Babcia i wnuk - relacje

[mariefurie]

Mam taki ból. Od dośc dawna. Nie bardzo wiem, jak wspołtworzyć, tworzyć relacje między moja mamą i moim synem. I w jakii sposób w tym uczestniczyć, i jak sprawić, aby sie staly w miarę zdrowe. Bo teraz z pewnością nie są.
O co chodzi. Z racji charakteru mojej pracy dośc często musze wyjeżdzać i zostawiac dziecko pod opieką mojej mamy. Po każdym takim pobycie u mnie mojej mamy wysłuchuję narzekania zarówno ze strony syna, jak i mamy. Rozumiem narzekania każdej ze stron i po części i mamie, i synowi przyznaję rację. ALE. Zupełnie nie mam pomysłu, jak sprawić, aby te ich spotkania były mniej traumatyczne. Bo mimo wszystko chcę, aby syn miał babcię, ale nie chcę aby ich relację były "na siłę".
Syn: czuje swoją intelektualna przewagę nad babcią, więc wszelkie uwagi ze strony babci na tematy merytoryczne dotyczące lekcji - lekcewazy. Mało tego - potrafi skwitować odpowiednim tonem. Uwagi babci na temat porządku w pokoju - ok, niechętnie , ale czasami wykonuje. Rozumiem jego opór, bo jesli chodzi o mnie, to ja się nie wtrącam w to, co ma w swoim pokoju. Jak dla mnie, może syfem zarosnąć po uszy, i mnie to nie rusza. Bo dawno stwierdziłam, ze denerwowanie sie z tego powodu nie ma najmniejszego sensu. Babcia ma inaczej, i cały czas prostuje mlodego. W rezultacie - w domu wybucha prawie że bomba atomowa.
Babcia: wszystko ma miec według rozkładu, po kolei, z zegarkiem w reku itp. Wystarczy , że się młodego zapyta, czy oddal książke do biblioteki, a mlody po wie, że ...zapomniał - awantura na maksa. Po czym , babcia sie nie odzywa do młodego. a jak ja wracam, to on mnie sie pyta zdezorientowany, o co babci chodzi, ze w pierwszym dniu było wszystko fajnie,a w drugim już ani slowem się nie odezwała.
Musze wtedy lawirować jakoś, mówiąc, ze babcia mogła źle sie czuć i tp. Co mnie też potwornie irytuję, bo tak naprawdę przecież wiem, w czym jest problem.
Kurczę, nie mam pomysłu jak sprawić, aby ich relacje były w miarę NORMALNE. ?
Ręcę czasami opadają, naprawdę.
Macie jakies pomysły?

Aha, syn własnie kończy podstawówkę.

[oldrena1]

mariefurie napisała:
> Musze wtedy lawirować jakoś, mówiąc, ze babcia mogła źle sie czuć i tp. Co mnie
> też potwornie irytuję, bo tak naprawdę przecież wiem, w czym jest problem.

Dlaczego więc lawirujesz? Nie lepiej uczciwie powiedziec synowi, że babcia ma inne wymagania niż Ty i łatwiej się irytuje bałaganem, zapominalstwem etc.? A reaguje milczeniem, bo czuje się urażona (bo chyba tak jest, hm?). Jest urażona tonem, jakim się syn do niej odzywa i czuje się lekceważona przez niego.
Duży chłopak jest, może powściągac nieładne odzywki.
Twoja mama jest też już duża dziewczynka, więc może dałoby się z nią pogadac od serca, że nie warto zatruwac sobie stosunków z wnukiem takim sztywnym trzymaniem się rozkładu dnia co do kwadransa. Niech spróbuje czerpac przyjemnośc z przebywania z wnukiem, póki ten nie zmieni się w zbuntowanego młodzieńca

> Kurczę, nie mam pomysłu jak sprawić, aby ich relacje były w miarę NORMALNE. ?

Myślę, że Ty nie jesteś odpowiedzialna za relacje między babcią i wnuczkiem, lecz oni oboje. Tylko i wyłącznie. Ze wskazaniem na babcię, jako osobę dorosłą.
A ja przed wyjazdem pewnie zostawiłabym im książkę życzeń i zażaleń, bo nie miałabym ochoty wysłuchiwac po powrocie wzajemnych żali dwójki dzieci.

[mariefurie]

Wszystko sie zgadza. Problem w tym, ze moje dziecko, nigdy nie pozwala sobie na
takie odzywki w stosunku do mnie, jak do babci.
Ja - nie mam problemu z synem. Problem ma babcia. A ja mam o tyle - że mi truje
potem na potęgę, jakiego to ja potwora wychowuję.
Lawiruję - bo własnie mówię (zresztą nie musze, bo przeciez sam to widzi), że
babcia co innego wymaga niż ja.
Mam zupełnie inne metody wychowawcze niż babcia. W inny sposób z nim zawsze
rozmawiałam i rozmawiam. U niej to jest na zasadzie rozkazów wszystko, czego
moje dziecko organicznie nie toleruje, i budzi to w nim naturalny sprzeciw i
opór. I czasami, może, nadmiarową reakcję. Tu jest własnie konflikt. Szczerze
mówiąc, bardziej mi dzieciaka jest szkoda, niż babci.
A co do książki zażaleń- syn się pyta tylko - dlaczego babcia to i tamto, bo on
jej nie rozumie. A mama z kolei sama serię zażaleń do mnie - że złą matką
jestem, a syn to potwór rośnie.
No i jak tu być aby wszystkim dogodzić. Mordęga...

[oldrena1]

Przykro mi, ale nie mam żadnej dobrej rady. Wygląda na to, że Twoja mama nie ma sobie nic do zarzucenia. Winna jesteś Ty i potencjalny potwór. Sytuacja o tyle trudna, że mamy nie wychowasz. Można jej jedynie uświadomic, że to zmiana jej zachowania może poprawic sytuację. Ale czy ona zechce cos zmienic?
Na zarzuty o bycie złą matką, to pewnie umiesz spokojnie odpowiedziec. Czy Twoja mama wie, że takie słowa są krzywdzące, niesprawiedliwe i w niczym Ci nie pomagają? I jak to się stało, że _ona_ wychowała córkę nieprzygotowaną do bycia dobrą matką? Chyba trzeba jej współczuc niepowodzenia wychowawczego. Przepraszam za złośliwosc, ale nie mogłam sie powstrzymac.

