Czas dobry na wszystko! - dla zdesperowanych

[mysza_myszynska]

tak sobie ostatnio przeczytałam moje posty na tym forum sprzed roku i się
uśmiałam. Po urodzeniu drugiego synka byłam w mega depresji bo był wyjątkowo
trudnym noworodkiem - serio, bywało, że żałowałam, że chciałam drugiego
dziecka. Różnica 20mcy, więc starszy też był bardzo mały i bardzo
nierozumny...Nie było fajnie, nie chciałabym do tego okresu wrócić.

A teraz - mały za chwilę skończy rok, właśnie zaczął niezdarnie człapać
Kocham go nad życie, jest do mnie bardzo przywiązany i strasznie przytulański.
Chłopcy są ze sobą zżyci,zaczynają się razem bawić. Oczywiscie do sielanki
daleko i bywa, że wrzeszczę i mam dość, ale jest teraz BEZ PORÓWNANIA i
wierzę, że może być tylko lepiej!

to tak dla wszystkich zdesperowanych i niewierzących w lepsze czasy

[mysza_myszynska]

acha, i zapomniałam dodać, że zaczynam rozważać trzecie dziecko, choć na pewno
nie teraz

[agnicha9]

dzięki za posta bo ja wymiękam przy 3 tyodniowym noworodku z kolkami poza tym
anioł i 22miesięcy żywe srebro żywy,kumaty na maksa ale ma etap buntu i niecie
niecie niecie i ryk ryk ryk. Płaczu nauczył się od młodszego bo widzi że my
tulimy masujemy i wigóle tego drugiego więcej on też kładzie się i niecie niecie
niecie... bu bububub mam dość

spraw sobie chustę...

[malabru]

...jest niezastąpiona przy kolkach!

[aniak37]

no ja też pamiętam jak byłam załamana jak urodziła się Weronika, Martynka miała
1,8 i była taka mała jeszczePłakałam chyba miesiąc że nie dam rady, że szkoda
mi Martyny , że po co mi drugie dziecko, a teraz młodsza za dwa tygodnie skończy
dwa lata i szkoda że tak szybko urosła, brakuje mi niemowlaczka i jakby się
trafił bardzo bym się cieszyła, tylko że nie wiem gdzie bym wstawiła łóżeczko
dlatego uważamy żeby jednak tego trzeciego dziecka nie byłoDziewczynki bardzo
się kochają, starsza chodzi do przedszkola i jest fajnie ,tyle że też czasami
mam dni że ni się nie chce

z trójką jest łatwiej...

[malabru]

...niż z dwójką. Przynajmniej takie są moje doświadczenia
Nie żebym nie przechodziła przez okres, kiedy bałam się zostać sama z trójką
dzieci, ale tak generalnie to jest łatwiej...

[mysza_myszynska]

no wlasnie tez juz to gdzies slyszalam - czy mozesz napisac cos wiecej o tym
fenomenie?

[malabru]

No wiesz, to jest bardzo proste.
Dwójka starszaków jest już całkiem duża i kumata. Trzymają razem sztamę. Dużo
czasu spędzają na wspólnej zabawie i nie włażą na głowę biednej niewyspanej
matce, której niemowlak ciągle wisi na cycu. Często nawet rozpoczynają już
edukację przedszkolną.
No a mama przy trzecim dziecku już niemalże popada w rutynę . Mnóstwo wie,
wiele doświadczyła, podchodzi bardziej na luzie do wszystkiego co się dziecku
przytrafia...
Ja teraz będąc na wychowawczym w domu siedzę tylko z jednym dzieckiem. Reszta
się edukuje w przedszkolu. Jak wracają do domu, to są tak stęsknieni swojego
towarzystwa, że bawią się zgodnie i naprawdę wymyślają ciekawe zabawy. No a ja w
domu mam czas na wszystko. Inna sprawa, że mi się nie chce, ale to temat na
osobny wątek. A najfajniejsze są te momenty, kiedy moje dwa starsze Karaluchy
zaczynają się bawić z tym najmłodszym Karaczanem. Wtedy dopiero serce rośnie i
czuję, że mam wszystkie dzieci w domu. Zośka uwielbia rodzeństwo i wystarczy, że
się nią zainteresują już się śmieje w głos z radości.
No ale nie zawsze jest różowo, dlatego chodzę do szkoły dla rodziców...

[natalia433]

podpisuję się pod wypowiedzią Malabru! z trójką łatwiej...
ja jak urodziłam swoje drugie dziecko przeżywałam to co większość z was a przy
trzecim nie miałam takich odczuć, Starszaki zawsze razem a ja miałam mnóstwo
czasu dla najmłodszej.
Teraz jak najłodsza ma prawie 15 miesięcy i ganiają się razem po mieszkaniu to
serce rośnie że mają tyle radości z tego że są razem.

mi to z kolei gdzieś tam jeszcze czwarte chodzi po głowie...

