ktos inny
pozwala sobie zeby dzieciak dawal mu po gebie workiem z klockami to
nastepnym razem bedzie to klucz francuski i takie jest moje zdanie w
tym temacie.

[mmaupa]

Ale patrz, co wynioslas z tego wychowania: przekonanie, ze mozna bic osobe
slabsza i zalezna od ciebie.

[mamciulka-nikulka]

trocheprawdy napisała:

> > Ono jak dorośnie, także będzie miało prawo walnąć Cię w gębę,
jak
> wg niego na t
> > o
> > zasłużysz. Pasuje Ci? W takim razie ok.
>
> Boze kobieto czy ty masz tylko jeden argument??? Ja dostalam w
swoim
> zyciu troche nie zawsze zasluzenie,ale na rodzicow nigdy reki nie
> ponioslam i nie podniose ,bo tak bylam wychowana.

Sama potwierdzasz jedną rzecz, że ty dostawałaś od rodziców nawet
nie zawsze zasłużenie, jednak wychowali cię tak, że ty na nich ręki
nie podniesiesz. Czyli rodzic ma prawo bić dziecko, dziecko rodzica
nie. To trochę tak, jak dać karę dziecku, bo sąsiadka się
poskarżyła, bez wysłuchania co dziecko ma do powiedzenia - argument
w użyciu tylko jednej strony. Twoje dziecko na ciebie ręki nigdy nie
podniesie przez respekt, za to wyrzuci z siebie to uczucie gdy samo
będzie miało pod sobą słabszego podporządkowanego człowieka, którego
klapsem nauczy respektu. Tak samo jest z młodymi wykładowcami,
którzy odreagowują na studentach, bo poczuli władzę, wczęsniej
przecież nie mieli takiego przywileju.

Odsyłam do Konstytucji

[dorianne.gray]

trocheprawdy napisała:

>Ja mam prawo dac dziecku klapsa jak sobie na to zasluzy


Nie masz prawa.

KONSTYTUCJA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Rozdział II
WOLNOŚCI, PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁOWIEKA I OBYWATELA
Art. 40.
Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub
poniżającemu traktowaniu i karaniu. Zakazuje się stosowania kar
cielesnych.
Art. 48.
1. Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi
przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości
dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego
przekonania.

Bijąc dziecko, łamiesz prawo. Traktując dziecko jak swoją własność,
nie szanujesz go jako człowieka.

[otojestem]

Rany julek, kobiety o czym wy w ogóle piszecie, bicie, katowanie i poniżanie nie
równa się klapsowi w tyłek. Poza tym dlaczego dziecko ma prawo gryźć, bić lub
kopać swoją mamę (jest wiele takich dzieci i nie jest to kwestia dziedziczenia,
bądź obserwacji rodziców) a mama ma stać i pokornie tłumaczyć że robi źle poraz
tysięczny??? Ogólnie to ta rozmowa zmierza donikąd, ktoś ją nakręcił i teraz
czyta i się śmieje z naszych emocji, bo jakoś nie zauważyłam, żeby się
wypowiedziała choć raz na temat, który ją tak strasznie poruszył.

[dorianne.gray]

Nie porównuję klapsa do tortur, zwracam uwagę na konstytucyjny zakaz
stosowania kar cielesnych, który jest zawarty w tym samym artykule.
A klaps, niestety, poniża. Daje prosty komunikat: jesteś smarkiem, a
ja jestem silniejszy/a i mam nad tobą władzę, masz robić, co ci
każę, bo ci wleję.

Rzeczywiście, bardzo dobry argument.

oczywiście, że nie musi tłumaczyć!

[mariken]

można przylać, dlaczego nie?
a najlepiej od razu zamknąć w piwnicy, bo toto takie głupie i nic
nie rozumie przecież!
po co się męczyć (tłumaczyć po raz setny i wychowywać) jak można
przecież pójść na skróty i po prostu UDERZYĆ?

dziecko NIE MA PRAWA bić swojej mamy, ale mama MA PRAWO bić dziecko?
bo jest mniejsze... smutne.

kochane mamusie, które tak fantastycznie radzicie sobie ze swoimi
dziećmi za pomocą cudownych klapsów - mam nadzieję, że kiedyś
zrozumiecie, gdzie popełniłyście błąd.