Mnie by chyba w pewnym momencie "nadojeło" i poszukała innej opieki nad synem. Nie jestem jednak pewna, czy mogę to komukolwiek polecic, nie znając wszelkich niuansów w stosunkach rodzinnych.

[mariefurie]

>>I jak to się stało, że _ona_ wychowała córkę nieprzygotowaną do bycia dobrą
matką?

To pytanie jej zadaję cały czas. Ale mama ma ponad trzydziestoletni staż
nauczycielski. Ot. Nie posporisz, choć i nadojeło


Co do innej opieki, juz myślałam. Nawet sam młody powiedział, ze przeciez nic
sie nie stanie jak przenocuje sam jedna noc w tygodniu. I nawet zostawiłabym
jego samego, ale tutaj z kolei babcia sie buntuje, ze chyba nienormalna jestem
aby 12-letnie dziecko zostawiac na noc same. No i kółko zamkniete.
No nic. Dzięki za wsparcie. Chyba to nie jest jednak tematycznie odpowiednie
forum. Cos musze pomysleć jeszcze w tej sprawie. Bo nadojełojak cholera.

[camel_3d]

> ale tutaj z kolei babcia sie buntuje, ze chyba nienormalna jestem
> aby 12-letnie dziecko zostawiac na noc same. No i kółko zamkniete.


i ma racje..bo nie wolno zostawic ci 12 latka w domu bez opieki.
Jezeli cos sie stanie..to zostaniesz pociagnieta do odpowiedzialnosci karnej...
mysle, ze tego nie chcesz

[paszczakowna1]

> Syn: czuje swoją intelektualna przewagę nad babcią, więc wszelkie uwagi ze stro
> ny babci na tematy merytoryczne dotyczące lekcji - lekcewazy. Mało tego - potra
> fi skwitować odpowiednim tonem.

Sytuacja, w której dwunastolatek z powodu 'przewagi intelektualnej' (prawdziwej
czy wyimaginowanej) traktuje bez szacunku własną babcię, jest, IMHO,
niedopuszczalna. I powinnaś to synowi dobitnie dać do zrozumienia. To tak po
pierwsze.

Po drugie, czy babcia dałaby się przekonać, by nie wkraczać w tematy lekcji i
pokrewne? Stary, excuse le mot, koń chyba nie potrzebuje nadzoru przy odrabianiu
lekcji? (Zakładam, że nie ma mowy o kłopotach w nauce.) Punkt zapalny by zniknął.

> Babcia: wszystko ma miec według rozkładu, po kolei, z zegarkiem w reku itp. Wys
> tarczy , że się młodego zapyta, czy oddal książke do biblioteki, a mlody po wie
> , że ...zapomniał - awantura na maksa. Po czym , babcia sie nie odzywa do młode
> go. a jak ja wracam, to on mnie sie pyta zdezorientowany, o co babci chodzi, ze
> w pierwszym dniu było wszystko fajnie,a w drugim już ani slowem się nie odezwa
> ła.

Dziwna historia. Pytanie dość wścibskie, czy Twoja mama nie przechodzi czasem
menopauzy?

[mariefurie]

Stary, jak rzekłaś, koń, oczywiście nie potrzebuje pomocy ani nadzoru przy
odrabianiu lekcji. ja w każdym razie tego nie robię. Szkoła- to jest jego
sprawa, nie moja. Ja muszę pracowac, on - uczyc się. I sprawa jest jasna.
Bardziej babcia ma potrzebę kontrolowania wszystkiego,a dziecko się sprzeciwia
po prostu.
O braku szacunku do babci nie ma mowy, choc nie ukrywam, nie mam pojęcia jak
"dobitnie" miałabym wyklarowac synowi, ze babcię trzeba słuchac mimo wszystko.
Pytanie: czy zawsze trzeba? bez dyskusji i sprzeciwu? tylko dlatego, że to babcia?
Co do wścibskiego pytania - babcia po prostu taka jest. Zawsze była.
A moje dziecko nie ma pojęcia, co to znaczy "nie odzywac" się do kogos bliskiego
lub miec "ciche dni" i rodzi to w nim ewidentnie poczucie winy, kiedy jest taka
reakcja ze strony babci.
czuję sie troche jak między młotem a kowadłem, bo czuję że ona swoim zachowanie
krzywdzi moje dziecko (pomińmy, świadomie czy nie), a też widzę, że ona ma żal,
że czuje się nierozumiana, kiedy podnoszę w rozmowie z nią ten temat.

[paszczakowna1]

Proponowałabym zatem powiedzieć babci jasno i wyraźnie, że żadnego nadzoru w
nauce sobie nie życzysz, bo uważasz to za antywychowawcze. I niech syn też o tym
wie. I nie mów, że babci 'nie da' się powiedzieć - powiedzieć się da, co
najwyżej nie posłucha.

A docelowo, to zastanów się, czy syn nie jest już na tyle odpowiedzialny, żeby
zostawać sam na ten jeden dzień. Ewentualnie pod dyskretnym nadzorem sąsiadki. A
mamie swojej powiedz zwyczajnie, że stary układ denerwował ją, syna i pośrednio
ciebie, więc uległ zmianie. Ty tu rządzisz, nie mama.

[mariefurie]

paszczakowna1 napisała:

> Proponowałabym zatem powiedzieć babci jasno i wyraźnie, że żadnego nadzoru w
nauce sobie nie życzysz, bo uważasz to za antywychowawcze. I niech syn też o tym
wie.

Mówiłam. Syn wie i ja wiem.


>>>I nie mów, że babci 'nie da' się powiedzieć - powiedzieć się da, co
> najwyżej nie posłucha.