Tak, apetyt rośnie w miarę jedzenia!

[malabru]

Natalia, chciałam ci napisać, że nie jesteś sama w tych swoich przemyśleniach,
bo i mi czwarte chodzi po głowie...

[karamel_mel]

To jest dopiero pozytywna wiadomosc

Jeszcze tylko 9 miesiecy i powinno byc ok. Wiec spoko!

Jest swiatelko na koncu tunelu!!!!!!!!

[mamakrzysia4]

serio nie przekonuje mnie Twój post u mnie na początku było ok ale
odkąd mała zaczęła chorować i starszy łapie wszystko od niej to
jestem w mega depresji i najchętniej wyszłabym z domu i zostawiła to
wszystko w dupu mam dość macierzyństwo to nie moja bajka i żałuje
tak żałuje a niech powalą się gromy etc.... mam to w nosie jest mi
b.źle a że sama nie należe to zdrowych osób to tym bardziej brak mi
sił na cały ten młyn zwłaszcza że praktycznie nie śpie w nocy a w
dzień moge się przyłożyć na góra 30-40 min
jestem mocno załamana niedojrzała i z mega wyrzutami sumienia bo
naprawde sobie nie radze

[malabru]

Eee, nie powalą się gromy. Widzę, że jesteś mega zmęczona i z lekka sfrustrowana.
Domyślam się, że jest ci bardzo ciężko, ale choć to może nie jest pociecha w tym
momencie, to chciałam Ci napisać, że podejrzewam, że każda z nas przerabiała
takie zmęczenie, bezradność, złość i zniechęcenie. Ja przerabiałam. I absolutnie
nie możesz mówić o sobie, że jesteś niedojrzała!!! Masz prawo mieć wszystkiego
dość i nie ma tu sobie czego wyrzucać. Nie jesteś robotem zaprogramowanym na
działanie tylko człowiekiem i wszystko to co czujesz jest zupełnie naturalne.
Przestań się katować wyrzutami sumienia. To nie ma sensu. Będzie lepiej, nawet
jeśli teraz w to nie wierzysz. Gdy życie zacznie Cię za bardzo uwierać możesz
sobie powylewać żale u nas. Znajdziesz tu wiele zrozumienia, bo wszystkie
jedziemy na tym samym wózku. Jeśli otwartość tego forum Cię hamuje, zawsze jest
jeszcze Za Zamkniętymi Drzwiami...
Przytulam cię mocno!
M.

dziękuję malabru

[mamakrzysia4]

psze bardzo :)

[malabru]

[paulutek]

Nie jestes sama,ja tez kiedys mowilam ze nie bede miec dzieci a
teraz mam dwoch urwisow-20 miesi. i 2-mies.Tez mam chwile ze
chcialabym to wszystko rzucic i byc sama ale bezzebny usmiech
mlodszego i zawadiacka mina starszego powalaja mnie na
lopatki.Wychodze z siebie kiedy mlodszy wlasnie usypia a starszy
krzyczy na cale gardlo:mamaaaaaa!!!Puszczaja mi nerwy gdy starszak
po raz sto dwudziesty ósmy wyciaga odkurzacz,ktory pozniej zostawia
na srodku pokoju i sie przez niego przewraca ale nie wiem co bym
zrobila gdyby ktoremus cos sie stalo.Tez czasem zazdroszcze bratu i
bratowej,ze nie maja dzieci a maja czas na swoje
kariery,przyjemnosci a ja od dwoch prawie lat siedze w pieluchach.Na
szczescie jest wiosna,czas szybko leci,dzieci rosna,bedzie
dobrze,musi byc.Damy rade,innego wyjscia nie ma.Pozdrawiam mamusie i
ich pociechy.

[mysza_myszynska]

to kiedy jest lepiej a kiedy gorzej zależy pewno od tego, jakim noworodem było
młodsze z rodzeństwa. u mnie z racji kolek i niespania młodszego na początku,
gorzej było właśnie jak się urodził a teraz się poprawiło.

przyznam jednak szczerze, że dalej dobijają mnie choroby - obecnie już czwarty
dzień siedzimy w domu, bo zapalenie krtani/glut do pasa i kaszel.... Już z
niepokojem myślę o jesieni/zimie...
Dla mnie siedzenie z dwójką chorych dzieci w domu jest KOSZMAREM - serio, trudo
mi wówczas nawet o współczucie dla nich bo przeważającym uczuciem jest irytacja
i wkurzenie. Dzięki bogu mam nianię na pół dnia bo inaczej bym nie dała rady.
Niestety nie jestem matką polką jak się okazuje....