[otojestem]

Ten temat jest jak temat o przyprowadzaniu dzieci z katarem do przedszkola czyli
niekończąca się opowieść. Wybaczcie wszystkie cudowne i świecące przykładem
mamusie, ale nie sadzę żeby moje dziecko było skrzywione psychicznie do końca
życia tylko dlatego że dostało klapsa trzy razy w życiu

[dorianne.gray]

No popatrz, a jednak wstydzisz się tego, bo już zaczynasz się
wycofywać asekurując się zaledwie trzema razami w życiu. Oczywiście,
więcej na dziecko ręki nie podniesiesz, prawda? To dobrze.

[otojestem]

> No popatrz, a jednak wstydzisz się tego, bo już zaczynasz się
> wycofywać asekurując się zaledwie trzema razami w życiu. Oczywiście,
> więcej na dziecko ręki nie podniesiesz, prawda? To dobrze.

Nie wstydzę się, aczkolwiek nie uważam że jest to jakiś szczególny powód do
dumy. I niczym się nie asekuruję. Podnoszenie ręki to wielce powiedziane jeżeli
chodzi o klapsy

[green_land]

>Podnoszenie ręki to wielce powiedziane jeżeli chodzi o klapsy
I to jest właśnie problem. Bo dopóki uważasz klaps za
usprawiedliwioną metodę wychowawczą, dopóty nie zrozumiesz, że nie
ma ona z wychowaniem nic wspólnego. To raczej tresowanie i dawanie
upustu swoim negatywnym emocjom pod przykrywką wychowywania.

> nie uważam że jest to jakiś szczególny powód do dumy.
Zgodzę się. Nawet jeśli komuś "się zdarzyło", ale wie, że to była
jego, rodzica porażka, jest nadzieja, że był to jedynie "wypadek
przy pracy", który więcej się nie powtórzy.

Mnie ciekawi jedna sprawa - klapsy/bicie dzieci są usprawiedliwiane
przez rodziców w różne sposoby: bo mogą bo to działa, bo dzieci są
ich własnością, bo wyjdzie to dziecku na dobre, bo ich bito i
wyrośli na porzadnych ludzi, bo tyłek nie szklanka. A który z tych
rodziców wie, że bicie wynika z jego bezsilności i jest tak naprawdę
siłowym rozwiązaniem wobec młodszego /własnego dziecka!/? To
niewygodna prawda, więc lepiej ją negować i nie dyskutować o tym.
Próbowałam o tym rozmawiać z moim szwagrem. Facet kulturalny,
inteligentny, wykształcony. Ale nie przyjmuje takich argumentów Są
dla niego niewygodne. Nie, nie bije dzieci, one tylko czasami
dostawały klapsy, a wiadomo jak potrafi przylać facet. Żeby było
weselej usłyszałam niedawno, że jakby mojej przyłożyć w tyłek, to
nie była by czasami taka niegrzeczna! Sic!

[green_land]

Gdybyś dźwigając rękę na dziecko wiedziała, jakie emocje Tobą
kierują, gdybyś była ich świadoma, pewnie Twoje spojrzenie na
problem zmieniłoby się.

> Rany julek, kobiety o czym wy w ogóle piszecie, bicie, katowanie i
> poniżanie nie równa się klapsowi w tyłek
Czym jest klaps - sama napisłaś, rodzic sobie nie radzi, bo jego
tłumaczenia nie trafiają do dziecka. Wina dziecka, że nie potrafi
zrozumieć czy rodzica, że używa nie tych argumentów?

Niestety, by mieć psa trzeba mieć chociaż podstawową wiedzę, by mieć
dziecko tej wiedzy trzeba już całkiem sporo. Jeżeli posiadamy
dzieci, to nie zwalnia nas z mądrego ich wychowywania ani młody
wiek, ani fakt, że ciąża była przypadkiem. Tak więc dziecko nie jest
naszą własnością, jak i my nie jesteśmy własnością naszych rodziców.
Wracając jeszcze do tłumaczeń - gdy widzę, że sposób dotarcia do
dziecka zawodzi, zmieniam taktykę. Traktuję małą jak człowieka,
jedynie trochę mniejszego i o mniejszej wiedzy, ale bynajmniej nie
głupka.
Jego zachowanie z czegoś wynika, nie bierze się z sufitu. Jest
złośliwy? A może warto poszukać w sobie trochę winy? Mojej zdarza
sie np. krzyczeć, gdy spokojnie o cos ją zapytam. Reakcja absolutnie
nieadekwatna do sytuacji. Przepraszam, mam na nią także wydrzeć
gębę? Bo zwraca się do szanownego rodzica w zły sposób? Dobrze wiem,
ze reaguje tak, bo mi tak się zdarza reagować. Mam ją karać za to,
czego się ode mnie nauczyła? Myślicie, że dzieci uczą się tego, co
je chcemy nauczyć? Nie, one podpatrują nas i uczą się naszych
zachować, reakcji, słownictwa.