Nie da się w takim sensie, że się obraża. A róznice zdan mamy taką, że ja
uwazam, ze nie musze dosc duzemu juz dziecku w niczym uslugiwac. Ani ochoty nie
mam, ani czasu aby mu tyłek za przeproszeniem wycierac. Babcia uwaza, ze mnie
sie tylko wydaje, ze on jest samodzielny, a tak naprawde nie jest, wiec
potrzebna jest kontrola, kontrola i jeszcze raz kontrola i takie tam inne
inspiracje makarenkowskie.
>
> A docelowo, to zastanów się, czy syn nie jest już na tyle odpowiedzialny, żeby
zostawać sam na ten jeden dzień. Ewentualnie pod dyskretnym nadzorem sąsiadki.


Jest na tyle odpowiedzialny, ze moze zostac sam. Wiem o tym.
Próbowałam tez babci powiedziec, kiedy nie prosiłam jej o pomoc ( by przyszła)
przed wyjazdem, o sie ugadałam z młodym, ze zostanie sam. Ale dostałam
wieczorem dobitnego sms-a od bbabci : "czy mogłabym wiedziec i której mam
przyjsc jutro?" To np odpowiadam, ze ex przyjedzie po południu, wiec sie młodym
zajmie itp, ale zaraz słysze odpowiedz nie znosząca sprzeciwu...
ah, nie chce mi sie gadac. sorki.
Mało tego, do exa potrafi zadzwonic i zrobic mu awanture.

> A mamie swojej powiedz zwyczajnie, że stary układ denerwował ją, syna i
pośrednio ciebie, więc uległ zmianie. Ty tu rządzisz, nie mama.

- Obrazi się, jesli tak powiem.
Musiałabym zdecydowac cos takiego: chronie dziecko, kosztem utraty (zaprzestania
lub ograniczenia, co i tak już ma poniekąd miejsce- te ograniczenia) kontaktów z
mamą.
Nie chcę tego.

[chalsia]

> > A mamie swojej powiedz zwyczajnie, że stary układ denerwował ją, syna i
> pośrednio ciebie, więc uległ zmianie. Ty tu rządzisz, nie mama.
>
> - Obrazi się, jesli tak powiem.
> Musiałabym zdecydowac cos takiego: chronie dziecko, kosztem utraty (zaprzestani
> a
> lub ograniczenia, co i tak już ma poniekąd miejsce- te ograniczenia) kontaktów
> z
> mamą.
> Nie chcę tego.

no ale nie da się zjeść ciastko i je dalej mieć. Musisz w końcu zdecydować CZYJE
samopoczucie i uczucia sa dla Ciebie wazniejsze - Twojego syna czy matki.
IMHO - ważniejsze jest w tym układzie dziecko, nawet jesli wiąże się to z
konfliktem z własnym rodzicem.
Nie do pomyślenia dla mnie jest, że w sytuacji, gdy miałas ustalone, że syn
zostanie sam w końcu dla świetego spokoju matki (a nie swojego syna)
przyzwoliłaś na jej przyjście.

[mariefurie]

chalsia napisała:

>
> no ale nie da się zjeść ciastko i je dalej mieć. Musisz w końcu zdecydować
CZYJE samopoczucie i uczucia sa dla Ciebie wazniejsze - Twojego syna czy matki.
\
Ważniejsze - syna. Ale matki też ważne. Dlatego się miotam.


> Nie do pomyślenia dla mnie jest, że w sytuacji, gdy miałas ustalone, że syn
zostanie sam w końcu dla świetego spokoju matki (a nie swojego syna)przyzwoliłaś
na jej przyjście.

Dla mnie tez nie, ale jednak to robię.
Zbyt duża presja. Mojej mamie nie wystarczy powiedziec: dam sobie radę, nie
przychodz, wszystko sama zorganizuje.
No nie wystarczy i już. A nawet jak tak powiem, to i tak przyjdzie.

[chalsia]

> Ważniejsze - syna. Ale matki też ważne. Dlatego się miotam.

skoro syna ważniejsze, to nie masz się o co miotać, tylko konsekwentnie i z
poczuciem pewności wprowadzać w czyn działania idące w tym kierunku (dobra dziecka).

> Dla mnie tez nie, ale jednak to robię.
> Zbyt duża presja. Mojej mamie nie wystarczy powiedziec: dam sobie radę, nie
> przychodz, wszystko sama zorganizuje.
> No nie wystarczy i już. A nawet jak tak powiem, to i tak przyjdzie.

wystarczy, tylko Ty na końcu pękasz i odpuszczasz.

Mam znajomą, która ma rownie toksyczną matkę jak Ty i tez przez większą część
życia swojego i jej dziecka dawała sobą manipulować (matka wzbudzała w niej
poczucie winy i ona lda świętego sposkoju odpuszczała). Na szczęscie - dla
dziecka - udało jej się dojśc już do tego, że odebrała swojej mamie klucze od
swojego domu, a jak ta przyjedzie nie proszona, to potrafi już powiedzieć jej,
że umawiały się inaczej i powinna wócić do domu, ewentualnie odwozi ją.
Oczywiście, że takie sytuacje nadal są b. nieprzyjemne dla znajomej, matka
oczywiście wtedy pomstuje na nią i wygaduje teksty w stylu "wyrodna córka,
okropna matka dla wnusia", etc", nawet się obraża. W efekcie przez jakiś czas
nie przyjeżdża nie proszona. A to akurat jest z korzyscią dla dziecka znajomej.
Jej sytuacja jest o tyle trudniejsza, że ona ma małe dziecko, a Twój syn to
nastolatek, więc pewne sprawy łatwiej jest wyjasnić np. zmniejszenie
częstotliowści kontaktów z babcią.

Jak syn może zostać sam na jedną noc, to po pierwsze nie informuj o tym mamy, a
jakby co - zorganizuj mu nocleg u zaprzyjaźnionej rodziny/kolegi.

Dobry też byl pomysl chyba Verdany z tym spisaniem, co babcia i syn może a czego
nie.

tak sobie myślę, że przydałaby Ci się lektura o sposobach postępowania z
toksycznymi rodzicami.

