Nieśmiała 3,5 latka - jak oswoić???

[on-na]

Moja mała byłą "od zawsze" dość pasywna: na zajęciach dla maluszków
wolałą obserwować niż uczestniczyć we wrzucaniu kulek do
pudła,rzucaniem balonem czy potrząsaniem chustą. Innych dzieci
zwyczajnie się bała, wiała do nas na kolana, wczepiała się, nawet
podnosiła wrzask, płacz.
Poszła do przedszkola w wieku 2 lat i odetchnęłam: do grupy (7
dzieci) przyzwyczaiła się łatwo, oswoiła się z paniami raz-dwa,
chętnie uczestniczy we wszystkich zajęciach i panie nie mogą się jej
nachwalić. Myślałam, że bardziej otworzyła się na inne dzieci,
wynaleźliśmy takie zajęcia w sobotę dla dzieci w jej wieku i...
załamka. Dobrze, że była to gratisowa wizyta, żeby zobaczyć, czy
pomysł chwyci.
Po prostu powtórka z rozrywki, zupełnie jakby miała 1,5 roku a nie
3,5. Nie chciała bawić się z innymi dziećmi, kurczowo trzymała się
tatusia, cały zas jęczała, że chce do domu - a zajęcia napraw były
fajne i wszystkie obecne dzieci włączyły się do zabawy - tylko nie
nasza córka.
Czy ta nieśmiałość wreszcie jej minie, czy to taki etap po
prostu?... Czy też już ma taki charakter i powinnam sobie odpuścić,
nie szukać zajęć, tylko dalej organizować jej rozrywkę w domu?...
Niestety, w rodzinie nie ma dzieci zbliżonych do niej wiekiem ,
nie mamy też w pobliżu znajomych z dziećmi - weekendy spędza tylko z
nami. Zajęcia miały jej poszerzyć grono znajomych - ale widzę, że
nic z tego

[carriegirl]

Cóż ja mam podobne problemy z moim 3-letnim synkiem. Od września
idzie do przedszkola, wybrałam niepubliczne małe i jestem ciekawa
jak sobie poradzi w grupie.
Póki co nie pośpieszam, daje mu czas i przestrzeń na oswojenie z
dziećmi. Stały kontakt ma tylko z rodzeństtwem ciotecznym i jest ok.
Gdy jest więcej dzieci potrzebuje kilkunastu minut i później też się
zaczyna bawić, ale nawet wtedy widać, że to indywidualista.
Nie ma ochoty bawić się z dziećmi na placu zabaw trudno. Raz
zdarzyła się nam zabawna historia, gdy zaczepił go rówieśnik to nie
wiedząc jak zareagować wszedł pod stół. Tamten niezrażony wszedł za
nim, chłopaki oswoili się i zaczęli się razem bawić.
Taki jest i jest fajnie. Taki jego urok

[mmm3211]

witam, mam podobny problem z niespełna trzyletnią córeczką, moje
dziecko boi się dzieci i od nich ucieka, schodzi ze zjeżdżalni gdy
inne dziecko na nią wejdzie, nie wchodzi na karuzelę jeśli ktoś tam
jest, w domu jest wesoła i energiczna, a dzieci się boi. przyznam
się szczerze, że mnie to niepokoi, jej reakcje na dzieci, dziecko
nieśmiałe po prostu nie angażuje się w zabawę, jest obserwatorem, a
moje ucieka i się denerwuje, może popełniliśmy gdzieś błąd, nie
wiem. w poniedziałek mam spotkanie w tej sprawie z psychologiem

[on-na]