[agava00]

> Co do 6-cio letniego dziecka notorycznie wycinającego dziurę w
> gaciach - wcześniej nie wykazywało podobnych skłonności?
> Sześciolatek jest już prawie ukształtowany /nie dosłownie
> oczywiście/. Charakter dziecka wszak kształtuje się najbardziej do 3
> roku życia. Potem możemy zgrubsza korygować, ale nie nadrobimy już
> strat.
> Nie wyobrażam sobie, by mojemu dziecku przyszło nagle coś takiego do
> głowy,jak wycinanie dziur. Oczywiście nie biorę pod uwagę w tej
> chwili sytuacji, gdy dziecko co rusz wpada na równie "rewelacyjny"
> pomysł. Ale Może warto wtedy rozważyć nadpobudliwość dziecka?
> Moja tylko raz w wieku prawie 5 lat pokolorowała mi jedną ze ścian.
> Przyznam, że zbaraniałam. Nie wykazywała nigdy takich skłonności I
> co, miałam nawrzeszczeć? Dać klapsa, by zapamiętała? Wystarczyło, że
> powiedziałam, ze ściana nie jest do rysowania, jak braknie jej
> kartek, to dam jej nowe. Nie podnosiłam głosu, mówiłam łagodnie i z
> lekkim smutkiem w głosie. A co ona zrobiła? rzuciła mi się na szyję
> i powiedziała: przepraszam mamusiu, nie będe już tak więcej robić.
> Nie, nie przymuszam dziecka do przeprosin za każdą duperelę. Ona to
> już po prostu wie.

Nic nie rozumiesz. Ona jest poprostu uzdolniona plastycznie i lubi takie rozne
wycinanki. Sama sobie je wymysla i tnie bez opamietania. A ze najwygoniej sie to
robi w niedziele rano w dodatku na kolanie - efektem sa wyzej wspomniane dziury.

Po drugie - sytuacja sie musiala powtorzyc kilka razy,zanim dostala ostrzejszy
opiernicz. Jak widac wczesniejsze tlumaczenie i prosba o uwage nie przyniosly
skutku. Musialabym byc debilem roku, zeby nie zmienic podejscia do sprawy. Co do
samodzielnego zaszywania - uwazam, ze wtedy jeszcze byla na to za mala.

Jak twoje dziecko pomalowalo ci sciane ten jeden, jedyny raz, to ty musialabys
byc idiotka stulecia, zeby na nie nakrzyczec czy dac w tylek)

Naprawde nie rob z siebie matki idealnej i niesamowicie wyrozumialej, bo
tlumaczac dziecku, ze zle zrobilo, nie przelamalas zadnych steerotypow i zaden
medal ci sie nie nalezy ;P

Moje dzecko nie jest nadpobudliwe, bo przez nieuwage wycina sobbie dziury w
portkach. Ma glowe w chmurach, ja tez taka bylam wiec rozumiem, ale pewnych
spraw nie mozna zostawic samym sobie. Jak tlumaczenie nie pomaga, ide dalej.. ot co

---------

[green_land]

>Jak tlumaczenie nie pomaga, ide dalej.. ot co
OK, jak tłumaczenie kierowcy, by jechał wolniej nie pomaga, to
najlepiej wymierzyć mu na miejscu 100 batów, bo mandaty nie
przynoszą skutku? E, nie rozśmieszaj.

A zamiast tłuc dziecko po tyłku wobec braku argumentów zastanów się,
jak spożytkować zdolności małej. Kup jej w ciucholandzie kilka par
gaci, które będzie mogła do woli ciąć wzdłuż i w szerz.
To Ty jesteś chyba tą mądrzejszą i z większym doświadczeniem i
powinnas wymyślić taki sposób, by nie bić małej, skoro doskonale
zdajesz sobie sprawę, że nie jest to z jej strony złośliwość!!!