[allija]

Myślę, że te relacje musiały byc od dawna zkłócone czy też moze nie
zostały zbudowane. Ciężko jest teraz cokolwiek zrobić, mama pewnie
jest "niereformowalna", jak to zwykle z osobami starszymi bywa a syn
wchodzi w coraz gorszy pod tym wzgledem wiek i też ciężko mu bedzie
przetłumaczyc żeby szedł na ustepstwa.
U mnie relacje miedzy dziadkami a wnukami od poczatku były bardzo
dobre, dziadkowie bardzo kochający wnuki, poswiecający im dużo czasu
i uwagi, przy tym madrzy życiowo ludzie, babcia zawsze wiedziała jak
osiagnąć to co chce bez krzyków, nakazów i karcenia. Synowie bardzo
długo, nawet w gimnazjum jeszcze, lubili wyjeżdżać do dziadków na
tydzień-dwa wakacji.
I przykład z opowiadań mojej koleżanki, w której domu babcia biega
za nastoletnim wnukiem ze szmatą wyzywając go i wnuk odpłacajacy jej
tym samym.
Moim zdaniem, nie lawiruj, porozmawiaj szczerze z synem i wytłumacz
mu jaki masz problem z babcią, także to, że babcię raczej trudno juz
zmienic, że liczysz na jego odpowiedzialność, ze to twoja mama i nie
chcesz sprawiac jej przykrości, bólu, o szacunku należnym starszym
osobom i w tym stylu. Po prostu powiedz że babcia jest jaka jest a
wy nie macie wyjscia, 13 latek powinien zrozumieć.

[camel_3d]

nie wiem jak wygladaja twoje rozmowy z synem, ale jezeli mu przyznajesz racje...
to na pewno inaczej nie bedzie sie zachowywal.

masz racje, ze takie "super" punktualnei ulozone zycie moze byc dla dziecka
irytujace, kiedy ma w domu bajzel w pokoju i wszystkim to wisi...

On wie ze to ty jestes matka i ty masz cos do powiedzenia, a nie babcia...
Dobrze by bylo gdybys mu wyjasnila, ze babcia jest osoba, ktora ci ezastepuje i
ma jej sluchac i szanowac jakbys to byla TY...a za brak szacunku i glupie
odzywki powinnas go ukarac tak jak gdyby do ciebie sie tak odnosil.

Co do babci... pewnie tez przegina z awanturami..ale moze twoj syn je prowokuje
glupimi odzywkami..jazeli nie..tylko babcia wybucha sama z siebei to juz inna
rzecz ..i wypadaloby pogadac z babcia.

[meaby]

mam co prawda siedmiolatkę
ale babcię podobną

od małego mała wie, że babcia to babcia
czyli:
- ma inne zasady niż mama bo nie wszyscy są tacy sami
- trzeba ją szanować bo każdego należy szanować szczególnie starsze osoby
- córka juz teraz w miarę dobrze radzi sobie w tej relacji mówiąc np.
"a wiesz co babcia myśli na ten temat ....!!"

Jednego do końca nie może pojąć mianowicie:
"Mamusiu, Babcia znowu się rządzi !"

Kwituję: "Córciu, niektóre babcie tak już mają"


A może zaproś ich obydwoje nich siądą, ponarzekają na siebie nawzajem przy Tobie
i potem powiedz:
albo się dogadacie albo ja będę musiała zmienić pracę
a tego bardzo nie chciałabym robić

nie wiem, napisałam to co mi przychodzi na myśl
pzdr

[mariefurie]

Mój syn kiedy miał siedem lat był najcudowniejszym wnukiem , że az dziw, cytuję
:" ze dziecko, mając takich (w domyśle - nie teges) rodziców, jest takie
słodkie, grzeczne i mądre i cudne itp itp.
jak dla mnie - moje dziecko się nie zmieniło od tamtego czasu, na pewno nie na
gorsze, z p. widzenia babci - owszem.

[mariefurie]

rozmowy z synem wyglądają tak, że nie bardzo wiem, co mu powiedziec. Bo w duchu
przyznaje jemu rację, ale powiedziec mu tego wprost nie mogę i nie mówię. Jedyne
na co mnie sta, to teksty w stylu : babcia starszy człowiek, trzeba szanowac,
może się gorzej czuła i blablabla. Co jest kompletnie bez sensu. Bo problemu nie
rozwiązuje.
Co do dziecka natomiast, zeby była jasnosc. Jest to naprawdę grzeczne dziecko.
Żaden tam trudny wiek itp. To że jest troche roztrzepany (to fakt), zapominalski
itp nie upowaznia nikogo do przyklejania mu etykietek np. kłamcy,lenia itp.
Naturalnym wydaje sie jest, ze się dziecko broni.
Rozmowy z babcia nic nie dają. Kończą sie bowiem jej płaczem, urażoną ambicją i
nie odzywaniem sie przez nastepny tydzień.

[babcia47]

no to musisz podjąć "męską decyzję" i powaznie rozmówić się z babcia
bez oglądania sie na jej fochy, zale itd. Babcia nie ma prawa Toba
dyrygować i ustawiać Tobie życia, bo w sumie do tego sie sprowadza
cała sytuacja..babcia próbuje wprowadzić swoje porzadki i naprawić
Twoje "zaniedbania"!! W tym całym konflikcie próbujac chronic babci
dobre samopoczucie w rezultacie możesz stracić zaufanie, autorytet i
miłość u syna..a to jemu jesteś potrzebna przede wszystkim. Mamy juz
nie naprostujesz za to możesz "zwichnąć" syna. Ja mam podobną mamę
jezeli chodzi o charakter i zapedy..niestety próbowała stosować
szantaz emocjonalny i uczuciowy..a nawet finansowy (co wysmiałam),
narzucać swoją wolę mi i wnukom..było sporo rozmów, żalów z jej
strony i nieodzywania się..troche udało mi sie przyhamować ale
zostało to poprzedzone dośc drastycznym ograniczeniem kontaktów..a
co ciekawsze dalej muszę baardzo jej pilnować i dorosłe juz wnuki
tez..bo wystarczy tylko troche sie zagapic, poluzowac..a juz próbuje
przejąć kontrolę. Pogadaj z mamą powiedz, ze nie ma prawa rządzić
sie w Twoim domu, że sama podej mujesz decyzję odnośnie syna, jeżeli
chce zachowac z Wami kontakty ma się dostosowac do Twoich reguł..i
nie miej w stosunku do niej wyrzutów sumienia..bo jezeli nie
zapanujesz nad nia to z czasem w miarę gdy będzie starszy, możesz
stracić dziecko!!

