Ojciec i syn

[alfa36]

Po klótni (poszlo o kiepskie oceny w szkole), z domu wyprowadza się siedemnastoletnie dziecko. Idzie do dziadków, którzy wysłuchują dziecko, ale nie dzwonią do ojca, nie próbują dowiedzieć się, o co poszlo, nie wysłuchują drugiej strony, ot dali dziecku pokój. Czy to normalne? Dodam, że dziecko nie ma mamy, mieszka z ojcem, jego żoną i przyrodnim bratem, ale rzecz sie dzieje, kiedy tych ostatnich nie ma w domu. Kolejnego dnia dziecko dzwoni do żony swojego ojca i umawia sie z nia, ze wezmie jakies swoje rzeczy z domu, jak ojca nie będzie w domu (w momencie wyprowadzki zabrał książki do szkoły i sporo ubrań). I tak się dzieje. Co ojciec powienien zrobić w takiej sytuacji? Dodam, ze do tej pory relacje ojca z rodzicami (dziadkami dziecka) były właściwe.

dadam

[alfa36]

Zadałam to pytanie na emamie, ale chyba tu jest jego miejsce

[kol.3]

Najpierw trzeba by się dowiedzieć jakie są przyczyny złych stopni
dzieciaka w szkole. Wiek jest strategiczny - matura blisko. Czy
dziecko odnajduje się w nowej rodzinie, jakie są relacje z ojcem,
macochą, czy sytuacja rodzinna nie jest przyczyną złych stopni.
Wygląda na to, że dziadkowie wiedzą, że dziecku jest źle w rodzinie
i dlatego przyjmują je do siebie, nie mówią nic ojcu, bo może ma złe
stosunki z synem i to z tego powodu syn źle się uczy.
Tu nie są ważne stosunki dziadkowie-ojciec, tylko dziecko.

[alfa36]

Dziecko zostało półsierotą w wieku 6 lat. W wieku 11 lat ojciec ponownie sie ożenił. Dzecko w pełni aceptuje macochę, choć z biegiem lat stosunki zrobiły się chłodniejsze. W szkole podstawowej dziecko uczyło się z doroslymi i wtedy oceny byly dobre. potem róznie: kiedy było bardziej pilnowane było nieźle, kiedy był luz bylo zle. Dziecko zostawione samo sobie (w tym roku ojciec praktycznie nie widuje się z chodzącym do szkoły na popołudniu dzieckiem) uczy się, krótko mówiąc, kiepsko, do tego syn boi się ojca, dlatego kłamie, stąd ta opisana wczśniej kłotnia. Ze strony ojca wygląda to tak, że stwarza sie dziecku warunki do nauki, a ono nie uczy się.

[13monique_n]

Ale czy ojciec umie porozmawiać z synem? Dlaczego syn wolał go okłamać, zamiast
przyjśc z kłopotem do niego? Czy tu nie chodzi o pretensje pt. "ty niewdzieczny
gó...arzu, ja tu sobie dla ciebie flaki wypruwam, a ty tak mi sie odwdzieczasz?"
Niestety, nie jest to skuteczna forma komunikowania się z nastolatkiem i
zachęcania go do zmiany postawy. A zatem - jak jest?

[makurokurosek]

bo łatwiej jest kłamać i stworzyć świat wyidealizowany dla rodziców niż w żyć w
tym świecie. Sama jako nastolatka i zresztą teraz jako dorosła kobieta też (
choć staram sie tego nie robić)stworzyłam świat dla rodziców, co prawda w moim
przypadku nie chodziło o oceny, ale wydaje mi sie ze powód tak naprawdę jest ten
sam strach przed zawodem rodziców, brak dobrych relacji. W moim przypadku
teoretycznie wszystko było ok, relacje z rodzicami też nie najgorsze, ale jednak
wizja tych ich min gdy ich zawodzę powodowała, że wolałam prowadziłam podwójne
życie niż pozwolić się poznać. Dziadkowie zareagowali najgorzej jak sie dało,
oczywiście mogli udzielić schronienia ale powinni nakłonić chłopaka do szczerej
rozmowy. W tym przypadku radziłabym dobrego psychologa.