> Musialabym byc debilem roku, zeby nie zmienic podejscia do sprawy
Ale mnie rozśmieszyłaś Czyli matki, które nie walą po tyłku są
debilkami, bo nie zmieniają podejścia do sprawy?DD Dobre

> Naprawde nie rob z siebie matki idealnej i niesamowicie
> wyrozumialej, bo tlumaczac dziecku, ze zle zrobilo, nie
> przelamalas zadnych .steerotypow i zaden medal ci sie nie nalezy ;P
Nie przyznaję sobie żadnego medalu, bo na to nie zasłużyłam. I nie
kpij, bo taka forma dyskusji prowadzi do pyskówki, a tego nie lubię.
Lepiej przeczytaj jeszcze raz to, co napisałam. Bo chyba masz
problemy z czytaniem ze zrozumieniem

[guderianka]

green_land napisała:

> >Jak tlumaczenie nie pomaga, ide dalej.. ot co
> OK, jak tłumaczenie kierowcy, by jechał wolniej nie pomaga, to
> najlepiej wymierzyć mu na miejscu 100 batów, bo mandaty nie
> przynoszą skutku? E, nie rozśmieszaj.


W tym miejscu najwyraźniej widac , że istnieje klaps i klaps
Są rodzice, którzy klapsowanie stosują z wyrachowaniem i na zimno-
jako metodę wychowawczą-i to mnie przeraża. Nie ma nic bardziej
podłego niż zaplanowanie sobie, że jeśli zawiodą wszystkie metody to
zastosuje się przemoc fizyczną.
Drugi typ klapsa pojawia się spontanicznie, w wyniku emocji
(wściekłość, bezsilność )rodzica i nieumiejętności poradzenia sobie
z tymi uczuciami. Zazwyczaj wywołuje on w rodzicu kaca moralnego.
Dziecko wie,że zrobiło źle ale widzi też, ze rodzic nie czuje się
dobrze z tym co zrobił.
Uważam że dziecko klapsowane na zimno i z premedytacją, bez
jakichkolwiek oporów i wyrzutów ze strony rodzica ma zniesie bicie
inaczej niż dziecko, które w porywie dostało klapsa

[green_land]

Racja, jest spora różnica.
Niepokoi mnie jednak to, że jak dziecko, małe dziecko, bije
rodziców /takie 1-1,5 roczne/ to wielu uważa to za złośliwość
dziecięcą i twierdzą ze dziecko bije z premedytacją - i wtedy
reagują, bo jak to, nie może być! Ale jak im zdarzyło by się pod
wpływem emocji umieść rękę na malucha, to czują się
usprawiedliwienie częśtokroć, bo przecież "są rodzicami".


Najbardziej rozbrajają mnie twierdzenia, że są bite dla ich własnego
dobra

kobieto opamietaj sie!

[agava00]

green_land napisała:

> >Jak tlumaczenie nie pomaga, ide dalej.. ot co
> OK, jak tłumaczenie kierowcy, by jechał wolniej nie pomaga, to
> najlepiej wymierzyć mu na miejscu 100 batów, bo mandaty nie
> przynoszą skutku? E, nie rozśmieszaj.

a ty dalej na jedna modle... jakimis kosmosami sie tu probujesz posilkowac...
apeluje - daj juz spokoj


> A zamiast tłuc dziecko po tyłku wobec braku argumentów zastanów się,
> jak spożytkować zdolności małej. Kup jej w ciucholandzie kilka par
> gaci, które będzie mogła do woli ciąć wzdłuż i w szerz.
> To Ty jesteś chyba tą mądrzejszą i z większym doświadczeniem i
> powinnas wymyślić taki sposób, by nie bić małej, skoro doskonale
> zdajesz sobie sprawę, że nie jest to z jej strony złośliwość!!!
>
>
> > Musialabym byc debilem roku, zeby nie zmienic podejscia do sprawy
> Ale mnie rozśmieszyłaś Czyli matki, które nie walą po tyłku są
> debilkami, bo nie zmieniają podejścia do sprawy?DD Dobre
>
> > Naprawde nie rob z siebie matki idealnej i niesamowicie
> > wyrozumialej, bo tlumaczac dziecku, ze zle zrobilo, nie
> > przelamalas zadnych .steerotypow i zaden medal ci sie nie nalezy ;P
> Nie przyznaję sobie żadnego medalu, bo na to nie zasłużyłam. I nie
> kpij, bo taka forma dyskusji prowadzi do pyskówki, a tego nie lubię.
> Lepiej przeczytaj jeszcze raz to, co napisałam. Bo chyba masz
> problemy z czytaniem ze zrozumieniem

Problemy z czytaniem to masz ty kochana. Nigdzie nie napisalam, ze tluke corke
za wycinanie dziur w spodniach, tylko ze dostala opiernicz po ktoryms z kolei
razie. Wiec nie przeinaczaj faktow.

Nie nadajesz sie do dyskusji.
Dlatego nie bede juz komentowala twoich marnych wywodow.

Ale pozdrawiam

---------

[green_land]

Skoro takie marne były, dlaczego traciłaś czas, by na nie odpowiadać?