Babcia nauczycielka - to tłumaczy wiele

[lila1974]

Nie jest nastawiona na słuchanie tylko na rozkazywanie - jakoś
sukcesó nie wróżę - babcia nie ustąpi na jotę, bo przecież ona na
wychowaniu zęby zjadła.

[verdana]

Myślę, ze problem jest własnie w tym, ze boisz się powiedzieć
synowi, co naprawde myslisz.
Teoretycznie zgadzam się, ze syn powinien być posluszny babci, kied
ona go pilnuje. Ale w praktyce tak się nie da - dziecko, od ktorego
nagle wymaga się zupełnie czego innego, niż zwykle, ma zachowywać
się zupenie inaczej - albo nie jest tego w stanie zrobic, albo co
gorsza - podporzadkuje się poleceniom, z ktorymi się kmpletnie nie
zgadza. uczenie 12-latka, ze ma słuchać zawsze i ze nie może mieć
własnego zdania, to groźna taktyka. To już nie 3-latek, ktory
powinien podporzadkowac się poleceniom dorosłych, którzy wiedza
lepiej. W dodatku - czego jakoś nikt tu nie zauwazył - babcia stale
podwaza Twoje polecenia i kompetencje, a to doprowadza do szału
nawet idealne i potulne dziecko. Pamiętam to z dzieciństwa.
Myslę, ze powinnaś powiedzieć synowi, co musi robic (odpowiadac
grzecznie, wracać o okreslonej porze), a czego nie musi - odrabiać
lekcji z babcią, sprżatac pokoju na blysk.
To samo powinnaś powiedzieć babci - ze tego i tego dziecko nie
będzie robiło. Może nawet wywiesić kartkę z obowiazkami dziecka i z
tym, czego nie musi robić. Nie wróżę ustania awantur, ale
przynajmniej syn będzie wiedział, kiedy ma rację , a kiedy przegina.

[mariefurie]

verdana napisała:

> Myślę, ze problem jest własnie w tym, ze boisz się powiedzieć
> synowi, co naprawde myslisz.


Ale co mam synowi powiedziec.? wiesz, młody, nie zgadzam sie z babcią, olej , co
ona mówi. Tak?
Mówię, owsze, ale to sa takie komentarze bardzo zachowawcze. Takie własnie
lawirowanie.
A czasami nawet bardzo wprost : mlody, morda w kubeł i wykonujesz co babcia
kazała. Bez dyskusji.
Pół godziny temu dzwoniłam do niego i pytam, jak tam dzien z babcia minął. Mówi:
no, wiesz, statystycznie rzecz biorąc, nie najgorzej.


tYLE tylko, że we mnie samej budzi sprzeciw uczenia dziecka takich zachowań, bo
jezeli mówię, aby babcie traktowac w "specyficzny" sposob, to jakie ja odruchy w
dziecko wyrabiam? Jakąś dwulicowosc, kombinowanie i fałsz. A nie chcę tego. To
jest na tyle układne dziecko, ze mi powie, ok, zrobię co babcia chce, byleby
była zadowolona. Ale on tak potrafi w jednym tygodniu, w nastepnym juz "pęka" i
się buntuje. I ja go bardzo dobrze rozumiem.




> Teoretycznie zgadzam się, ze syn powinien być posluszny babci, kied ona go
pilnuje. Ale w praktyce tak się nie da - dziecko, od ktorego nagle wymaga się
zupełnie czego innego, niż zwykle, ma zachowywać się zupenie inaczej - albo nie
jest tego w stanie zrobic, albo co gorsza - podporzadkuje się poleceniom, z
ktorymi się kmpletnie nie zgadza. uczenie 12-latka, ze ma słuchać zawsze i ze
nie może mieć własnego zdania, to groźna taktyka.

--Bardzo groźna, zgadzam sie. I chce tego za wszlka cene uniknkac.
Choc tez moze powinnam wspomniec, ze syn jest na tyle niezalezny (o ile w tym
wieku mozna byc niezaleznym), że nauczycielki w szkole tez "ustawia". No tak
chłopak ma i juz. I łamanie tego, uwazam za łamanie mu kregosłupa. Jak to piszę,
az czuję ten "chrust". Wiem, ze bedzie miał przez to trudniej w zyciu, ale nie
mam zamiaru pajaca jakiego wychowywac. Od małego był traktowany jak myśląca
istota. I tak mu zostało.





W dodatku - czego jakoś nikt tu nie zauwazył - babcia stale
> podwaza Twoje polecenia i kompetencje, a to doprowadza do szału
> nawet idealne i potulne dziecko.

---Babcia uwaza co innego. Ze to JA podważam.
Zapomina tylko, ze to ja jestem matką, nie ona.
To, ze ona podwaza moje kompetencje wychowawcze przy dziecku, ja się tego nie
boje. Bo mam z dzieckiem bardzo dobry kontakt. To do mnie przychodzi i mówi o
kłopotach, ze go chłopaki potłukli, ze nauczycielka nie teges czy ze dziewczyna
dzis na niego nawet nie spojrZała.






> Myslę, ze powinnaś powiedzieć synowi, co musi robic (odpowiadac
> grzecznie, wracać o okreslonej porze), a czego nie musi - odrabiać
> lekcji z babcią, sprżatac pokoju na blysk.
> To samo powinnaś powiedzieć babci - ze tego i tego dziecko nie
> będzie robiło. Może nawet wywiesić kartkę z obowiazkami dziecka i z tym, czego
nie musi robić. Nie wróżę ustania awantur, ale
> przynajmniej syn będzie wiedział, kiedy ma rację , a kiedy przegina.
Dzieki wielkie. Spróbuję tak.