Cóż, jeszcze poczekam z półroku,ale może też nas czeka wizyta u
psychologa?... Przedtem potrafiła zwiewać ze zjeżdżalni czy karuzeli
jak inne dziecko podchodziło; teraz głównie problem polega na tym,
że nie potrafi zawalczyć o swoje. Jak ktoś się przed nią wpycha do
kolejki czy odepchnie, to nie potrafi nawet krzyknąć, że tak nie
wolno. Pozwala się odpychać, szczypać, nieraz oberwała - guzik ją to
nauczyło. Buzia w podkówkę i płacz. Za to w domu: oho! niech jej kto
spróbuje coś odebrać - protest gorący, jakoś potrafi!
Inne dzieci ja onieśmielają i to bardzo, nawet "oswojone" dzieci z
grupy, które zna i mogłąby się im postawić. Wraca bez spinek do
włosów ("Łucja mi zabrała"), z posklejanymi włosami ("Marysia miała
ręke w kisielu i tak mi włosków dotknęła"), umazana ("Michał we mnie
rzucał") - istna ofiara losu
Jak na wczsach jakieś dziecko chce sie znią bawić: natychmiast
zamyka się w swojej skorupie, leci do nas, żadne namawianie,
zachęcanie do wspólnej zabawy nic nie dają.
Panie w przedszkolu nie widzą problemu, bo "grzeczna" Grzeczna,
bo cicha, bo nie potrafi się upomnieć o swoje...

Do mmm3211

[meg254]

Ja ma ten sam problem z moim niespełna 3 letnim synkien.Moje dziecko
boi się dzieci i od nich ucieka.Kiedy idziemy do innych dzieci w
wieku mojego synka w odwiedziny siedzi u mnie niemalze cały czas na
kolanach,a jeżeli już zejdzie to nie uczestniczy w zabawach z
dziecmi.Ostatnio kiedy byliśmy na zjeżdżalni to nie chciał
zjeżdzać,kiedy inny chłopczyk wszedł na zjeżdżalnie.Po prostu
schodził z drogi innym dzieciom i nie chciał wcale zjechać tak jakby
sie bał a widać było,ze miał ochotę.Długo bym mogła o tym pisać.
Interesuje mnie co Tobie powiedział psychoog,bo przyznam,ze mamy z
tym bardzo duży problem.

[mmm3211]

postaram się napisać wieczorem relację z wizyty, czytając twój post
czytałam jakby o swoim dziecku, bardzo mnie to niepokoi miałam
ostatnio łzy w oczach widząc przerażenie mojego dziecka, nie wspomnę
już o tym, że oczy wszystkich matek skierowane były na nas.

[meg254]

Ja nie przejmuje się spojrzeniami innych matek,bądz osób znajomych
kiedy idziemy gdzieś w gości,a maly niemalże nie schodzi mi wogóle z
kolan.W takim momencie liczy się przedewszystkim moje dziecko.Nie
spycham go na siłę z kolan ani nie ciągne do dzieci.oczywiście
zachęcam,aby poszedł pobawic się z dziewczynką i chłopczykiem,ale
mały zazwyczaj nie chce.Jak jakieś dziecko Łapie go za rękę i
prubuje gdzieś ciągnąć to się wyrywa i płacze.Oczywiście nie muszę
dodawać jak męczące dla mnie sa wizyty u znajomych,które mają dzieci
wiekiem zbliżone,a nawet starsze od mojego. Natomiast gdy idziemy do
kogoś nawet obcego w gości,gdzie nie ma dzieci to nie ma
problemu.Mały wtedy chodzi sobie po mieszkaniu,nie boi się nawet
osób mu nie znanych.On poprostu boi się dzieci.
Ciekawa jestem jakie zdanie ma psycholog w tej kwesti.

[mmm3211]

p. psydchlog powiedziała, że nie widzi nic złego w zachowaniu
dziecka. po prostu mam bardzo wrażliwe dziecko, które potrzebuje
czasu i poczucia bezpieczeństwa, jest bardziej ostrożne,
powiedziała, że może to być wpływ niani, osoby starszej, podobno
dzieci, którymi opiekują się babcie często tak mają, ale nie jest to
zachowanie niepokojące, trzeba dziecko oswajać, być przy nim, dać mu
poczucie bezpieczeństwa w kontaktach społecznych
(pozwolić "wskoczyć" na mamę ze zjeżdżalni gdy tego potrzebuje), a
ono samo zacznie podejmować próby nawiązywania kontaktów, lęk trzeba
oswajać, a nie przełamywać, pomocne mogą być bajki terapeutyczne i
zaprzyjażnione dzieci.