[srebrnarybka]

W szkole podstawowej dziecko uczyło się z doroslymi i wtedy oceny
> byly dobre. potem róznie: kiedy było bardziej pilnowane było
nieźle, kiedy był
> luz bylo zle. Dziecko zostawione samo sobie (w tym roku ojciec
praktycznie nie
> widuje się z chodzącym do szkoły na popołudniu dzieckiem) uczy
się, krótko mów
> iąc, kiepsko, do tego syn boi się ojca, dlatego kłamie, stąd ta
opisana wczśnie
> j kłotnia. Ze strony ojca wygląda to tak, że stwarza sie dziecku
warunki do nau
> ki, a ono nie uczy się.

- a jak się ma uczyć, skoro nigdy nie wymagano od niego samodzielnej
pracy i uczył się tylko wtedy, kiedy był pilnowany? Dlaczego ojciec
sądził, że 17latek sam z siebie będzie się uczył samodzielnie,
jeżeli nigdy nie był w to wdrożony? Cóż, mszczą się obecne trendy,
by odrabiać lekcje z dziećmi czyli w praktyce za dzieci. Co zrobić?
Nie wiem, obawiam się, że już mocno za późno. Ae spróbować nauczyć
syna samodzielnej nauki.

[dorotakatarzyna]

Pytanie, czy siedemnastolatek to jeszcze dziecko?
W mojej rodzinie zdarzyło się tak, że za jakieś przewinienia rodzice wyrzucili
szesnastolatka z domu. Przygarnęła go sąsiadka. Dwukrotnie starsza, mężata i
dzieciata, patologia. Skonczyło się tak, że młody mając siedemnaście lat sam
został ojcem dziecka tejże pani. Obecnie ma lat 30, pani coś z 46, mają troje
dzieci, i klepią biedę.
Myślę, że lepiej żeby chłopak wyprowadził się do dziadków, niz trafił na ulicę.
Może dziadkowie uchronią go przed jakimś większym błędem. Może przemyśli i wróci
do ojca.
Co powinien zrobić ojciec... Zaakceptować, że nie każdy jest geniuszem. Że każdy
ma prawo do gorszych ocen, bo to nie koniec świata. Dać dziecku prawo do
popełniania błędów i uczenia się na nich. I przede wszystkim postarać się nie
stracić kontaktu z synem.

[lila1974]

Myślę, ze owemu synowi potrzebny jest ojciec jak kani deszcz - nie
ojciec, który tylko stwarza warunki i daje kasę. Najważniejszy jest
ojciec, któy daje uczucia, czas, zainteresowanie ... o co nie jest
łatwo, bo się pracuje, bo syn chodzi późno do szkoly ... bo ...
Jeśli się jednak chce z kimś być i mieć z nim dobre układy to się
trzeba nim interesować.

Chłopak ma własciwie tylko tatę, bo jaka by nie byłą macocha, to
jednak chłopak czuje, że jej synem nie jest, ona ma swoje dziecko.

Na miejscu ojca przełknęłabym dumę i pojechała do syna pogadać -
nie rozliczać, wylewać żale na niewdzięczność młodego, ale tak od
serca. Myślę, ze tego właśnie chłopakowi brak.