Ponieważ nie jesteś w stanie spojrzeć obiektywnie na siebie, ani
zrozumieć sensu tego, co napisałam, lepiej stwierdzić, że nie nadaję
się do dyskusji Ubolewam na twoją strata czasu

[green_land]

Przeczytajcie chociaż jedną książkę-dialog Eichelbergera, Samsona i
Jasińskiej /Sosnowskiej/.
Naprawdę warto.

zwolenniczkom klapsów ze szczerego serca życzę

[cathy1976]

żeby mąż przy okazji różnicy zdań też im przyłożył.
a najlepiej żeby profilaktycznie lał- w końcu gęba nie szklanka,
prawda?

uważacie, że dzieci trzeba wychowywać? I że w związku z tym macie
prawo je bić?

na tej samej zasadzie arabscy mężowie (zresztą nie tylko arabscy)
biją swoje żony- bo uważają, że jako mądrzejsi mają do tego prawo.
A nawet obowiązek! I co więcej- robią to dla DOBRA tych kobiet! I
dal dobra społeczeństwa.

zagadką dla mnie jest, jak można uważać, że KOGOKOLWIEK można bić!
I jeszcze uważać, że bicie jest dobre w skutkach! I jeszcze
znajdować sobie jakieś pseudo- psychologiczne usprawiedliwienia! A
prawda jest taka, że przestępcy rekrutują się w lwiej części z
domów, gdzie byli bici, a nie z domów, gdzie rodzicie dbali o
nietyokalność cielasną. Przemoc rodzi przemoc.

Dodam jeszcze, na koniec, że życzę również, żeby to bite dziecko za
50-60 lat, też wam przywaliło w tyłek, bo już będziecie
zdziecinniałymi staruszkami, które nie pojmują świata. I tylko
klaps jest w stanie ogłupiałą matkę otrzeźwić i sprawić, że nie
wlezie pod samochód.

[vharia]

Taaaak, ja też tak nienawidzę przemocy i taka pokojowa i wrażliwa
jestem, że jak widzę agresywnego debila, to mu życzę,
żeby mu ktoś nogi poprzetrącał,
żeby mu mordę obił,
żeby mu we wrzątku d**** wymoczyli,
żeby mu ten durny łeb kołkiem rozwalili,
żeby mu łapy połamali,
i żeby dostał taki omłot, żeby mu się odechciało.
Amen.

[woman-in-love]

teraz nawet zwierzęta nie są "zdechłe" - - - a co dopiero dzieci - jeden z
komunałów do szybkiego zapomnienia. Podobnie jak "widziały gały" albo "cierp
ciało" - kiepski spadek po poprzednich pokoleniach.

do poczytania

[mariken]

Uczcie dziecko dyscypliny miłością

Dobre wychowanie jest drugą ważną nauką, którą przekazujesz dziecku. Pierwszą
jest miłość. Pierwotnym znaczeniem słowa „dyscyplina“ jest „nauka“- nie „kara“.
A celem tej nauki jest samokontrola - żeby pomóc dziecku dowiedzieć się i
nauczyć znaczenia stwierdzeń: „Tu muszę przestać“, „Mogę to zrobić sam“.

Cztero- czy pięcioletnie dziecko znające swoje własne granice jest dzieckiem
bezpiecznym. Wie, że może się kontrolować, i to napełnia je dumą. Dziecko, które
nie zna tych granic, będzie stale się drażnić, chcąc rozpaczliwie, żeby ktoś
powiedział: „Nie! Przestań!”. Zgodnie z tym, co Selma Fraiberg napisała w swojej
książce „Magiczne lata”, dziecko, którego się nie uczy właściwego zachowania,
czuje się niekochane. Jak Ty, jako rodzic, możesz zadbać o taką naukę? Mówiąc
dziecku - słowami lub działaniami: „Za każdym razem, gdy będziesz źle
postępował, będę musiała kazać Ci przestać - aż będziesz potrafił przestać sam.”.