[jj555]

Witaj w klubie. Ja jak nie wyjdę codziennie z dziećmi na spaer na
min. 2h to jestem dosłownie chora - nie cirpię siedzieć w domu i te
spacery to dla mnie zbawienie. Ostatnio też się pochorowali i
musiałam siedzieć w domu, więc też mnie cholera brała....

[magdalenka77]

U mnie młodsza kończy zaraz 2 lata i dopiero teraz zaczynam powoli
się cieszyć z tej mojej dwójki. Mała była dzieckiem bardzo
płaczliwym (alergia-AZS-drapanie) i właściwie dopiero teraz coraz
więcj nocy ma przespanych (przedtem to masakra - cały pierwszy rok
non-stop nosiliśmy na rękach, w tym w nocy)

[mi_lamaj]

podpisuję sie pod myszą, jak tylko mały zaczął chodzić i zrobił sie kumaty,
starszak zobaczył w nim kumpla do zabawy, a nie zagrożenie w drodze do maminej
wyłączności
serce rośnie jak słyszę jak się ganiają i piszczą z uciechy, a ja mam o wiele
wiecej czasu dla siebie i domu niż przy jednym ,któremu musiałam towarzyszyć 24
na dobę

też myślałam, że to nigdy nie nastąpi, a roczek zleciał szybciutko i choć bywają
trudne momenty, to ogólnie jest o wiele większy lajcik niż sądziłam na początku

[natalia433]

ja jeszcze dodam że idealnie jest z moją dwójką kiedy średnia skończyła 3 lata a
najstarszy 5, od tego czasu są jakby bardziej nie rozłączni, zżyci ze sobą i
jest naprawdę lajtowo.

a u mnie odwrotnie

[anna_sla]

a ja przyznam, że mi łatwiej było tak gdzieś nim bliźniaki ukończyły rok. Było
trudno, logistycznie wymagało dużo więcej kombinacji, bo jak dwójkę noworodków
wybrać na dwór, jak wyciągnąć/złożyć wózek, jak zejść z 3-go piętra, jak tulić
podwójne kolki, jak karmić itd. kiedy obok stała dwulatka ze swoimi potrzebami i
było, że pchało się rowerek z dwulatką i bliźniaczy wózek lub niosłam dwulatkę
na barana kiedy pędziłam pchając bliźniaki wrzeszczące z jakiegoś powodu. Ale
miałam to coś wtedy czego brakuje mi teraz. Miałam tego w nadmiarze i nie było
mi nic straszne, wszystko znosiłam bez skrzywienia się, a teraz? Jak słyszę samo
"mamo" to mi się włos jeży.

Córka nie miała buntu dwulatka, odbiła sobie na cztery latka, teraz powoli się
już "prostuje", ale równocześnie z tym był ponad roczny bunt dwulatka (bo
zaczęło się od półtora roku a skończyło gdzieś na 2,5 roku) Krzysia i to była
masakra! Oczywiście on również zaczyna się "prostować", ale teraz następuje
jakiś przełom w Bartku i nie mogę go wyczaić, bo on od urodzenia zawsze
zamknięty w sobie jest. Już jako noworodek nie lubił przytulać się i ogólnie
życie dla niego takie trudnawe jest. Dlatego trochę mam dość tych buntów i
przełomów i czekam z niecierpliwością aż bliźniaki ukończą 3,5-4 lata kiedy to
ponoć już naprawdę jest lżej.

[natalia433]

u mnie też tak było że córka nigdy się nie buntowała a teraz lada chwila skończy
4 latka i zaczyna pokazywać swoje humory. Ale jeśli chodzi o relacje między
rodzeństwem to teraz trzymają sztamę z Dawidem, dużo czasu spędzają na wspólnych
zabawach ( w zgodzie).

[anna_sla]

na ich relacje między sobą narzekać nie mogę, ale zdecydowanie zgodniej bawi się
córka z którymkolwiek z chłopców, a mniej zgodnie wszyscy razem tak jak i sami
chłopcy we dwóch.

[natalia433]

no tak własnie ponoć jest dlatego słyszałam opinie na forum wielodzietnych to
chyba było że najlepszy układ to posiadanie parzystej ilości dzieci
u Ciebie jest jeszcze inaczej bo masz bliźniaki u mnie trzecie dziecko jeszcze
nie dołącza się do wspólnej zabawy, owszem gania się razem z nimi, czasem siada
i próbuje naśladować ale to jeszcze mniejszy stopień wtajemniczenia, jestem
jednak ciekawa jak to będzie za rok np.

[anna_sla]

i to najlepiej pary tej samej płci córcia ciągle mnie męczy mówiąc, że nie ma
się z kim bawić a w domu ma 2-4 sztuk chłopców, tyle, że każdy do wieku 3-ch lat.