[allija]

Nie zgodze sie, że chlopiec teskni za uczuciem i pragnie ojca, juz
nie teraz. Sama mam synow w tym wieku i to juz troche za poźno na
wspólne wedkowanie czy narty. Jakies 3-4 lata temu tak ale teraz
kontakty synów z ojcami troche rozluźniaja się na rzecz kolegów
raczej. Potrzebna jest rozsadna, mądra kontrola i czuwanie z daleka
zeby przez głupote nie popadł w jakies tarapaty, to przy
wcześniejszych właściwych kontaktach, jesli nigdy nie były za dobre
to nie wiem. Myslę, że ojciec powinien pogadac z synem ale nie jak z
dzieckiem tylko dorosłym człowiekiem bo wlasciwie 17 lat to juz
dorosly chlowiek a za chwile ojciec w ogóle nic nie bedzie mogł
zrobic jesli syn zadecyduje inaczej. Powinien przedstawic mu jasno
jakie beda konsekwencje jego postepowania takiego lub innego, jak
moze wygladac jego przyszłość jeśli przestanie sie uczyc,
porozmawiac o tym co zamierza, jak on to widzi i jaka jest jego
decyzja, co zamierza robic w przyszłości jako dorosły człowiek. I
zaakceptować pewne decyzje, czasami jest tak, że ludzie konczą
szkoły, zdaja mature, studia, jako dorosli ludzie.

[lila1974]

Ale z czym się nie zgadzasz?
Bo jak na moje oko, to Twoje tematy do przerobienia między synem a
ojcem nie wykluczają się z moimi adami dotyczącymi schowania dumy w
kieszeń i szczerej, życzliwej rozmowy między ojcem a synem, z której
syn będzie mógł wynieść przekonanie, że jest dla ojca ważny.

I co to znaczy, że jest za późno?
Nigdy nie jest za późno, by próbować naprawić coś, co się gdzieś
kiedyś wymknęło - a szczególnie jeśli dotyczy to tak ważnej sfery
życia jak stosunki rodzic-dziecko. Nie istotne jest, że ów syn jest
prawie dorosły, ze ma grono znajomych i prowadzi już własciwie
niezależne życie. Ważne jest, by czuł się kochany i akceptowany -
tego pragnie każdy, czy jest dzieckiem, młodzieńcem, czy staruszkiem.

Oczywiście, że rolą ojca jest pogodzić się z dorastaniem swego
dziecka i skoro mlodemu ma być lepiej u dziadkó to czemu nie ...
byle obaj wiedzieli, że nadal są dla siebie ważni.

[allija]

nie zgadzam sie z tym, że syn potrzebuje ojca jak kania... itd.
Kontakty nastolatka z ojcem sa zupełnie inne niz dziecka mlodszego,
ojciec nie jest juz bezwarunkowym autorytetem a kontakty
emocjonalne dziecka z rodzicem nieco sie rozliźniaja np. nastolatek
woli towarzystwo kolegów od towarzystwa ojca co jeszcze niedawno
było nie do polmyslenia. Obecne kontakty i autorytet, wiarygodność
ojca, w duzej mierze bazuje na tym, co było do tej pory miedzy synem
a ojcem. Ojciec powinien byc raczej mądrym doradcą którego dziecko
potrzebuje od czasu do czasu niz osoba, której bliskosci potrzebuje
zawsze a jej brak doprowadza do buntu np złej nauki. Syn raczej chce
mieć swiadomość, że obok jest osoba, na która zawsze moze liczyć,
która mu pomoże w razie czego bo to jego ojciec i wcale nie oczekuje
bałwochwalczej miłości i akceptacji. Przeciwnie powiedziałabym.
I tyle.
Prynajmniej tak to jest u mnie.

allija

[lila1974]

a o czym ja piszę wg Ciebie?
o glaskaniu po główce i ciumkaniu "kocham cię"?

[kol.3]

Tak jak piszesz może być w pełnej rodzinie. Ale ten chłopak ma w
zasadzie tylko ojca. Ojciec powinien w sumie zastąpić mu matkę.
Jakieś problemy muszą być. Nie wiem czy ojciec nie poświęca dużo
czasu nowej żonie i ich wspólnemu dziecku, kosztem syna, który
czuje się ustawiony na marginesie. Złe stopnie mogą być formą
zwrócenia na siebie uwagi.