Bicie nie jest rozwiązaniem

Tego typu oddziaływań wychowawczych już się nie toleruje. Takie postępowanie nie
jest godne szacunku. Dziecko rzadko się uczy, gdy zadaje mu się fizyczny gwałt,
a jeżeli już, to tylko ukrywać swoje uczucia i gniew. Aż nazbyt prawdopodobnym
skutkiem takiego podejścia będzie wzięcie przez dziecko odwetu i wyładowanie
swojego gniewu później. Selma Fraiberg pisze w swojej książce: „Żyjemy w
społeczeństwie pełnym przemocy. Ucząc nasze dzieci, że przemoc jest sposobem na
rozwiązywanie nieporozumień, hodujemy - jako rodzice - w ich umysłach przemoc
jako sposób na życie. Czy chcemy tego? Ponadto, kary fizyczne uchodzić nam będą
bezkarnie tylko dopóty, dopóki będziemy więksi i sprytniejsi od naszego dziecka.
Tym niemniej większość z nas tak była traktowana w okresie dorastania. Wskutek
tego trudno nam jest nie reagować karą, gdy tracimy panowanie nad sobą. Moja
matka zwykła stosować małą witkę z krzaka, którą sami musieliśmy wybrać. Zawsze,
gdy mnie to spotykało, zarówno ona jak i ja płakaliśmy cały czas. Było to dla
nas obojga tylko i wyłącznie traumatyczne przeżycie. Przysięgałem, że nigdy tego
nie zrobię swoim własnym dzieciom. A jednak, gdy były naprawdę „niegrzeczne”,
nieraz ulegałem pokusie przemocy. Często zdarza się, że przy okazji dostrzeżenia
niewłaściwego zachowania naszego dziecka, denerwujemy się, tracimy panowanie nad
emocjami, jesteśmy przesadni. Czy to jest naszym celem? Mój 5-letni wnuczek
powiedział ostatnio do swojej mamy (czyli mojej niesfornej córki): „Mamusiu,
lepiej porozmawiajmy o tym, kiedy się uspokoisz.” Dlatego właśnie, gdy dziecko
traci panowanie nad sobą i należy je przywołać do porządku, bardzo ważne jest,
aby rodzic pozostał spokojny i opanowany, i żeby zawsze pamiętał, że celem jest
nauka a nie kara sama w sobie.”

Wyznaczanie granic krok po kroku

Trudno jest rodzicom poradzić sobie z problemem dyscypliny. Trudno jest rodzicom
pracującym poza domem wyznaczać granice, gdy cały dzień ich nie było. Wielu
rodziców przebywających w domu uważa, że powinni „używać słów” zamiast
wyznaczania i trzymania się ustalonych granic. Może i oni pragną uniknąć
konfrontacji, która jest nieuchronna, gdy wyznaczysz granice. Utrzymanie
dyscypliny jest szczególnie trudne, gdy rodzice są zestresowani. Kiedy czujesz,
że nie panujesz nad sobą, uświadamiasz sobie gniew, jaki żywisz do dziecka, a to
przerażające. Jak radzić sobie z dyscypliną w takiej sytuacji?

Oto parę wskazówek:
Pomocne jest wcześniejsze ustalenie, co podlega dyskusji, a co nie. Na przykład
bezpieczeństwo nie podlega dyskusji. Jeżeli to ustaliłeś, łatwo jest określić
jasne zasady i konsekwencje, i być stanowczym. Jeżeli chodzi o sprawy
podlegające dyskusji, to pozostaw sobie dyscyplinę na rzeczy istotne. Mówienie
nieustannie „nie” sprawia, że wydają się one błahe. Ciekawiej jest obserwować,
jak mama się denerwuje i cierpi konsekwencje. Bądź spokojna, ale nieustępliwa.
Jeżeli to możliwe, bądź konsekwentna. Jeżeli nie, nie powtarzaj tego samego w
kółko. Gdy dziecko traci panowanie nad sobą i potrzebuje dyscypliny, spróbuj
zaradzić tej sytuacji, izolując dziecko. Jak tylko przełamiesz ten cykl, szybko
usiądźcie i zbliżcie się znów do siebie. Wyjaśnij, dlaczego postąpiłaś w ten
sposób. Powtórz słowa „aż będziesz sam potrafił przestać”. Podsuń mu pomysły,
jak to zrobić. Haim Ginott zalecał częściowe przekazywanie odpowiedzialności na
dziecko już przed 4-tym rokiem życia: „Jestem zła, gdy to robisz. Nie chcę się
złościć na Ciebie. Może masz jakieś pomysły, jak Ci pomóc żebyś tego nie robił,
zanim coś się stanie?”. Jeżeli dziecko ma jakiś pomysł, konieczne wypróbuj go -
i pochwal, jeżeli zadziała. Pomaga też zastanowienie się, co może się kryć za
zachowaniem dziecka, jeżeli się ono powtarza. Zapytaj siebie: „Co ono mówi?”. W
niektórych przypadkach dane zachowanie jest normalne. Na przykład kłamanie i
podkradanie jest typowe dla 4- i 5-latków. Kłamanie odzwierciedla pragnienie
sprostania wymyślnym życzeniom, które stanowią kłamstwa. Podkradanie jest
częścią pragnienia dziecka, żeby być „tak jak” osoba, której coś kradnie. Nie
oznacza to oczywiście, że nie powinno się uczyć dziecka właściwego zachowania.
Ale zrozumienie jego ukrytych celów może dać Ci równowagę, której potrzebujesz,
żeby nie przesadzić ze swoją reakcją. Zaś właściwa interpretacja zachowania
dziecka może być dla niego skuteczniejszą karą niż jakakolwiek inna forma
dyscypliny: „Wiem, że chciałbyś żeby to było prawdą, i ja też bym chciała żeby
tak było. Ale Ty i ja wiemy lepiej.”. Kiedy już jest po wszystkim, wyważ
negatywy z prawdziwym pozytywem: „To wspaniale mieć już to za sobą, tak żebyśmy
znów mogli być razem. Nie znoszę gniewać się na Ciebie.”. Ponad wszystko,
pamiętaj że Twoje zachowanie jest przykładem na to, jak może ono samo siebie
kontrolować. To olbrzymia odpowiedzialność.