Dziekuję też wszystkim za podpowiedzi i uwagi, i pomysły.

[chalsia]

> tYLE tylko, że we mnie samej budzi sprzeciw uczenia dziecka takich zachowań, bo
> jezeli mówię, aby babcie traktowac w "specyficzny" sposob, to jakie ja odruchy
> w
> dziecko wyrabiam? Jakąś dwulicowosc, kombinowanie i fałsz. A nie chcę tego. To
> jest na tyle układne dziecko, ze mi powie, ok, zrobię co babcia chce, byleby
> była zadowolona. Ale on tak potrafi w jednym tygodniu, w nastepnym juz "pęka" i
> się buntuje. I ja go bardzo dobrze rozumiem.

sama - wbrew sobie - uczysz swojego syna tego, co sama robisz. Sama działasz tak
by to twój rodzic był zadowolony Twoim kosztem, i tego uczysz syna - zebyś Ty
była zadowolona (bo bedziesz jak ustąpi babci), mimo, że to jest wbrew niemu.

[mariefurie]

chalsia napisała:


>
> sama - wbrew sobie - uczysz swojego syna tego, co sama robisz. Sama działasz
tak by to twój rodzic był zadowolony Twoim kosztem,

-no niestety, tak działam. tym niemniej jak dotąd i tak nie znalazlam sposobu
aby mojego rodzica zadowlocic.

i tego uczysz syna - zebyś Ty
> była zadowolona (bo bedziesz jak ustąpi babci), mimo, że to jest wbrew niemu.

- moje zadowolenie synem nie ma związku z tym czy on ustąpi babci czy nie. I on
o tym wie. Niezadowolenie, jesli już, jest wyłącznie z powodów obiektywnych -
czyli,- jezeli cos zabagnił, coś naskrobał itp. O czym on tez wie.

A to że sytuacja ogólnie jest jak dla mnie - patowa, to fakt.
Bo sobie po prostu z tym akurat problemem nie radzę.

[chalsia]

> -no niestety, tak działam. tym niemniej jak dotąd i tak nie znalazlam sposobu
> aby mojego rodzica zadowlocic.
>

Kobieto, Ty jestes dorosła i nie masz za zadanie ani powinności zadowalania
swojego rodzica. To Twoje zycie, które masz przezyc dla siebie i dziecka a nie
dla swojej mamy.
Czas się odpępnić

[mariefurie]

chalsia napisała:

> Czas się odpępnić

Na tyle byłam uparta , że ja sama się "odpępniłam" jak mialam 17 lat niecałe.
Ale jak nie gora do mahometa, to mahomet... czy jakos tak

Wiem, w czym jest problem i wydaje mi sie, ze nawet wiem co mogę zrobić,
ale....no nie mogę ja tak. Jak powinnam.


Mówisz o swojej znajomej. No jakoś tak podobnie jest. Ale na boga kluczy nigdy
nie dawałam do mieszkania. Ba! Mieszkanie kupiłam w mozliwie najdalszej częsci
miasta od mamy, mimo ze miałam mozliwosc kupienia lepszego, ale ... 10 min od
mamy. Zrezygnowałam. Bo jak sobie wyobraziłam te niespodziewane wizyty codziennie...

Wiem, żałosne to jest.

[chalsia]

> Na tyle byłam uparta , że ja sama się "odpępniłam" jak mialam 17 lat niecałe.

Nie Marie, Ty sie wtedy nie odpępniłaś, tylko wyprowadziłaś

> Wiem, w czym jest problem i wydaje mi sie, ze nawet wiem co mogę zrobić,
> ale....no nie mogę ja tak. Jak powinnam.

ależ oczywiście, że możesz, tylko uwierz w to, że nie czynisz matce w ten sposób
krzywdy rzeczywistej. To jest jedynie jej krzywda postrzegana. Ona się nie
zmieni, jedyne co może zmienic sytuację, to zmiana Twojego zachowania. Szkoda
syna na Twoje skrupuły (wyimaginowane zresztą, bo wmówione Ci przez Twoją mamę).

No tak pragmatycznie - CO się złego stanie mamie, jak podejmiesz działania by
nie panoszyła się w Twoim domu wbrew Twojej woli? Najwyżej się obrazi. Ale to po
jakimś czasie przechodzi, bo takie osobowości muszą mieć widownię.

[verdana]

Nie wiem, czy wyrabiasz w dziecku złe odruchy. Możesz przecież
zwyczajnie powiedzieć to, co tu piszemy - ze sa różne metody
wychowawcze, dostosowac się do wszystkich nie sposób, Ty babci już
nie zmienisz, ona się tez nie zmieni. Że rozumiesz jego złość, ale
nic się na to nie poradzi, ciebie to tez złosci - niech sam wymysli
cos, by wszystkim było lżej.
Mniej wychowanie, wiecej zwyczajnej rozmowy - to moje hasło dnia.

[mariefurie]

Alez ja nie mówię o wychowaniu (tresurze jakiej).
Ot, zwyczajnie, chciałabym, aby wszystkim bylo dobrze Może naiwnie.
Oczywiscie, ze rozmawiam z synem. Ale przeciez nie bede mu opowiadac wszelkich
zawiłosci rodzinnych trzy pokolenia wstecz, aby on zrozumiał skąd i dlaczego
babcia tak reaguje a nie inaczej.
wiem, ze babci nie zmienię, dlatego chce zmienic swoje nastawienie i syna tez.
ale tez, nie chciałabym aby ta nasza zmiana (moja i syna) odbyła się naszym
potężnym kosztem. O ile ja jeszcze jakos sobie poradze, bo w ciągu 35 lat
nauczyłam się juz, o tyle syna swojego nie chce na taką "naukę" skazywać.

Jestem altruistką... ale nie bez granic.