[alfa36]

allija napisała:

Powinien przedstawic mu jasno
> jakie beda konsekwencje jego postepowania takiego lub innego, jak
> moze wygladac jego przyszłość jeśli przestanie sie uczyc,
> porozmawiac o tym co zamierza, jak on to widzi i jaka jest jego
> decyzja, co zamierza robic w przyszłości jako dorosły człowiek. I
> zaakceptować pewne decyzje, czasami jest tak, że ludzie konczą
> szkoły, zdaja mature, studia, jako dorosli ludzie.
Właśnie jest tak, że ojciec dziecka skonczyl studia jako 40 latek. podejrzewam, ze nie chcialby (ten ojciec), żeby w przypodaku dziecka też tak bylo, stąd wieczne pretensje o naukę. Ale może musi tak być.... w koncu niedaleko pada jablko od jabloni.

[lila1974]

Klasyka nieporozumień - skoro ja zrobiłem ten błąd, to Ty masz się
na nim nauczyć

[alfa36]

Po 3 tygodniach mieszaknie u dziadków, syn zaczął ojcu pisac smsy, m.in. "jak chcesz, żebym wrócił to po mnie przydź, jak mnie kochasz to po mnie przyjdź". Ojciec poza tym, że zaniósł dziadkom pieniądze na utrzymanie i skontaktowal się ze szkołą, nic nie zrobił wiecej, tzn nie probowal w tym czasie skontaktowc sie z dzieckiem. W tym też czasie syn opowiadał historie typu "wyprowadzilem się, bo ojcec mnie uderzył, muszę pracowac, bop dziadkowie nie mają pieniędzy na utrzymanie mnie". W tym tez czasie kilka dni wagarów i pyskowanie ukochanym dziadkom. Podejrzewam, że cheć powrotu do domu spowodowana jest tym, ze dziadkowie pilnują wnuka (jego nauki, wychodzenia z domu) i wykrywają jego kłamstwa, a ponoc na początku ustalili, że warunkiem mieszkanie u dziadkow jest nie kłamanie..

[verdana]

Samo pisanie o 17-latku "dziecko" i traktowanie go jak dziecka (np.
uznanie, ze dziadkowie czy ojciec maja go pilnowac przy odrabianiu
lekcji, albo ponad glowa niemal doroslego faceta ustalać sposob
postępowania) kazdego sprowokowaloby do ucieczki z domu. Traktowanie
17-latka jak malucha nigdy się dobrze nie konczy. Pora przywyczaic
się, ze w domu jest niemal dorosly człowiek, a nie "dziecko".

[alfa36]

Dzieckiem jest się chyba zawsze dla rodziców...czy nie tak?
Koniec konców siedemnastolatek wrocil do domu. Pobyt u dziadkow skonczyl się kłotnią. Nastolatek nie chcial podporządkować się regułom (nie kłamstwom, nauka, porządek, wstawanie rano, itd). Co w takiej sytuacji powinien zrobić rodzic? Jak rozmawiac ze swoim dzieckiem? Tak jak wczesniej być nie może (przed pamiętną wywiadowką, nastolatek opowiadal ze smiechem, że teraz ojciec na dwa tygodnie zabierze mu kompa, komorkę, itp. po czym wszystko wroci do normy). czy jest jakaś szansa, że nastolatek zacznie w koncu podporządkowywać się regułom, że przestanie stosować psychiczny terror, na zasadzie "ja mam zawsze rację"?

[srebrnarybka]

Dzieckiem jest się chyba zawsze dla rodziców...czy nie tak?

chyba tylko wtedy, jeżeli rodzice mają wadę wzroku i nie widzą, że
dziecko przestało być dzieckiem. A ludzie z taką przypadłością nie
nadają się na rodziców.