Dr med. T. Berry Brazelton

[green_land]

W tej dyskusji wypowiedzi osób, które przyznają się do bicia/klapsów są
najczęściej agresywne... Co tu jeszcze tłumaczyć?

niestety

[mariken]

i jeszcze coś,
chociaż do końca nie wierzę, że to do was trafi, dyscyplinujące mamusie:
www.zobacz-uslysz-powiedz.pl/

[urbanflow7]

Klapsy nie są dobre na wszystko! To najprostsze rozwiązanie jeśli nie mamy
inncyh metod na nasze dziecko! Są metody wymagające większego zaangażowania a
klapsa przyłożysz i sparawa załatwiona!

[gazdziikowa]

Klapsy mogą się zdarzać, ale żeby to była metoda wychowawcza?
A jak sobie radzi kierownik z pracownikiem Janem Kowalskim, mówi: niech pan
przyjdzie na dywanik, muszę panu wymierzyć klapisk za zniszczenie samochodu czy
obetniemy panu pensję? Nawet gdyby było to muśnięcie ręką po tyłku to jest to i
tak upokarzające.

[kornelia111]

Wyobraźmy sobie kierownika muskającego Kowalskiego ręką po tyłku. ;D

[gazdziikowa]

prawda, że Kowalski więcej by do takiej pracy nie wrócił ))

[trocheprawdy]

Zalezy na jakiego Kowalskiego by trafilo. Niejeden nie tylko by
wrocil,ale pozwolilby sobie zrobic gorsze rzeczy z dupa ,to tylko
kwestia ceny ;P

pytanie do zwlenniczek klapsow

[agaguru]

Z zamieszczonych postow wydaje mi sie, ze Wasze pociechy to glownie
male dzieci. Bol spowodowany klapsem ma byc przestroga przed zlym
zachowaniem, nieposluszenstwem, itd.
Nikt z nas raczej nie wierzy, ze dziecko w wieku 6 lat stanie sie
aniolem. Bardziej logiczne jest, ze im wieksza pociecha tym wiecej
problemow: wieksza wyobraznia, wplywy z zewnatrz, szkola, tv,
podworko.
Wiec pytanie brzmi jakie macie plany wychowawcze na przyszlosc? jak
dziecko bedzie mialo 8, 10, 12, 15 lat, jak tylek stanie sie za duzy
i za twardy, ze raczej reke sie nadwyrezy niz pupa zaboli?

[green_land]

Mi zwyczajnie jest przykro, gdy słyszę jak matki tłumaczą, że muszę
bić /dawać klapsy/ swoje dzieci, bo czasami nie ma innego wyjścia
I jednocześnie oburzają się na przykład, że to podobnie jakby ich
mąłżonek stwierdził, że coś zrobiły źle i walnął je w gębę
Uwazają swoje dzieci na swoją własność, nie mają szacunku dla nich,
poszanowania ich, dziecięcej, godności. Dlaczego odbieracie godność
swoim dzieciom?

Pragnąc miłości obrywają cięgi, bo biedny rodzic nie chce
zrozumieć, że j a k i e k o l w i e k bicie jest złe.

Zaraz odezwą się głosy, ze nazywam ich tępymi i głupimi. Szkoda
tylko, że nie pomyślą że to oni biją swoje dzieci, młodsze, słabsze,
uzależnione od nich. Ciekawe, czy gdyby stanęli na przeciw mnie też
walnęli by mnie w tyłek albo w łeb za "chamstwo" odmiennego zdania.
Pewnie nie, bo przecież istnieje ryzyko, że oddam albo podam do
sądu...


