bunt dwulatka

[zuzalinda28]

Szanowne mamy.
Jestem właśnie na etapie buntu dwulatka u mojego synka: krzyki, bunt na słowo
nie, histeria, kładzenie się na podłodze.
Poczytałam troszkę w internecie na ten temat. Ale mam jeszcze jedno pytanie,
na które nie znalazłam odpowiedzi: czy kiedy dziecko zachowuje się tak jak
opisałam powyżej, można mu kazać iść do pokoju i powiedzieć, mu, że
porozmawiam z nim jak się uspokoi?
chodzi mi o fakt zostawienia go samego w pokoju.
Moja mama kiedy jej powiedziałam o takim sposobie okiełznania 2latka aż się
oburzyła.
Kurcze no tylko taki sposób okiełznania mi przychodzi do głowy, poza
ignorowaniem takiego zachowania.
Tylko czy on jest dobry? Ręce już mi opadają z bezsilności (((

[green_land]

Czasami właśnie taki mały szok, czyli pozostawienie go samego na
parę minut powoduje upragniony efekt. Ale uważaj, maluchy są cwane i
prędko mogą wymyślić inny sposób na osiągnięcie swojego celu.
Najważniejsze to nie dać po sobie poznać, ze się jest strasznie
wkurzoną. Staraj sięmówić najspokojniej jak możesz, ale pewnym
głosem.
Ja robiłam tak: prosiłam, tłumaczyłam, ostrzegałam - tak ze 3 razy.
Żeby mała wiedziała, co ją czeka jak się nie uspokoi. Gdy to nie
pomagało, zaprowadzałam ją /trzymając czule za rękę/ na dywanik do
sąsiedniego pokoju /który połączony był z moim drzwiami - nie
zamykałam/, i jeszcze raz powtarzałam, że jak się uspokoi, niech
przyjdzie, będę na nią czekała.
Nigdy też nie kazałam jej przepraszać. Tłumaczyłam, że tak należy,
ale wystarczyło, że - gdy się ociągała - przypominałam łagodnym
głosem: wiesz, co należy zrobić.
Ale bywało też, że wszystkie możliwe sposoby zawodziły, mi siadały
nerwy i kończyło się awanturą.
I jak najmniej staraj sie wymawiać to okropne "nie" Wtedy będzie
miało większą moc sprawczą

[perse1]

Hmmmm...u mnie etap buntu dwulatka zaczął się praktycznie juz po
urodzeniu- ha ha i trwa z przerwami do dzisiaj(3,5 roku).Moja
przesłodka córeńka ma 2 natury z przewagą tej diabelskiej i
rzeczywiscie zawsze pomaga zamnkniecie jej w pokoju(tzn, nie
zamkniecie ale uchylenie drzwi i powiedzenie,ze nie wyjdzie stamtąd
dopóki sie nie uspoki i nie porozmawiamy -z tym ze czasem potrafi
trzasnąć mi tymi drzwiami i powiedzieć NIE ,TO NIE! ale w wiekszosci
uspakaja sie i przeprasza. ale u mnie nie ma szans,zebym kazała jej
isć do pokoju- niestety trzeba ja tam ZAWLEC zeby ochłoneła- ale
takie odosobnienie faktycznie działa,pozwala sie wyciszyc.
Powodzenia i cierpliwości.

[zuzalinda28]

Bardzo Wam dziękuje za odpowiedź. Lepiej jest jak się wie, że to odseparowanie
na jakiś czas to lepsza droga niżbym miała w porywie złości i frustracji dać
klapsa dziecku.
Ech ciężkie jest to wychowywanie.
Człowiek stara się nie dopuścić do popełnienia jakiegoś błędu wychowawczego, ale
to jak chodzenie po polu minowym.

[tolka11]

A potem będzie bunt czterolatka, bunt sześciolatka, bunt nastolatka,
itp .....
I taki młyn na własne zyczenie aż po grób

[zuzalinda28]

tolka11 co masz na myśli pisząc " na własne życzenie" ?