[alfa36]

Myślę, że nie ma co się sperać o słowo "dziecko", bo nie to jest tu problemem. Dziecko nie dziecko, mlody czlowiek chyba powinien wiedzieć, co wolno, czego nie. Pewnie popełniono tu wiele błędów (na zasadzie wynagrodzenia pólsierocie braku mamy). I teraz pytanie: czy jest szansa, że będzie lepiej, bo, ze będzie bardzo trudno zmusić siedemnastolatka do nauki, do jakichkolwiek obowiązkow w domu, nikt nie ma wątpliwości. Jak postępować z takim młodym czlowiekiem (bardzo pewnym siebie, wokól ktorego kręci się cały swiat)?Prawda jest taka, ze dziadkowie, ktorzy bezwarunkowo wierzyli wnukowi, ktory 3 tygodnie temu do nich przyszedł, teraz zdanie zmienili i powiedzieli jasno: albo chcesz z nami być i postępujesz wedlug naszych zasad, albo wyprowadzasz się. nastolatek wybrał to drugie (u ojca siłą rzeczy wiele czasu spędza sam(chodzi do szkoly na popoludniu) i robi co chce).

[srebrnarybka]

Już wiele tygodni temu napisałam, wytykając jeden błąd, i moim
zdaniem sytuacja jest bardzo trudna. Dziecka nikt nie wychowywał,
tzn. nie wdrażał go do samodzielnego wypełniania obowiązków, tylko
albo dogadzał mu, żeby zrekompensować brak matki, albo zmuszał do
nauki nadzorem. W rezultacie wyhodowano, a nie wychowani, 17 latka,
który nie ma minimalnego poczucia obowiązku i odpowiedzialności za
siebie i obawiam się, że będzię bardzo trudno to zmienić. I
problemem nie jest to, żeby go na szczudłach dopchać do matury,
tylko,żeby zacząć go wychowywać. Moim zdaniem ciupkę za późno i może
dla niego samego byłoby lepiej, jak tej matury nie zda, pójdzie do
pracy w McDonaldzie i wtedy życie go wychowa, skoro nie zrobili tego
najbliżsi.

[alfa36]

Dokładnie też tak mi się wydaje... za późno. Ojciec teraz przyjął strategię: korki (czyli zmuszanie nadzorem do nauki). Jak dlugo to będzie trwało? kto zyska, kto straci? Na studiach już się przecież tak nie da...

[alfa36]

A z drugiej strony, mialam kiedys taką ciotkę i wujka, mieli 4 dzieci, żadnym się nie przejmowali (tzn, ich nauką). Dzieci wyszly na ludzi, choć żadne nie ma nawet matury. To bylo wychowywanie pod haslem" jak sobie poscielisz tak się wyspisz". Ja zawsze zarzucalam tym wujostwu, ze to przez nich te dzieci nie pokonczyly szkół (mimo, ze byly to dosc mądre dzieciaki, zresztą są mądrymi doroslymi ludzmi). Tyle, że teraz te dorosłe dzieci bardzo zwracają uwagę na edukację swoich dzieci.

[agusia99]

Może jest jakaś szansa na porozmawianie z synem? Ustalenie pewnych granic, zasad
- na jakich ma funkcjonować syn w domu? 17 lat to dużo, by się zmienić od razu,
ale też dużo żeby myśleć i ponosić konsekwencje tego, co się zrobiło. Za drobne
prace w domu syn może otrzymywać jakieś drobne pieniądze, za naukę - (nie wiem,
ale chyba nie) satysfakcja z poznanej wiedzy jest chyba już wystarczająca w tym
wieku.
Gorąco polecam książkę "Jak mówić do nastolatków, żeby nas słuchały, jak
słuchać, żeby z nami rozmawiały" Adele Faber, Elaine Mazlish
podaję link:
alejka.pl/jak_mowic_do_nastolatkow_zeby_nas_sluchaly_jak_sluchac_zeby_z_nami_rozmawialy.html
Gorąco pozdrawiam i życzę udanych negocjacji,
Aga