[verdana]

A ja tam opowiadam zawiłosci rodzinne trzy pokolenia wstecz, łącznie
z danymi kompromitującymi (dziadunio np. mature oblał, babunia miała
poprawke z chemii, a dziedeczny wujaszek siedział w mamrze).
Baaardzo to cenne dla wychowania mlodziezy - zrozumieć wlasnie,
DLACZEGO tak się reaguje.
Gdyby moje dzieci nie wiedziały, dlaczego ich babcia kontroluje
kazdy ruch calej rodziny (kiedy idziesz, gdzie idziesz, o ktorej
będziesz), juz dawno babcię by udusiły. A tak tylko narzekaja - ale
sa w stanie zrozumieć. I lepiej im z tym.

[pam_71]

To ja dorzucę jeszcze mały szczegół Bo My też "babcię-
nauczycielkę" mam i to w okresie menopauzy Moje dzieci młodsze
co prawda i łatwiej "słuchają Babci" ...
Zastanawiam się czy to Syn śpi u Babci czy Mama przyjeżdża do Was?
Niby mała rzecz a jednak bardzo istotna.
Bo o ile "moja Mama u Nas" może wytrzeć kurze i wywiesić pranie to
jednak nie pozwalam na narzucenie sobie grafiku mycia balkonu czy
schodów (bo to mój zasyfiony balkon i jak przyjdzie pora to sama
umyję a nie pod dyktando Babci ) ... Muszę byc jednak
konsekwentna i gdy ja (ew. moje dzieci) wkraczaja na Jej teren to
raczej karygodnym postępkiem będzie pozostawienie brudnych skarpetek
na pralce w łazience czy porozwalane gazety lub spodnie rzucone w
kąt (nawet jeśli po obiedzie będę czytała dalej lub spodnie i tak
rano założę na tyłek) ... to Jej dom i jej rules
Nawet jeśli Młodego skręca w środku, a jest u Niej ... powinien
się "dostosować". Nic mu się nie stanie jeśli spodnie odwiesi do
szefy
Pozdro
Pam

[pam_71]

PS: Nie jestem przesadnie uporządkowana .. ale i tak wiem, że
totalna rozpierdzielucha w domu może męczyć

[mariefurie]

Z ta totalna rozpierduchą to bez przesady. Pedantką, owszem, nie jestem, ale nie
traktuje tez domu własnego jak muzeum. A pokoj syna mnie w ogole nie
obchodzi.No, ok, do pewnego stopnia nie obchodzi. Moze tam nawet miesieczny kurz
lezec na polkach, oby tylko ogryzki z butami nie pałętały się razem z pościelą ))

[mariefurie]

Nie, to babcia przyjezdza do nas.
Sprzątania u mnie w domu jej oduczyłam. Długo to trwało. Ale się udało. Teraz
jak przyjezdza, to co najwyzej poodkurza. I dobrze. Nie lubie jak ktos mi sie w
domu rządzi, ustawia, przestawia pojemniczki wg swojeo widzi misie, układa moje
papiery (np z czeterech kupek robi jedna, rrrrrrr ;/ ) itp, bo szlag mnie trafia
kiedy nic nie moge potem znalezc.
Natomiast jak syn rzuca spodnie byle jak obok łózka, a nie rozwiesi ładnie na
krześle jak to byc powinno , czy do szafy, to babcia potrafi go z łózka
wyciągnac spiącego i kazac to zrobic. Ale ok, to jakos toleruje. Z tą róznica,
ze mnie stac aby powtarzac mu w kolko: skarpetki wrzucasz do kosza na brudy, a
nie obok pralki czy tez nie wpychasz pod łózko brudne gacie itp. Ona go
wyzywa zaraz od brudasow , syfiarzy i innych takich, i TO mnie sie nie podoba..
Nie to, ze zwraca mu uwage, tylko jak go etykietuje.

[meaby]

a wiesz co mnie ciekawi?
jaka jest relacja między Tobą a ową Babcią?
bo mi wciąż tu śmierdzi jakąś nieszczerością

skoro chłopiec grzeczny ułożony....

i druga mysl
dac Babci zajęcie jak jest u was

[meaby]

a co na to mąż? ojciec dziecka?
gdzie on daje spodnie?
jakie ma zdanie na ten temat?

uważam że dałaś sporo forów młodemu skoro jeszcze spodnie rzuca na łóżko

[mariefurie]

meaby napisała:

> a co na to mąż? ojciec dziecka?
> gdzie on daje spodnie?
> jakie ma zdanie na ten temat?

Ex jak był mężem, jako jedyny jakos z babcia sobie radził. Jak ona zawodziła
spiewke to jej czekolade pod nos podsuwał i mówił zeby sie nie wygłupiała
>
> uważam że dałaś sporo forów młodemu skoro jeszcze spodnie rzuca na łóżko

To jakis dramat straszny? Przez te spodnie na łóżku grozi mi ze wychowam może
kalekę emocjonalnego czy jak albo półgłówka jakiego?
No serio pytam.

[chalsia]

> To jakis dramat straszny? Przez te spodnie na łóżku grozi mi ze wychowam może
> kalekę emocjonalnego czy jak albo półgłówka jakiego?
> No serio pytam.

mało fajnego kandydata na partnera. A kobiety sa coraz bardziej wymagające dla
mężczyzn i coś co 20 lat temu było akceptowana, teraz juz nie jest (albo nie
będzie w najbliższej przyszłosci)

[mariefurie]

Bedę miała chwilke dłuzszą wolną, to napiszę Ci maila, jeśli można.

[chalsia]

można

[mariefurie]

Ma taki charakter, o urodzie nie wspomne , że będzie miał czym nadrabiać ttego
typu niedociągnięcia .

[meaby]

pytam, bo po prostu moja teściowa chyba tez tak wychowywała
teraz ciuchy ślubnego leżą wszędzie
;D ;D
a skarpety w łazience w kólkę zwinięte pod umywalką
;-D ;-D
i rzeczywiście
zakładając że zwróce mu delikatnie uwagę to sprzątnie i jest ok
ale żeby sam z siebie
??