Dzieci nie są złośliwe, nie są złe. One patrzą na nas, dorosłych i
uczą sie od nas. Bynajmniej nie tego, czego chcielibyśmy, ale to,
co pokazujemy własnym zachowaniem. Krzyczymy na żonę/męża? I one
będą podnosiły głos! Kopniemy psa, i one będą to robiły! Tak trudno
pojąć, że jesteśmy ich WZOREM do naśladowana? Przecież sami ich tego
uczymy, a potem mamy pretensje ze się nauczyły!

Naprawdę można bez bicia i klapsów. Chciałybyście, by wasz ukochany
mąż /kochanek, konkubent, narzeczony/ bił Was tylko dlatego, ze coś
mu się nie spodoba, że przysłowiowa zupa była za słona? Jesteście
takie mądre doświadczeniem życiowym, ze uczycie się od razu i
zapamiętujecie do samej śmierci? Więć dlaczego od swoich dzieci, na
które czekałyście 9 miesięcy oczekujecie, że będą posłuszne jak psy?
Że zapamiętają od razu i na zawsze?
Nie bijcie dzieci, nie dawajcie im klapsów;; Proszę...

Przepraszam, jeżeli kogoś uraziłam. Nie to było moją intencją.
Może choć jedna z Was zawaha się następnym razem,zanim podniesie
rękę na swoje dziecko...

[szymama]

mnie tez to dziwi, ze przez 9 mies ciazy wiekszosc ma w brzuchu
dzidziusia, fasolke, a po urodzeniu...to juz jest wredne, zlosliwe
dziecko, ktore trzeba bic, zeby wychowac.
Dla mnie bicie to zenada.

Kocham= nie bije!!!

[svierkov]

zgadzam się z tobą, JAKIEKOLWIEK BICIE JEST PRZEMOCĄ, deptaniem,
deprecjonowaniem, pozbawianiem godności. I czas najwyzszy, żeby to
nie podlegało dyskusjom. Ongiś uważano, że dzieci powinno się myć
tylko raz w tygodniu, dziś już nikt tak nie myśli. Mam nadzieję, że
z przemocą (klaps jest przemocą) będzie kiedyś podobnie. szanujmy
swoje dzieci bo tylko tak możemy je nauczyć szcunku do nas i innych
ludzi. Klaps, klapsik, czy jak by tego łagodniej nie nazwać jest
lekcją agresji. A przecież nie agrasji chcemy uczyc nasze dzieci?

[mama-ola]

trocheprawdy napisał:

> Jak czytam o kibolach demolujacych stadiony i mordujacych sie
> nawzajem,mlodych gwalcicielach,nieletnich mordercach,oprawcach
> zwierzat i innych sadystach to dochodze do wniosku,ze chyba jednak
> za malo jest takich "skutecznych matek".

Kibole demolujacy stadiony i mordujacy sie nawzajem, gwalciciele,
nieletni mordercy, oprawcy zwierzat i inni sadyści...
... rekrutują się z domów, gdzie się ręki na dziecko nie podnosi?
Serio masz takie skojarzenie?
Współczuję bezmyślności ;-(

[trocheprawdy]

mama-ola napisała:

> trocheprawdy napisał:
>
> > Jak czytam o kibolach demolujacych stadiony i mordujacych sie
> > nawzajem,mlodych gwalcicielach,nieletnich mordercach,oprawcach
> > zwierzat i innych sadystach to dochodze do wniosku,ze chyba
jednak
> > za malo jest takich "skutecznych matek".
>
> Kibole demolujacy stadiony i mordujacy sie nawzajem, gwalciciele,
> nieletni mordercy, oprawcy zwierzat i inni sadyści...
> ... rekrutują się z domów, gdzie się ręki na dziecko nie podnosi?
> Serio masz takie skojarzenie?
> Współczuję bezmyślności ;-(

Hmmm a gdzie ty to w tym tekscie wyczytalas????? Ja pisalam o
skutecznym wychowaniu i nigdzie nie napisalam,ze bijac dziecko
skutecznie sie je wychowuje. Ja tylko dopuszczam mozliwosc dania
klapsa w niektorych sytuacjach,ale nie popieram bicia jako metody
wychowawczej. Ta w/w grupa pochodzi tak samo z normalnych rodzin jak
i patologicznych i laczy ja jedno. Rodzice ich nie wychowali!!!!!