[mariefurie]

Nie wiem jak tesciowa wychowywała exa. Pewnie tez podobnie . Bo jego ciuchy były wszedzie. Stąd w pewnym momencie zrezygnowałam z tej walki, bo ojciec dawał odpowiedni wzorzec. A ja nie miałam ochoty byc sprzątaczką na etacie we własnym domu. Kiedyś, w ramach odruchów wychowawczych, wywaliłam cały ten majdan przez okno wprost na chodnik. Jeden i drugi poszli zbierac na oczach rozziawionych gąb sąsiadów z bloku.
Nie pomogło. Więc odpuściłam. Dla mnie to przestał być problem. Nie ma sensu walczyc z wiatrakami.
Poza tym ja mam inną teorię na ten temat.
czy jęsli wychowam idelanego panicza, czy myślicie że córka którejkolwiek z was , w przyszłości, spełni wymagania tak idelanewgo potencjalnego partnera? Nie sądzę. Bo będzie pedantyczny, akuratny, mądry , zaradny, przystojny, szarmancki, wykształcony, bogaty, pewny siebie i tratatata... czy którakolwiek chciałaby miec przy sobie takiego ideała? Może by i chciała, ale czy taki ideał chciałby na zone partnerkę mniej idealna niz on sam? A czy ten idealny panicz bedzie w stanie sobie znaleźć partnerkę? Tez nie sądze, bo wymagania będzie miał adekwatne.
A gdzie znajdzie takie kandydatki na partnerki? Która z was jest taka idealna? No, która?

Inna sprawa, dla jednych jest wazne, aby dziecko było posłuszne , ukladne, uporządkowane, kokardki we włoskach, różowe sukieneczki i dygnięcia na rozkaz, a dla innych - te akurat cechy będą najmniej istotne.

Teraz wywołam totalne zgorszenie . w czasach idylli, to ja nawet buty exowi czyścilam i skarpetki prasowałam. Bo chciałam! A co?! On za to co innego mi dawał, co bylo dla mnie cenniejsze, niz jego czyste buty, o które sam miałby dbać.
I na pewno to, że też rzucał spodnie na łózko, nie było powodem rozstania.

[mariefurie]

meaby napisała:

> a wiesz co mnie ciekawi?
> jaka jest relacja między Tobą a ową Babcią?
> bo mi wciąż tu śmierdzi jakąś nieszczerością
>

Niezręcznośc jeśli tak to mozna nazwac polega na tym, ze ja te wszystkie metody
wychowawcze znam, bo były przerabiane na mnie, jako na najmłodszym dziecku. I za
chiny ludowe ich nie akceptuje. Ani jak były na mnie praktykowane, ani teraz na
moim synu.

[chalsia]

> Niezręcznośc jeśli tak to mozna nazwac polega na tym, ze ja te wszystkie metody
> wychowawcze znam, bo były przerabiane na mnie, jako na najmłodszym dziecku. I z
> a
> chiny ludowe ich nie akceptuje. Ani jak były na mnie praktykowane, ani teraz na
> moim synu.

to nie jest niezręczność. Jestes córką toksycznej matki i dlatego nadal
zezwalasz na takie zachowania (mimo, że ich nie akceptujesz).
Dokładnie to samo było z tą moją znajomą, o której pisałam.

Zupełnie poważnie - albo poczytaj o tym jak sobie radzić z tym problemem albo
idź na kilka sesji z psychoterapeutą - to Ci pomoże znależć siłe wewnętrzną do
przeciwstawienia się matce.

[meaby]

tez tak myślę - warto
byłam na takiej sesji nie jednej
nauczyłam się sprzeciwiać i wyrażać głośno swoje zdanie wobec
kochanej mamusi

u mnie dzieci w domu za dużo do powiedzenia nie miały
pzdr

[delecta]

mariefurie napisała:
"Syn: czuje swoją intelektualna przewagę nad babcią" - no wybacz, to
jakim cudem Twoja mama mogła pracować jako nauczyciel, skoro
intelektem nie sięga dwunastolatkowi

Wierzę, ze może być marudna, obrażalska, upierdliwa itp. Ale z tymi
cechami (i wspomnianym wyżej niespecjalnym intelektem jakoś nadawała
się do pilnowania małego dziecka. A taką kolejkę chętnych do opieki
nad dzieckiem miałaś i masz?

Żal mi Twojej mamy.

[babcia47]

autorka nigdzie nie wspomniała o tym jaki zawód babcia
wykonywała..inna forumka użyła okreslenia babcia-nauczycielka w
kontekście pouczajacej wszystkich i czujacej powołanie by ich zycie
przerabiać wg własnego uznania..wnuk nie jest też juz małym
dzieckiem..ja w jego wieku miałam juz kolejnego adoratora i za sobą
pierwszą samodzielna podróż koleja..ale to były inne czasy..nic tez
autorka nie wspomina o tym, ze mama jej dziecko wcześniej
wychowywała czy pilnowała..sądzę, ze raczej nie bo wtedy jej
obyczaje i wymagania nie byłyby dla wnuka czymśś dziwnym i
obcym..obecnie, z tego co autorka pisze równiez narzuca sie ze
swoją "pomocą" nawet wbrew jej woli i chęci, wykorzystując szantaz
emocjonalny i to, ze córka nie jest w stanie sie jej
przeciwstawić..Są takie toksyczne osoby, rodzice, co wiem z własnego
doświadczenia, bo z takim egzemplarzem borykam się blisko pół wieku,
z czego ponad połowe na swoim jako dorosła, dzieciata i samodzielna
finansowo osoba..i do dzis mam z nia problem, choć sam jestem juz
babcia..dlatego mi wcale nie żal mamy autorki..najbardziej żal mi
syna i jak to może wpłynąc na jego wychowanie, poczucie
bezpieczeństwa, włąsnej wartośści..bo epitety powtarzane przez
babcie na okragło wcześniej czy póżniej skłonią do buntu..a co
gorsza do coraz wyraźniejszej agresji..co moze się utrwalić i
przenieśc na zachowanie wobec innych, obcych i bliskich osób